Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Πενήντα Έξι

Η τελευταία παράσταση των βασιλείων της βιβλικής προφητείας βρίσκεται στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Στο κεφάλαιο αυτό, στο εδάφιο τρία, ο Ιωάννης μεταφέρεται στην «έρημο», ώστε ο άγγελος να δείξει στον Ιωάννη την κρίση της προφητικής «μεγάλης πόρνης», η οποία κάθεται επάνω σε «πολλά ύδατα» και η οποία διέπραξε «πορνεία» με τους «βασιλείς της γης».

Με τα ίδια τα λόγια του Ιωάννη, η «έρημος» αντιπροσωπεύει τα χίλια διακόσια εξήντα έτη της παπικής κυριαρχίας από το έτος 538 έως τον καιρό του τέλους, το 1798.

Κατὰ πνεῦμα, ὁ Ἰωάννης μετεφέρθη εἰς τὰ χίλια διακόσια ἑξήκοντα ἔτη τῆς παπικῆς κυριαρχίας. Τὰ ἔτη ἐκεῖνα εἶχαν προτυπωθῆ διὰ τῶν τριῶν καὶ ἡμίσεος ἐτῶν τῆς ξηρασίας κατὰ τὴν ἱστορίαν τῆς Ἰεζάβελ, τοῦ Ἀχαὰβ καὶ τοῦ Ἠλίου. Τὰ ἔτη ἐκεῖνα ἔμελλον νὰ συνεχισθοῦν ἕως ὅτου ὁ παπισμὸς ἔλαβεν τὴν θανατηφόρον αὐτοῦ πληγήν ἐν 1798, διότι τοῦτο εἶχε «προσδιορισθῆ» νὰ συμβῇ εἰς τὸ τέλος τῆς πρώτης ἀγανακτήσεως, ἥτις ἦτο τὸ τέλος τοῦ πολέμου ὃς ἐπεφέρθη ἐπὶ τοῦ ἁγιαστηρίου καὶ τοῦ στρατεύματος διὰ τῶν δύο ἐρημωτικῶν δυνάμεων, τοῦ παγανισμοῦ καὶ τοῦ παπισμοῦ. Πάντα ταῦτα τὰ γεγονότα ἔχουν ἐκτεθῆ εἰς πρόσφατα ἄρθρα.

Η «μεγάλη πόρνη» είναι η πόρνη της Τύρου του Ησαΐα, η οποία επρόκειτο να λησμονηθεί επί εβδομήντα συμβολικά έτη, τα οποία ήσαν οι «ημέραι ενός βασιλέως». Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η ιστορία των συμβολικών εβδομήντα ετών, τα οποία είχαν προτυπωθεί από τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Βαβυλώνος, του πρώτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας. Κατά τη διάρκεια αυτής της ιστορίας, η μεγάλη πόρνη της Τύρου επρόκειτο να λησμονηθεί. Στο τέλος αυτής της ιστορίας επρόκειτο να ενθυμηθεί και εκ νέου να εξέλθει και να άσει τα άσματά της, διαπράττοντας ούτω πορνεία με τους βασιλείς της γης. Ο Ιωάννης μεταφέρθηκε πνευματικώς μέσα στην ιστορία της παπικής κυριαρχίας, ώστε να ιδεί την κρίση της παπικής εξουσίας. Η κρίση μιας θυγατρός ιερέως η οποία διέπραττε πορνεία ήταν ότι έπρεπε να κατακαεί εν πυρί.

Στο όραμα της κρίσεως της μεγάλης πόρνης, το οποίο δόθηκε στον Ιωάννη από έναν από τους αγγέλους που εξέχεαν μία από τις επτά τελευταίες πληγές, αποκαλύφθηκε ότι αυτή κατακάηκε με φωτιά.

Τα ύδατα επάνω στα οποία κάθεται η μεγάλη πόρνη είναι οι λαοί του κόσμου, οι οποίοι θα υπαχθούν στην εξουσία της όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εξαπατήσουν ολόκληρο τον κόσμο ώστε να προσκυνήσει το θηρίο, το οποίο είναι επίσης η μεγάλη πόρνη. Κατόπιν, οι Ηνωμένες Πολιτείες καθίστανται ο εξέχων βασιλεύς των δέκα βασιλέων που παριστάνονται στην προφητεία του δέκατου εβδόμου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, και σε αυτή την απεικόνιση οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσωπεύουν τον πρώτο βασιλέα που διέπραξε πορνεία με την πόρνη, μολονότι εκείνη θα επιτελέσει την πράξη αυτή με όλους τους βασιλείς κατόπιν.

Ο πρώτος βασιλιάς από πολλούς βασιλείς παριστάνεται από τον Αχαάβ, ο οποίος ήταν νυμφευμένος με τη μεγάλη πόρνη, η οποία παριστάνεται ως Ιεζάβελ στην εκκλησία των Θυατείρων. Η κρίση της Ιεζάβελ (της μεγάλης πόρνης) εκτελείται από τους δέκα βασιλείς, οι οποίοι θα εξαναγκαστούν σε συμμαχία εκκλησίας και κράτους από τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκείνοι οι βασιλείς θα συμφωνήσουν να επιτρέψουν στον παπισμό να κυβερνήσει τον κόσμο (να κάθεται επί των υδάτων), παρά το μίσος τους για την πόρνη.

Οι «δέκα βασιλεῖς» (τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη), στὴν πραγματικότητα, μισοῦν τὸ παπικὸ σύστημα, ἀλλὰ ἀναγκάζονται ἀπὸ τὶς περιστάσεις νὰ παραδώσουν τὴ βραχύβια βασιλεία τους στὴν παπικὴ ἐξουσία, μέσα σὲ μάταιη ἐλπίδα νὰ σώσουν τὸν κόσμο ἀπὸ τὶς αὐξανόμενες συμφορές του. Ὅταν ἀντιληφθοῦν τὴν ἀπάτη της, γίνονται τὸ ὄργανο γιὰ νὰ τὴν κατακάψουν μὲ φωτιά, ἐκπληρώνοντας τὸν νόμο τοῦ Λευιτικοῦ.

Οι «δέκα βασιλεῖς» «πολεμοῦν μετὰ τοῦ Ἀρνίου» διὰ τοῦ διωγμοῦ ποὺ ἐπιφέρουν ἐπὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν.

Ο διωγμός που πραγματοποιείται υπέρ του παπισμού από τους βασιλείς της γης, έγινε επίσης εναντίον του Χριστού επάνω στον σταυρό.

Οι «βασιλεῖς τῆς γῆς» που ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ κατά τὴ σταύρωσή του ἀντιπροσωπεύουν τοὺς «δέκα βασιλεῖς» τῆς Ἀποκαλύψεως δεκαεπτά, οἵτινες πολεμοῦν πάλιν μετὰ τοῦ Ἀρνίου διώκοντας τὸν λαόν του. Στὸν σταυρό, οἱ βασιλεῖς αὐτοὶ ἦσαν ἡ «σύναξις τῶν πονηρευομένων» ποὺ «με περιέκλεισαν» τὸν Χριστό, καὶ οἵτινες πράττουν τὸ αὐτὸ πάλιν καὶ μετὰ τοῦ λαοῦ του τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν.

Οι δέκα βασιλείς, οι οποίοι επιφέρουν κρίση επί της μεγάλης πόρνης, την κατακαίουν με πυρ, διότι είναι πόρνη που ομολογεί ότι είναι θυγάτηρ ιερέως. Οι βασιλείς εκείνοι παριστάνονται επίσης ως «κύνες», και οι δέκα βασιλείς δεν θα κατακαύσουν μόνο τη μεγάλη πόρνη με πυρ, αλλά θα «φάγουν τας σάρκας αυτής». Ο θάνατος της Ιεζάβελ επήλθε όταν ρίφθηκε από το τείχος και συνετρίβη επί της γης, και έπειτα ήλθαν οι κύνες και κατέφαγαν τας σάρκας αυτής.

Οι δέκα βασιλείς, οι οποίοι είναι τα Ηνωμένα Έθνη, των οποίων ο κύριος βασιλεύς είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα επιφέρουν κρίση επί του παπισμού, κατακαίοντάς την με πυρ και τρώγοντας τις σάρκες της. Αυτή η κρίση είναι εκείνη που ο άγγελος ήλθε να δείξει στον Ιωάννη, και, για να το πράξει, μετέφερε τον Ιωάννη στην ιστορία της ερήμου, όχι όμως απλώς σε κάποιο τυχαίο σημείο της ιστορίας της ερήμου, αλλά στο ίδιο το τέλος της περιόδου. Είναι πρόδηλο ότι ο Ιωάννης τοποθετήθηκε στο τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών, διότι, όταν βλέπει τη γυναίκα, αυτή ήταν ήδη μεθυσμένη από το αίμα του διωγμού και είχε ήδη προσδιορισθεί ως η μητέρα των πορνών.

Η πόρνη της Τύρου, η οποία είναι επίσης η «μεγάλη πόρνη» που παριστάνεται στην Αποκάλυψη δεκαεπτά, επρόκειτο να λησμονηθεί έως τον καιρό κατά τον οποίο θα τραγουδούσε και πάλι τα άσματά της και θα πορνεύσει με τους βασιλείς της γης.

Κάθε έγκυρο λεξικό που εκδόθηκε πριν από το 1950 αναγνωρίζει ότι η γυναίκα, η ενδεδυμένη πορφύραν, στην Αποκάλυψη δεκαεπτά είναι σύμβολο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, αλλά σήμερα ο κόσμος θεωρεί ότι η Καθολική εκκλησία είναι χριστιανική εκκλησία. Ο κόσμος έχει λησμονήσει ποια πραγματικά είναι.

Όταν ο Ιωάννης την είδε, ο διωγμός των Σκοτεινών Αιώνων πλησίαζε ήδη στο τέλος του, διότι ήταν ήδη μεθυσμένη από το αίμα των αγίων. Το φυσικό εικονίζει το πνευματικό, και ο άνθρωπος μεθά αφού πιει, όχι πριν.

Οι Προτεστάντες, οι οποίοι είχαν αποσχισθεί από τον Καθολικισμό αιώνες πριν από το 1798, είχαν ήδη αρχίσει έως το 1798 την πορεία της επιστροφής τους στην κοινωνία της Καθολικής Εκκλησίας, διότι αυτή είχε προσδιορισθεί ως η «ΜΗΤΗΡ ΤΩΝ ΠΟΡΝΩΝ». Όταν ο Ιωάννης την είδε και εθαύμασε, οι εκκλησίες που προηγουμένως είχαν αποχωρισθεί από την κοινωνία της είχαν ήδη επιστρέψει. Έτσι ο Ιωάννης μεταφέρθηκε στο 1798, όταν η μεγάλη πόρνη είχε ήδη δολοφονήσει εκατομμύρια χριστιανών και είχε ήδη αποπλανήσει τις πρώην Προτεσταντικές εκκλησίες ώστε να αποδεχθούν την θρασεία αξίωσή της ότι αυτή ήταν η κεφαλή των εκκλησιών, όπως την είχε προσδιορίσει ο Ιουστινιανός κατά το έτος 533.

Από την προφητική σκοπιά του 1798, ο άγγελος παρουσίασε τότε στον Ιωάννη την τελευταία απεικόνιση των βασιλείων της βιβλικής προφητείας.

Ένα θηρίο είναι βασιλεία στη βιβλική προφητεία, όπως αναγνωρίζεται εύκολα στα κεφάλαια επτά και οκτώ του Δανιήλ, και το μυστήριο που παρουσιάζει ο άγγελος στον Ιωάννη είναι το μυστήριο του θηρίου και της γυναίκας που κάθεται επάνω στο θηρίο. Η γυναίκα επάνω στο θηρίο είναι η μεγάλη πόρνη, η οποία πορνεύει με τους βασιλείς της γης. Αυτή είναι η Ιεζάβελ και ο σύζυγός της είναι ο Αχαάβ.

Ένας άνδρας είναι άνδρας και μια γυναίκα είναι γυναίκα, αλλά μαζί είναι μία σάρκα. Το μυστήριο του θηρίου είναι ότι αποτελεί συνδυασμό εκκλησίας και κράτους, τον συνδυασμό της γυναίκας (εκκλησίας) και του θηρίου (βασιλέων), τα οποία αποτελούν μία βασιλεία, η οποία συνίσταται από δύο μέρη. Η κρατική τέχνη και η εκκλησιαστική τέχνη συνδυασμένες, με τη γυναίκα να ελέγχει τη σχέση, είναι η «εικόνα του θηρίου». Στον Ιωάννη δείχνεται η γυναίκα να φέρεται από το θηρίο, διότι αυτή είναι εκείνη που ελέγχει τη σχέση.

Μαζί, το θηρίο και η γυναίκα αντιπροσωπεύουν μία βασιλεία (μία σάρκα), αλλά ο άγγελος τονίζει τη σχέση της μεγάλης πόρνης με τους βασιλείς της γης. «Το θηρίον, το οποίον ήτο και δεν είναι», το οποίο «μέλλει να αναβή εκ της αβύσσου και να υπάγη εις απώλειαν», και το οποίο «οι κατοικούντες επί της γης θέλουσι θαυμάσει» ακολουθώντας το, είναι ο παπισμός όταν ιαθή η θανατηφόρος πληγή της μεγάλης πόρνης. Αυτή «ήτο» η πέμπτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, αλλά είχε «αποφασισθή» ότι θα ελάμβανε θανατηφόρο πλήγμα το 1798.

Όταν ο Ιωάννης μεταφέρθηκε πνευματικώς στο 1798, αυτή «δεν» ήταν θηρίο· και «όμως», όταν η θανατηφόρος πληγή της θεραπευθεί στο τέλος των εβδομήντα συμβολικών ετών που λήγουν με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, αυτή «είναι» πάλι ζωντανή, ψάλλοντας τα άσματά της, πορνεύουσα και φονεύουσα Χριστιανούς.

Το δέκατο έβδομο κεφάλαιο είναι η τελευταία παρουσίαση των βασιλειών της βιβλικής προφητείας, και ως εκ τούτου πρέπει να συμφωνεί με την πρώτη μνεία των βασιλειών της βιβλικής προφητείας. Η πρώτη μνεία αυτών των βασιλειών βρίσκεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, το οποίο απεικονίζεται και στα δύο διαγράμματα που αποτέλεσαν εκπλήρωση της εντολής του Αββακούμ να γράψει την όραση και να την καταστήσει σαφή επάνω σε πίνακες.

Οι Μιλλεριτιστές ήσαν ορθοί στην κατανόησή τους περί των βασιλείων του Δανιήλ της βιβλικής προφητείας, όπως αυτά παριστώνται στα κεφάλαια δύο, επτά και οκτώ, πλην όμως η κατανόησή τους ήταν ελλιπής. Τα κοσμήματα του Μίλλερ στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ λάμπουν δέκα φορές λαμπρότερα στις έσχατες ημέρες, διότι αναγνωρίζεται ότι προσδιορίζουν την πρώτη αναφορά, όχι μόνον των βασιλείων της βιβλικής προφητείας, αλλά και της πρώτης αναφοράς της αποκάλυψης ότι ο όγδοος είναι εκ των επτά. Ο Ιησούς πάντοτε εικονογραφεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Όλοι οι προφήτες μιλούν για τις έσχατες ημέρες, και ο Ιωάννης, στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, προσδιορίζει το τελευταίο επίγειο βασίλειο όταν παρουσιάζει «το θηρίον, το οποίον ήτο, και δεν είναι· και μέλλει να αναβή εκ της αβύσσου και να υπάγη εις απώλειαν». Το θηρίο αναβαίνει εκ της «αβύσσου», η οποία αποτελεί σύμβολο μιας «νέας εκδηλώσεως σατανικής δυνάμεως».

Μερικοί από τους θεολόγους θα υποστηρίξουν ότι, επειδή το «θηρίον το αναβαίνον εκ της αβύσσου» στην Αποκάλυψη ένδεκα ταυτοποιείται στο χωρίο ως η αθεΐα της Γαλλικής Επανάστασης, η έκφραση «άβυσσος» αποτελεί σύμβολο της αθεΐας. Αλλά το Ισλάμ ανέβηκε εκ της «αβύσσου» στην Αποκάλυψη εννέα, και το Ισλάμ δεν είναι αθεΐα. Η άβυσσος αντιπροσωπεύει μια σατανική εκδήλωση.

Κάτι που προέρχεται «από τον Διάβολο» είναι κάτι που προέρχεται «από την άβυσσο». Στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, το θηρίο που αναβαίνει από την άβυσσο είναι η εξουσία που πορεύεται στην απώλεια και την οποία θα θαυμάσουν εκείνοι των οποίων τα ονόματα δεν είναι γραμμένα στο βιβλίο. Η «απώλεια» σημαίνει αιώνια καταδίκη και παριστάνεται στην Αποκάλυψη ως η «λίμνη του πυρός», στην οποία το θηρίο ρίπτεται.

Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο προσδιορίζεται το πρώτο θηρίο που αναδύεται από τη θάλασσα, το οποίο η αδελφή White ταυτοποιεί ευθέως ως τον παπισμό. Στο χωρίο εκείνο ο κόσμος θαυμάζει το παπικό θηρίο.

Το θηρίο της Αποκάλυψης δεκαεπτά, το οποίο «θαυμάσονται οι κατοικούντες επί της γης» ακολουθώντας το, είναι η τελική εκδήλωση της σατανικής εξουσίας, η οποία λαμβάνει χώρα όταν η θανατηφόρος πληγή του παπισμού θεραπευθεί με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Κάθε προφητικό χαρακτηριστικό της γυναίκας και του θηρίου επάνω στο οποίο κάθεται στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο προσδιορίζει την εκκλησία της Ρώμης, ακριβώς όπως προσδιόριζαν τα λεξικά που εκδόθηκαν πριν από το 1950.

Το θηρίο της Αποκάλυψης δεκαεπτά είναι σύμβολο του συνδυασμού εκκλησίας και κράτους, ο οποίος αποτελεί την εικόνα του θηρίου. Το θηρίο με επτά κεφαλές και δέκα κέρατα είναι το βασίλειο που αποτελείται από τους δέκα βασιλείς (τα Ηνωμένα Έθνη), επάνω στο οποίο κάθεται η γυναίκα και ασκεί εξουσία. Η γυναίκα είναι ο παπισμός, ο οποίος ταυτοποιείται ως Βαβυλώνα η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών. Αφού τα σύμβολα ταυτοποιηθούν, μπορούμε να επιστρέψουμε στο 1798, στο σημείο της ιστορίας στο οποίο μεταφέρθηκε ο Ιωάννης, ώστε να λάβει την τελευταία παράσταση των βασιλείων της βιβλικής προφητείας.

Θα εξετάσουμε εκείνες τις βασιλείες και την απεικόνισή τους στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.