Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.
Ο Ιωακείμ ήταν ο πρώτος από τους τρεις τελευταίους βασιλείς του Ιούδα, και όταν κατακτήθηκε από τους Βαβυλωνίους άρχισαν τα εβδομήντα έτη δουλείας για το νότιο βασίλειο. Τα εβδομήντα αυτά έτη προσδιορίζουν τη χρονική περίοδο κατά την οποία η Βαβυλώνα, το πρώτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, θα βασίλευε. Στο εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Ησαΐα, η πόρνη της Τύρου θα λησμονείτο επί εβδομήντα συμβολικά έτη, τα οποία προφητικώς προσδιορίζονται ως οι ημέρες ενός βασιλέως. Στη βιβλική προφητεία ένας βασιλεύς είναι ένα βασίλειο, και οι ημέρες του μόνου βασιλείου της βιβλικής προφητείας που ανήλθαν σε εβδομήντα έτη ήταν η Βαβυλώνα.
During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.
Κατά τη διάρκεια εκείνης της ιστορίας, η πόρνη της Τύρου, η οποία αντιπροσωπεύει τον παπισμό, θα λησμονείτο. Στο τέλος των εβδομήντα συμβολικών ετών, θα ενθυμείτο και θα εξήρχετο και θα επόρνευε με όλα τα βασίλεια της γης. Η πνευματική πορνεία είναι η παράνομη σχέση που προκύπτει από τον συνδυασμό εκκλησίας και κράτους. Στο τέλος των συμβολικών εβδομήντα ετών, ο παπισμός θα εισερχόταν σε σχέση με τα Ηνωμένα Έθνη, τα οποία αντιπροσωπεύονται από όλους τους βασιλείς με τους οποίους η πόρνη της Τύρου πορνεύει στο τέλος των εβδομήντα συμβολικών ετών. Το βασίλειο που βασιλεύει κατά τη διάρκεια των εβδομήντα συμβολικών ετών είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, το θηρίο της γης με τα δύο κέρατα.
Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.
Τα κεφάλαια ένα έως πέντε του Δανιήλ σκιαγραφούν την ιστορία των εβδομήντα ετών της Βαβυλώνας, και συνεπώς τα κεφάλαια αυτά αντιπροσωπεύουν την ιστορία και των δύο κεράτων του θηρίου της γης. Τα κεφάλαια τέσσερα και πέντε προσδιορίζουν τον πρώτο και τον τελευταίο βασιλιά της Βαβυλώνας, και μαζί τα δύο αυτά κεφάλαια προσδιορίζουν την ιστορία του θηρίου της γης και των δύο κεράτων του. Η κρίση των δύο κεράτων, καθώς και του ίδιου του θηρίου της γης, παριστάνεται από την κρίση του πρώτου βασιλιά και του τελευταίου βασιλιά. Η κρίση του Ναβουχοδονόσορα ήταν εξορία επί «επτά καιρούς», ενώ ζούσε ως άγριο θηρίο επί δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες από το χορτάρι και τη δρόσο. Η κρίση του Βαλτάσαρ γράφτηκε στον τοίχο, και εξισώθηκε με τον αριθμό δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι, προσδιορίζοντας έτσι ότι η κρίση του θηρίου της γης και των δύο κεράτων του παριστάνεται από τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι. Αυτό θεμελιώνεται στη μαρτυρία δύο βασιλέων, και οι δύο μάρτυρες αντιπροσωπεύουν τον πρώτο και τον τελευταίο.
The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.
Οι «επτά καιροί» είναι ο λίθος προσκόμματος για τον Αντβεντισμό και, ως εκ τούτου, δεν μπορούν να αναγνωρισθούν, αν και βρίσκονται εκεί ολοφάνερα—για όσους επιθυμούν να δουν. Είναι το σύμβολο της κρίσεως του έθνους (Βαβυλώνα) που βασίλευσε επί εβδομήντα έτη, και το σύμβολο της κρίσεως της βασιλείας που βασιλεύει επί εβδομήντα συμβολικά έτη. Όταν ο William Miller παρουσίασε την κατανόησή του περί των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι, χρησιμοποίησε τις δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες του Ναβουχοδονόσορος, κατά τις οποίες έζησε ως θηρίο στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ, ως έναν από τους προφητικούς μάρτυρες προς υποστήριξη των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι. Οι «επτά καιροί» είναι και ο θεμέλιος λίθος και ο ακρογωνιαίος λίθος στο τέταρτο κεφάλαιο του Ζαχαρία. Ο Ιησούς, η Αδελφή White, ο Ησαΐας και ο Πέτρος ταυτοποιούν αυτόν ως τον λίθο που γίνεται κεφαλή της γωνίας. Είναι το επιστέγασμα δόγμα της προφητείας της Βίβλου, αν και παραμένει ουσιαστικά αθέατο από εκείνους που ομολογούν ότι είναι οι αγγελιοφόροι του τρίτου αγγέλου.
As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.
Καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε τα πρώτα έξι κεφάλαια του βιβλίου του Δανιήλ, είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι από την πρώτη κιόλας στιγμή προσδιορίζονται οι «επτά καιροί». Όταν ο Ιωακείμ ανατράπηκε από τη Βαβυλώνα, άρχισε η εβδομηκονταετής αιχμαλωσία. Το βιβλίο των Χρονικών εξηγεί γιατί οδηγήθηκαν σε αιχμαλωσία για εβδομήντα έτη.
Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.
Είκοσι ενός ετών ήταν ο Σεδεκίας όταν άρχισε να βασιλεύει, και βασίλεψε ένδεκα έτη στην Ιερουσαλήμ. Και έπραξε το πονηρό ενώπιον του Κυρίου του Θεού του, και δεν ταπεινώθηκε ενώπιον του Ιερεμία του προφήτη, ο οποίος μιλούσε από το στόμα του Κυρίου. Και επίσης αποστάτησε εναντίον του βασιλέως Ναβουχοδονόσορος, ο οποίος τον είχε ορκίσει στον Θεό· αλλά εσκλήρυνε τον τράχηλό του και επώρωσε την καρδιά του, ώστε να μη επιστρέψει προς τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ. Επιπλέον, όλοι οι άρχοντες των ιερέων και ο λαός πολλαπλασίασαν υπερβολικά τις παραβάσεις τους, κατά πάντα τα βδελύγματα των εθνών· και μόλυναν τον οίκο του Κυρίου, τον οποίον εκείνος είχε αγιάσει στην Ιερουσαλήμ. Και ο Κύριος, ο Θεός των πατέρων τους, τους έστελνε μηνύματα διά των αγγελιοφόρων του, εγειρόμενος ενωρίς και αποστέλλων· επειδή εσπλαγχνιζόταν τον λαό του και τον τόπο της κατοικίας του· αλλά εκείνοι χλεύαζαν τους αγγελιοφόρους του Θεού, και καταφρονούσαν τους λόγους του, και κακομεταχειρίζονταν τους προφήτες του, έως ότου η οργή του Κυρίου ανήλθε εναντίον του λαού του, ώστε δεν υπήρχε πλέον θεραπεία. Δι’ αυτό επέφερε εναντίον τους τον βασιλέα των Χαλδαίων, ο οποίος θανάτωσε τους νέους τους με μάχαιρα μέσα στον οίκο του αγιαστηρίου τους, και δεν εσπλαγχνίσθηκε ούτε νέο ούτε παρθένο, ούτε γέροντα ούτε τον καταβεβλημένο από το γήρας· όλους τους παρέδωσε στο χέρι του. Και όλα τα σκεύη του οίκου του Θεού, τα μεγάλα και τα μικρά, και τους θησαυρούς του οίκου του Κυρίου, και τους θησαυρούς του βασιλέως και των αρχόντων του, όλα αυτά τα έφερε στη Βαβυλώνα. Και έκαψαν τον οίκο του Θεού, και γκρέμισαν το τείχος της Ιερουσαλήμ, και έκαψαν με φωτιά όλα τα ανάκτορά της, και κατέστρεψαν όλα τα εκλεκτά σκεύη της. Και όσους είχαν διαφύγει από τη μάχαιρα, τους μετέφερε αιχμαλώτους στη Βαβυλώνα· όπου έγιναν δούλοι σ’ αυτόν και στους υιούς του, μέχρι της βασιλείας του βασιλείου της Περσίας· για να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου διά του στόματος του Ιερεμία, έως ότου η γη απολαύσει τα σάββατά της· όσο καιρό έμενε έρημη, ετήρει σάββατο, για να συμπληρωθούν εβδομήντα έτη. Τώρα, κατά το πρώτο έτος του Κύρου, βασιλέως της Περσίας, για να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου, ο οποίος είχε λαληθεί διά του στόματος του Ιερεμία, ο Κύριος διήγειρε το πνεύμα του Κύρου, βασιλέως της Περσίας, ώστε αυτός εξέδωσε διάγγελμα σε όλο το βασίλειό του, και μάλιστα το έθεσε και γραπτώς, λέγοντας· Ούτω λέγει Κύρος, βασιλεύς της Περσίας· Πάντα τα βασίλεια της γης μού έδωσε ο Κύριος, ο Θεός του ουρανού· και αυτός με διέταξε να του οικοδομήσω οίκο στην Ιερουσαλήμ, η οποία είναι στον Ιούδα. Ποιος είναι μεταξύ σας από όλον τον λαό του; Ο Κύριος ο Θεός του ας είναι μαζί του, και ας αναβεί. Β΄ Χρονικών 36:11–23.
The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.
Τα εβδομήντα χρόνια της αιχμαλωσίας έπρεπε να εκπληρώσουν τον λόγο του Ιερεμία: «ἕως οὗ ἡ γῆ εὐφράνθη ἐν τοῖς σαββάτοις αὐτῆς· πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ἐρημώσεως αὐτῆς ἐσαββάτισε». Υπάρχει μόνο ένα χωρίο στον Λόγο του Θεού, εκτός από το εδάφιο στα Χρονικά το οποίο παραθέτουμε, που αναφέρεται στο ότι η γη «απολαμβάνει» τα σάββατά της. Το χωρίο αυτό βρίσκεται στα κεφάλαια είκοσι πέντε και είκοσι έξι του Λευιτικού. Το κεφάλαιο είκοσι πέντε δίνει την οδηγία για το πώς να επιτραπεί στη γη να απολαύσει τη σαββατική της ανάπαυση, και το κεφάλαιο είκοσι έξι εκθέτει την κατάρα του «επταπλασίως», εάν εκείνες οι διαθηκικές οδηγίες δεν τηρούνταν.
Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.
Η μοίρα του Ιωακείμ σηματοδότησε την αρχή της αιχμαλωσίας, η οποία αποτελεί στοιχείο εκείνου που ο Δανιήλ ονόμασε στο ένατο κεφάλαιο την «κατάρα» και τον «όρκο» του Μωυσή. Ο Δανιήλ κατανοούσε την κατάρα των «επτά καιρών», διότι στο ένατο κεφάλαιο μαρτυρεί ότι μέσω της μελέτης του στην προφητεία του Ιερεμία περί των εβδομήκοντα ετών κατανόησε τον αριθμό των ετών κατά τα οποία ο λαός του Θεού θα ήταν υποδουλωμένος στη Βαβυλώνα.
In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.
Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἐγὼ ὁ Δανιήλ ἐνόησα ἐκ τῶν βιβλίων τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν, περὶ τῶν ὁποίων ἐγένετο ὁ λόγος τοῦ Κυρίου πρὸς τὸν Ἱερεμίαν τὸν προφήτην, ὅτι ἤθελε συμπληρώσει ἑβδομήκοντα ἔτη ἐπὶ τῶν ἐρημώσεων τῆς Ἱερουσαλήμ. Δανιήλ 9:2.
Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.
Ο Δανιήλ κατανόησε τα εβδομήντα έτη «διά των βιβλίων», όχι μόνο από το βιβλίο του Ιερεμία. Το άλλο βιβλίο που κατανόησε ήταν τα συγγράμματα του Μωυσή, διότι στην προσευχή του προσδιορίζει ότι η «κατάρα» των εβδομήντα ετών δουλείας ήταν ο «όρκος» του Μωυσή. Η λέξη στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, η οποία μεταφράζεται ως «όρκος», είναι η ίδια λέξη που μεταφράζεται ως «επτά καιρούς» στο εικοστό έκτο κεφάλαιο του Λευιτικού. Η αιχμαλωσία του Ιούδα στη Βαβυλώνα επί εβδομήντα έτη ήταν εκπλήρωση της κατάρας των «επτά καιρών», παρά τα όσα θα μπορούσε να υποστηρίξει οποιοσδήποτε σύγχρονος θεολόγος. Είναι ολοφάνερο, αλλά μόνο εάν είστε πρόθυμοι να το δείτε.
And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.
Και ελάλησε ο Κύριος προς τον Μωυσήν εν τω όρει Σινά, λέγων: Λάλησον προς τους υιούς Ισραήλ και ειπέ προς αυτούς: Όταν εισέλθητε εις την γην την οποίαν σας δίδω, τότε η γη θέλει τηρεί σάββατον εις τον Κύριον. Έξ έτη θέλεις σπείρει τον αγρόν σου, και έξ έτη θέλεις κλαδεύει τον αμπελώνα σου και συνάγει τους καρπούς αυτού· αλλά εν τω εβδόμω έτει θέλει είσθαι σάββατον αναπαύσεως εις την γην, σάββατον εις τον Κύριον· τον αγρόν σου δεν θέλεις σπείρει, ουδέ τον αμπελώνα σου θέλεις κλαδεύσει. Εκείνο το οποίον φύεται αφ’ εαυτού από τον θερισμόν σου δεν θέλεις θερίσει, ουδέ θέλεις συνάξει τα σταφύλια της ακαλλιεργήτου αμπέλου σου· διότι είναι έτος αναπαύσεως εις την γην. Και το σάββατον της γης θέλει είσθαι τροφή δια σας· δια σε, και δια τον δούλον σου, και δια την δούλην σου, και δια τον μισθωτόν σου, και δια τον ξένον τον παροικούντα μετά σου, και δια τα κτήνη σου, και δια τα θηρία τα εν τη γη σου· πάσα η αύξησις αυτής θέλει είσθαι τροφή. Και θέλεις αριθμήσει εις σεαυτόν επτά σάββατα ετών, επτά φοράς επτά έτη· και αι ημέραι των επτά σαββάτων των ετών θέλουσιν είσθαι εις σε τεσσαράκοντα εννέα έτη. Τότε θέλεις κάμει να ηχήσει η σάλπιγξ του ιωβηλαίου τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός· εν τη ημέρα του εξιλασμού θέλετε κάμει την σάλπιγγα να ηχήσει καθ’ όλην την γην σας. Λευιτικόν 25:1–9.
It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.
Είναι σημαντικό να διακρίνουμε ότι, στις οδηγίες περί του να αφήνεται η γη να αναπαύεται, οι επτά κύκλοι των έξι ετών καλλιέργειας της γης και του ενός έτους κατά το οποίο η γη έπρεπε να αφεθεί να αναπαυθεί συνεχίζονται έως το τεσσαρακοστό ένατο έτος, όταν επρόκειτο να υπάρξει ιωβηλαίο, το οποίο προσδιόριζε την εκπλήρωση επτά κύκλων των επτά ετών. Το καίριο σημείο που πρέπει να διακριθεί είναι ότι ο ήχος της σάλπιγγας του ιωβηλαίου έπρεπε να λάβει χώρα κατά την Ημέρα του Εξιλασμού, προσδιορίζοντας έτσι ότι, όταν η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, η σάλπιγγα του ιωβηλαίου, που αντιπροσώπευε τον κύκλο των «επτά καιρών», έπρεπε τότε να ηχήσει. Οι «επτά καιροί» που άρχισαν όταν ο Μανασσής μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα το 677 π.Χ., αντιπροσώπευαν δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, τα οποία ολοκληρώθηκαν κατά την αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού. Η σύνδεση θα διαφύγει μόνο από εκείνους που δεν είναι πρόθυμοι να δουν. Ο κύκλος των «επτά καιρών» συνδέεται με τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη.
It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.
Είναι επίσης σημαντικό να διακρίνουμε ότι μέσα στις διαθηκικές οδηγίες των πρώτων εννέα εδαφίων του Λευιτικού εικοστού πέμπτου βρίσκεται η βαθύτερη απεικόνιση της αρχής ημέρα-αντί-έτους στον Λόγο του Θεού. Το συνονθύλευμα μύθων που προβάλλουν οι θεολόγοι για να διατηρούν το ποίμνιο μεθυσμένο από τον βαβυλωνιακό οίνο είναι ότι η κρίση των «επτά καιρών» στο εικοστό έκτο κεφάλαιο αποτελεί εσφαλμένη κατανόηση της εβραϊκής σημασίας της λέξεως που μεταφράζεται ως «επτά καιροί». Το επιχείρημα αυτό δεν είναι αληθές. Η εβραϊκή σημασία της λέξεως περιέχει πλήρως, μέσα στον ίδιο της τον ορισμό, τη δικαίωση για την εφαρμογή της με αριθμητικό τρόπο, αλλά το εσφαλμένο επιχείρημά τους, το οποίο στηρίζουν με μια παραπλανητική προκείμενη βασισμένη στην αυτοανακηρυγμένη τους αυθεντία στην εβραϊκή γραμματική, είναι απλώς ένα επιχείρημα αποπροσανατολισμού.
The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.
Η κρίση που παριστάνεται ως «επτά καιροί» στο εικοστό έκτο κεφάλαιο αναγνωρίζεται από τα συμφραζόμενα του χωρίου, όχι από κάποιους σύγχρονους θεολόγους που διαστρέφουν την εβραϊκή γλώσσα. Ο Γουίλλιαμ Μίλλερ διαμόρφωσε το συμπέρασμά του χωρίς καμία αναφορά στην εβραϊκή γλώσσα, και η έμπνευση επικύρωσε την κατανόησή του ως ορθή. Οι άγγελοι καθοδήγησαν την κατανόησή του βάσει των συμφραζομένων του κεφαλαίου όπου βρίσκεται η κρίση των «επτά καιρών», όχι βάσει της εβραϊκής γλώσσας.
The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.
Το πλαίσιο του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου είναι εκεί όπου προσδιορίζονται οι διατάξεις της διαθήκης, και το εικοστό έκτο κεφάλαιο κατόπιν παραθέτει την υποσχεμένη ευλογία για την τήρηση εκείνων των οδηγιών της διαθήκης, και στη συνέχεια προσδιορίζει εκείνο που ο Δανιήλ αποκαλεί «την κατάρα του Μωυσή» για την ανυπακοή προς εκείνες τις οδηγίες.
The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.
Το πλαίσιο είναι το θέμα της αρχής τοῦ ἡμεροῦ ἀντὶ ἐνιαυτοῦ στὴ βιβλικὴ προφητεία. Αὐτὰ τὰ ἀρχικὰ ἐδάφια τοῦ Λευιτικοῦ εἴκοσι πέντε προσδιορίζουν ὅτι στὴ βιβλικὴ προφητεία μία ἡμέρα ἀντιπροσωπεύει ἕνα ἔτος. Στὸ βιβλίο τῆς Ἐξόδου, ὁ Μωυσῆς προσδιορίζει σαφῶς τὴ σχέση μεταξὺ τῆς σαββατικῆς ἀναπαύσεως τῆς ἑβδόμης ἡμέρας γιὰ ἄνθρωπο καὶ κτῆνος, καὶ τῆς σαββατικῆς ἀναπαύσεως τοῦ ἑβδόμου ἔτους γιὰ τὴ γῆ.
And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.
Καὶ ἓξ ἔτη θέλεις σπείρει τὴν γῆν σου καὶ θέλεις συνάγει τοὺς καρποὺς αὐτῆς· ἀλλὰ τὸ ἕβδομον ἔτος θέλεις ἀφίνει αὐτὴν νὰ ἀναπαύηται καὶ νὰ μένῃ ἀκαλλιέργητος, διὰ νὰ τρώγωσιν οἱ πτωχοὶ τοῦ λαοῦ σου· καὶ ὅ,τι καταλείπωσιν αὐτοί, θέλουσι τρώγει τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ. Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον θέλεις πράττει μετὰ τοῦ ἀμπελῶνός σου καὶ μετὰ τοῦ ἐλαιῶνός σου. Ἓξ ἡμέρας θέλεις κάμνει τὸ ἔργον σου, καὶ τῇ ἑβδόμῃ ἡμέρᾳ θέλεις ἀναπαύεσθαι, διὰ νὰ ἀναπαύωνται ὁ βοῦς σου καὶ ὁ ὄνος σου, καὶ διὰ νὰ ἀναψύχωνται ὁ υἱὸς τῆς δούλης σου καὶ ὁ ξένος. Ἔξοδος 23:10–12.
Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.
Μέσα σε αυτά τα τρία εδάφια μπορεί να διακριθεί ότι μία ημέρα αναπαύσεως για ανθρώπους και ζώα αντιστοιχεί σε ένα έτος αναπαύσεως για τη γη. Στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Λευιτικού, στα πρώτα πέντε εδάφια, βρίσκουμε την ίδια ακριβώς γραμματική δομή με την εντολή του Σαββάτου στην Έξοδο, κεφάλαιο είκοσι, εδάφια οκτώ έως ένδεκα.
And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.
Και ελάλησε ο Κύριος προς τον Μωυσήν εν τω όρει Σινά, λέγων· Λάλησον προς τους υιούς Ισραήλ και ειπέ προς αυτούς· Όταν εισέλθητε εις την γην, την οποίαν εγώ σας δίδω, τότε η γη θέλει φυλάττει σάββατον εις τον Κύριον. Έξ έτη θέλεις σπείρει τον αγρόν σου, και έξ έτη θέλεις κλαδεύει τον αμπελώνα σου και συνάγει τον καρπόν αυτού· αλλ’ εν τω εβδόμω έτει θέλει είσθαι σάββατον αναπαύσεως εις την γην, σάββατον εις τον Κύριον· δεν θέλεις σπείρει τον αγρόν σου, ουδέ θέλεις κλαδεύει τον αμπελώνα σου. Το αυτοφυές της θεριστικής σου παραγωγής δεν θέλεις θερίσει, ουδέ θέλεις συνάξει τους σταφυλάς της ακαλλιεργήτου αμπέλου σου· διότι είναι έτος αναπαύσεως εις την γην. Λευιτικόν 25:1–5.
Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.
Μνήσθητι τῆς ἡμέρας τοῦ σαββάτου, διὰ νὰ ἁγιάζῃς αὐτήν. Ἓξ ἡμέρας θέλεις ἐργάζεσθαι καὶ θέλεις κάμνει πᾶν τὸ ἔργον σου· ἡ δὲ ἡμέρα ἡ ἑβδόμη εἶναι σάββατον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου· ἐν αὐτῇ δὲν θέλεις κάμνει οὐδὲν ἔργον, σὺ, οὔτε ὁ υἱός σου, οὔτε ἡ θυγάτηρ σου, οὔτε ὁ δοῦλός σου, οὔτε ἡ δούλη σου, οὔτε τὰ κτήνη σου, οὔτε ὁ ξένος σου ὁ ἐντὸς τῶν πυλῶν σου· διότι εἰς ἓξ ἡμέρας ἐποίησεν ὁ Κύριος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ κατέπαυσεν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ· διὰ τοῦτο εὐλόγησεν ὁ Κύριος τὴν ἡμέραν τοῦ σαββάτου καὶ ἡγίασεν αὐτήν. Ἔξοδος 20:8–11.
Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.
Μαζί, οι δύο εντολές του σαββάτου προσδιορίζουν το πλαίσιο του Λευιτικού εικοστού πέμπτου και εικοστού έκτου κεφαλαίου. Συνενωμένες, γραμμή επί γραμμής, μαρτυρούν ότι «έξ ημέρας θέλεις εργάζεσθαι και θέλεις κάμει πάντα τα έργα σου», και ότι «έξ έτη θέλεις σπείρει τον αγρόν σου, και έξ έτη θέλεις κλαδεύει τον αμπελώνα σου, και θέλεις συνάγει τους καρπούς αυτού». «Αλλά η εβδόμη ημέρα είναι σάββατον Κυρίου του Θεού σου», και «το έβδομον έτος θέλει είσθαι σάββατον αναπαύσεως εις την γην, σάββατον εις τον Κύριον».
Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.
Αμφότερες οι λέξεις που μεταφράζονται ως «έβδομος», σε οποιαδήποτε από τις εντολές του σαββάτου, είτε πρόκειται για το σάββατο των ανθρώπων είτε για το σάββατο της γης, είναι η ίδια εβραϊκή λέξη που μεταφράζεται ως «επτά φορές» στο εικοστό έκτο κεφάλαιο του Λευιτικού. Το συμφραζόμενο των κεφαλαίων είκοσι πέντε και είκοσι έξι του Λευιτικού τίθεται εντός του προφητικού κανόνα ότι μία ημέρα αντιπροσωπεύει ένα έτος στη βιβλική προφητεία. Εξίσου σημαντικός είναι ο προφητικός κανόνας της πρώτης μνείας.
The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.
Το πρώτο πράγμα που αναφέρεται σε αυτά τα δύο κεφάλαια είναι η αρχή ημέρα-αντί-έτους. Ο William Miller οδηγήθηκε από τον Γαβριήλ και άλλους αγγέλους να αναγνωρίσει τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού ως σύμβολο δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, και αυτό βρίσκεται σε πλήρη συμφωνία με το πλαίσιο των κεφαλαίων, το οποίο είναι η αρχή ημέρα-αντί-έτους που εκτίθεται στα πρώτα πέντε εδάφια του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου.
When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.
Όταν ο συγγραφέας των Χρονικών προσδιόρισε τον λόγο για τον οποίο επετράπη στη Βαβυλώνα να οδηγήσει το νότιο βασίλειο του Ιούδα σε αιχμαλωσία, είπε ότι αυτό έγινε ώστε η γη να απολαύσει το σαββατικό της ανάπαυμα. Το μόνο άλλο σημείο στον Λόγο του Θεού όπου αναφέρεται ότι η γη απολαμβάνει ανάπαυση βρίσκεται στα κεφάλαια είκοσι πέντε και είκοσι έξι του Λευιτικού. Τα εβδομήντα έτη κατά τα οποία η Βαβυλώνα βασίλευσε ως το πρώτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας όχι μόνο παρουσιάζουν τα συμβολικά έτη κατά τα οποία το θηρίο της γης θα βασιλεύσει ως το έκτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, αλλά τα εβδομήντα έτη αποτελούν άμεση αναφορά στους «επτά καιρούς» της κατάρας του Μωυσή.
When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.
Όταν αρχίζουμε να μελετούμε τις προφητείες που παρουσιάζονται στα πρώτα έξι κεφάλαια του Δανιήλ, είναι ουσιώδες να γνωρίζουμε ότι η κατάρα των «επτά καιρών», καθώς και η ευλογία των «επτά καιρών», αποτελεί στοιχείο καθενός από εκείνα τα κεφάλαια.
It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.
Είναι επίσης σημαντικό να ενθυμούμαστε ότι ο κύκλος των επτά κύκλων των επτά ετών σηματοδοτείται από τον ήχο της σάλπιγγας του ιωβηλαίου κατά τη δέκατη ημέρα του εβδόμου μηνός, η οποία είναι η Ημέρα του Εξιλασμού. Το γεγονός αυτό συνδέει τους «επτά καιρούς» με τις δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ, και του δεκάτου τετάρτου εδαφίου. Είναι επίσης σημαντικό να ενθυμούμαστε ότι ένα προφητικό έτος είναι τριακόσιες εξήντα ημέρες, και εάν προσθέσετε μαζί τριακόσιες εξήντα ημέρες, επανειλημμένως, για «επτά καιρούς», αυτό ισοδυναμεί με δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες.
When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.
Όταν ο Δανιήλ κατανόησε μέσω των βιβλίων τον αριθμό των ετών που είχε προσδιορίσει ο Ιερεμίας, άρχισε μία προσευχή που πραγματεύεται κάθε στοιχείο της ανταπόκρισης της μετανοίας, το οποίο αναγνωρίζεται ως αναγκαίο, εάν ποτέ ο λαός του Θεού αφυπνισθεί στην πραγματικότητα ότι είναι αιχμάλωτοι στη γη του εχθρού. Στο τέλος της προσευχής του Δανιήλ του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού, εμφανίσθηκε ο Γαβριήλ για να δώσει στον Δανιήλ κατανόηση του οράματος το οποίο είχε «ακούσει», του οράματος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών. Ο Γαβριήλ άρχισε πληροφορώντας τον Δανιήλ ότι εβδομήντα εβδομάδες είχαν «προσδιορισθεί» για τον λαό του Δανιήλ.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.
Εβδομήκοντα εβδομάδες είναι διορισμένες επί τον λαόν σου και επί την πόλιν την αγίαν σου, για να συντελεσθεί η παράβασις, και να λάβουν τέλος αι αμαρτίαι, και να γίνει εξιλέωσις διά την ανομίαν, και να εισαχθεί αιώνιος δικαιοσύνη, και να σφραγισθούν η όρασις και η προφητεία, και να χρισθεί ο Άγιος των αγίων. Δανιήλ 9:24.
The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.
Η λέξη που μεταφράζεται ως «αποφασισμένες» στο εδάφιο σημαίνει «αποκομμένες», και επομένως σημαίνει ότι εβδομήντα εβδομάδες επρόκειτο να αποκοπούν από τις δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες. Αρχίζοντας από το τρίτο διάταγμα το 457 π.Χ., ο λαός του Δανιήλ θα είχε εβδομήντα προφητικές εβδομάδες δοκιμαστικού χρόνου. Εβδομήντα προφητικές εβδομάδες ισούνται με τετρακόσια ενενήντα έτη. Τετρακόσια ενενήντα έτη μετά το τρίτο διάταγμα, ο αρχαίος Ισραήλ θα λιθοβολούσε τον Στέφανο το έτος 34, και θα αποχωριζόταν πλήρως από τον Θεό.
The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.
Η αιχμαλωσία που προηγήθηκε των τριών διαταγμάτων, τα οποία προσδιορίζουν το σημείο ενάρξεως των τετρακοσίων ενενήντα ετών της δοκιμαστικής περιόδου, είχε διαρκέσει εβδομήντα έτη. Εκείνα τα εβδομήντα έτη προορίζονταν ώστε η γη να απολαύσει τα σαββατικά αναπαύματά της, τα οποία ο αρχαίος Ισραήλ ουδέποτε εκπλήρωσε. Εβδομήντα έτη σαββατικών αναπαύσεων για τη γη επήλθαν εξαιτίας τετρακοσίων ενενήντα ετών (ή εβδομήντα εβδομάδων ετών) ανταρσίας εναντίον του όρκου του Μωυσή.
Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.
Τετρακόσια ενενήντα έτη ανταρσίας κατά της διαθήκης του Λευιτικού εικοστού πέμπτου παρήγαγαν εβδομήντα έτη αιχμαλωσίας, ώστε η γη να απολαύσει την ανάπαυσή της. Τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας οδήγησαν σε τρία διατάγματα, τα οποία σημάδεψαν άλλα τετρακόσια ενενήντα έτη δοκιμαστικού χρόνου για τον αρχαίο Ισραήλ. Βλέπουμε, λοιπόν, δύο δοκιμαστικές περιόδους των τετρακοσίων ενενήντα ετών καθεμία. Τα τρία διατάγματα προτυπώνουν τα αγγέλματα των τριών αγγέλων, το πρώτο από τα οποία έφθασε το 1798, στο τέλος της πρώτης αγανακτήσεως των «επτά καιρών» εναντίον του βόρειου βασιλείου. Ο τρίτος άγγελος έφθασε δύο χιλιάδες τριακόσια έτη μετά το τρίτο διάταγμα, στις 22 Οκτωβρίου 1844, οπότε έφθασε επίσης «το έσχατο τέλος της αγανακτήσεως».
During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.
Κατά τη διάρκεια των σαράντα έξι ετών μεταξύ του τέλους της πρώτης αγανακτήσεως και του τέλους της τελευταίας αγανακτήσεως, ο Ιησούς έθεσε το θεμέλιο του Μιλλεριτικού ναού, και ο θεμέλιος λίθος ήταν οι «επτά καιροί». Εκείνος ο λίθος επρόκειτο να είναι είτε ο θεμέλιος λίθος (ή αλλιώς ο λίθος προσκόμματος) για τον Αντβεντισμό στην αρχή, και είτε ο ακρογωνιαίος και επιστέγασμα λίθος (ή αλλιώς η ταφόπετρα) για τον Αντβεντισμό στο τέλος. Τα τρία διατάγματα που αντιπροσωπεύουν την άφιξη των μηνυμάτων των τριών αγγέλων στην ιστορία από το 1798 έως το 1844, αντιπροσωπεύουν επίσης τα τρία πρώτα κεφάλαια του βιβλίου του Δανιήλ.
We will begin to consider the first six chapters in the next article.
Θα αρχίσουμε να εξετάζουμε τα πρώτα έξι κεφάλαια στο επόμενο άρθρο.
“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.
«Όταν τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης γίνουν καλύτερα κατανοητά, οι πιστοί θα έχουν μια εντελώς διαφορετική θρησκευτική εμπειρία... Ένα πράγμα ασφαλώς θα γίνει κατανοητό από τη μελέτη της Αποκάλυψης—ότι η σχέση μεταξύ του Θεού και του λαού Του είναι στενή και σαφώς καθορισμένη.» The Faith I Live By, 345.