Islam of the third woe arrived into prophetic history on September 11, 2001, and it was immediately restrained. At that time the latter rain began to fall, but it was “measured”.
Το Ισλάμ του τρίτου αλοίμονο εισήλθε στην προφητική ιστορία στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και αμέσως αναχαιτίσθηκε. Τότε άρχισε να πέφτει η όψιμη βροχή, αλλά ήταν «μετρημένη».
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.
Κατὰ μέτρον, ὅταν ἐκβλαστήσῃ, θέλεις διαλεχθῆ μετ’ αὐτοῦ· αὐτὸς συγκρατεῖ τὸν σκληρὸν αὐτοῦ ἄνεμον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἀνατολικοῦ ἀνέμου. Διὰ τοῦτο λοιπὸν ἡ ἀνομία τοῦ Ἰακὼβ θέλει καθαρθῆ, καὶ τοῦτο εἶναι πᾶς ὁ καρπὸς τοῦ νὰ ἀφαιρεθῇ ἡ ἁμαρτία αὐτοῦ· ὅταν καταστήσῃ πάντας τοὺς λίθους τοῦ θυσιαστηρίου ὡς λίθους κιμωλίας συντετριμμένους, τὰ ἄλση καὶ τὰ εἴδωλα δὲν θέλουσι σταθῆ. Ὅμως ἡ ὀχυρὰ πόλις θέλει εἶσθαι ἔρημος, καὶ ἡ κατοίκησις ἐγκαταλελειμμένη καὶ ἀφεθεῖσα ὡς ἔρημος· ἐκεῖ θέλει βόσκει ὁ μόσχος, καὶ ἐκεῖ θέλει κατακλίνεσθαι, καὶ θέλει καταφάγει τοὺς κλάδους αὐτῆς. Ὅταν οἱ κλάδοι αὐτῆς ξηρανθῶσι, θέλουσιν ἀποκοπῆ· αἱ γυναῖκες ἔρχονται καὶ βάζουσιν αὐτοὺς εἰς πῦρ· διότι εἶναι λαὸς ἀσύναιτος· διὰ τοῦτο ὁ ποιήσας αὐτοὺς δὲν θέλει ἐλεήσει αὐτούς, καὶ ὁ πλάσας αὐτοὺς δὲν θέλει δείξει χάριν εἰς αὐτούς. Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος θέλει ἀποτινάξει ἀπὸ τοῦ ῥεύματος τοῦ ποταμοῦ ἕως τοῦ χειμάρρου τῆς Αἰγύπτου, καὶ σεῖς θέλετε συναχθῆ ἕνας πρὸς ἕνα, ὦ υἱοὶ Ἰσραήλ. Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἡ μεγάλη σάλπιγξ θέλει ηχήσει, καὶ θέλουσιν ἐλθεῖ ἐκεῖνοι οἱ ἔτοιμοι νὰ ἀπολεσθῶσιν ἐν τῇ γῇ τῆς Ἀσσυρίας, καὶ οἱ ἐξόριστοι ἐν τῇ γῇ τῆς Αἰγύπτου, καὶ θέλουσι προσκυνήσει τὸν Κύριον ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει ἐν Ἱερουσαλήμ. Ἠσαΐας 27:6–13.
The “day of the east wind” identifies the arrival of the latter rain, and also Islam of the third woe. It also marks the beginning of the history where the “iniquity of Jacob is purged.” The day of the east wind arrived on September 11, 2001, and at that point the judgment of the living commenced. The judgment of the living is the closing work of the third angel, and it is there that the removal of the sins of the one hundred and forty-four thousand began. That is what Isaiah means when he wrote, “By this.”
Η «ημέρα του ανατολικού ανέμου» προσδιορίζει την έλευση της όψιμης βροχής, καθώς και το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο. Σηματοδοτεί επίσης την αρχή της ιστορίας κατά την οποία «η ανομία του Ιακώβ καθαρίζεται». Η ημέρα του ανατολικού ανέμου έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και στο σημείο εκείνο άρχισε η κρίση των ζώντων. Η κρίση των ζώντων είναι το καταληκτικό έργο του τρίτου αγγέλου, και εκεί άρχισε η αφαίρεση των αμαρτιών των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτό εννοεί ο Ησαΐας όταν έγραψε: «Διά τούτου».
The words leading up to, “By this,” are, “In measure, when it shooteth forth, thou will debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” “By this,” is identifying the specific testing truths that purge the sin from those represented as Jacob. Those truths include the event (9/11), which marks the arrival of the latter rain. Those truths include the definition of the latter rain as “a message,” and the “message” is Islam. It includes the truth that “the east wind” is Islam of the third Woe, and it includes the prophetic characteristic of Islam’s subsequent restraint (stayeth).
Τα λόγια που προηγούνται του «Διὰ τούτου» είναι: «Ἐν μέτρῳ, ὅταν ἐκβλαστήσῃ, θὰ διαλεχθῇς μετ’ αὐτοῦ· συγκρατεῖ τὸν σφοδρὸν αὐτοῦ ἄνεμον ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ ἀνατολικοῦ ἀνέμου». Το «Διὰ τούτου» προσδιορίζει ἐκεῖνες τὶς συγκεκριμένες δοκιμαστικὲς ἀλήθειες ποὺ καθαίρουν τὴν ἁμαρτία ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι παριστῶνται ὡς Ἰακώβ. Αὐτὲς οἱ ἀλήθειες περιλαμβάνουν τὸ γεγονός (9/11), τὸ ὁποῖο σηματοδοτεῖ τὴν ἄφιξη τῆς ὄψιμης βροχῆς. Αὐτὲς οἱ ἀλήθειες περιλαμβάνουν τὸν ὁρισμὸ τῆς ὄψιμης βροχῆς ὡς «ἀγγέλματος», καὶ τὸ «ἀγγέλμα» εἶναι τὸ Ἰσλάμ. Περιλαμβάνει τὴν ἀλήθεια ὅτι «ὁ ἀνατολικὸς ἄνεμος» εἶναι τὸ Ἰσλάμ τοῦ τρίτου Οὐαί, καὶ περιλαμβάνει τὸ προφητικὸ γνώρισμα τῆς ἐπακολουθοῦσας συγκρατήσεως τοῦ Ἰσλάμ (συγκρατεῖ).
The test itself is represented by the “debate,” which began on September 11, 2001. Jeremiah, when representing the first disappointment, was counseled to “return” unto God and separate the precious from the vile. The “fruit” of the testing message produces two classes of worshippers.
Η ίδια η δοκιμασία παριστάνεται από τη «διαμάχη», η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Ο Ιερεμίας, όταν εκπροσωπούσε την πρώτη απογοήτευση, συμβουλεύθηκε να «επιστρέψει» προς τον Θεό και να διαχωρίσει το πολύτιμο από το ευτελές. Ο «καρπός» του μηνύματος της δοκιμασίας παράγει δύο τάξεις προσκυνητών.
The judgment of the foolish is represented as “when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Isaiah is referencing the pronouncement against those who turn things upside down in chapters twenty-eight and twenty-nine. They are those who cannot understand the sealed book. The work (fruit) of the wicked is to be esteemed as potter’s clay.
Η κρίση των αφρόνων παριστάνεται ως εξής: «ὅταν καταστήσῃ πάντας τοὺς λίθους τοῦ θυσιαστηρίου ὡς κιμωλιόλιθους συντετριμμένους, τὰ ἄλση καὶ τὰ εἴδωλα δὲν θὰ σταθοῦν.» Ο Ησαΐας αναφέρεται στην εξαγγελία εναντίον εκείνων που ανατρέπουν τα πάντα στα κεφάλαια εικοστό όγδοο και εικοστό ένατο. Αυτοί είναι όσοι δεν δύνανται να κατανοήσουν το σφραγισμένο βιβλίο. Το έργο (καρπός) των ασεβών πρέπει να θεωρείται ως πηλός κεραμέως.
Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:14–16.
Διὰ τοῦτο, ἰδοὺ, ἐγὼ θέλω ἐξακολουθήσει νὰ κάμω θαυμαστὸν ἔργον ἐν τῷ λαῷ τούτῳ, μάλιστα θαυμαστὸν ἔργον καὶ τέρας· διότι ἡ σοφία τῶν σοφῶν αὐτῶν θέλει ἀπολεσθῆ, καὶ ἡ σύνεσις τῶν συνετῶν αὐτῶν θέλει κρυβῆ. Οὐαὶ εἰς τοὺς ζητοῦντας βαθὺ νὰ κρύψωσι τὴν βουλὴν αὐτῶν ἀπὸ τοῦ Κυρίου, καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν εἶναι ἐν τῷ σκότει, καὶ λέγουσι, Τίς μᾶς βλέπει; καὶ τίς μᾶς γνωρίζει; Βεβαίως ἡ διαστροφὴ ὑμῶν θέλει λογισθῆ ὡς ὁ πηλὸς τοῦ κεραμέως· διότι θέλει εἰπεῖ τὸ πλάσμα περὶ τοῦ ποιήσαντος αὐτό, Δὲν με ἐποίησεν; ἢ τὸ πεπλασμένον θέλει εἰπεῖ περὶ τοῦ πλάσαντος αὐτό, Δὲν εἶχε σύνεσιν; Ἠσαΐας 29:14–16.
The work of the wicked will be as potter’s clay, and in chapter twenty-seven their work is portrayed in a similar fashion, as chalkstones that are beaten asunder. Chalk or potter’s clay is easily beaten into powder, and the symbol of the work of making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder,” and including the work of tearing down “the groves and images,” so that they “shall not stand up,” is the work represented by the reformation of king Josiah. In the final revival and reformation, represented by the reformation of Josiah, the Adventist corporate structure will be desolate, for “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness.” All their works, meaning the thousands of churches, schools, colleges, universities, hospitals and office buildings around the world, will be prophetically beaten into worthless powder.
Το έργο των ασεβών θα είναι ως πηλός κεραμέως, και στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο το έργο τους απεικονίζεται κατά παρόμοιο τρόπο, ως ασβεστόλιθοι που συντρίβονται. Η κιμωλία ή ο πηλός του κεραμέως συντρίβεται εύκολα σε σκόνη, και το σύμβολο του έργου που συνίσταται στο να γίνουν «πάντες οι λίθοι του θυσιαστηρίου ως ασβεστόλιθοι συντετριμμένοι», περιλαμβάνοντας και το έργο της κατεδάφισης «των αλσών και των ειδώλων», ώστε αυτά «να μη εγερθώσι πλέον», είναι το έργο που παριστάνεται με τη μεταρρύθμιση του βασιλέως Ιωσία. Στην τελική αναζωπύρωση και μεταρρύθμιση, η οποία παριστάνεται από τη μεταρρύθμιση του Ιωσία, η Αντβεντιστική εταιρική δομή θα είναι έρημη, διότι «η οχυρά πόλις θέλει ερημωθή, και η κατοικία εγκαταλειφθή, και αφεθή ως έρημος». Όλα τα έργα τους, δηλαδή οι χιλιάδες εκκλησιών, σχολείων, κολεγίων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων και κτιρίων γραφείων ανά την υφήλιο, θα συντριβούν προφητικώς σε άχρηστη σκόνη.
The membership will also be desolate, for those “people of no understanding” will be as “withered” “boughs” that “shall be broken off” “and set on fire,” for “he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favor.”
Το εκκλησιαστικό σώμα θα είναι επίσης έρημο, διότι εκείνοι οι «λαοί ασύνετοι» θα είναι ως «ξηραμένοι» «κλάδοι», οι οποίοι «θα αποκοπούν» «και θα ριφθούν στη φωτιά», επειδή «εκείνος που τους έκαμε δεν θα τους ελεήσει, και εκείνος που τους έπλασε δεν θα τους δείξει εύνοια».
When the separation that is accomplished by the testing message is complete, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon, for in that day “it shall come to pass” “that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem.”
Όταν ολοκληρωθεί ο διαχωρισμός που επιτελείται μέσω του δοκιμαστικού αγγέλματος, η δεύτερη φωνή του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα, διότι κατά την ημέρα εκείνη «θέλει συμβή» «ότι η σάλπιγξ η μεγάλη θέλει ηχήσει, και θέλουσιν ελθεί οι έτοιμοι να απολεσθώσιν εν τη γη της Ασσυρίας, και οι εξόριστοι εν τη γη της Αιγύπτου, και θέλουσι προσκυνήσει τον Κύριον εν τω αγίω όρει εν Ιερουσαλήμ».
The passage (Isaiah twenty-seven, verses eight through thirteen) we are considering, identifies the prophetic history that began on September 11, 2001, and illustrates the testing and purification of those who will ultimately call God’s other flock out of Babylon. The opening verses of the same chapter, identify a song that is to be sung during that very history.
Το χωρίο (Ησαΐας είκοσι επτά, εδάφια οκτώ έως δεκατρία) που εξετάζουμε, προσδιορίζει την προφητική ιστορία που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και απεικονίζει τη δοκιμασία και τον καθαρισμό εκείνων που τελικώς θα καλέσουν το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Τα εναρκτήρια εδάφια του ίδιου κεφαλαίου προσδιορίζουν έναν ύμνο που πρέπει να ψαλεί κατά τη διάρκεια ακριβώς αυτής της ιστορίας.
In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? Isaiah 27:2–7.
Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ψάλατε περὶ αὐτῆς, Ἀμπελὼν οἴνου ἐρυθροῦ. Ἐγὼ ὁ Κύριος φυλάττω αὐτόν· θέλω ποτίζει αὐτὸν ἐν παντὶ καιρῷ· μήποτε βλαφθῇ, θέλω φυλάττει αὐτὸν νύκτα καὶ ἡμέραν. Θυμὸς δὲν εἶναι ἐν ἐμοί· τίς ἤθελε νὰ παρατάξῃ ἐναντίον μου ἐν πολέμῳ τὰς βάτους καὶ τοὺς ἀκάνθας; ἤθελον διέλθει δι’ αὐτῶν, ἤθελον κατακαύσει αὐτοὺς ὁμοῦ. Ἢ ἀς πιασθῇ τῆς ἰσχύος μου, διὰ νὰ κάμῃ εἰρήνην μετ’ ἐμοῦ· καὶ θέλει κάμει εἰρήνην μετ’ ἐμοῦ. Θέλει κάμει τοὺς ἐρχομένους ἐκ τοῦ Ἰακὼβ νὰ ῥιζώσωσιν· ὁ Ἰσραὴλ θέλει ἀνθίσει καὶ βλαστήσει, καὶ γεμίσει τὸ πρόσωπον τῆς οἰκουμένης μὲ καρπόν. Μὴ αὐτὸν ἐπάταξεν, καθὼς ἐπάταξε τοὺς πατάξαντας αὐτόν; ἢ ἐφονεύθη κατὰ τὴν σφαγὴν τῶν φονευθέντων ὑπ’ αὐτοῦ; Ἠσαΐας 27:2–7.
The song of the vineyard is the song that first identifies God’s people as a vineyard which He had loved and cared for. It then presents a promise of acceptance for any who would wish to take hold of Christ’s righteousness. It then identifies the promise of the outpouring of the Holy Spirit, represented by two phases of rain. The first phase of rain brings the blossoms and buds to life, and the second phase fills the earth with fruit.
Το άσμα του αμπελώνος είναι το άσμα που πρώτον προσδιορίζει τον λαό του Θεού ως αμπελώνα, τον οποίον Αυτός είχε αγαπήσει και περιθάλψει. Έπειτα παρουσιάζει μία υπόσχεση αποδοχής για κάθε έναν που θα επιθυμούσε να προσκολληθεί στη δικαιοσύνη του Χριστού. Κατόπιν προσδιορίζει την υπόσχεση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος, η οποία παριστάνεται διά δύο φάσεων βροχής. Η πρώτη φάση της βροχής φέρει τα άνθη και τους οφθαλμούς στη ζωή, και η δεύτερη φάση γεμίζει τη γη με καρπό.
The song of the vineyard is the song that identifies the period of time when God is passing by a former chosen people, while entering into covenant with a new chosen people. Verses eight and onward, are simply repeating and enlarging upon the opening verses of the chapter. The first verse of the chapter identifies the same event that is identified as the “day of the east wind” in verse eight.
Το άσμα του αμπελώνος είναι το άσμα που προσδιορίζει τη χρονική περίοδο κατά την οποία ο Θεός προσπερνά έναν πρώην εκλεκτό λαό, ενώ συνάπτει διαθήκη με έναν νέο εκλεκτό λαό. Οι στίχοι οκτώ και εξής απλώς επαναλαμβάνουν και αναπτύσσουν τους εναρκτήριους στίχους του κεφαλαίου. Ο πρώτος στίχος του κεφαλαίου προσδιορίζει το ίδιο γεγονός που προσδιορίζεται ως η «ημέρα του ανατολικού ανέμου» στον στίχο οκτώ.
In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. Isaiah 27:1.
Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ὁ Κύριος, μὲ τὴν σκληρὰν καὶ μεγάλην καὶ ἰσχυρὰν ῥομφαίαν αὐτοῦ, θὰ ἐπισκεφθῇ τὸν Λευϊαθὰν, τὸν ὄφιν τὸν φεύγοντα, καὶ τὸν Λευϊαθὰν, τὸν ὄφιν τὸν σκολιόν· καὶ θὰ φονεύσῃ τὸν δράκοντα τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ. Ἠσαΐας 27:1.
The dragon is Satan, but in a secondary sense it was pagan Rome.
Ο δράκων είναι ο Σατανάς, αλλά κατά δευτερεύουσα έννοια ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Ο δράκων, λοιπόν, ενώ πρωτίστως αντιπροσωπεύει τον Σατανά, είναι, κατά δευτερεύουσα έννοια, σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης». The Great Controversy, 439.
The ten kings of pagan Rome, in chapter seven of Daniel, and in chapter twelve of Revelation represent the ten kings of Revelation seventeen–in the last days.
Οι δέκα βασιλείς της ειδωλολατρικής Ρώμης, στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο δωδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, αντιπροσωπεύουν τους δέκα βασιλείς της Αποκάλυψης δεκαεπτά — στις έσχατες ημέρες.
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
«Βασιλεῖς καὶ ἄρχοντες καὶ κυβερνήται ἔθεσαν ἐπὶ τοὺς ἑαυτοὺς τὸ στίγμα τοῦ ἀντιχρίστου, καὶ παριστάνονται ὡς ὁ δράκων ὁ ὑπάγων ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν ἁγίων—μετὰ τῶν τηρούντων τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐχόντων τὴν πίστιν τοῦ Ἰησοῦ.» Testimonies to Ministers, 38.
Verse one of Isaiah 27 is identifying the beginning of the judgment of the dragon, which began at the day of the east wind, on September 11, 2001. The judgment of the kings of the earth, and their globalist merchant partners, is accomplished when the financial structure of the earth is destroyed by an “east wind”, in the midst of the “seas”.
Το εδάφιο 1 του Ησαΐα 27 προσδιορίζει την έναρξη της κρίσεως του δράκοντος, η οποία άρχισε κατά την ημέρα του ανατολικού ανέμου, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η κρίση των βασιλέων της γης και των παγκοσμιοποιημένων εμπορικών συνεταίρων τους ολοκληρώνεται όταν η χρηματοοικονομική δομή της γης καταστρέφεται από έναν «ανατολικό άνεμο», εν μέσω των «θαλασσών».
For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.
Διότι, ιδού, οι βασιλείς συνήχθησαν, διήλθαν ομού. Είδον, και ούτω εθαύμασαν· εταράχθησαν και έσπευσαν να φύγουν. Φόβος τους κατέλαβε εκεί, και πόνος, ως ωδίνες γυναικός τικτούσης. Συντρίβεις τα πλοία της Θαρσείς με ανατολικόν άνεμον. Ψαλμοί 48:4–7.
Isaiah chapter twenty-seven, verses one through seven, is repeated and enlarged upon in verses eight through thirteen. It identifies that in “the day of east wind” the kings and merchants of the earth are going to be confronted with fear, and their fear escalates through history from that point onward. That fear identifies the illogical and hasty movements of the progressive globalists of planet earth ever since September 11, 2001, as they push their agenda further and more aggressively, than what would be logically expected. Satan, and his representatives, for the merchants and kings of the earth (the globalists), as symbols of the dragon, know their time is short.
Το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα, εδάφια ένα έως επτά, επαναλαμβάνεται και αναπτύσσεται περαιτέρω στα εδάφια οκτώ έως δεκατρία. Προσδιορίζει ότι κατά «την ημέρα του ανατολικού ανέμου» οι βασιλείς και οι έμποροι της γης πρόκειται να έλθουν αντιμέτωποι με φόβο, και ο φόβος τους κλιμακώνεται διαμέσου της ιστορίας από εκείνο το σημείο και εξής. Εκείνος ο φόβος καταδεικνύει τις παράλογες και βεβιασμένες κινήσεις των προοδευτικών παγκοσμιοποιητών του πλανήτη γη από τις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και έπειτα, καθώς προωθούν την ατζέντα τους περαιτέρω και πιο επιθετικά από όσο θα ανέμενε κανείς λογικά. Ο Σατανάς και οι αντιπρόσωποί του, διότι οι έμποροι και οι βασιλείς της γης (οι παγκοσμιοποιητές), ως σύμβολα του δράκοντος, γνωρίζουν ότι ο καιρός τους είναι σύντομος.
Therefore rejoice, ye heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and of the sea! for the devil is come down unto you, having great wrath, because he knoweth that he hath but a short time. Revelation 12:12.
Διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε, οὐρανοί, καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτοῖς. Οὐαὶ εἰς τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν! διότι ὁ διάβολος κατέβη πρὸς ἐσᾶς, ἔχων θυμὸν μέγαν, ἐπειδὴ γνωρίζει ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει. Ἀποκάλυψις 12:12.
The day of the east wind, that produced the economic crisis in 2001, that has only gotten worse, no matter what the globalist media attempts to claim, is the issue that confronts the world at the point when the dragon knows his time is short. He then escalates his movements for control of the entire earth, and he does so when “Woe” (the third Woe) is brought upon “the inhabiters of the earth and sea.”
Η ημέρα του ανατολικού ανέμου, που προκάλεσε την οικονομική κρίση το 2001, η οποία έκτοτε μόνο έχει επιδεινωθεί, ό,τι κι αν επιχειρούν να ισχυρισθούν τα παγκοσμιοποιητικά μέσα ενημερώσεως, είναι το ζήτημα που αντιμετωπίζει ο κόσμος στο σημείο όπου ο δράκων γνωρίζει ότι ο καιρός του είναι ολίγος. Τότε εντείνει τις κινήσεις του για τον έλεγχο ολόκληρης της γης, και το πράττει όταν «Ουαί» (το τρίτο Ουαί) επιφέρεται επί «τους κατοικούντας επί της γης και της θαλάσσης».
The arrival of Islam of the third Woe (the east wind), on September 11, 2001, produced an economic disaster that has forced the globalists to accelerate their efforts to force a one world government upon planet earth. Yet Islam continues to fulfill its role. Perhaps the most serious revelation of Islam as a symbol of Bible prophecy is found in the first reference to Islam.
Η έλευση του Ισλάμ του τρίτου Ουαί (του ανατολικού ανέμου), στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, προκάλεσε μια οικονομική καταστροφή που ανάγκασε τους παγκοσμιοποιητές να επιταχύνουν τις προσπάθειές τους να επιβάλουν μία παγκόσμια κυβέρνηση στον πλανήτη γη. Ωστόσο, το Ισλάμ εξακολουθεί να εκπληρώνει τον ρόλο του. Ίσως η σοβαρότερη αποκάλυψη του Ισλάμ ως συμβόλου της προφητείας της Βίβλου βρίσκεται στην πρώτη αναφορά στο Ισλάμ.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
Και ο άγγελος του Κυρίου είπε προς αυτήν· Ιδού, είσαι έγκυος και θέλεις γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ισμαήλ· διότι ο Κύριος ήκουσε τη θλίψι σου. Και αυτός θέλει είσθαι άνθρωπος άγριος· η χείρ αυτού θέλει είσθαι εναντίον πάντων, και η χείρ πάντων εναντίον αυτού· και θέλει κατοικεί απέναντι πάντων των αδελφών αυτού. Γένεσις 16:11, 12.
God’s Word never fails. As Islam continues to produce pain as a woman in travail, some who might even accept that Islam is identified in Bible prophecy, have not yet wrapped their mind around the obvious fact in the two verses. Some might understand that it is Islam that brings every man on planet earth together in order to oppose a common enemy, and this is of course true. Yet the last phrase in the verse is the more serious truth. The world was shaken by September 11, 2001, and it has recently been shaken again by this year’s October 7 attack of Hamas against Israel. But no one is willing to see that the spirit of warfare and sudden destruction is “in the presence of all” of Ishmael’s brethren.
Ο λόγος του Θεού δεν αποτυγχάνει ποτέ. Καθώς το Ισλάμ εξακολουθεί να γεννά οδύνη ως γυναίκα που κοιλοπονά, μερικοί, οι οποίοι ίσως ακόμη και να δέχονται ότι το Ισλάμ ταυτοποιείται στη βιβλική προφητεία, δεν έχουν ακόμη συλλάβει με τον νου τους το προφανές γεγονός που περιέχεται στα δύο εδάφια. Κάποιοι ίσως κατανοούν ότι είναι το Ισλάμ εκείνο που συνενώνει κάθε άνθρωπο επάνω στον πλανήτη γη, ώστε να αντιταχθεί σε έναν κοινό εχθρό, και αυτό βεβαίως είναι αληθές. Ωστόσο, η τελευταία φράση του εδαφίου είναι η σοβαρότερη αλήθεια. Ο κόσμος συγκλονίστηκε από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και προσφάτως συγκλονίστηκε εκ νέου από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου αυτού του έτους από τη Χαμάς εναντίον του Ισραήλ. Αλλά κανείς δεν είναι πρόθυμος να δει ότι το πνεύμα του πολέμου και της αιφνίδιας καταστροφής είναι «ενώπιον πάντων» των αδελφών του Ισμαήλ.
What kind of destruction will be carried out when there is a surprise attack carried out by such Islamic nations as Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei and Bahrain? The spirit of Ishmael is in “all his brethren,” and the warfare that has so far been produced with the third Woe from countries such as Afghanistan or Iraq, will be quite different when the prophecy of Ishmael is fully fulfilled. How many nuclear bombs does Pakistan have?
Τι είδους καταστροφή θα πραγματοποιηθεί όταν εκδηλωθεί αιφνιδιαστική επίθεση από τέτοια ισλαμικά έθνη όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Μπρουνέι και το Μπαχρέιν; Το πνεύμα του Ισμαήλ βρίσκεται σε «όλους τους αδελφούς αυτού», και ο πόλεμος που μέχρι τώρα έχει προκύψει με το τρίτο Ουαί από χώρες όπως το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, θα είναι εντελώς διαφορετικός όταν η προφητεία του Ισμαήλ εκπληρωθεί πλήρως. Πόσες πυρηνικές βόμβες διαθέτει το Πακιστάν;
The prophetic characteristic of Islamic warfare as demonstrated in the first and second Islamic Woes is sudden, surprise attacks. Are there enough finances in the affluent Islamic nations to secretly secure or produce weaponry that would be more sophisticated, and lethal, than fuel laden jets, car bombs, burning tires, rape and knives? Is God’s Word to be believed?
Το προφητικό γνώρισμα του ισλαμικού πολέμου, όπως καταδεικνύεται στο πρώτο και στο δεύτερο ισλαμικό Αλίμονο, είναι οι αιφνίδιες, αιφνιδιαστικές επιθέσεις. Υπάρχουν επαρκείς οικονομικοί πόροι στα εύπορα ισλαμικά έθνη ώστε να εξασφαλιστεί ή να παραχθεί μυστικά οπλισμός πιο προηγμένος και πιο θανατηφόρος από αεροσκάφη φορτωμένα με καύσιμα, παγιδευμένα αυτοκίνητα, φλεγόμενα ελαστικά, βιασμό και μαχαίρια; Πρέπει να πιστεύεται ο Λόγος του Θεού;
All the jewels of Miller’s dream become testing truths in the last days, if nothing more than the reality that those truths have been rejected and prophecy identifies they will be restored. But some of those jewels, such as the work of Christ in the heavenly sanctuary and Islam of the third Woe, identify predictions that are fulfilled only in the very last days. One represents the work of Christ in the Most Holy Place, certainly a present testing truth, and the other identifies the message of the Midnight Cry, which again is a present testing truth.
Όλα τα κοσμήματα του ονείρου του Μίλλερ καθίστανται δοκιμαστικές αλήθειες στις έσχατες ημέρες, έστω και μόνο εξαιτίας της πραγματικότητας ότι αυτές οι αλήθειες έχουν απορριφθεί και η προφητεία προσδιορίζει ότι θα αποκατασταθούν. Αλλά μερικά από εκείνα τα κοσμήματα, όπως το έργο του Χριστού στο επουράνιο αγιαστήριο και το Ισλάμ του τρίτου Ουαί, προσδιορίζουν προρρήσεις που εκπληρώνονται μόνο στις έσχατες, κυριολεκτικά, ημέρες. Το ένα αντιπροσωπεύει το έργο του Χριστού στα Άγια των Αγίων, ασφαλώς μια παρούσα δοκιμαστική αλήθεια, και το άλλο προσδιορίζει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο επίσης είναι μια παρούσα δοκιμαστική αλήθεια.
The thread that weaves together the Millerite movement and the time of the end in 1989, which in turn introduces the movement of the one hundred and forty-four thousand, is the “seven times,” that was Miller’s first jewel and the first to be set aside as Adventism left the old paths. One hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, to the time of the end in 1989, represents the “seven times.” The twenty-five hundred and twenty was divided into two periods of twelve hundred and sixty, and a tenth or a tithe of twelve hundred and sixty, is one hundred and twenty-six. The stone the builders rejected is so long that it connects the first and last movements of the three angels. In so doing it identifies that the truth of the “seven times” is also a present testing truth, and that it is the truth that becomes no longer simply the foundation stone, but the head of the corner.
Το νήμα που υφαίνει μαζί το Μιλλεριτικό κίνημα και τον καιρό του τέλους το 1989, ο οποίος με τη σειρά του εισάγει το κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, είναι οι «επτά καιροί», που υπήρξαν το πρώτο κόσμημα του Μίλλερ και το πρώτο που παραμερίστηκε καθώς ο Αντβεντισμός εγκατέλειπε τις αρχαίες οδούς. Εκατόν είκοσι έξι έτη από την αποστασία του 1863 έως τον καιρό του τέλους το 1989 αντιπροσωπεύουν τους «επτά καιρούς». Το δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι διαιρέθηκε σε δύο περιόδους των χιλίων διακοσίων εξήντα, και το ένα δέκατο ή το δέκατο μέρος των χιλίων διακοσίων εξήντα είναι εκατόν είκοσι έξι. Ο λίθος που απέρριψαν οι οικοδόμοι είναι τόσο μακρύς, ώστε συνδέει το πρώτο και το τελευταίο κίνημα των τριών αγγέλων. Πράττοντας έτσι, ταυτοποιεί ότι η αλήθεια των «επτά καιρών» είναι επίσης παρούσα δοκιμαστική αλήθεια, και ότι είναι η αλήθεια που παύει πλέον να είναι απλώς ο θεμέλιος λίθος, αλλά γίνεται η κεφαλή της γωνίας.
We will now leave off our consideration of the increase of knowledge in the Millerite movement, represented by the Ulai River vision in the book of Daniel and turn our attention to the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge, in the movement of the one hundred and forty-four thousand.
Τώρα θα παύσουμε την εξέτασή μας περί της αύξησης της γνώσης στο Μιλλεριτικό κίνημα, όπως αυτή παριστάνεται από το όραμα του ποταμού Ουλάι στο βιβλίο του Δανιήλ, και θα στρέψουμε την προσοχή μας στο όραμα του ποταμού Χιδδεκέλ, το οποίο παριστάνει την αύξηση της γνώσης στο κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
We will begin next by considering the four generations of Adventism that span the one hundred and twenty-six years from 1863 to 1989.
Κατόπιν θα αρχίσουμε να εξετάζουμε τις τέσσερις γενεές του Αντβεντισμού, οι οποίες εκτείνονται στα εκατόν είκοσι έξι έτη από το 1863 έως το 1989.
We will start that study in the next article.
Θα αρχίσουμε τη μελέτη αυτή στο επόμενο άρθρο.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall.
Και συνέβη κατά το έκτον έτος, κατά τον έκτον μήνα, την πέμπτην ημέραν του μηνός, ενώ εκάθητο εν τω οίκω μου και οι πρεσβύτεροι του Ιούδα εκάθηντο ενώπιόν μου, ότι η χείρ του Κυρίου Θεού επέπεσε εκεί επ’ εμέ. Και είδον, και ιδού, ομοίωμα ως εμφάνισις πυρός· από της εμφανίσεως των οσφύων αυτού και κάτω, πυρ· και από των οσφύων αυτού και άνω, ως εμφάνισις λαμπρότητος, ως χρώμα ηλέκτρου. Και εξέτεινε μορφήν χειρός και με έλαβε από πλοκάμον της κεφαλής μου· και το πνεύμα με ύψωσε μεταξύ της γης και του ουρανού και με έφερε εν οράμασι Θεού εις Ιερουσαλήμ, εις την θύραν της εσωτέρας πύλης της βλεπούσης προς βορράν, όπου ήτο η έδρα του ειδώλου της ζηλοτυπίας, το οποίον προκαλεί εις ζηλοτυπίαν. Και ιδού, η δόξα του Θεού του Ισραήλ ήτο εκεί, κατά την όρασιν την οποίαν είδον εν τη πεδιάδι. Τότε είπε προς εμέ, Υιέ ανθρώπου, ύψωσον τώρα τους οφθαλμούς σου προς την οδόν του βορρά. Και ύψωσα τους οφθαλμούς μου προς την οδόν του βορρά, και ιδού, προς βορράν, εις την πύλην του θυσιαστηρίου, το είδωλον τούτο της ζηλοτυπίας εν τη εισόδω. Και είπε προς εμέ έτι, Υιέ ανθρώπου, βλέπεις τι πράττουσι; τας μεγάλας βδελυγμίας τας οποίας ο οίκος του Ισραήλ πράττει εδώ, ώστε να απομακρυνθώ από του αγιαστηρίου μου; αλλά στρέψον σε έτι πάλιν, και θέλεις ιδεί μεγαλυτέρας βδελυγμίας. Και με έφερε εις την θύραν της αυλής· και όταν είδον, ιδού, οπή εν τω τοίχω.
Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz. Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:1–18.
Κατόπιν μου είπε· Υἱέ ανθρώπου, σκάψε τώρα εις τον τοίχον· και όταν έσκαψα εις τον τοίχον, ιδού, μία θύρα. Και μου είπε· Είσελθε, και ιδέ τας πονηράς βδελυγμίας που πράττουν εδώ. Και εισήλθα και είδον· και ιδού, παν είδος ερπετών, και βδελυκτών θηρίων, και πάντα τα είδωλα του οίκου του Ισραήλ, ήσαν εζωγραφισμένα επί του τοίχου κύκλω. Και ίσταντο ενώπιόν αυτών εβδομήκοντα άνδρες εκ των πρεσβυτέρων του οίκου του Ισραήλ, και εν τω μέσω αυτών ίστατο ο Ιααζανίας, ο υιός του Σαφάν, έκαστος έχων το θυμιατήριόν του εις την χείρα αυτού· και νέφος πυκνόν θυμιάματος ανέβαινεν. Τότε μου είπε· Υιέ ανθρώπου, είδες τι πράττουν εν τω σκότει οι πρεσβύτεροι του οίκου του Ισραήλ, έκαστος εν τοις θαλάμοις των εικόνων αυτού; διότι λέγουσιν, Ο Κύριος δεν μας βλέπει· ο Κύριος εγκατέλιπε την γην. Και μου είπε ακόμη· Στρέψον σε πάλιν, και θέλεις ιδεί μεγαλυτέρας βδελυγμίας τας οποίας πράττουσι. Και με έφερεν εις την θύραν της πύλης του οίκου του Κυρίου της προς βορράν· και ιδού, εκεί εκάθηντο γυναίκες θρηνούσαι τον Θαμμούζ. Τότε μου είπε· Είδες τούτο, υιέ ανθρώπου; στρέψον σε πάλιν, και θέλεις ιδεί βδελυγμίας μεγαλυτέρας παρά ταύτας. Και με έφερεν εις την εσωτέραν αυλήν του οίκου του Κυρίου· και ιδού, εις την θύραν του ναού του Κυρίου, μεταξύ της στοάς και του θυσιαστηρίου, ήσαν περίπου είκοσι πέντε άνδρες, με τα νώτα αυτών προς τον ναόν του Κυρίου και τα πρόσωπα αυτών προς ανατολάς· και προσεκύνουν τον ήλιον προς ανατολάς. Και μου είπε· Είδες τούτο, υιέ ανθρώπου; Είναι μικρόν πράγμα διά τον οίκον του Ιούδα να πράττουν τας βδελυγμίας ταύτας, τας οποίας πράττουσιν εδώ; διότι εγέμισαν την γην αδικίας και επέστρεψαν πάλιν διά να με παροργίσωσι· και ιδού, θέτουσι το κλάδον εις την ρίνα αυτών. Διά τούτο και εγώ θέλω ενεργήσει εν οργή· ο οφθαλμός μου δεν θέλει φεισθή, ουδέ θέλω ελεήσει· και αν κράζωσιν εις τα ώτα μου μετά φωνής μεγάλης, όμως δεν θέλω εισακούσει αυτών. Ιεζεκιήλ 8:1–18.