The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.
Τα κοσμήματα του ονείρου του Ουίλλιαμ Μίλλερ θα λάμψουν δέκα φορές φωτεινότερα απ’ όσο έλαμψαν στην ιστορία των Μιλλεριτών. Η κατανόηση των Μιλλεριτών σχετικά με τη γνώση που αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της ιστορίας τους ήταν ακριβής, αλλά ατελής. Όταν η κατανόησή τους τοποθετείται μέσα σε ένα ακριβέστερο ιστορικό πλαίσιο, αναδεικνύει σοβαρότερες συνέπειες, διότι όχι μόνο διευρύνει τις προφητικές αλήθειες που παριστάνονται από τα κοσμήματα, αλλά επίσης παράγει και τη δοκιμασία για τις δέκα παρθένους των εσχάτων ημερών. Η μιλλεριτική κατανόηση παρίσταται στους δύο πρωτοπόρους πίνακες (1843 και 1850). Αμφότεροι οι πίνακες υπήρξαν εκπλήρωση των πινάκων που προφητεύθηκαν στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, και το γεγονός ότι οι πίνακες ήσαν εκπλήρωση του Αββακούμ, καθώς επίσης και ότι αυτές ακριβώς οι αλήθειες ήσαν οι θεμελιώδεις αλήθειες του Αντβεντισμού, προσδιορίστηκε ως τέτοιο από το Πνεύμα της Προφητείας.
The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.
Η κατανόηση ορισμένων από τις θεμελιώδεις αλήθειες αυξήθηκε σε δόξα, καθώς οι Μιλλερίτες οδηγήθηκαν στην κατανόηση του επουρανίου αγιαστηρίου και των αληθειών που συνδέονται με το αγιαστήριο, μετά τη μεγάλη απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844. Αλλά η μετάβαση του Αντβεντισμού σε μια Λαοδικειακή κατάσταση το 1856, και η τελική απόρριψη των «επτά καιρών» το 1863, τους οδήγησαν στην έρημο της Λαοδίκειας. Καμιά σημαντική αλήθεια δεν έχει προβληθεί μέσω του Αντβεντισμού από τη δεκαετία του 1850. Αν αμφιβάλλετε για αυτόν τον ισχυρισμό, τότε προσδιορίστε γιατί είναι εσφαλμένος.
The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.
Οι Μιλλερίτες είχαν δίκιο στην κατανόηση του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ, αλλά η κατανόησή τους ήταν περιορισμένη. Ο Αντβεντισμός δεν προχώρησε ποτέ πέρα από τη μιλλεριτική κατανόηση. Σήμερα μπορούν να διακριθούν και οι οκτώ βασιλείες που παριστάνονται στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ, καθώς και ο συμβολισμός του Δανιήλ που προσεύχεται για να κατανοήσει το μυστικό του ονείρου του Ναβουχοδονόσορος. Το μυστικό εκείνο αντιπροσωπεύει το τελικό προφητικό μυστικό (όλοι οι προφήτες προσδιορίζουν τις έσχατες ημέρες), και το τελευταίο προφητικό μυστικό είναι εκείνο που ο Ιωάννης προσδιορίζει ως την Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Το μυστικό αυτό αποσφραγίζεται όταν «ο καιρός είναι εγγύς», λίγο πριν κλείσει η δοκιμασία, και το μυστικό αυτό αποσφραγίζεται τώρα, για όσους επιλέγουν να δουν.
The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.
Η Μιλλεριτική κατανόηση του «διαπαντός» στο βιβλίο του Δανιήλ αναγνωρίσθηκε από τη θεόπνευστη μαρτυρία ως ορθή· όμως, έως το 1901, ο Αντβεντισμός άρχισε μια διαδικασία απορρίψεως εκείνης της θεμελιώδους αλήθειας, και έως τη δεκαετία του 1930 ο Αντβεντισμός είχε επανέλθει στην παλαιά Προτεσταντική άποψη, η οποία ισχυρίζεται ότι το «διαπαντός» αντιπροσωπεύει κάποια πτυχή της διακονίας του Χριστού στο αγιαστήριο. Εκείνη η σατανική άποψη, λέγει το Πνεύμα της Προφητείας, προήλθε από «αγγέλους που είχαν εκβληθεί από τον ουρανό». Σήμερα, η ορθή Μιλλεριτική άποψη περί του «διαπαντός» μπορεί να θεωρηθεί όχι μόνον ως το σύμβολο του παγανισμού, αλλά και ως το σύμβολο της αποστασίας του Αντβεντισμού, η οποία επιφέρει την ισχυρή πλάνη επάνω σε όσους δεν αγαπούν την αλήθεια.
The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.
Οι Μιλλερίτες οδηγήθηκαν στη σωστή χρονολογία για τη λήξη των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, και ο Αντβεντισμός, αμέσως μετά τη Μεγάλη Απογοήτευση, αναγνώρισε αυξημένο φως συνδεδεμένο με εκείνη την προφητεία· όμως, με την απόρριψη των «επτά καιρών», από το 1856 έως το 1863, και ακόμη μέχρι αυτήν ακριβώς την ημέρα, δεν έχουν δει κανένα προοδευτικά αυξανόμενο φως από τη διδασκαλία την οποία ισχυρίζονται ότι είναι ο κεντρικός τους στύλος και το θεμέλιό τους. Σήμερα οι «επτά καιροί» μπορούν να ιδωθούν (από εκείνους που είναι πρόθυμοι να δουν) ως άμεσα συνδεδεμένοι με κάθε χρονική περίοδο της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών.
The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.
Τα πρώτα σαράντα εννέα έτη αντιπροσωπεύουν τον κύκλο της ανάπαυσης της γης κάθε έβδομο έτος, ο οποίος επαναλαμβάνεται επτά φορές. Τα τετρακόσια ενενήντα έτη αντιπροσωπεύουν όχι μόνο μία περίοδο δοκιμασίας για τον αρχαίο Ισραήλ, αλλά προσδιορίζουν και πόσα έτη αποστασίας από την εντολή να επιτρέπεται στη γη να αναπαύεται επρόκειτο να μεσολαβήσουν, ώστε να συσσωρευθεί συνολικά διάστημα εβδομήντα ετών κατά το οποίο η γη εμποδίστηκε να αναπαυθεί (το οποίο είναι η περίοδος της αιχμαλωσίας για αυτήν ακριβώς την αποστασία). Η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη διαρθρώνεται σε τριάμισι έτη έως τον σταυρό και σε τριάμισι έτη μετά τον σταυρό. Κατά την εβδομάδα εκείνη ο Χριστός συνήγε όλους τους ανθρώπους, διότι είπε ότι, εάν υψωνόταν, θα συνέγε όλους τους ανθρώπους.
Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.
Τώρα είναι η κρίσις τοῦ κόσμου τούτου· τώρα ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου θὰ ἐκβληθῇ ἔξω. Κἀγώ, ἐὰν ὑψωθῶ ἀπὸ τῆς γῆς, θὰ ἑλκύσω πάντας πρὸς ἐμαυτόν. Ἰωάννης 12:31, 32.
The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.
Αι δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες, κατά τις οποίες ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη και συνήγαγε ανθρώπους προς τον Εαυτό Του, αντιπροσωπεύουν τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη κατά τα οποία ο Θεός διασκόρπισε τον αποστάτη λαό Του, εξαιτίας της φιλονικίας της διαθήκης Του. Οι «επτά καιροί» που εκτελέσθηκαν εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, αντιπροσώπευαν τη διασπορά των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, η οποία άρχισε το 723 π.Χ. και έληξε το 1798. Το έτος 538 διαιρεί τις δύο περιόδους και δημιουργεί δύο διαδοχικές περιόδους χιλίων διακοσίων εξήντα ετών. Η πρώτη περίοδος αντιπροσωπεύει την καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος από τον παγανισμό, και η δεύτερη την καταπάτηση που πραγματοποιήθηκε από τον παπισμό.
The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.
Οι «επτά καιροί», των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, εναντίον του νοτίου βασιλείου, που άρχισαν το 677 π.Χ. και έληξαν το 1844, έληξαν στις 22 Οκτωβρίου 1844. Αποτελούν σύμβολο της κατάρας της διαθήκης και ολοκληρώθηκαν με τον ήχο της σάλπιγγας του ιωβηλαίου, η οποία έπρεπε να ηχήσει κατά την Ημέρα του Εξιλασμού. Η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού, που άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο. Είναι η περίοδος της Διερευνητικής Κρίσεως, και κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου έπρεπε να ηχήσει η σάλπιγγα του ιωβηλαίου, η συνδεδεμένη με τον ιερό κύκλο του επτά.
But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.
Αλλ’ εν ταις ημέραις της φωνής του εβδόμου αγγέλου, όταν μέλλη να σαλπίζη, τότε το μυστήριον του Θεού θέλει τελειωθή, καθώς ανήγγειλεν εις τους δούλους αυτού τους προφήτας. Αποκάλυψις 10:7.
The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.
Η ήχηση της εβδόμης Σάλπιγγας, η οποία άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, αντιπροσωπεύει τη Σάλπιγγα του Ιωβηλαίου του ιερού κύκλου των επτά, όπως εκτίθεται στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Λευιτικού. Οι Μιλλερίτες τελικώς είχαν δίκιο ως προς τη χρονολόγηση της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, και ο Αντβεντισμός κατέληξε να κατανοήσει περισσότερα σχετικά με αυτήν αμέσως μετά τη Μεγάλη Απογοήτευση, αλλά το «πολύτιμο πετράδι» του Μίλλερ, δηλαδή η περίοδος των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, σήμερα λάμπει δέκα φορές φωτεινότερα. Κάθε προφητικό γνώρισμα των επτά περιόδων που αντιπροσωπεύονται μέσα στην περίοδο των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών έχει άμεση προφητική σύνδεση με τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη («επτά καιροί») των κεφαλαίων εικοστού πέμπτου και εικοστού έκτου του Λευιτικού.
The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.
Οι Μιλλεριτικοί απέρριψαν τον ισχυρισμό του αποστατημένου Προτεσταντισμού και του Καθολικισμού ότι οι «λησταί του λαού σου», οι οποίοι «εξύψωσαν εαυτούς» και «έπεσαν», ήταν σύμβολο του Αντιόχου Επιφανούς, και είχαν δίκαιο. Γνώριζαν και υπερασπίζονταν την αλήθεια ότι είναι η Ρώμη εκείνη που, στον προφητικό λόγο του Θεού, παριστάνεται ως οι «λησταί του λαού σου, οι βεβαιώσαντες την όρασιν», και όχι κάποιος άγνωστος και ιστορικώς ασήμαντος βασιλεύς της Συρίας που βεβαίωσε την όρασιν.
Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.
Σήμερα οι Αντβεντιστές θεολόγοι διδάσκουν ότι οι «λησταί του λαού σου» είναι ο Αντίοχος ο Επιφανής. Σήμερα, το επιχείρημα που στην ιστορία των Μιλλεριτών αντιπροσώπευε ότι ο πρότερος λαός της διαθήκης, ο οποίος παραμεριζόταν, δεν κατανοούσε, ούτε μπορούσε να κατανοήσει, την όραση (πράγμα που τεκμηριώνεται από την ορθή κατανόηση των «ληστών του λαού σου»), επαναλαμβάνεται και πάλι από τον πρότερο λαό της διαθήκης, ο οποίος για μία ακόμη φορά παραμερίζεται.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός αφανίζεται· αλλά όποιος τηρεί τον νόμο, μακάριος είναι. Παροιμίαι 29:18.
The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.
Οι Μιλλερίτες δίδαξαν ορθώς ότι οι δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη («επτά καιροί»), του Λευιτικού είκοσι έξι, αποτελούσαν τη μακρότερη και έσχατη χρονική προφητεία στη Βίβλο· όμως ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός απέρριψε εκείνο το «πολύτιμο πετράδι» το 1863, και σήμερα μπορεί να διακριθεί, (από εκείνους που επιθυμούν να δουν), ότι όχι μόνον οι Μιλλερίτες είχαν δίκαιο όταν αναγνώριζαν τους «επτά καιρούς» ως τη μακρότερη χρονική προφητεία στη Βίβλο, αλλά και ότι «η κατάρα», που είναι η αγανάκτηση του Θεού, εκτελέστηκε εναντίον τόσο του βόρειου όσο και του νότιου βασιλείου του Ισραήλ.
Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.
Σήμερα μπορεί να διακριθεί ότι οι αντίστοιχες καταλήξεις εκείνων των δύο αγανακτήσεων, στις οποίες αναφέρεται το βιβλίο του Δανιήλ (όπως και άλλοι προφήτες), αποτελούν δύο στηρίγματα άκρων (το πρώτο και το τελευταίο) μιας περιόδου σαράντα έξι ετών, κατά την οποία ο Χριστός ανήγειρε τον Μιλλεριτικό ναό, όπως προτυπώθηκε από τις σαράντα έξι ημέρες κατά τις οποίες ο Μωυσής βρισκόταν στο όρος λαμβάνοντας οδηγίες για την ανέγερση της σκηνής του μαρτυρίου στην έρημο· και από τα σαράντα έξι έτη της ανακατασκευής του ναού από τον Ηρώδη, στα οποία αναφέρθηκαν οι Φαρισαίοι στη συνομιλία τους με τον Χριστό σχετικά με το ότι Αυτός θα τον «ανέγειρε» μέσω του καθαρισμού ενός ναού που είχε «καταστραφεί» από εμπόρους και αργυραμοιβούς, καθώς και μέσω της αναστάσεως του ανθρώπινου ναού Του, ο οποίος δημιουργήθηκε με σαράντα έξι χρωμοσώματα. Σήμερα, οι θεμελιώδεις αλήθειες των Μιλλεριτών είναι εξίσου ορθές όσο πάντοτε, αλλά τώρα είναι δέκα φορές βαθύτερες.
Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.
Σήμερα μπορεί να γίνει φανερό (σε όσους είναι πρόθυμοι να δουν) ότι, όταν ο Χριστός παρουσιάστηκε ως Παλμωνί (ο Θαυμαστός Αριθμητής, ή ο Αριθμητής των Μυστηρίων) στο δέκατο τρίτο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, παρουσίαζε τη σύνδεση μεταξύ ενός οράματος που αντιπροσώπευε μια περίοδο δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών και ενός άλλου οράματος που αντιπροσώπευε δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη. Όταν αναγνωριστεί η σχέση αυτών των δύο προφητικών περιόδων, μπορεί να γίνει φανερό ότι συνδέονται άμεσα με τα χίλια διακόσια εξήντα έτη της παπικής κυριαρχίας, η οποία με τη σειρά της συνδέεται με τα χίλια διακόσια ενενήντα έτη του Δανιήλ δώδεκα, καθώς επίσης και με τα χίλια τριακόσια τριάντα πέντε έτη του ίδιου εδαφίου.
The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.
Υπάρχουν πολύ περισσότερες άμεσες συνδέσεις προφητικών περιόδων που σχετίζονται με τα δύο οράματα των εδαφίων δεκατρία και δεκατέσσερα του Δανιήλ οκτώ, αλλά αναγνωρίζονται μόνο από εκείνους που επιθυμούν να δουν. Αλλά σήμερα, πέρα από τις συνδέσεις όλων των χρονικών περιόδων που συνάγονται από τα δύο οράματα, βρίσκεται η αποκάλυψη του ονόματος του Παλμονί (ο Θαυμαστός Αριθμητής, ή ο Αριθμητής των Μυστηρίων). Οι Μιλλεριτές είχαν δίκιο σχετικά με τα δύο εδάφια, αλλά ήταν περιορισμένοι, και σήμερα ο Αντβεντισμός βρίσκεται απλώς σε πλήρες και απόλυτο σκότος.
Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.
Καθυστερήσατε και θαυμάσατε· ανακράξατε και βοήσατε· είναι μεθυσμένοι, αλλά όχι από οίνο· κλονίζονται, αλλά όχι από σίκερα. Διότι ο Κύριος εξέχεε επάνω σας πνεύμα βαθύ ύπνου και έκλεισε τους οφθαλμούς σας· τους προφήτες και τους άρχοντές σας, τους βλέποντες, εκάλυψε. Και κάθε όραμα έγινε για σας ως οι λόγοι βιβλίου εσφραγισμένου, το οποίο παραδίδουν σε άνθρωπο μορφωμένο, λέγοντας, Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει, Δεν δύναμαι· διότι είναι εσφραγισμένο· και το βιβλίο παραδίδεται σε άνθρωπο αμαθή, λέγοντας, Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει, Δεν είμαι μαθημένος. Ησαΐας 29:9–12.
Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.
Η αδελφή White επισημαίνει ότι στον William Miller δόθηκε «μεγάλο φως» επάνω στο βιβλίο της Αποκάλυψης, αλλά η κατανόησή του των κεφαλαίων δώδεκα, δεκατρία, δεκαεπτά και δεκαοκτώ της Αποκάλυψης ήταν, πολύ απλά, όχι ορθή. Αυτές οι εσφαλμένες αντιλήψεις δεν απεικονίζονται επάνω στους δύο ιερούς χάρτες, αλλά εκείνο που απεικονίζεται από το ένατο κεφάλαιο του βιβλίου της Αποκάλυψης είναι το «πολύτιμο πετράδι», ότι το Ισλάμ παριστάνεται από τα τρία Αλλοίμονα.
“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.
«Κήρυκες και λαός έχουν θεωρήσει το βιβλίο της Αποκαλύψεως ως μυστηριώδες και λιγότερο σημαντικό από άλλα τμήματα των Ιερών Γραφών. Αλλά είδα ότι το βιβλίο αυτό είναι πράγματι μια αποκάλυψη δοσμένη προς ιδιαίτερη ωφέλεια εκείνων που θα ζούσαν στις έσχατες ημέρες, για να τους καθοδηγεί στο να εξακριβώνουν την αληθινή τους θέση και το καθήκον τους. Ο Θεός κατηύθυνε τη διάνοια του William Miller προς τις προφητείες και του έδωσε μεγάλο φως επάνω στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.» Early Writings, 231.
The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.
Η έκφραση «μεγάλο φως» στα γραπτά της Αδελφής Γουάιτ είναι πολύ διαφωτιστική. Ο Μίλλερ κατανοούσε τις εκκλησίες, τις σφραγίδες και τις σάλπιγγες της Αποκάλυψης, διότι άγιοι άγγελοι «κατηύθυναν τη διάνοιά του» επάνω σε αυτά τα θέματα. Το «μεγάλο φως» που δόθηκε στον Μίλλερ παριστανόταν επάνω στις δύο ιερές πλάκες, και οι δογματικές αλήθειες που αποτελούσαν το «μεγάλο φως» προσδιορίζονταν στο όνειρό του ως «πολύτιμοι λίθοι». Στον Αντβεντισμό δόθηκε εκείνο το «μεγάλο φως» και άρχισε να το καλύπτει με κίβδηλους πολύτιμους λίθους, αρχίζοντας το 1863. Η αρχή του «φωτός» είναι ότι το «φως» είναι εκείνο το οποίο ο Χριστός χρησιμοποιεί για να κρίνει ένα πρόσωπο ή έναν λαό.
Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.
Όχι μόνον το «φως» κρίνει έναν λαό, αλλά και το «φως» το οποίο θα μπορούσαν να είχαν, εάν δεν είχαν αντισταθεί (όπως έπραξαν το 1856, ως ένα μόνον από πολλά παραδείγματα). Το άλλο γνώρισμα που συνδέεται με το «φως» είναι ότι το «φως» που απορρίπτεται παράγει έναν αντίστοιχο βαθμό σκότους. Ο Αντβεντισμός απέρριψε και συγκάλυψε το «μεγάλο φως» που δόθηκε από τον Θεό στον Μίλλερ, το οποίο αντιπροσωπεύει τα θεμέλια του Αντβεντισμού.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
«Εκείνος που βλέπει κάτω από την επιφάνεια, που αναγινώσκει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, λέγει για εκείνους που έλαβαν “μεγάλο φως”: “Δεν θλίβονται ούτε μένουν έκθαμβοι εξαιτίας της ηθικής και πνευματικής τους καταστάσεως”. Ναι, εξέλεξαν τις δικές τους οδούς, και η ψυχή τους ευφραίνεται στα βδελύγματά τους. “Και εγώ επίσης θα εκλέξω τις πλάνες τους, και θα επιφέρω επ’ αυτούς εκείνα που φοβούνται· διότι όταν εκάλεσα, κανείς δεν απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το κακό ενώπιον των οφθαλμών Μου, και εξέλεξαν εκείνο στο οποίο δεν ευαρεστήθηκα”. “Ο Θεός θα τους αποστείλει ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστεύσουν το ψεύδος”, επειδή δεν εδέχθησαν “την αγάπη της αληθείας, για να σωθούν”, “αλλά ευηρεστήθησαν εις την αδικίαν”. Ησαΐας 66:3, 4· Β΄ Θεσσαλονικείς 2:11, 10, 12.»
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
«Ο ουράνιος Διδάσκαλος ερώτησε: “Ποια ισχυρότερη πλάνη μπορεί να εξαπατήσει τον νου από την πρόφαση ότι οικοδομείτε επάνω στο σωστό θεμέλιο και ότι ο Θεός αποδέχεται τα έργα σας, ενώ στην πραγματικότητα ενεργείτε σε πολλά πράγματα σύμφωνα με την κοσμική πολιτική και αμαρτάνετε εναντίον του Ιεχωβά; Ω, είναι μεγάλη απάτη, μια γοητευτική πλάνη, που κυριεύει τους νοῦς, όταν άνθρωποι που έχουν «κάποτε γνωρίσει την αλήθεια», εκλαμβάνουν τη μορφή της ευσέβειας αντί του πνεύματος και της δυνάμεώς της· όταν νομίζουν ότι είναι πλούσιοι και πεπλουτισμένοι και δεν έχουν ανάγκη ουδενός, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη των πάντων.”» Testimonies, τόμος 8, σ. 249, 250.
Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.
Η Λαοδίκεια, στην οποία κατέληξε ο Αντβεντισμός το 1856, αντιπροσωπεύει εκείνους στους οποίους κάποτε δόθηκε «μεγάλο φως», αλλά είναι προορισμένοι να λάβουν την «ισχυρά πλάνη» της Δευτέρας προς Θεσσαλονικείς, ενώ όλον αυτόν τον καιρό πιστεύουν ότι το ψευδές θεμέλιο που έχουν ανεγείρει μέσω της εισαγωγής κίβδηλων νομισμάτων και πολύτιμων λίθων είναι τεταγμένο από τον Θεό, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα θεμέλιο οικοδομημένο επάνω στην άμμο. Ο Αντβεντισμός είναι «εκκλησία που έχει λάβει μεγάλο φως, μεγάλες αποδείξεις», αλλά είναι «εκκλησία» που έχει απορρίψει «το μήνυμα που ο Κύριος» έχει «στείλει» και έκτοτε έχει δεχθεί «τους πλέον παράλογους ισχυρισμούς και ψευδείς υποθέσεις και ψευδείς θεωρίες».
“Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.
«Ακαθαγίαστοι λειτουργοί παρατάσσονται εναντίον του Θεού. Υμνούν τον Χριστό και τον θεό τούτου του κόσμου με την ίδια πνοή. Ενώ ομολογούν ότι δέχονται τον Χριστό, αγκαλιάζουν τον Βαραββᾶ, και με τις πράξεις τους λέγουν: “Όχι Αυτόν, αλλά τον Βαραββᾶ.” Ας προσέξουν όλοι όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές. Ο Σατανάς καυχάται για ό,τι μπορεί να πράξει. Νομίζει ότι θα διαλύσει την ενότητα για την οποία προσευχήθηκε ο Χριστός να υπάρχει στην εκκλησία Του. Λέγει: “Θα εξέλθω και θα γίνω πνεύμα ψεύδους, για να εξαπατήσω όσους μπορώ, να επικρίνω, και να καταδικάζω, και να διαστρέφω.” Ας γίνει δεκτός ο υιός της απάτης και της ψευδομαρτυρίας από «εκκλησία που έλαβε μεγάλο φως», μεγάλη απόδειξη, και εκείνη η εκκλησία θα απορρίψει το μήνυμα που ο Κύριος απέστειλε και θα δεχθεί τους πλέον παράλογους ισχυρισμούς και ψευδείς υποθέσεις και ψευδείς θεωρίες. Ο Σατανάς γελά με τη μωρία τους, διότι γνωρίζει τι είναι η αλήθεια.»
“Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’
«Πολλοί θα σταθούν στους άμβωνές μας με τον πυρσό της ψευδοπροφητείας στα χέρια τους, αναμμένο από τον κολασμένο πυρσό του Σατανά. Εάν η αμφιβολία και η απιστία τρέφονται, οι πιστοί λειτουργοί θα απομακρυνθούν από τον λαό που νομίζει ότι γνωρίζει τόσα πολλά. “Εάν εγνώριζες”, είπε ο Χριστός, “τουλάχιστον κατά την ημέραν ταύτην, τα όσα ανήκουν εις την ειρήνην σου! τώρα όμως είναι κεκρυμμένα από τους οφθαλμούς σου”.»
“Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.
«Πλην, τὸ θεμέλιον τοῦ Θεοῦ μένει στερεόν. Ὁ Κύριος γνωρίζει τοὺς ὄντας αὐτοῦ. Ὁ ἡγιασμένος λειτουργὸς δὲν πρέπει νὰ ἔχει δόλον ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ. Πρέπει νὰ εἶναι φανερὸς ὡς ἡ ἡμέρα, ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε κηλίδα κακοῦ. Μία ἡγιασμένη διακονία καὶ ἕνας ἡγιασμένος τύπος θὰ ἀποτελέσουν δύναμη, ἐκλάμποντες τὸ φῶς τῆς ἀληθείας ἐπὶ τὴν σκολιὰν ταύτην γενεάν. Φῶς, ἀδελφοί, περισσότερο φῶς χρειαζόμεθα. Σαλπίσατε ἐν Σιὼν· ἠχήσατε συναγερμὸν ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει. Συνάξατε τὸ στράτευμα τοῦ Κυρίου, μὲ ἡγιασμένες καρδιές, γιὰ νὰ ἀκούσῃ τί θέλει λαλήσει ὁ Κύριος πρὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ· διότι ἔχει αὐξήσει τὸ φῶς διὰ πάντας ὅσοι θέλουν ἀκούσει. Ἀς ὁπλισθοῦν καὶ ἀς ἐξοπλισθοῦν, καὶ ἀς ἀναβῶσιν εἰς τὴν μάχην—εἰς βοήθειαν τοῦ Κυρίου κατὰ τῶν δυνατῶν. Αὐτὸς ὁ Θεὸς θὰ ἐργασθῇ ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ. Πᾶσα γλῶσσα ψευδής θὰ σιγήσῃ. Χεῖρες ἀγγέλων θὰ καταβάλουν τὰ παραπλανητικὰ σχέδια ποὺ σχηματίζονται. Τὰ προπύργια τοῦ Σατανᾶ δὲν θὰ θριαμβεύσουν ποτέ. Ἡ νίκη θὰ συνοδεύῃ τὸ μήνυμα τοῦ τρίτου ἀγγέλου. Καθὼς ὁ Ἀρχηγὸς τοῦ στρατεύματος τοῦ Κυρίου κατέβαλε τὰ τείχη τῆς Ἰεριχὼ, οὕτω καὶ ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου, ὁ τηρῶν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, θὰ θριαμβεύσῃ, καὶ πάντα τὰ ἀντιτιθέμενα στοιχεῖα θὰ ἡττηθοῦν. Μὴ ἀς παραπονῆται οὐδεμία ψυχὴ κατὰ τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ οἵτινες ἦλθαν πρὸς αὐτὴν μὲ οὐρανόσταλτο μήνυμα. Μὴ ἐξακολουθεῖτε πλέον νὰ ζητεῖτε σφάλματα εἰς αὐτούς, λέγοντες, “Εἶναι πάρα πολύ κατηγορηματικοί· λαλούν ὑπερβολικὰ ἰσχυρῶς.” Μπορεῖ νὰ λαλῶσιν ἰσχυρῶς· ἀλλὰ δὲν εἶναι ἄραγε τοῦτο ἀναγκαῖον; Ὁ Θεὸς θὰ κάμῃ τὰ ὦτα τῶν ἀκροατῶν νὰ βουΐσουν, ἐὰν δὲν προσέξουν τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἢ τὸ μήνυμά του. Θὰ καταγγείλῃ ἐκείνους ποὺ ἀντιστέκονται εἰς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.»
“Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.
«Ο Σατανάς έχει θέσει σε ενέργεια κάθε δυνατό μέτρο, ώστε να μη φθάσει ανάμεσά μας, ως λαό, τίποτε που να μας ελέγχει και να μας επιτιμά, και να μας προτρέπει να αποβάλουμε τα σφάλματά μας. Υπάρχει όμως λαός που θα βαστάξει την κιβωτό του Θεού. Μερικοί θα εξέλθουν από ανάμεσά μας, οι οποίοι δεν θα βαστάζουν πλέον την κιβωτό. Αλλά αυτοί δεν μπορούν να υψώσουν τείχη για να φράξουν την αλήθεια· διότι αυτή θα προχωρεί εμπρός και ανοδικά μέχρι τέλους. Στο παρελθόν ο Θεός ανέδειξε άνδρες, και ακόμη έχει άνδρες κατάλληλων ευκαιριών που αναμένουν, προετοιμασμένους να εκτελέσουν το θέλημά Του—άνδρες που θα διαπεράσουν περιορισμούς οι οποίοι δεν είναι παρά σαν τοίχοι επιχρισμένοι με ασύνδετο κονίαμα. Όταν ο Θεός θέτει το Πνεύμα Του επάνω σε ανθρώπους, αυτοί θα εργασθούν. Θα κηρύξουν τον λόγο του Κυρίου· θα υψώσουν τη φωνή τους σαν σάλπιγγα. Η αλήθεια δεν θα ελαττωθεί ούτε θα χάσει τη δύναμή της στα χέρια τους. Θα δείξουν στον λαό τις παραβάσεις του, και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του.» Testimonies to Ministers, 409–411.
To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.
Το να προσδιορίζει κανείς το σατανικό σύμβολο του «παντοτινού» ως σύμβολο του Χριστού σημαίνει να υμνεί «τον Χριστό και τον θεό τοῦ κόσμου τούτου με την ίδια πνοή. Ενώ κατ’ ομολογίαν δέχονται τον Χριστό, αγκαλιάζουν τον Βαραββᾶ, και με τις πράξεις τους λέγουν: “Όχι τούτον, αλλά τον Βαραββᾶ.”» Οι αλήθειες που παριστάνονται στο όνειρο του Μίλλερ ως «πολύτιμοι λίθοι», και επίσης εικονογραφούνται παραστατικά επάνω στις δύο ιερές πλάκες, είναι το «μεγάλο φως», το οποίο δόθηκε στον Μίλλερ και το οποίο ο Αντβεντισμός έχει απορρίψει.
They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.
Ισχυρίζονται ότι δοξάζουν τον Χριστό με ένα σατανικό σύμβολο, και υποστηρίζουν ότι στέκονται επάνω στο θεμέλιο του Θεού, ενώ πρόκειται για ένα κίβδηλο θεμέλιο που επιφέρει ισχυρή πλάνη σε όλους όσοι λαμβάνουν τη στάση τους επάνω σε εκείνη την εσφαλμένη δογματική δομή. Δεν υπάρχει τίποτε νέο υπό τον ήλιο, και το σύγχρονο Ισραήλ απλώς βαδίζει στα προφητικά ίχνη του αρχαίου Ισραήλ.
“One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?
«Ένα ζήτημα βαραίνει την ψυχή μου: η μεγάλη έλλειψη της αγάπης του Θεού, η οποία έχει χαθεί εξαιτίας της συνεχούς αντίστασης προς το φως και την αλήθεια, καθώς και η επιρροή εκείνων που έχουν επιδοθεί σε ενεργό έργο, οι οποίοι, παρά τα τεκμήρια που έχουν συσσωρευθεί το ένα επάνω στο άλλο, άσκησαν επιρροή για να εξουδετερώσουν το έργο του μηνύματος που ο Θεός απέστειλε. Τους παραπέμπω στο Ιουδαϊκό έθνος και ερωτώ: Πρέπει να αφήσουμε τους αδελφούς μας να διαβούν το ίδιο μονοπάτι της τυφλής αντίστασης, έως το ίδιο το τέλος της δοκιμαστικής περιόδου; Αν ποτέ ένας λαός χρειαζόταν αληθινούς και πιστούς φύλακες, που δεν θα σιωπούν, που θα κράζουν ημέρα και νύχτα, ηχώντας τις προειδοποιήσεις που ο Θεός έχει δώσει, αυτός είναι οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας. Εκείνοι που έλαβαν μεγάλο φως, ευλογημένες ευκαιρίες, οι οποίοι, όπως η Καπερναούμ, υψώθηκαν έως τον ουρανό ως προς το προνόμιο, θα αφεθούν άραγε, εξαιτίας της μη αξιοποίησής τους, στο σκοτάδι που αντιστοιχεί στο μέγεθος του φωτός που τους δόθηκε;»
“I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.
«Επιθυμώ να απευθύνω θερμή έκκληση προς τους αδελφούς μας που θα συναχθούν στη Γενική Συνδιάσκεψη, να δώσουν προσοχή στο μήνυμα που δόθηκε προς τους Λαοδικείς. Τι κατάσταση τύφλωσης είναι η δική τους! Το θέμα αυτό έχει τεθεί ενώπιόν σας ξανά και ξανά, αλλά η δυσαρέσκειά σας για την πνευματική σας κατάσταση δεν υπήρξε αρκετά βαθιά και οδυνηρή, ώστε να επιφέρει μεταρρύθμιση. “Διότι λέγεις ότι Πλούσιος είμαι, και επλούτησα, και δεν έχω χρείαν ουδενός· και δεν εξεύρεις ότι συ είσαι ο ταλαίπωρος και ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός.” Η ενοχή της αυταπάτης βαρύνει τις εκκλησίες μας. Η θρησκευτική ζωή πολλών είναι ένα ψεύδος.» Manuscript Releases, τόμος 16, 106, 107.
“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.
Η «Καπερναούμ» ήταν η πόλη την οποία ο Ιησούς επέλεξε ως δική του πόλη.
“At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.
«Στην Καπερναούμ ο Ιησούς κατοικούσε κατά τα διαστήματα μεταξύ των μετακινήσεών Του από τόπο σε τόπο, και έγινε γνωστή ως “η πόλη Του”. Βρισκόταν στις όχθες της Θάλασσας της Γαλιλαίας, και κοντά στα όρια της ωραίας πεδιάδας της Γεννησαρέτ, αν όχι επάνω σ’ αυτήν.» The Desire of Ages, 252.
Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.
Ο Χριστός επέλεξε την Καπερναούμ, όπως άλλοτε είχε επιλέξει την Ιερουσαλήμ.
And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.
Και στον υιό του θα δώσω μία φυλή, ώστε ο Δαβίδ, ο δούλος μου, να έχει πάντοτε ενώπιόν μου λύχνο στην Ιερουσαλήμ, την πόλη την οποία εξέλεξα για να θέσω εκεί το όνομά μου. Βασιλέων Α΄ 11:36.
Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.
Ο Χριστός εξέλεξε τον Αντβεντισμό ως πόλη Του το 1844, και έως το 1863 ο Αντβεντισμός είχε ανοικοδομήσει την πόλη της «Ιεριχούς», σύμβολο της λαοδικειακής άνεσης και ευμάρειας. Όπως με τον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και με τον σύγχρονο Ισραήλ. Ο Αντβεντισμός πιστεύει ότι είναι οι πολίτες της ιδιαίτερης πόλεως του Θεού, αλλά έχουν απορρίψει το «μεγάλο φως» που παρέχει την απόδειξη της πολιτείας. Όπως η Σηλώ, στον καιρό του Ηλεί, του Οφνί και του Φινεές, ο Αντβεντισμός θα κριθεί σύμφωνα με το «μεγάλο φως» το οποίο τους δόθηκε η ευκαιρία να δεχθούν.
“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’
«Μεταξύ των ομολογουμένων τέκνων του Θεού, πόσο λίγη υπομονή έχει εκδηλωθεί, πόσοι πικροί λόγοι έχουν λεχθεί, πόση καταγγελία έχει εκστομισθεί εναντίον εκείνων που δεν είναι της πίστεώς μας. Πολλοί έχουν θεωρήσει όσους ανήκουν σε άλλες εκκλησίες ως μεγάλους αμαρτωλούς, ενώ ο Κύριος δεν τους θεωρεί κατ’ αυτόν τον τρόπο. Εκείνοι που βλέπουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τα μέλη άλλων εκκλησιών έχουν ανάγκη να ταπεινωθούν κάτω από την κραταιά χείρα του Θεού. Εκείνοι τους οποίους καταδικάζουν μπορεί να είχαν παρά ελάχιστο φως, λίγες ευκαιρίες και προνόμια. Αν είχαν το φως που είχαν πολλοί από τα μέλη των εκκλησιών μας, θα μπορούσαν να είχαν προοδεύσει με πολύ ταχύτερο ρυθμό και να είχαν εκπροσωπήσει καλύτερα την πίστη τους ενώπιον του κόσμου. Για εκείνους που καυχώνται για το φως τους, και όμως αποτυγχάνουν να περιπατούν μέσα σ’ αυτό, ο Χριστός λέγει: “Σας λέγω όμως: ανεκτότερη θα είναι για την Τύρο και τη Σιδώνα η ημέρα της κρίσεως παρά για σας. Και συ, Καπερναούμ [Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας, που έχετε λάβει μεγάλο φως], η υψωμένη έως τον ουρανό [ως προς το προνόμιο], θα καταβιβασθείς έως τον άδη· διότι, αν τα θαύματα που έγιναν σε σένα είχαν γίνει στα Σόδομα, θα παρέμεναν έως σήμερα. Πλην σας λέγω ότι ανεκτότερη θα είναι για τη γη των Σοδόμων κατά την ημέρα της κρίσεως, παρά για σένα.” Εκείνον τον καιρό ο Ιησούς αποκρίθηκε και είπε: “Σε ευχαριστώ, Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης, διότι απέκρυψες ταύτα από σοφούς και συνετούς [κατά τη δική τους εκτίμηση], και τα απεκάλυψες σε νήπια.”»
“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’
«Και τώρα, επειδή εκάματε πάντα ταύτα τα έργα», λέγει ο Κύριος, «και σας ελάλησα, εγειρόμενος ενωρίς και λαλών, αλλά δεν ηκούσατε· και σας εκάλεσα, αλλά δεν απεκρίθητε· διά τούτο θα κάμω εις τον οίκον τούτον, ο οποίος καλείται με το όνομά μου, εις τον οποίον σεις εμπιστεύεσθε, και εις τον τόπον τον οποίον έδωκα εις εσάς και εις τους πατέρας σας, καθώς έκαμα εις τη Σηλώ. Και θα σας απορρίψω από εμπροσθέν μου, καθώς απέρριψα όλους τους αδελφούς σας, όλον το σπέρμα του Εφραίμ».
“The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.
«Ο Κύριος έχει εγκαθιδρύσει ανάμεσά μας θεσμούς μεγάλης σπουδαιότητας, και αυτοί πρέπει να διοικούνται, όχι όπως διοικούνται οι κοσμικοί θεσμοί, αλλά σύμφωνα με την τάξη του Θεού. Πρέπει να διοικούνται με μοναδικό γνώμονα τη δόξα Του, ώστε με κάθε μέσο να σωθούν ψυχές που χάνονται. Προς τον λαό του Θεού έχουν έλθει οι μαρτυρίες του Πνεύματος, και όμως πολλοί δεν έδωσαν προσοχή στους ελέγχους, στις προειδοποιήσεις και στις συμβουλές.»
“‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’
«Ἀκούσατε τώρα τοῦτο, ὦ λαὸς ἄφρων καὶ ἀσύνετος· οἵτινες ἔχετε ὀφθαλμοὺς καὶ δὲν βλέπετε, οἵτινες ἔχετε ὦτα καὶ δὲν ἀκούετε· δὲν θὰ με φοβηθῆτε; λέγει ὁ Κύριος· δὲν θὰ τρέμετε ἐνώπιόν μου, ἐγὼ ποὺ ἔθεσα τὴν ἄμμο ὡς ὅριο τῆς θαλάσσης μὲ αἰώνιο πρόσταγμα, ὥστε νὰ μὴ δύναται νὰ τὸ παραβῇ; καὶ μολονότι τὰ κύματά της ταράσσονται, δὲν ἰσχύουν· μολονότι βοῶσιν, ὅμως δὲν δύνανται νὰ τὸ ὑπερβοῦν. Ἀλλὰ ὁ λαὸς οὗτος ἔχει καρδία ἀποστατική καὶ ἀνυπότακτη· ἀποστάτησαν καὶ ἀπεμακρύνθησαν. Οὔτε λέγουν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῶν· Ἂς φοβηθῶμεν τώρα τὸν Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ὁ ὁποῖος δίδει βροχὴν, τὴν πρώιμη καὶ τὴν ὄψιμη, ἐν τῷ καιρῷ αὐτῆς· φυλάττει δι’ ἡμᾶς τὰς προσδιορισμένας ἑβδομάδας τοῦ θερισμοῦ. Αἱ ἀνομίαι σας ἀπεμάκρυναν ταῦτα, καὶ αἱ ἁμαρτίαι σας ἐστέρησαν ἀπὸ ἐσᾶς τὰ ἀγαθά.... Δὲν κρίνουν τὴν ὑπόθεσιν, τὴν ὑπόθεσιν τοῦ ὀρφανοῦ, καίτοι εὐημεροῦν· καὶ τὸ δίκαιον τοῦ πτωχοῦ δὲν κρίνουν. Δὲν θὰ ἐπισκεφθῶ διὰ ταῦτα; λέγει ὁ Κύριος· δὲν θὰ ἐκδικηθῇ ἡ ψυχή μου ἐπὶ τοιοῦτο ἔθνος ὡς τοῦτο;»
“Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.
«Θα αναγκαστεί ο Κύριος να πει: “Μη προσεύχεσαι γι’ αυτόν τον λαό, ούτε να υψώσεις κραυγή ούτε προσευχή υπέρ αυτών, ούτε να κάνεις μεσιτεία προς εμένα· διότι δεν θα σε ακούσω”; “Διὰ τοῦτο αἱ βροχαὶ ἐκρατήθησαν, καὶ ὄψιμος βροχὴ δὲν ἔγεινεν.... Δὲν θέλεις ἀπὸ τοῦ νῦν κράζει πρός με, Πάτερ μου, σὺ εἶσαι ὁδηγὸς τῆς νεότητός μου;”» Review and Herald, 1 Αυγούστου 1893.
We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.
Θα συνεχίσουμε στην επόμενη μελέτη την εξέταση του «μεγάλου φωτός» που δόθηκε στον William Miller σχετικά με το βιβλίο της Αποκάλυψης.
“When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.
«Όταν ο Χριστός ήλθε στον κόσμο για να υποδείξει με το παράδειγμά Του την αληθινή θρησκεία και να εξυψώσει τις αρχές που πρέπει να κυβερνούν τις καρδιές και τις πράξεις των ανθρώπων, το ψεύδος είχε αποκτήσει τόσο βαθύ έρεισμα σε εκείνους που είχαν λάβει τόσο μεγάλο φως, ώστε δεν κατανοούσαν πλέον το φως και δεν είχαν καμία διάθεση να εγκαταλείψουν την παράδοση χάριν της αλήθειας. Απέρριψαν τον ουράνιο Διδάσκαλο, σταύρωσαν τον Κύριο της δόξης, για να διατηρήσουν τα δικά τους έθιμα και επινοήσεις. Το ίδιο ακριβώς πνεύμα εκδηλώνεται στον κόσμο και σήμερα. Οι άνθρωποι αποστρέφονται τη διερεύνηση της αλήθειας, μήπως διασαλευθούν οι παραδόσεις τους και εισαχθεί μια νέα τάξη πραγμάτων. Υπάρχει στην ανθρωπότητα μια διαρκής ροπή προς την πλάνη, και οι άνθρωποι είναι εκ φύσεως επιρρεπείς στο να υπερυψώνουν υπέρμετρα τις ανθρώπινες ιδέες και γνώσεις, ενώ το θείο και το αιώνιο ούτε διακρίνεται ούτε εκτιμάται.» Counsels on Sabbath School Work, 47.