Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Εβδομήντα Ένα

Οι τέσσερις βδελύξεις του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύουν τις τέσσερις γενεές του σύγχρονου Ισραήλ, και η αρχή του σύγχρονου Ισραήλ προτυπώθηκε από την αρχή του αρχαίου Ισραήλ. Και οι δύο αυτές αρχικές ιστορίες μαρτυρούν για το τέλος του σύγχρονου Ισραήλ κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής. Οι δύο απαρχές του Ισραήλ, τόσο του αρχαίου κυριολεκτικού όσο και του σύγχρονου πνευματικού, μαρτυρούνται από την αρχική ιστορία του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, καθώς αυτό αποχωριζόταν από τον Ιούδα.

Όταν ο αρχαίος Ισραήλ κατασκεύασε τον χρυσό μόσχο, μόλις είχε εξέλθει από την Αίγυπτο σε εκπλήρωση μιας προφητείας που δήλωνε ότι ο Θεός θα τους καθιστούσε βασίλειο. Η ιστορία του Ιεροβοάμ, του πρώτου βασιλέως του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, περιλαμβάνει ακριβώς εκείνα τα χαρακτηριστικά. Ο Ιεροβοάμ είχε διαφύγει στην Αίγυπτο από την οργή του Σολομώντος. Είχε λάβει μια προφητική υπόσχεση από τον προφήτη Αχιά ότι θα καθίστατο βασιλεύς επί των δέκα από τις δώδεκα φυλές. Προτού εκπληρωθεί η προφητεία, ο Ιεροβοάμ θα κατέφευγε στην Αίγυπτο, ώστε να απομακρυνθεί από τον Σολομώντα, έως ότου ο Σολομών πέθανε.

Κατά τον θάνατο του βασιλιά Σολομώντα, το βασίλειο επρόκειτο να διαιρεθεί, και ο Ιεροβοάμ επρόκειτο να γίνει βασιλιάς επί των δέκα βόρειων φυλών, ενώ ο Ροβοάμ, ο υιός του Σολομώντα, επρόκειτο να είναι βασιλιάς στην Ιερουσαλήμ. Πριν πραγματοποιηθεί η διαίρεση των φυλών, ο Ιεροβοάμ έπρεπε να εξέλθει από την Αίγυπτο.

Η διήγηση τού πώς ο Ροβοάμ ενήργησε τόσο ανόητα κατά τη διάρκεια των τριών ημερών, αποδίδει την ευθύνη στην ανόητη απόρριψη από μέρους του της συμβουλής των πρεσβυτέρων· όμως ο χωρισμός των φυλών είχε προφητευθεί, και έτσι θα συνέβαινε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, για ένα μελλοντικό άρθρο, ότι η διαδικασία του χωρισμού προσδιορίσθηκε συγκεκριμένα ως τρεις ημέρες. Τα δύο βασίλεια γίνονται και πάλι ένα βασίλειο κατά την ιστορία των Μιλλεριτών, και όταν οι βόρειες και οι νότιες φυλές γίνονται ένα βασίλειο κατά τη διάρκεια της Μιλλεριτικής ιστορίας, η οποία είναι η χρονική περίοδος της αφίξεως των τριών αγγέλων της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκατέσσερα. Αυτοί οι τρεις άγγελοι στη Μιλλεριτική ιστορία προτυπώθηκαν από τις τρεις ημέρες της αποφάσεως του Ροβοάμ. Εκείνα τα σαράντα έξι έτη, όταν οι τρεις άγγελοι έφθασαν από το 1798 έως το 1844, ήταν επίσης οι τρεις συμβολικές ημέρες, για τις οποίες ο Χριστός είχε δηλώσει στο κατά Ιωάννην, κεφάλαιο δύο, ότι θα απαιτούνταν ώστε να αναστήσει έναν κατεστραμμένο ναό, αλλά εκείνο το μέρος της μελέτης προορίζεται για ένα μελλοντικό άρθρο.

Όταν ο Ροβοάμ εξέδωσε την ανόητη διακήρυξή του στο τέλος των τριών ημερών, τα βασίλεια διαιρέθηκαν.

Η προφητεία ότι θα δινόταν στον Ιεροβοάμ βασιλεία είχε εκπληρωθεί, και εκπληρώθηκε κατά τον χρόνο που είχε εξέλθει από την Αίγυπτο. Ζηλότυπος επειδή το αγιαστήριο του Θεού βρισκόταν στην πόλη της Ιερουσαλήμ, την πόλη την οποία ο Θεός είχε εκλέξει για να θέσει εκεί το όνομά του, ο Ιεροβοάμ επιδόθηκε στο να παραχαράξει το αγιαστήριο, την ιερωσύνη και τη λατρευτική υπηρεσία που είχε οριστεί να επιτελείται μόνο στην Ιερουσαλήμ. Το έργο του Ιεροβοάμ, με την εγκαθίδρυση ενός παραχαραγμένου συστήματος λατρείας στις βόρειες δέκα φυλές, αποτελεί άμεσο παραλληλισμό προς την ανταρσία του Ααρών και του χρυσού μόσχου, και έτσι παρέχει μία ακόμη μαρτυρία, όχι μόνο για τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, αλλά και για την ανταρσία του 1863.

Η ανταρσία του Ιεροβοάμ παρέχει μία ακόμη γραμμή αλήθειας, την οποία μπορούμε να παραθέσουμε επάνω στην ανταρσία του Ααρών, στην ανταρσία του προτεσταντικού κέρατος το 1863, και στην ανταρσία του ρεπουμπλικανικού κέρατος κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και έτσι διευρύνει την προφητική μαρτυρία. Στην ανταρσία του χρυσού μόσχου του Ααρών, ο Κύριος άλλαξε την καθορισμένη μέθοδο επιλογής της ιερωσύνης.

Πριν από την ανταρσία, ο πρωτότοκος κάθε φυλής επρόκειτο να καταστεί μέρος της ιερωσύνης. Αλλά κατά την ανταρσία του χρυσού μόσχου επί Ααρών, μόνο η φυλή του Λευί στάθηκε με τον Μωυσή. Για τον λόγο αυτόν ο Θεός μετέβαλε τον καθορισμένο τρόπο με τον οποίο προορίζονταν άνδρες για την ιερωσύνη, και από εκείνο το σημείο και έπειτα μόνο η οικογένεια του Λευί θα αποτελούσε την ιερωσύνη.

Ο Ιεροβοάμ παραχάραξε το έργο που είχε επιτελέσει ο Θεός κατά την αποστασία του Ααρών, όταν ο Θεός είχε αναδείξει νέα ιερωσύνη από τη φυλή του Λευί, διότι ο Ιεροβοάμ «έκαμεν ιερείς εκ των εσχάτων του λαού, οίτινες δεν ήσαν εκ των υιών Λευί». Η αποστασία στην αρχή του βασιλείου των βόρειων δέκα φυλών παραλληλίζεται με την αποστασία του Ααρών και των χορευόντων αφρόνων. Η αποστασία έλαβε χώρα μετά την έξοδο από την Αίγυπτο, σε εκπλήρωση προφητείας που υποσχόταν ότι θα εγκαθιδρυόταν βασίλειο. Και στις δύο περιπτώσεις εγκαθιδρύθηκε νέα ιερωσύνη, γεγονός που συνιστούσε μεταβολή από την προηγούμενη τάξη εκλογής των ιερέων.

Η αποστασία του χρυσού μόσχου του Ααρών επαναλήφθηκε, αλλά διπλασιάστηκε από τον Ιεροβοάμ, διότι κατασκεύασε δύο χρυσούς μόσχους και τους τοποθέτησε σε δύο πόλεις. Η πόλη Δαν αντιπροσωπεύει την πολιτειακή εξουσία, διότι το Δαν σημαίνει «κρίνειν», και η πόλη Βαιθήλ αντιπροσωπεύει την εκκλησιαστική εξουσία, διότι το Βαιθήλ σημαίνει «ο οίκος του Θεού». Οι χρυσοί μόσχοι έφεραν τον ίδιο συμβολισμό με τον μόσχο του Ααρών, αλλά με την πρόσθετη μαρτυρία της ένωσης Εκκλησίας και Κράτους, όπως αυτή αντιπροσωπεύεται από τις δύο πόλεις. Ένας μόσχος ήταν η ανώτατη μορφή ειδωλολατρικής προσφοράς και, επομένως, αντιπροσωπεύει μια παραχαραγμένη προσφορά του Χριστού. Το χρυσάφι είναι σύμβολο της Βαβυλώνας, και ο μόσχος ήταν εικόνα θηρίου. Όπως ακριβώς ο Ααρών θέσπισε ψευδή ημέρα λατρείας, έτσι και ο Ιεροβοάμ θέσπισε εορτή και φρόντισε ώστε η ημερομηνία της εορτής να μη συμφωνεί με τον χρόνο της αληθινής λατρείας στην Ιερουσαλήμ.

Όλα τα στοιχεία του επικείμενου νόμου της Κυριακής αντιπροσωπεύονται στη μαρτυρία της ανταρσίας του Ιεροβοάμ: η ψευδής θυσία (ο μόσχος), ο ψευδής Χριστός (το θυσιαστήριο), η εικόνα του θηρίου (ο συνδυασμός Εκκλησίας και Κράτους), η ψευδής ημέρα λατρείας (η Κυριακή) και ένα πλαστό ιερατείο.

Η αρχή του αρχαίου Ισραήλ, η αρχή των δέκα βόρειων φυλών ως βασιλείου, και η αρχή του Αντβεντισμού κατέχουν όλα τα ίδια προφητικά στοιχεία, και μαζί προσδιορίζουν τα προφητικά στοιχεία του επικείμενου νόμου της Κυριακής. Το αρχαίο Ισραήλ είχε εξέλθει από τη δουλεία της Αιγύπτου, ο Ιεροβοάμ είχε εξέλθει από την Αίγυπτο, όπου είχε καταφύγει για να διαφύγει τον διωγμό του Σολομώντα, και ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός μόλις είχε εξέλθει από τη δουλεία του παπισμού.

Η ιερωσύνη του Λευί εγκαθιδρύθηκε κατά την αποστασία του Ααρών, η παραποιημένη ιερωσύνη των ελαχίστων των ανθρώπων ανεγέρθηκε στη μαρτυρία του Ιεροβοάμ, και όταν ο Κύριος εισήλθε σε διαθήκη με τον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό, σύμφωνα με τον Πέτρο, οι Μιλλερίτες ήσαν «γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον, λαός τον οποίον απέκτησεν ο Θεός, διά να εξαγγείλητε τας αρετάς εκείνου, όστις σας εκάλεσεν εκ του σκότους εις το θαυμαστόν αυτού φως». Το φως στο οποίο είχαν κληθεί οι Μιλλερίτες ήταν το φως των πολύτιμων λίθων του Μίλλερ, όπως παριστάνεται επάνω στις δύο πλάκες του Αββακούμ, που είχαν προτυπωθεί στην ιστορία της αποστασίας του Ααρών από τις δύο πλάκες των Δέκα Εντολών. Το σκότος από το οποίο εκλήθησαν να εξέλθουν ήταν οι Σκοτεινοί Αιώνες της παπικής κυριαρχίας, που είχαν προτυπωθεί από το σκότος της αιγυπτιακής δουλείας.

Όταν ο Χριστός ανόρθωσε τον ναό που είχε καταπατηθεί τόσο από τον παγανισμό όσο και από τον παπισμό, το έπραξε σε σαράντα έξι έτη, από το 1798 έως το 1844. Αφού είχε οικοδομήσει τον ναό, τότε, ως ο Άγγελος της Διαθήκης, ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του στις 22 Οκτωβρίου 1844, διότι είχε ανορθώσει τον ναό που είχε καταπατηθεί και καταστραφεί, και επίσης εξάγνισε μία ιερωσύνη που αντιπροσωπευόταν από τη φυλή του Λευΐ.

Την 22α Οκτωβρίου 1844, ο Χριστός ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του και εισήλθε σε διαθήκη με έναν λαό ο οποίος αντιπροσωπευόταν από τη Λευιτική ιεροσύνη· όμως, έως το 1863, είχαν επαναλάβει την ανταρσία του Ααρών, και η Μιλλεριτική ιεροσύνη μεταβλήθηκε στη Λαοδικειακή ιεροσύνη, όπως αντιπροσωπεύεται από την ιεροσύνη του Ιεροβοάμ, αποτελούμενη από τους κατωτάτους των ανθρώπων, και από τους χορεύοντες μωρούς του Ααρών. Εντούτοις, η μαρτυρία της ανταρσίας του Ιεροβοάμ περιέχει μια ευρύτερη μαρτυρία περί της ανταρσίας του 1863. Όταν ο Ιεροβοάμ εγκαινίασε το ψευδές του σύστημα λατρείας, ένας προφήτης από την Ιερουσαλήμ απεστάλη για να ελέγξει την ανταρσία του Ιεροβοάμ, όπως προτυπώνεται από το γεγονός ότι ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός οδηγήθηκε να αποδεχθεί το Σάββατο των Δέκα Εντολών ως ημέρα αναπαύσεως.

Όταν ο Αντβεντισμός αποδέχθηκε το φως του τρίτου αγγέλου και το αγιαστήριο, αντιπροσώπευαν έλεγχο προς εκείνους τους Προτεστάντες που είχαν απορρίψει το αυξανόμενο φως της αποσφράγισης, η οποία άρχισε στον καιρό του τέλους το 1798. Ακριβώς όπως ο αρχαίος Ισραήλ είχε λησμονήσει το Σάββατο κατά την αιγυπτιακή του δουλεία, έτσι και η εκκλησία στην έρημο είχε λησμονήσει το Σάββατο έως ότου έφθασε το 1798. Το αυξανόμενο φως του αγγέλματος της ώρας της κρίσεως, που μεταφέρθηκε από τους Μιλλερίτες, οδήγησε τελικώς στο αγιαστήριο και στον νόμο του Θεού.

Εκείνο το φως έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844 και αντιπροσώπευε επίπληξη κατά της ψευδούς λατρείας προς εκείνους που είχαν κληθεί να εξέλθουν πλήρως από τις ψευδείς διδασκαλίες του Καθολικισμού. Η λατρεία του ήλιου είναι το σημείο της εξουσίας του Καθολικισμού επάνω στις εκκλησίες που επέστρεψαν στον κόλπο της. Αυτή η επίπληξη παριστάνεται κατά την εγκαινίαση από τον Ιεροβοάμ του ψευδούς του συστήματος λατρείας.

Μαζί με την ανταρσία των χρυσών μόσχων στη μαρτυρία του Ααρών και του Ιεροβοάμ, περιλαμβάνεται στη μαρτυρία του και η πραγματική εγκαινίαση του ψευδούς συστήματος λατρείας που θέσπισε ο Ιεροβοάμ. Αυτή η εγκαινίαση αντιπροσωπεύει τη διάκριση μεταξύ της λατρείας που επρόκειτο να τελείται στην Ιερουσαλήμ και του παραποιημένου συστήματος του Ιεροβοάμ. Από το 1798 έως το 1844, ο Κύριος έβγαλε τον λαό Του από το σκοτάδι της παπικής κυριαρχίας στο θαυμαστό προφητικό φως που αντιπροσωπεύεται από τους τρεις αγγέλους της Αποκάλυψης δεκατέσσερα. Οι Προτεσταντικές εκκλησίες απέρριψαν εκείνο το φως και, πράττοντας έτσι, έγιναν οι θυγατέρες του Καθολικισμού το 1844.

Η λατρεία του Ιεροβοάμ προεικόνιζε το καθολικό σύστημα λατρείας, και στην αφήγησή του το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ αντιπροσωπεύει το ψευδές σύστημα του Καθολικισμού, στο οποίο οι Προτεστάντες της Μιλλεριτικής ιστορίας επέλεξαν να παραμείνουν. Το σύμβολο εκείνου του συστήματος είναι η λατρεία του ήλιου.

Οι πιστές και φρόνιμες παρθένες που εισήλθαν στα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844 αντιπροσώπευαν έναν έλεγχο προς τους Προτεστάντες, οι οποίοι μόλις είχαν επιστρέψει στην επιρροή του Καθολικισμού και έγιναν θυγατέρες της Ρώμης. Κατά την καθιέρωση του πλαστού συστήματος λατρείας του Ιεροβοάμ, ένας προφήτης ήλθε από τον Ιούδα και επέπληξε τον Ιεροβοάμ, προτυπώνοντας έτσι τις πιστές παρθένες που εισήλθαν στα Άγια των Αγίων και οδηγήθηκαν να αναγνωρίσουν τον νόμο του Θεού. Η ιστορία εκείνου του προφήτη και του ελέγχου του προς τον Ιεροβοάμ είναι εξαιρετικά διαφωτιστική όταν εξετάζεται η αποστασία του 1863· όμως η ιστορία αυτή πρέπει να περιμένει έως ότου τοποθετηθεί ένα τέλος μαζί με μία αρχή.

Οι απαρχές του αρχαίου Ισραήλ, το βασίλειο του Ιεροβοάμ και ο σύγχρονος Ισραήλ ευθυγραμμίζονται όλα, και από κοινού παρέχουν τρεις μάρτυρες του τέλους του θηρίου της γης της Αποκάλυψης δεκατρία, κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Οι πιστοί του Μιλλεριτικού Αντβεντισμού στις 22 Οκτωβρίου 1844 έγιναν το αληθινό προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης, και το έπραξαν αυτό μέσα στην ιστορία που άρχισε κατά τον καιρό του τέλους, το 1798. Το 1798 ήταν η απαρχή του έκτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας, των Ηνωμένων Πολιτειών, και της εγκαθιδρύσεως του αληθινού προτεσταντικού κέρατος του Αντβεντισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε εκείνη την αρχική ιστορία αναπαρίσταται η τελική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, διότι ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.

Οι τρεις αρχικοί μάρτυρες του αρχαίου, του σύγχρονου και του Ισραήλ του Ιεροβοάμ απεικονίζουν το τέλος του θηρίου της γης, αλλά υπάρχει επίσης και ένα άλλο τέλος, το οποίο χρειάζεται να τεθεί εκ των προτέρων προτού εκτεθεί η μαρτυρία του προφήτη που ήλθε από τον Ιούδα και επέπληξε τον Ιεροβοάμ. Η ιστορία του τέλους που πρέπει να συμπεριληφθεί είναι το τέλος των βόρειου και νότιου βασιλείων του Ισραήλ, όπως αυτό παριστάνεται από τον προφήτη Ιεζεκιήλ.

Δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι εκείνο το οποίο τώρα παρουσιάζουμε είναι πως η αποστασία του 1863 σημειώνεται από το πρώτο βδέλυγμα του όγδοου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, το οποίο ήταν η εικόνα της ζηλοτυπίας. Μόλις εξετάσουμε το τέλος των βορείου και νοτίου βασιλείων, όπως παριστάνεται από τον Ιεζεκιήλ, θα έχουμε υπεραρκετές αποδείξεις για να στηρίξουμε ότι η αποστασία του 1863 απεικονίσθηκε από την αποστασία του Ααρών και του Ιεροβοάμ, και ότι προσδιορίζει την αρχή της πρώτης από τέσσερις γενεές του Λαοδικειανού Αντβεντισμού.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.