We have been informed that, “God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Miller was prevented by the history where he was raised up in from understanding the “great light” located in chapters twelve, thirteen, sixteen, seventeen and eighteen of Revelation, for those chapters identified the work of prophetic kingdoms which he could not see from his historical vantage point.
Μας έχει γνωστοποιηθεί ότι «ο Θεός κατεύθυνε τη διάνοια του Ουίλλιαμ Μίλλερ προς τις προφητείες και του έδωσε μεγάλο φως επάνω στο βιβλίο της Αποκάλυψης». Ο Μίλλερ εμποδίστηκε, λόγω της ιστορικής περιόδου μέσα στην οποία ανεδείχθη, να κατανοήσει το «μεγάλο φως» που βρίσκεται στα κεφάλαια δώδεκα, δεκατρία, δεκαέξι, δεκαεπτά και δεκαοκτώ της Αποκάλυψης, διότι τα κεφάλαια εκείνα προσδιόριζαν το έργο προφητικών βασιλείων, το οποίο δεν μπορούσε να διακρίνει από την ιστορική θέση από την οποία παρατηρούσε.
The light given Miller on the book of Revelation was the Churches, Seals and Trumpets, and it is the last three Trumpets, which are identified as “three Woes,” that are represented upon Habakkuk’s two tables. The “great light,” given to Miller in the book of Revelation concerns the role of Islam in Bible prophecy. Yet even that “great light” was limited by his historical setting.
Το φως που δόθηκε στον Μίλλερ σχετικά με το βιβλίο της Αποκαλύψεως ήταν οι Εκκλησίες, οι Σφραγίδες και οι Σάλπιγγες, και είναι οι τρεις τελευταίες Σάλπιγγες, οι οποίες προσδιορίζονται ως «τρεις Ουαί», που παριστάνονται επάνω στους δύο πίνακες του Αββακούμ. Το «μεγάλο φως» που δόθηκε στον Μίλλερ στο βιβλίο της Αποκαλύψεως αφορά τον ρόλο του Ισλάμ στη βιβλική προφητεία. Ωστόσο, ακόμη και αυτό το «μεγάλο φως» ήταν περιορισμένο από το ιστορικό του πλαίσιο.
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
«Αἱ ἑπτὰ ἐκκλησίαι τῆς Ἀσίας ἀποτελοῦν ἱστορίαν τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἰς τὰς ἑπτὰ μορφὰς αὐτῆς, εἰς πάσας τὰς περιπλοκὰς καὶ μεταστροφὰς αὐτῆς, εἰς πᾶσαν τὴν εὐημερίαν καὶ τὴν θλῖψιν αὐτῆς, ἀπὸ τῶν ἡμερῶν τῶν ἀποστόλων μέχρι τοῦ τέλους τοῦ κόσμου. Αἱ ἑπτὰ σφραγῖδες εἶναι ἱστορία τῶν ἐνεργειῶν τῶν δυνάμεων καὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς ἐπάνω εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τῆς προστασίας τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον. Αἱ ἑπτὰ σάλπιγγες εἶναι ἱστορία ἑπτὰ ἰδιαζουσῶν καὶ βαρέων κρίσεων αἵτινες ἐστάλησαν ἐπὶ τὴν γῆν, ἤτοι ἐπὶ τὴν Ῥωμαϊκὴν βασιλείαν. Καὶ αἱ ἑπτὰ φιάλαι εἶναι αἱ ἑπτὰ ἔσχαται πληγαί, αἵτινες ἐστάλησαν ἐπὶ τὴν Παπικὴν Ῥώμην. Μεμιγμένα μετὰ τούτων εἶναι καὶ πολλὰ ἄλλα γεγονότα, ὑφασμένα εἰς αὐτὰ ὡς παραπόταμοι ῥοαί, καὶ πληροῦντα τὸν μέγαν ποταμὸν τῆς προφητείας, ἕως ὅτου τὸ ὅλον καταλήγῃ δι’ ἡμᾶς εἰς τὸν ὠκεανὸν τῆς αἰωνιότητος.»
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
«Αυτό, για εμένα, είναι το σχέδιο της προφητείας του Ιωάννη στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Και ο άνθρωπος που επιθυμεί να κατανοήσει αυτό το βιβλίο, πρέπει να έχει πλήρη γνώση άλλων μερών του λόγου του Θεού. Οι τύποι και οι μεταφορές που χρησιμοποιούνται σε αυτή την προφητεία δεν εξηγούνται όλες στην ίδια, αλλά πρέπει να ανευρίσκονται σε άλλους προφήτες και να ερμηνεύονται σε άλλα χωρία της Γραφής. Επομένως είναι φανερό ότι ο Θεός έχει σκοπίμως θελήσει τη μελέτη του συνόλου, ακόμη και για να αποκτηθεί σαφής γνώση οποιουδήποτε μέρους.» William Miller, Miller’s Lectures, τόμος 2, διάλεξη 12, 178.
Notice that Miller understood the seven last plagues as the seven judgments upon papal Rome. He could not understand that papal Rome was given a deadly wound that was to be healed. He recognized the seven trumpets as “a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom,” but was unable to recognize the distinction between the kingdoms of pagan and papal Rome. Therefore, his ability to see the distinction between the first four trumpets and the last three trumpets was limited.
Σημειώστε ότι ο Μίλλερ κατανοούσε τις επτά τελευταίες πληγές ως τις επτά κρίσεις επάνω στην παπική Ρώμη. Δεν μπορούσε να κατανοήσει ότι στην παπική Ρώμη είχε δοθεί θανατηφόρο πλήγμα, το οποίο επρόκειτο να θεραπευθεί. Αναγνώριζε τις επτά σάλπιγγες ως «ιστορία επτά ιδιόμορφων και βαρέων κρίσεων που εστάλησαν επάνω στη γη, ή στη ρωμαϊκή βασιλεία», αλλά δεν ήταν σε θέση να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των βασιλείων της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης. Επομένως, η ικανότητά του να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των πρώτων τεσσάρων σαλπίγγων και των τελευταίων τριών σαλπίγγων ήταν περιορισμένη.
Miller was unable to recognize that the judgments brought against Rome, were God’s response to Sunday enforcement, for the Millerites were still worshipping on Sunday in their history. Miller was correct in recognizing that the trumpets were judgments upon Rome, but the specific reason the judgments were brought, and the distinction between the first four and last three Trumpets was limited, or non-existent. With that limited view, the “jewel” of the three woes of Islam was still included upon the charts that were directed by the hand of God, and should not be altered.
Ο Μίλλερ δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει ότι οι κρίσεις που επήλθαν κατά της Ρώμης ήταν η απάντηση του Θεού στην επιβολή της Κυριακής, διότι οι Μιλλερίτες εξακολουθούσαν ακόμη, στη δική τους ιστορική περίοδο, να λατρεύουν την Κυριακή. Ο Μίλλερ είχε δίκιο όταν αναγνώριζε ότι οι σάλπιγγες ήταν κρίσεις επί της Ρώμης, αλλά ο συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο επήλθαν οι κρίσεις, καθώς και η διάκριση μεταξύ των τεσσάρων πρώτων και των τριών τελευταίων Σαλπίγγων, ήταν περιορισμένα κατανοητά ή και ανύπαρκτα. Με αυτή την περιορισμένη αντίληψη, το «κόσμημα» των τριών αλίμονο του Ισλάμ εξακολουθούσε να περιλαμβάνεται στα διαγράμματα που κατευθύνθηκαν από το χέρι του Θεού, και δεν θα έπρεπε να αλλοιωθεί.
Enlightened discernment allows a “wise” student of prophecy to recognize that God not only inspired the holy men who wrote the Bible, but He also governed the work of the men who translated the King James Bible, and He specifically says that He employed the same type of divine oversight in the production of the two sacred charts.
Ο φωτισμένος διακριτικός νους επιτρέπει σε έναν «σοφό» μαθητή της προφητείας να αναγνωρίσει ότι ο Θεός όχι μόνον ενέπνευσε τους αγίους άνδρες που έγραψαν τη Βίβλο, αλλά και κατεύθυνε το έργο των ανδρών που μετέφρασαν τη Βίβλο του Βασιλέως Ιακώβου, και ο ίδιος δηλώνει ρητώς ότι χρησιμοποίησε τον ίδιο τύπο θείας επιστασίας και κατά την παραγωγή των δύο ιερών διαγραμμάτων.
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies the subject of the final Midnight Cry. The subject of the Midnight Cry in Millerite history was the date of the conclusion of the prophetic periods, and in this sense the “Midnight Cry” message of the last days (which is the message of Islam of the third Woe), has been typified by the date of October 22, 1844. That date in Millerite history typifies the soon-coming Sunday law, and both October 22, 1844, and the Sunday law were typified by the cross, which was the conclusion of the Triumphal Entry of Christ.
Το «κόσμημα» του Μίλλερ σχετικά με την πέμπτη, έκτη και έβδομη Σάλπιγγα (το Ισλάμ) λάμπει δέκα φορές φωτεινότερα στις έσχατες ημέρες, διότι προσδιορίζει το θέμα της τελικής Κραυγής του Μεσονυκτίου. Το θέμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου στην ιστορία των Μιλλεριτών ήταν η χρονολογία της λήξεως των προφητικών περιόδων, και υπό αυτή την έννοια το μήνυμα της «Κραυγής του Μεσονυκτίου» των εσχάτων ημερών (το οποίο είναι το μήνυμα του Ισλάμ του τρίτου Αλλοίμονο) έχει προτυπωθεί από την ημερομηνία της 22ας Οκτωβρίου 1844. Η ημερομηνία εκείνη στην ιστορία των Μιλλεριτών προτυπώνει τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και τόσο η 22α Οκτωβρίου 1844 όσο και ο νόμος της Κυριακής είχαν προτυπωθεί από τον σταυρό, ο οποίος ήταν η κατάληξη της Θριαμβευτικής Εισόδου του Χριστού.
Miller’s “jewel” of the fifth, sixth and seventh Trumpets (Islam), shines ten times brighter in the last days, for it identifies Islam in agreement with the theme of the last-day reformatory movement, which is Islam of the third Woe. Therefore, as the theme of the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, it has been typified by the theme of each of the previous reformatory movements, whether it be the theme of “the resurrection” in the reformatory movement of Christ, the theme of “prophetic time” in the history of the Millerites, the theme of “the ark of God” in the reformatory movement of David or the theme of “the covenant” in the reformatory movement of Moses.
Το «κόσμημα» του Miller σχετικά με την πέμπτη, έκτη και έβδομη Σάλπιγγα (Ισλάμ) λάμπει δέκα φορές εντονότερα στις έσχατες ημέρες, διότι προσδιορίζει το Ισλάμ σε συμφωνία με το θέμα του έσχατου μεταρρυθμιστικού κινήματος των εσχάτων ημερών, το οποίο είναι το Ισλάμ του τρίτου Ουαί. Επομένως, ως το θέμα του τελικού μεταρρυθμιστικού κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, έχει προτυπωθεί από το θέμα καθενός από τα προηγούμενα μεταρρυθμιστικά κινήματα, είτε πρόκειται για το θέμα της «αναστάσεως» στο μεταρρυθμιστικό κίνημα του Χριστού, είτε για το θέμα του «προφητικού χρόνου» στην ιστορία των Μιλλεριτών, είτε για το θέμα της «κιβωτού του Θεού» στο μεταρρυθμιστικό κίνημα του Δαβίδ, είτε για το θέμα της «διαθήκης» στο μεταρρυθμιστικό κίνημα του Μωυσή.
Whether the event of the cross, the date of October 22, 1844, or the various themes of the reformatory movements, every date and theme represented a life-or-death testing question for the generation of that time. Miller’s “jewel” of the three Woes of Islam is a life-or-death test question, as represented in the parable of the ten virgins in terms of the “oil.” Miller’s jewels in the beginning of his dream shone as the sun, but at the end of his dream they shone “ten times brighter”. Miller’s jewels were like kerosene (lamp oil) in the history of the Millerites, but today those jewels are rocket fuel!
Είτε το γεγονός του σταυρού, είτε η ημερομηνία της 22ας Οκτωβρίου 1844, είτε τα διάφορα θέματα των μεταρρυθμιστικών κινημάτων, κάθε ημερομηνία και κάθε θέμα αντιπροσώπευαν ένα δοκιμαστικό ερώτημα ζωής ή θανάτου για τη γενεά εκείνης της εποχής. Το «πετράδι» του Μίλλερ, των τριών Ουαί του Ισλάμ, είναι ένα δοκιμαστικό ερώτημα ζωής ή θανάτου, όπως παριστάνεται στην παραβολή των δέκα παρθένων υπό την έννοια του «ελαίου». Τα πετράδια του Μίλλερ στην αρχή του ονείρου του έλαμπαν όπως ο ήλιος, αλλά στο τέλος του ονείρου του έλαμπαν «δέκα φορές λαμπρότερα». Τα πετράδια του Μίλλερ ήσαν σαν κηροζίνη (έλαιο λυχνίας) στην ιστορία των Μιλλεριτών, αλλά σήμερα εκείνα τα πετράδια είναι καύσιμο πυραύλων!
The Millerites understood, and correctly applied, the time prophecy of Islam of the second Woe, that was fulfilled on August 11, 1840, but their understanding of the third Woe, which is the Seventh Trumpet, could not see the third Woe arriving as a judgment upon the sixth kingdom of Bible prophecy, for they did not see a fifth kingdom, let alone the sixth kingdom of Bible prophecy. Yet the “great light” on Revelation that was given to Miller is to shine ten times brighter in the “Midnight Cry” of the last days.
Οι Μιλλεριτιστές κατανόησαν και εφάρμοσαν ορθώς τη χρονική προφητεία του Ισλάμ περί του δευτέρου Ουαί, η οποία εκπληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840· αλλά η κατανόησή τους του τρίτου Ουαί, το οποίο είναι η Έβδομη Σάλπιγγα, δεν μπορούσε να διακρίνει το τρίτο Ουαί να έρχεται ως κρίση επί της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας, διότι δεν έβλεπαν πέμπτη βασιλεία, πόσο μάλλον την έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας. Πλην όμως, το «μεγάλο φως» επί της Αποκαλύψεως, το οποίο δόθηκε στον Μίλλερ, πρόκειται να λάμψει δέκα φορές λαμπρότερα στην «Κραυγή του Μεσονυκτίου» των εσχάτων ημερών.
The truths represented upon Habakkuk’s two tables are essentially truths which were fulfilled in past history. The charts are based upon the time prophecies which Miller was led to assemble, and all those time prophecies had concluded by 1844. Those time prophecies will shine brighter in the last days, for they will be seen to be as accurate today as they were in Millerite history, but they possess no direct time predictions for the last days. They do, however, provide repeating prophetic types of the histories they represented in the past, but with a few of Miller’s jewels, future predictions are directly represented.
Οι αλήθειες που παριστάνονται επάνω στους δύο πίνακες του Αββακούμ είναι κατ’ ουσίαν αλήθειες οι οποίες εκπληρώθηκαν στην παρελθούσα ιστορία. Τα διαγράμματα βασίζονται στις χρονικές προφητείες τις οποίες ο Μίλλερ οδηγήθηκε να συναρμολογήσει, και όλες εκείνες οι χρονικές προφητείες είχαν ολοκληρωθεί έως το 1844. Οι χρονικές εκείνες προφητείες θα λάμψουν φωτεινότερα στις έσχατες ημέρες, διότι θα φανεί ότι είναι σήμερα εξίσου ακριβείς όσο ήσαν και στην ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος, αλλά δεν περιέχουν καμία άμεση χρονική πρόβλεψη για τις έσχατες ημέρες. Παρέχουν, ωστόσο, επαναλαμβανόμενους προφητικούς τύπους των ιστοριών που παρίσταναν στο παρελθόν, αλλά με λίγους από τους πολύτιμους λίθους του Μίλλερ παριστάνονται άμεσα μελλοντικές προβλέψεις.
The work of Christ in the heavenly sanctuary that began in 1844, continues until that work is finished. The prophecy of the twenty-three hundred days, and the work of cleansing that it identified, is still “in the process of fulfillment,” as Sister White states concerning the Ulai and Hiddekel Rivers, so that prophecy has an end-of-the-world fulfillment.
Το έργο του Χριστού στο ουράνιο αγιαστήριο, το οποίο άρχισε το 1844, συνεχίζεται έως ότου ολοκληρωθεί. Η προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών και το έργο του καθαρισμού που αυτή προσδιόρισε εξακολουθούν να «βρίσκονται σε διαδικασία εκπλήρωσης», όπως δηλώνει η Αδελφή Γουάιτ σχετικά με τους ποταμούς Ουλάι και Χιδδέκελ· επομένως, η προφητεία αυτή έχει εκπλήρωση κατά το τέλος του κόσμου.
“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.
«Το φως που έλαβε ο Δανιήλ από τον Θεό δόθηκε ιδιαίτερα για αυτές τις έσχατες ημέρες. Τα οράματα που είδε στις όχθες του Ουλαΐ και του Χιδδεκέλ, των μεγάλων ποταμών της Σενναάρ, βρίσκονται τώρα σε πορεία εκπληρώσεως, και όλα τα προειρημένα γεγονότα σύντομα θα πραγματοποιηθούν». Testimonies to Ministers, 112.
Portions of the visions of Daniel chapters seven and eight, which are on the two tables, are yet future, for they both identify the sanctuary work of Christ. Yet the histories of the kingdoms of Bible prophecy in those two chapters end with papal Rome receiving its deadly wound. The “stone” that is “cut out of the mountain without hands”, and the eighth kingdom of Daniel two are still future. But most of what is represented upon the charts in relation to Daniel chapters two, seven and eight has been fulfilled.
Μέρη τῶν ὁράσεων τοῦ Δανιὴλ, κεφάλαια ἑπτὰ καὶ ὀκτώ, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐπάνω εἰς τοὺς δύο πίνακες, εἶναι ἀκόμη μέλλοντα, διότι ἀμφότερα προσδιορίζουν τὸ ἔργον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸ ἁγιαστήριον. Ὅμως, αἱ ἱστορίαι τῶν βασιλείων τῆς βιβλικῆς προφητείας εἰς ἐκεῖνα τὰ δύο κεφάλαια καταλήγουν μὲ τὴν παπικὴν Ῥώμην νὰ λαμβάνῃ τὴν θανατηφόρον πληγὴν αὐτῆς. Ὁ «λίθος» ὁ ὁποῖος «ἀπεκόπη ἐκ τοῦ ὄρους ἄνευ χειρῶν», καὶ ἡ ὀγδόη βασιλεία τοῦ Δανιὴλ δύο, εἶναι ἀκόμη μέλλοντα. Ἀλλὰ τὸ πλεῖστον ἐκείνου ποὺ παριστᾶται ἐπάνω εἰς τοὺς χάρτας ἐν σχέσει πρὸς τὰ κεφάλαια δύο, ἑπτὰ καὶ ὀκτὼ τοῦ Δανιὴλ ἔχει ἐκπληρωθῇ.
The work of Christ in the sanctuary, and the third Woe of Islam are essentially the two subjects that represent prophetic history beyond the time of the Millerites. Along with those two themes, is the last-day history that is typified when the two charts are brought together upon one line. When that is done, the first disappointment of 1843, as represented upon the first chart, finds its correction upon the second chart. Together they produce and identify the “hidden history” of the Seven Thunders, which is now being unsealed in connection with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.
Το έργο του Χριστού στο αγιαστήριο, και το τρίτο Οὐαί του Ισλάμ, είναι κατ’ ουσίαν τα δύο θέματα που αντιπροσωπεύουν την προφητική ιστορία πέρα από τον καιρό των Μιλλεριτών. Μαζί με αυτά τα δύο θέματα, βρίσκεται η ιστορία των εσχάτων ημερών, η οποία προτυπώνεται όταν οι δύο χάρτες συνενώνονται επάνω σε μία γραμμή. Όταν αυτό γίνεται, η πρώτη απογοήτευση του 1843, όπως παριστάνεται επάνω στον πρώτο χάρτη, βρίσκει τη διόρθωσή της επάνω στον δεύτερο χάρτη. Μαζί παράγουν και προσδιορίζουν την «κρυμμένη ιστορία» των Επτά Βροντών, η οποία τώρα αποσφραγίζεται σε συνάρτηση με την αποσφράγιση της Αποκάλυψης του Ιησού Χριστού.
That “hidden history” is structured upon the “truth,” which is the three Hebrew letters that when combined, create the word “truth.” The word is created by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet, and represent Jesus not only as the Truth, but as Alpha and Omega. The “hidden history” begins and ends with a disappointment, and has rebellion in the middle, for “thirteen” is a number which represents rebellion.
Αυτή η «κρυμμένη ιστορία» είναι δομημένη επάνω στην «αλήθεια», η οποία είναι τα τρία εβραϊκά γράμματα που, όταν συνδυάζονται, σχηματίζουν τη λέξη «αλήθεια». Η λέξη σχηματίζεται από το πρώτο, το δέκατο τρίτο και το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου και αντιπροσωπεύει τον Ιησού όχι μόνο ως την Αλήθεια, αλλά και ως το Άλφα και το Ωμέγα. Η «κρυμμένη ιστορία» αρχίζει και τελειώνει με απογοήτευση, και έχει εξέγερση στο μέσον, διότι το «δεκατρία» είναι ένας αριθμός που αντιπροσωπεύει την εξέγερση.
The year 1843, illustrated upon the first chart, identifies the first disappointment and the arrival of the tarrying time. The tarrying time leads to the arrival of the message of the Midnight Cry, where the rebellion of the foolish virgins is manifested. The message of the Midnight Cry is then proclaimed until the last disappointment. That “hidden history” of the Midnight Cry is repeated (to the very letter) in the last days.
Το έτος 1843, όπως απεικονίζεται στο πρώτο διάγραμμα, προσδιορίζει την πρώτη απογοήτευση και την έλευση του χρόνου της καθυστερήσεως. Ο χρόνος της καθυστερήσεως οδηγεί στην έλευση του αγγέλματος της Μεσονυκτίου Κραυγής, όπου εκδηλώνεται η ανταρσία των μωρών παρθένων. Το άγγελμα της Μεσονυκτίου Κραυγής κηρύσσεται κατόπιν έως την τελευταία απογοήτευση. Αυτή η «κρυμμένη ιστορία» της Μεσονυκτίου Κραυγής επαναλαμβάνεται (κατά γράμμα) κατά τις έσχατες ημέρες.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήταν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή για τον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί παρούσα αλήθεια μέχρι τη λήξη του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.
When rightly understood, the previous statement identifies that the only group of people in the last days who have a possibility of being either a foolish or wise virgin, are people within a group who have suffered a disappointment. The disappointment is what produces the tarrying time, and the parable that “has been and will be fulfilled to the very letter” is premised upon the effects produced internally within the virgins during a tarrying time that begins with a disappointment. That disappointment that slew the “two witnesses” in the street of the city, and reduced them to dead, dry bones in the valley of death took place on July 18, 2020. Adventism, by and large, was not involved with that disappointment. If anything, they celebrated the failed prediction as the “two witnesses” lay slain in the street. To the very letter means “to the very letter”.
Όταν κατανοηθεί ορθώς, η προηγούμενη δήλωση προσδιορίζει ότι η μόνη ομάδα ανθρώπων στις έσχατες ημέρες που έχει τη δυνατότητα να είναι είτε μωρές είτε φρόνιμες παρθένες, είναι άνθρωποι μέσα σε μια ομάδα που έχει υποστεί απογοήτευση. Η απογοήτευση είναι εκείνη που παράγει τον χρόνο της καθυστέρησης, και η παραβολή που «έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί μέχρι κεραίας» στηρίζεται στις επιδράσεις που παράγονται εσωτερικά μέσα στις παρθένες κατά τη διάρκεια ενός χρόνου καθυστέρησης που αρχίζει με μια απογοήτευση. Εκείνη η απογοήτευση που έσφαξε τους «δύο μάρτυρες» στον δρόμο της πόλεως και τους κατέστησε νεκρά, ξηρά οστά στην κοιλάδα του θανάτου έλαβε χώρα στις 18 Ιουλίου 2020. Ο Αντβεντισμός, σε γενικές γραμμές, δεν είχε καμία ανάμιξη με εκείνη την απογοήτευση. Αντιθέτως, μάλλον εόρτασαν την αποτυχημένη πρόβλεψη ενώ οι «δύο μάρτυρες» κείτονταν σφαγμένοι στον δρόμο. «Μέχρι κεραίας» σημαίνει «μέχρι κεραίας».
In the Millerite history, the former covenant people (Protestantism), celebrated the failed prediction of 1843 (the first disappointment), and at that point the Protestants passed the limits of their probationary testing time. The testing time had begun on August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended at the fulfillment of the time prophecy of the second Woe (Islam). The Protestants rejected prophetic time at the first disappointment, for the erroneous prediction provided them with an excuse for no longer seeking truth. The theme of all of the waymarks of the Millerite history was “time prophecy”.
Στην ιστορία των Μιλλεριτών, ο προτέρα διαθήκης λαός (ο Προτεσταντισμός) εόρτασε την αποτυχούσα πρόβλεψη του 1843 (την πρώτη απογοήτευση), και στο σημείο εκείνο οι Προτεστάντες υπερέβησαν τα όρια του δοκιμαστικού χρόνου της χάριτός τους. Ο χρόνος της δοκιμασίας είχε αρχίσει στις 11 Αυγούστου 1840, όταν ο ισχυρός άγγελος της Αποκαλύψεως δέκα κατήλθε κατά την εκπλήρωση της χρονικής προφητείας του δευτέρου Ουαί (του Ισλάμ). Οι Προτεστάντες απέρριψαν τον προφητικό χρόνο κατά την πρώτη απογοήτευση, διότι η εσφαλμένη πρόβλεψη τους παρείχε πρόσχημα ώστε να μη ζητούν πλέον την αλήθεια. Το θέμα όλων των οροσήμων της ιστορίας των Μιλλεριτών ήταν η «χρονική προφητεία».
On September 11, 2001, the angel of Revelation eighteen descended at the fulfillment of the prophecy of the third Woe (Islam). The theme of all of the waymarks in the last days is Islam. The first disappointment marks the end of a cleansing of the former covenant people, as the former covenant people were then provided with an excuse for no longer seeking the truth. The testing time then began for “the virgins” of the last days, for the testing of the former covenant people that began with the descent of the angel, ended at the first disappointment. Thus, the testing of those who are represented as virgins began, and that process of testing will ultimately manifest whether the virgins are either foolish or wise.
Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο άγγελος της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ κατήλθε κατά την εκπλήρωση της προφητείας του τρίτου Ουαί (Ισλάμ). Το θέμα όλων των οροσήμων των εσχάτων ημερών είναι το Ισλάμ. Η πρώτη απογοήτευση σηματοδοτεί το τέλος ενός καθαρισμού του προτέρου λαού της διαθήκης, καθώς στον προτέρο λαό της διαθήκης δόθηκε τότε μια πρόφαση για να μη ζητεί πλέον την αλήθεια. Τότε άρχισε ο καιρός της δοκιμασίας για «τις παρθένους» των εσχάτων ημερών, διότι η δοκιμασία του προτέρου λαού της διαθήκης, η οποία άρχισε με την κάθοδο του αγγέλου, έληξε κατά την πρώτη απογοήτευση. Έτσι, άρχισε η δοκιμασία εκείνων που παριστάνονται ως παρθένες, και αυτή η διαδικασία δοκιμασίας θα φανερώσει τελικώς αν οι παρθένες είναι είτε μωρές είτε φρόνιμες.
Between the first and the last disappointment is the message of the Midnight Cry. The theme of the message of the Midnight Cry for the Millerites was “time”, and the theme of the message of the Midnight Cry in the last days is “Islam”. In Miller’s dream he is awakened with a shout (cry), and at that time, his jewels shine ten times brighter than they formerly shone. The jewels upon the charts that directly identifies a prediction for the last days is Islam and the investigative judgment. As such, the tests of the “message” of the Midnight Cry and of the “experience” represented by the investigative judgment, is not for the former covenant people, but for those who profess to be the last virgins.
Μεταξύ της πρώτης και της τελευταίας απογοητεύσεως βρίσκεται το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Το θέμα του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου για τους Μιλλερίτες ήταν ο «χρόνος», και το θέμα του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου κατά τις έσχατες ημέρες είναι το «Ισλάμ». Στο όνειρο του Μίλλερ, αυτός αφυπνίζεται με μια κραυγή, και τότε τα πετράδιά του λάμπουν δέκα φορές περισσότερο απ’ ό,τι έλαμπαν προηγουμένως. Τα πετράδια επάνω στους χάρτες που προσδιορίζουν άμεσα μια πρόβλεψη για τις έσχατες ημέρες είναι το Ισλάμ και η ανακριτική κρίση. Ως εκ τούτου, οι δοκιμασίες του «μηνύματος» της Κραυγής του Μεσονυκτίου και της «εμπειρίας» που αντιπροσωπεύεται από την ανακριτική κρίση δεν είναι για τον προηγούμενο λαό της διαθήκης, αλλά για εκείνους που ομολογούν ότι είναι οι τελευταίες παρθένες.
The illustration that is produced when both charts are brought together, which identifies the history of the first to the last disappointment, identifies that in the time when the “hidden history” of the Seven Thunders is occurring, the final work of the investigative judgment is being accomplished. That final work is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and it takes place during the “troublous times” of Daniel nine, during the angering of the nations in Revelation eleven, the holding of the “four winds” of Revelation chapter seven, the “staying of the rough wind in the day of the east wind,” of Isaiah chapter twenty-seven, and the restraint of the “angry horse that is seeking to break loose and bring death and destruction” upon the world. All of these prophetic witnesses represent Islam of the third Woe, as represented upon the sacred charts.
Η απεικόνιση που προκύπτει όταν αμφότερα τα διαγράμματα συνενώνονται, και η οποία προσδιορίζει την ιστορία από την πρώτη έως την τελευταία απογοήτευση, καταδεικνύει ότι κατά τον χρόνο κατά τον οποίο εκτυλίσσεται η «κρυμμένη ιστορία» των Επτά Βροντών, επιτελείται το τελικό έργο της ανακριτικής κρίσεως. Το τελικό αυτό έργο είναι η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και λαμβάνει χώρα κατά τους «καιρούς θλίψεως» του Δανιήλ εννέα, κατά την εξόργιση των εθνών στην Αποκάλυψη ένδεκα, κατά τη συγκράτηση των «τεσσάρων ανέμων» της Αποκαλύψεως κεφάλαιο επτά, κατά την «αναχαίτιση του σφοδρού ανέμου εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου» του Ησαΐα κεφάλαιο είκοσι επτά, και κατά τη συγκράτηση του «εξαγριωμένου ίππου που επιζητεί να σπάσει τα δεσμά και να επιφέρει θάνατο και καταστροφή» επί του κόσμου. Όλοι αυτοί οι προφητικοί μάρτυρες αντιπροσωπεύουν το Ισλάμ του τρίτου Ουαί, όπως παρίσταται επί των ιερών διαγραμμάτων.
The three primary elements of the two sacred charts of Habakkuk that are specifically addressing events that were future to the publication of the charts, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, Islam and the fulfillment of the parable of the ten virgins. The charts identify a testing, sealing process of both an “experience” and a “message.” The experience necessary for a foolish virgin is “Christ in you the hope of glory”, which represents the perfection represented by the one hundred and forty-four thousand.
Τα τρία κύρια στοιχεία των δύο ιερών χαρτών του Αββακούμ, τα οποία αναφέρονται ειδικώς σε γεγονότα που ήσαν μελλοντικά κατά τον χρόνο της δημοσιεύσεως των χαρτών, είναι η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το Ισλάμ και η εκπλήρωση της παραβολής των δέκα παρθένων. Οι χάρτες προσδιορίζουν μία δοκιμασία, μία διαδικασία σφραγίσεως τόσο μιας «εμπειρίας» όσο και ενός «αγγέλματος». Η εμπειρία που είναι αναγκαία για μία μωρά παρθένο είναι «ο Χριστός εν υμίν, η ελπίς της δόξης», η οποία αντιπροσωπεύει την τελειότητα που αντιπροσωπεύεται από τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες.
Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus. Colossians 1:26–28.
Το μυστήριον, το αποκεκρυμμένον από των αιώνων και από των γενεών, τώρα δε εφανερώθη εις τους αγίους αυτού· εις τους οποίους ο Θεός ηθέλησε να γνωρίση ποίος είναι ο πλούτος της δόξης του μυστηρίου τούτου μεταξύ των εθνών· το οποίον είναι ο Χριστός εν υμίν, η ελπίς της δόξης· τον οποίον ημείς κηρύττομεν, νουθετούντες πάντα άνθρωπον και διδάσκοντες πάντα άνθρωπον εν πάση σοφία, διά να παραστήσωμεν πάντα άνθρωπον τέλειον εν Χριστώ Ιησού. Κολοσσαείς 1:26–28.
The one hundred and forty-four thousand are represented as a group of people who have came out of a “captivity”. The captivity that is directly represented in the book of Revelation is the captivity of being dead in the street for three and a half days, as represented in Revelation chapter eleven. The captivity of a symbolic death is representing the “seven times” of Leviticus twenty-six, and that captivity requires the manifestation of repentance, as illustrated by Daniel’s prayer, in chapter nine.
Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες παρουσιάζονται ως μία ομάδα ανθρώπων που έχουν εξέλθει από μία «αιχμαλωσία». Η αιχμαλωσία που παριστάνεται άμεσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως είναι η αιχμαλωσία τού να κείνται νεκροί στην πλατεία επί τρεισήμισι ημέρες, όπως παριστάνεται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως. Η αιχμαλωσία ενός συμβολικού θανάτου παριστάνει τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, και εκείνη η αιχμαλωσία απαιτεί την εκδήλωση μετανοίας, όπως καταδεικνύεται από την προσευχή του Δανιήλ, στο ένατο κεφάλαιο.
When the dead dry bones are brought back to life, they are immediately lifted up as an “ensign”. In death they were without Christ within them, the hope of glory. Part of their required repentance was their acknowledgment that they had walked contrary to God, and that God had walked contrary to them. When they meet the requirements prophetically identified, Christ then “comes suddenly to His temple”, and the “experience” is attained that is needed in order to be a member of the ensign that is then lifted up.
Ὅταν τὰ ξηρὰ ὀστᾶ τῶν νεκρῶν ἐπανέλθουν εἰς ζωήν, εὐθύς ὑψώνονται ὡς «σημεῖον». Ἐν τῷ θανάτῳ ἦσαν χωρὶς τὸν Χριστὸν ἐντὸς αὐτῶν, τὴν ἐλπίδα τῆς δόξης. Μέρος τῆς ἀπαιτουμένης μετανοίας αὐτῶν ἦτο ἡ ὁμολογία ὅτι περιεπάτησαν ἐναντίως πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὅτι ὁ Θεὸς περιεπάτησεν ἐναντίως πρὸς αὐτούς. Ὅταν πληρώσουν τὰς προϋποθέσεις ποὺ ἐντοπίζονται προφητικῶς, τότε ὁ Χριστὸς «ἔρχεται ἐξαίφνης εἰς τὸν ναὸν αὐτοῦ», καὶ ἀποκτᾶται ἡ «ἐμπειρία» ἡ ὁποία εἶναι ἀναγκαία, ὥστε νὰ εἶναι τις μέλος τοῦ σημείου ἐκείνου ποὺ τότε ὑψώνεται.
The “experience” that is illustrated when the two charts are brought together, is accomplished by the final work of Christ in the heavenly sanctuary. That “experience” is represented by the “mareh” vision, which is the vision of “the appearance”. The “message” that is needed is the “chazon” vision, of prophetic history. That “message” is identified as the message of God’s impending judgment upon a rebellious world that is brought about by Islam of the third Woe.
Η «εμπειρία» που απεικονίζεται όταν τα δύο διαγράμματα συνενώνονται, επιτελείται δια του τελικού έργου του Χριστού στο επουράνιο αγιαστήριο. Αυτή η «εμπειρία» παριστάνεται από το όραμα «mareh», το οποίο είναι το όραμα της «εμφανίσεως». Το «μήνυμα» που απαιτείται είναι το όραμα «chazon», της προφητικής ιστορίας. Αυτό το «μήνυμα» προσδιορίζεται ως το μήνυμα της επικείμενης κρίσεως του Θεού επάνω σε έναν αποστατημένο κόσμο, η οποία επέρχεται διά του Ισλάμ του τρίτου Ουαί.
In 1856, the Lord sought to finish the rebuilding of spiritual Jerusalem in Adventism. Under the arrival of the three angels from 1798 unto 1844, the Millerite temple had been built upon the foundations, represented as “jewels” in Miller’s dream, as represented by the prophetic truths on the two pioneer charts (1843 and 1850) that fulfilled Habakkuk chapter two. He then led His people to erect the wall of His seventh-day Sabbath law, and returned them to the “old paths” of ancient Israel to finish the work of the “street to walk in”. BUT, the old path included a doctrine, a prophecy, that was designed to test and separate them. In 1863, Adventism failed the test of the “seven times”, and began to wander in the wilderness of Laodicea.
Το 1856, ο Κύριος επιζήτησε να ολοκληρώσει την ανοικοδόμηση της πνευματικής Ιερουσαλήμ μέσα στον Αντβεντισμό. Υπό την έλευση των τριών αγγέλων από το 1798 έως το 1844, ο ναός των Μιλλεριτών είχε οικοδομηθεί επάνω στα θεμέλια, παριστανόμενος ως «πολύτιμοι λίθοι» στο όνειρο του Μίλλερ, όπως απεικονιζόταν από τις προφητικές αλήθειες στους δύο πρωτοπόρους πίνακες (1843 και 1850) που εκπλήρωσαν το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Κατόπιν οδήγησε τον λαό Του να ανεγείρει το τείχος του νόμου του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, και τους επέστρεψε στις «αρχαίες τρίβους» του αρχαίου Ισραήλ, για να ολοκληρώσουν το έργο της «οδού προς περιπάτησιν». ΑΛΛΑ, η αρχαία τρίβος περιλάμβανε ένα δόγμα, μία προφητεία, που είχε σχεδιασθεί για να τους δοκιμάσει και να τους διαχωρίσει. Το 1863, ο Αντβεντισμός απέτυχε στη δοκιμασία των «επτά καιρών» και άρχισε να περιπλανάται στην έρημο της Λαοδικείας.
October 22, 1844, typifies the soon-coming Sunday law, and at the Sunday law the work will be accomplished represented by the forty-nine years of finishing the street and wall in troublous times, as identified by Daniel.
Η 22α Οκτωβρίου 1844 προτυπώνει τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και κατά τον νόμο της Κυριακής θα συντελεσθεί το έργο που αντιπροσωπεύεται από τα σαράντα εννέα έτη της αποπερατώσεως της πλατείας και του τείχους σε καιρούς θλίψεως, όπως προσδιορίζεται από τον Δανιήλ.
Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. Daniel 9:25.
Γνώρισε λοιπόν και κατανόησε, ότι από της εκδόσεως του προστάγματος να αποκατασταθή και να οικοδομηθή η Ιερουσαλήμ έως του Μεσσία του Ηγουμένου θέλουσι μεσολαβήσει επτά εβδομάδες και εξήκοντα δύο εβδομάδες· η πλατεία θέλει ανοικοδομηθή, και το τείχος, μάλιστα εν καιροίς στενοχωρίας. Δανιήλ 9:25.
All the prophets agree with one another, and the “troublous times” of Daniel is also identified in the passage from Early Writings which we have been considering.
Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους, και οι «καιροί της θλίψεως» του Δανιήλ προσδιορίζονται επίσης στο απόσπασμα από τα Early Writings το οποίο εξετάζαμε.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Κατ’ εκείνον τον καιρό, ενώ το έργο της σωτηρίας θα πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα επέρχεται στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μην παρεμποδίζουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατ’ εκείνον τον καιρό θα έλθει η “όψιμη βροχή”, ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους να σταθούν κατά την περίοδο όταν οι επτά έσχατες πληγές θα εκχυθούν.» Early Writings, 85.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«Όσο εκείνοι που ομολογούν την αλήθεια υπηρετούν τον Σατανά, η κολασμένη σκιά του θα αποκόπτει τη θέασή τους του Θεού και του ουρανού. Θα είναι όπως εκείνοι που έχασαν την πρώτη τους αγάπη. Δεν μπορούν να ατενίσουν τις αιώνιες πραγματικότητες. Εκείνο που ο Θεός έχει ετοιμάσει για εμάς παριστάνεται στον Ζαχαρία, κεφάλαια 3 και 4, και 4:12–14: “And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”»
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Ο Κύριος είναι πλήρης πόρων. Δεν έχει καμία έλλειψη μέσων. Εξαιτίας της δικής μας έλλειψης πίστεως, της προσκολλήσεώς μας στα γήινα, της ευτελούς λογολογίας μας, της απιστίας μας, όπως αυτή εκδηλώνεται στη συνομιλία μας, πυκνές σκιές συσσωρεύονται γύρω μας. Ο Χριστός δεν αποκαλύπτεται ούτε στον λόγο ούτε στον χαρακτήρα ως ο όλως αξιαγάπητος και ο πρώτος μεταξύ μυριάδων. Όταν η ψυχή αρκείται στο να υψώνει τον εαυτό της προς τη ματαιότητα, το Πνεύμα του Κυρίου δύναται να πράξει ελάχιστα γι’ αυτήν. Η κοντόφθαλμη όρασή μας βλέπει τη σκιά, αλλά δεν μπορεί να διακρίνει τη δόξα που βρίσκεται πέρα από αυτήν. Άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, που παριστάνονται ως έξαλλο άλογο το οποίο επιδιώκει να λυθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας στο πέρασμά του καταστροφή και θάνατο.»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Θα κοιμόμαστε στο ίδιο το χείλος του αιωνίου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσημένα στον λαό Του, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και να ζήσουν. Χρειάζεται να δούμε ότι η οδός είναι στενή και η πύλη τεθλιμμένη. Αλλά καθώς περνούμε διά της στενής πύλης, το πλάτος της είναι απεριόριστο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 217.