Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εξήντα Επτά

Το Ισλάμ του τρίτου αλοίμονο εισήλθε στην προφητική ιστορία στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και αμέσως αναχαιτίσθηκε. Τότε άρχισε να πέφτει η όψιμη βροχή, αλλά ήταν «μετρημένη».

Η «ημέρα του ανατολικού ανέμου» προσδιορίζει την έλευση της όψιμης βροχής, καθώς και το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο. Σηματοδοτεί επίσης την αρχή της ιστορίας κατά την οποία «η ανομία του Ιακώβ καθαρίζεται». Η ημέρα του ανατολικού ανέμου έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και στο σημείο εκείνο άρχισε η κρίση των ζώντων. Η κρίση των ζώντων είναι το καταληκτικό έργο του τρίτου αγγέλου, και εκεί άρχισε η αφαίρεση των αμαρτιών των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτό εννοεί ο Ησαΐας όταν έγραψε: «Διά τούτου».

Τα λόγια που προηγούνται του «Διὰ τούτου» είναι: «Ἐν μέτρῳ, ὅταν ἐκβλαστήσῃ, θὰ διαλεχθῇς μετ’ αὐτοῦ· συγκρατεῖ τὸν σφοδρὸν αὐτοῦ ἄνεμον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἀνατολικοῦ ἀνέμου». Το «Διὰ τούτου» προσδιορίζει ἐκεῖνες τὶς συγκεκριμένες δοκιμαστικὲς ἀλήθειες ποὺ καθαίρουν τὴν ἁμαρτία ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι παριστῶνται ὡς Ἰακώβ. Αὐτὲς οἱ ἀλήθειες περιλαμβάνουν τὸ γεγονός (9/11), τὸ ὁποῖο σηματοδοτεῖ τὴν ἄφιξη τῆς ὄψιμης βροχῆς. Αὐτὲς οἱ ἀλήθειες περιλαμβάνουν τὸν ὁρισμὸ τῆς ὄψιμης βροχῆς ὡς «ἀγγέλματος», καὶ τὸ «ἀγγέλμα» εἶναι τὸ Ἰσλάμ. Περιλαμβάνει τὴν ἀλήθεια ὅτι «ὁ ἀνατολικὸς ἄνεμος» εἶναι τὸ Ἰσλάμ τοῦ τρίτου Οὐαί, καὶ περιλαμβάνει τὸ προφητικὸ γνώρισμα τῆς ἐπακολουθοῦσας συγκρατήσεως τοῦ Ἰσλάμ (συγκρατεῖ).

Η ίδια η δοκιμασία παριστάνεται από τη «διαμάχη», η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο Ιερεμίας, όταν εκπροσωπούσε την πρώτη απογοήτευση, συμβουλεύθηκε να «επιστρέψει» προς τον Θεό και να διαχωρίσει το πολύτιμο από το ευτελές. Ο «καρπός» του μηνύματος της δοκιμασίας παράγει δύο τάξεις προσκυνητών.

Η κρίση των αφρόνων παριστάνεται ως εξής: «ὅταν καταστήσῃ πάντας τοὺς λίθους τοῦ θυσιαστηρίου ὡς κιμωλιόλιθους συντετριμμένους, τὰ ἄλση καὶ τὰ εἴδωλα δὲν θὰ σταθοῦν.» Ο Ησαΐας αναφέρεται στην εξαγγελία εναντίον εκείνων που ανατρέπουν τα πάντα στα κεφάλαια εικοστό όγδοο και εικοστό ένατο. Αυτοί είναι όσοι δεν δύνανται να κατανοήσουν το σφραγισμένο βιβλίο. Το έργο (καρπός) των ασεβών πρέπει να θεωρείται ως πηλός κεραμέως.

Το έργο των ασεβών θα είναι ως πηλός κεραμέως, και στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο το έργο τους απεικονίζεται κατά παρόμοιο τρόπο, ως ασβεστόλιθοι που συντρίβονται. Η κιμωλία ή ο πηλός του κεραμέως συντρίβεται εύκολα σε σκόνη, και το σύμβολο του έργου που συνίσταται στο να γίνουν «πάντες οι λίθοι του θυσιαστηρίου ως ασβεστόλιθοι συντετριμμένοι», περιλαμβάνοντας και το έργο της κατεδάφισης «των αλσών και των ειδώλων», ώστε αυτά «να μη εγερθώσι πλέον», είναι το έργο που παριστάνεται με τη μεταρρύθμιση του βασιλέως Ιωσία. Στην τελική αναζωπύρωση και μεταρρύθμιση, η οποία παριστάνεται από τη μεταρρύθμιση του Ιωσία, η Αντβεντιστική εταιρική δομή θα είναι έρημη, διότι «η οχυρά πόλις θέλει ερημωθή, και η κατοικία εγκαταλειφθή, και αφεθή ως έρημος». Όλα τα έργα τους, δηλαδή οι χιλιάδες εκκλησιών, σχολείων, κολεγίων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και κτιρίων γραφείων ανά την υφήλιο, θα συντριβούν προφητικώς σε άχρηστη σκόνη.

Το εκκλησιαστικό σώμα θα είναι επίσης έρημο, διότι εκείνοι οι «λαοί ασύνετοι» θα είναι ως «ξηραμένοι» «κλάδοι», οι οποίοι «θα αποκοπούν» «και θα ριφθούν στη φωτιά», επειδή «εκείνος που τους έκαμε δεν θα τους ελεήσει, και εκείνος που τους έπλασε δεν θα τους δείξει εύνοια».

Όταν ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός που επιτελείται μέσω του δοκιμαστικού αγγέλματος, η δεύτερη φωνή του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα, διότι κατά την ημέρα εκείνη «θέλει συμβή» «ότι η σάλπιγξ η μεγάλη θέλει ηχήσει, και θέλουσιν ελθεί οι έτοιμοι να απολεσθώσιν εν τη γη της Ασσυρίας, και οι εξόριστοι εν τη γη της Αιγύπτου, και θέλουσι προσκυνήσει τον Κύριον εν τω αγίω όρει εν Ιερουσαλήμ».

Το χωρίο (Ησαΐας είκοσι επτά, εδάφια οκτώ έως δεκατρία) που εξετάζουμε, προσδιορίζει την προφητική ιστορία που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και απεικονίζει τη δοκιμασία και τον καθαρισμό εκείνων που τελικώς θα καλέσουν το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Τα εναρκτήρια εδάφια του ίδιου κεφαλαίου προσδιορίζουν έναν ύμνο που πρέπει να ψαλεί κατά τη διάρκεια ακριβώς αυτής της ιστορίας.

Το άσμα του αμπελώνος είναι το άσμα που πρώτον προσδιορίζει τον λαό του Θεού ως αμπελώνα, τον οποίον Αυτός είχε αγαπήσει και περιθάλψει. Έπειτα παρουσιάζει μία υπόσχεση αποδοχής για κάθε έναν που θα επιθυμούσε να προσκολληθεί στη δικαιοσύνη του Χριστού. Κατόπιν προσδιορίζει την υπόσχεση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος, η οποία παριστάνεται διά δύο φάσεων βροχής. Η πρώτη φάση της βροχής φέρει τα άνθη και τους οφθαλμούς στη ζωή, και η δεύτερη φάση γεμίζει τη γη με καρπό.

Το άσμα του αμπελώνος είναι το άσμα που προσδιορίζει τη χρονική περίοδο κατά την οποία ο Θεός προσπερνά έναν πρώην εκλεκτό λαό, ενώ συνάπτει διαθήκη με έναν νέο εκλεκτό λαό. Οι στίχοι οκτώ και εξής απλώς επαναλαμβάνουν και αναπτύσσουν τους εναρκτήριους στίχους του κεφαλαίου. Ο πρώτος στίχος του κεφαλαίου προσδιορίζει το ίδιο γεγονός που προσδιορίζεται ως η «ημέρα του ανατολικού ανέμου» στον στίχο οκτώ.

Ο δράκων είναι ο Σατανάς, αλλά κατά δευτερεύουσα έννοια ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη.

Οι δέκα βασιλείς της ειδωλολατρικής Ρώμης, στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, αντιπροσωπεύουν τους δέκα βασιλείς της Αποκάλυψης δεκαεπτά — στις έσχατες ημέρες.

Το εδάφιο 1 του Ησαΐα 27 προσδιορίζει την έναρξη της κρίσεως του δράκοντος, η οποία άρχισε κατά την ημέρα του ανατολικού ανέμου, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η κρίση των βασιλέων της γης και των παγκοσμιοποιημένων εμπορικών συνεταίρων τους ολοκληρώνεται όταν η χρηματοοικονομική δομή της γης καταστρέφεται από έναν «ανατολικό άνεμο», εν μέσω των «θαλασσών».

Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, εδάφια ένα έως επτά, επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται περαιτέρω στα εδάφια οκτώ έως δεκατρία. Προσδιορίζει ότι κατά «την ημέρα του ανατολικού ανέμου» οι βασιλείς και οι έμποροι της γης πρόκειται να έλθουν αντιμέτωποι με φόβο, και ο φόβος τους κλιμακώνεται διαμέσου της ιστορίας από εκείνο το σημείο και εξής. Εκείνος ο φόβος καταδεικνύει τις παράλογες και βεβιασμένες κινήσεις των προοδευτικών παγκοσμιοποιητών του πλανήτη γη από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και έπειτα, καθώς προωθούν την ατζέντα τους περαιτέρω και πιο επιθετικά από όσο θα ανέμενε κανείς λογικά. Ο Σατανάς και οι αντιπρόσωποί του, διότι οι έμποροι και οι βασιλείς της γης (οι παγκοσμιοποιητές), ως σύμβολα του δράκοντος, γνωρίζουν ότι ο καιρός τους είναι σύντομος.

Η ημέρα του ανατολικού ανέμου, που προκάλεσε την οικονομική κρίση το 2001, η οποία έκτοτε μόνο έχει επιδεινωθεί, ό,τι κι αν επιχειρούν να ισχυρισθούν τα παγκοσμιοποιητικά μέσα ενημερώσεως, είναι το ζήτημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος στο σημείο όπου ο δράκων γνωρίζει ότι ο καιρός του είναι ολίγος. Τότε εντείνει τις κινήσεις του για τον έλεγχο ολόκληρης της γης, και το πράττει όταν «Ουαί» (το τρίτο Ουαί) επιφέρεται επί «τους κατοικούντας επί της γης και της θαλάσσης».

Η έλευση του Ισλάμ του τρίτου Ουαί (του ανατολικού ανέμου), στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, προκάλεσε μια οικονομική καταστροφή που ανάγκασε τους παγκοσμιοποιητές να επιταχύνουν τις προσπάθειές τους να επιβάλουν μία παγκόσμια κυβέρνηση στον πλανήτη γη. Ωστόσο, το Ισλάμ εξακολουθεί να εκπληρώνει τον ρόλο του. Ίσως η σοβαρότερη αποκάλυψη του Ισλάμ ως συμβόλου της προφητείας της Βίβλου βρίσκεται στην πρώτη αναφορά στο Ισλάμ.

Ο λόγος του Θεού δεν αποτυγχάνει ποτέ. Καθώς το Ισλάμ εξακολουθεί να γεννά οδύνη ως γυναίκα που κοιλοπονά, μερικοί, οι οποίοι ίσως ακόμη και να δέχονται ότι το Ισλάμ ταυτοποιείται στη βιβλική προφητεία, δεν έχουν ακόμη συλλάβει με τον νου τους το προφανές γεγονός που περιέχεται στα δύο εδάφια. Κάποιοι ίσως κατανοούν ότι είναι το Ισλάμ εκείνο που συνενώνει κάθε άνθρωπο επάνω στον πλανήτη γη, ώστε να αντιταχθεί σε έναν κοινό εχθρό, και αυτό βεβαίως είναι αληθές. Ωστόσο, η τελευταία φράση του εδαφίου είναι η σοβαρότερη αλήθεια. Ο κόσμος συγκλονίστηκε από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και προσφάτως συγκλονίστηκε εκ νέου από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου αυτού του έτους από τη Χαμάς εναντίον του Ισραήλ. Αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος να δει ότι το πνεύμα του πολέμου και της αιφνίδιας καταστροφής είναι «ενώπιον πάντων» των αδελφών του Ισμαήλ.

Τι είδους καταστροφή θα πραγματοποιηθεί όταν εκδηλωθεί αιφνιδιαστική επίθεση από τέτοια ισλαμικά έθνη όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Μπρουνέι και το Μπαχρέιν; Το πνεύμα του Ισμαήλ βρίσκεται σε «όλους τους αδελφούς αυτού», και ο πόλεμος που μέχρι τώρα έχει προκύψει με το τρίτο Ουαί από χώρες όπως το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, θα είναι εντελώς διαφορετικός όταν η προφητεία του Ισμαήλ εκπληρωθεί πλήρως. Πόσες πυρηνικές βόμβες διαθέτει το Πακιστάν;

Το προφητικό γνώρισμα του ισλαμικού πολέμου, όπως καταδεικνύεται στο πρώτο και στο δεύτερο ισλαμικό Αλίμονο, είναι οι αιφνίδιες, αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Υπάρχουν επαρκείς οικονομικοί πόροι στα εύπορα ισλαμικά έθνη ώστε να εξασφαλιστεί ή να παραχθεί μυστικά οπλισμός πιο προηγμένος και πιο θανατηφόρος από αεροσκάφη φορτωμένα με καύσιμα, παγιδευμένα αυτοκίνητα, φλεγόμενα ελαστικά, βιασμό και μαχαίρια; Πρέπει να πιστεύεται ο Λόγος του Θεού;

Όλα τα κοσμήματα του ονείρου του Μίλλερ καθίστανται δοκιμαστικές αλήθειες στις έσχατες ημέρες, έστω και μόνο εξαιτίας της πραγματικότητας ότι αυτές οι αλήθειες έχουν απορριφθεί και η προφητεία προσδιορίζει ότι θα αποκατασταθούν. Αλλά μερικά από εκείνα τα κοσμήματα, όπως το έργο του Χριστού στο επουράνιο αγιαστήριο και το Ισλάμ του τρίτου Ουαί, προσδιορίζουν προρρήσεις που εκπληρώνονται μόνο στις έσχατες, κυριολεκτικά, ημέρες. Το ένα αντιπροσωπεύει το έργο του Χριστού στα Άγια των Αγίων, ασφαλώς μια παρούσα δοκιμαστική αλήθεια, και το άλλο προσδιορίζει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο επίσης είναι μια παρούσα δοκιμαστική αλήθεια.

Το νήμα που υφαίνει μαζί το Μιλλεριτικό κίνημα και τον καιρό του τέλους το 1989, ο οποίος με τη σειρά του εισάγει το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, είναι οι «επτά καιροί», που υπήρξαν το πρώτο κόσμημα του Μίλλερ και το πρώτο που παραμερίστηκε καθώς ο Αντβεντισμός εγκατέλειπε τις αρχαίες οδούς. Εκατόν είκοσι έξι έτη από την αποστασία του 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989 αντιπροσωπεύουν τους «επτά καιρούς». Το δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι διαιρέθηκε σε δύο περιόδους των χιλίων διακοσίων εξήντα, και το ένα δέκατο ή το δέκατο μέρος των χιλίων διακοσίων εξήντα είναι εκατόν είκοσι έξι. Ο λίθος που απέρριψαν οι οικοδόμοι είναι τόσο μακρύς, ώστε συνδέει το πρώτο και το τελευταίο κίνημα των τριών αγγέλων. Πράττοντας έτσι, ταυτοποιεί ότι η αλήθεια των «επτά καιρών» είναι επίσης παρούσα δοκιμαστική αλήθεια, και ότι είναι η αλήθεια που παύει πλέον να είναι απλώς ο θεμέλιος λίθος, αλλά γίνεται η κεφαλή της γωνίας.

Τώρα θα παύσουμε την εξέτασή μας περί της αύξησης της γνώσης στο Μιλλεριτικό κίνημα, όπως αυτή παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Ουλάι στο βιβλίο του Δανιήλ, και θα στρέψουμε την προσοχή μας στο όραμα του ποταμού Χιδδεκέλ, το οποίο παριστάνει την αύξηση της γνώσης στο κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Κατόπιν θα αρχίσουμε να εξετάζουμε τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού, οι οποίες εκτείνονται στα εκατόν είκοσι έξι έτη από το 1863 έως το 1989.

Θα αρχίσουμε τη μελέτη αυτή στο επόμενο άρθρο.