One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, in 1989 the last six verses of Daniel eleven were unsealed. The knowledge that was first unsealed that year was the recognition of the reform lines of sacred history, and the revelation that they all paralleled one another. Then in 1992, the light of the last six verses began to unfold. The first public presentations of these truths was in 1994, and the subject was the reform lines. In 1996, a magazine was published titled The Time of the End¸ which identified the last six verses of Daniel eleven.
Εκατόν είκοσι έξι έτη μετά την εξέγερση του 1863, το 1989 αποσφραγίσθηκαν τα τελευταία έξι εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Η γνώση που αποσφραγίσθηκε πρώτη κατά το έτος εκείνο ήταν η αναγνώριση των γραμμών μεταρρυθμίσεως της ιερής ιστορίας, καθώς και η αποκάλυψη ότι όλες ήσαν παράλληλες η μία προς την άλλη. Έπειτα, το 1992, το φως των τελευταίων έξι εδαφίων άρχισε να εκδιπλώνεται. Οι πρώτες δημόσιες παρουσιάσεις αυτών των αληθειών έγιναν το 1994, και το θέμα ήταν οι γραμμές μεταρρυθμίσεως. Το 1996 εκδόθηκε ένα περιοδικό με τίτλο The Time of the End¸ το οποίο προσδιόριζε τα τελευταία έξι εδάφια του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ.
1996 was the year that the message was formalized, which is a waymark that parallels the formalization of William Miller’s message in 1831. Miller’s message was the announcement of the opening of the judgment, and the last six verses of Daniel eleven was the announcement of the close of judgment. The subject of Miller’s message was prophetic time as revealed in the Bible. The subject of the last six verses of Daniel eleven was modern Rome (the counterfeit king of the north). The methodology revealed to Miller was his 14 Rules of Prophetic Interpretation. The methodology revealed in 1989, was the “line upon line” of the reform movements.
Το 1996 ήταν το έτος κατά το οποίο το μήνυμα έλαβε επίσημη μορφή, πράγμα που αποτελεί ορόσημο το οποίο παραλληλίζεται με την επίσημη διατύπωση του μηνύματος του William Miller το 1831. Το μήνυμα του Miller ήταν η αναγγελία του ανοίγματος της κρίσεως, και οι τελευταίοι έξι στίχοι του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ ήταν η αναγγελία του κλεισίματος της κρίσεως. Το θέμα του μηνύματος του Miller ήταν ο προφητικός χρόνος, όπως αποκαλύπτεται στην Αγία Γραφή. Το θέμα των τελευταίων έξι στίχων του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ ήταν η σύγχρονη Ρώμη (ο πλαστός βασιλεύς του βορρά). Η μεθοδολογία που αποκαλύφθηκε στον Miller ήταν οι 14 Κανόνες του περί Προφητικής Ερμηνείας. Η μεθοδολογία που αποκαλύφθηκε το 1989 ήταν η «γραμμή επί γραμμής» των μεταρρυθμιστικών κινημάτων.
Miller’s work included the establishment of the Word of God as authoritative, in contrast with the papal traditions and customs that had been in force in the world for twelve-hundred and sixty years. For this reason, Miller’s message was first published in 1831 (thus formalizing Miller’s message), exactly two hundred and twenty years after the production of the King James Bible. The work of Future for America was the identification of the role of the United States in healing the deadly wound of the papacy at the soon-coming Sunday law. For this reason, The Time of the End magazine was published in 1996 (thus formalizing the message), exactly two hundred and twenty years after the beginning of the United States in 1776.
Το έργο του Μίλλερ περιλάμβανε την εγκαθίδρυση του Λόγου του Θεού ως αυθεντίας, σε αντίθεση προς τις παπικές παραδόσεις και συνήθειες που είχαν ισχύσει στον κόσμο επί χίλια διακόσια εξήντα έτη. Για τον λόγο αυτόν, το μήνυμα του Μίλλερ δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1831 (τυποποιώντας έτσι επισήμως το μήνυμα του Μίλλερ), ακριβώς διακόσια είκοσι έτη μετά την έκδοση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου. Το έργο του Future for America ήταν ο προσδιορισμός του ρόλου των Ηνωμένων Πολιτειών στην ίαση του θανατηφόρου τραύματος του παπισμού κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Για τον λόγο αυτόν, το περιοδικό The Time of the End δημοσιεύθηκε το 1996 (τυποποιώντας έτσι επισήμως το μήνυμα), ακριβώς διακόσια είκοσι έτη μετά την έναρξη των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776.
The recognition of the two hundred and twenty years that tied the theme of each reform movement together with a historical point of reference was not recognized until well after September 11, 2001, for it was not until the third woe arrived at that date that the Lord led his people back to the old paths of Jeremiah chapter six, verse sixteen and seventeen. It was there that the light of the “seven times,” was rediscovered, and as that light developed it became apparent that two hundred and twenty is the number that connects Daniel eight, verses thirteen and fourteen together. In verse thirteen the “chazon” vision of prophetic history is identified, and in verse fourteen the “mareh” vision of “the appearance” is identified. The connection between those two verses is what Gabriel came to teach to Daniel, and Daniel represents the people of God in the last days that come to understand the connection between those two visions.
Η αναγνώριση των διακοσίων είκοσι ετών, τα οποία συνέδεαν το θέμα κάθε μεταρρυθμιστικού κινήματος με ένα ιστορικό σημείο αναφοράς, δεν έγινε αντιληπτή παρά πολύ μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001· διότι μόνον όταν το τρίτο αλίμονο έφθασε κατά την ημερομηνία εκείνη, ο Κύριος οδήγησε τον λαό Του πίσω στις αρχαίες τρίβους του Ιερεμία, κεφάλαιο έκτο, εδάφια δεκαέξι και δεκαεπτά. Εκεί ήταν που το φως των «επτά καιρών» ανακαλύφθηκε εκ νέου, και καθώς το φως εκείνο αναπτυσσόταν, έγινε φανερό ότι το διακόσια είκοσι είναι ο αριθμός που συνδέει το Δανιήλ η΄, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα. Στο εδάφιο δεκατρία προσδιορίζεται το όραμα «chazon» της προφητικής ιστορίας, και στο εδάφιο δεκατέσσερα προσδιορίζεται το όραμα «mareh» της «εμφανίσεως». Η σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο εδαφίων είναι εκείνο που ο Γαβριήλ ήλθε να διδάξει στον Δανιήλ, και ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον λαό του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες, ο οποίος κατανοεί τη σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο οραμάτων.
Verse thirteen’s vision represents the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years), and verse fourteen’s vision represents the twenty-three hundred days (years). The “seven times” against the southern kingdom of Judah, which represents Judah, Jerusalem and the sanctuary, began in 677 BC, and the twenty-three hundred years identifying the restoration of Jerusalem and the sanctuary began in 457 BC.
Το όραμα του δεκάτου τρίτου εδαφίου αντιπροσωπεύει τους «επτά καιρούς» (δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη), και το όραμα του δεκάτου τετάρτου εδαφίου αντιπροσωπεύει τις δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες (έτη). Οι «επτά καιροί» εναντίον του νοτίου βασιλείου του Ιούδα, το οποίο αντιπροσωπεύει τον Ιούδα, την Ιερουσαλήμ και το αγιαστήριο, άρχισαν το 677 π.Χ., και τα δύο χιλιάδες τριακόσια έτη που προσδιορίζουν την αποκατάσταση της Ιερουσαλήμ και του αγιαστηρίου άρχισαν το 457 π.Χ.
Two hundred and twenty years ties these two visions together, and the number two hundred and twenty was recognized to be a symbol of the connection between the trampling down of the host and sanctuary, by the desolating powers of paganism and papalism, that is represented as a scattering and God’s indignation. The two hundred and twenty years tied the vision of the satanic work of trampling down the sanctuary together with the vision of the godly work of restoring the same temple. The two hundred and twenty years therefore is a symbol that represents a sacred connection.
Διακόσια είκοσι έτη συνδέουν αυτά τα δύο οράματα μεταξύ τους, και ο αριθμός διακόσια είκοσι αναγνωρίσθηκε ως σύμβολο της συνδέσεως μεταξύ της καταπατήσεως του στρατεύματος και του αγιαστηρίου από τις ερημωτικές δυνάμεις του παγανισμού και του παπισμού, πράγμα το οποίο παρίσταται ως διασκορπισμός και αγανάκτησις του Θεού. Τα διακόσια είκοσι έτη συνέδεσαν το όραμα του σατανικού έργου της καταπατήσεως του αγιαστηρίου με το όραμα του θεοσεβούς έργου της αποκαταστάσεως του αυτού ναού. Τα διακόσια είκοσι έτη, λοιπόν, είναι σύμβολο που αντιπροσωπεύει μία ιερά σύνδεση.
Just as the Millerite movement ended at the rebellion of 1863, and then one hundred and twenty six years later the movement of the third angel arrived, thus emphasizing that the two movements were connected by the symbolism of the “seven times” (one hundred and twenty-six), the two hundred and twenty years connected Miller’s establishment of the Bible message in 1831, with the production of the King James Bible in 1611, so too the same period of time connected Future for America with the beginning of America, as it identified the end of America.
Καθώς ακριβώς το Μιλλεριτικό κίνημα έληξε κατά την ανταρσία του 1863, και κατόπιν, εκατόν είκοσι έξι έτη αργότερα, έφθασε το κίνημα του τρίτου αγγέλου, τονίζοντας έτσι ότι τα δύο κινήματα συνδέονταν με τον συμβολισμό των «επτά καιρών» (εκατόν είκοσι έξι), οι διακόσιες είκοσι έτη συνέδεαν την εγκαθίδρυση από τον Μίλλερ του αγγέλματος της Βίβλου το 1831 με την έκδοση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου το 1611· κατά τον ίδιο τρόπο, η ίδια αυτή χρονική περίοδος συνέδεε το Future for America με την απαρχή της Αμερικής, καθώς προσδιόριζε το τέλος της Αμερικής.
On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had raised up in forty-six years from 1798, the end of the first indignation, until 1844, the end of the last indignation. His entrance into the temple had been preceded by the outpouring of the Holy Spirit in the movement of the Midnight Cry, which had been prefigured by the triumphal entry of Christ into Jerusalem. Those two witnesses establish that when the Midnight Cry movement is repeated in the last days, Christ will have raised up the temple of the one hundred and forty-four thousand. The two movements where the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is fulfilled are parallel to each other.
Στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο Ἄγγελος τῆς Διαθήκης ἦλθε αἰφνιδίως εἰς τὸν ναόν, τὸν ὁποῖον εἶχε ἀνοικοδομήσει μέσα σε σαράντα ἕξι ἔτη, ἀπὸ τὸ 1798, τὸ τέλος τῆς πρώτης ἀγανακτήσεως, ἕως τὸ 1844, τὸ τέλος τῆς τελευταίας ἀγανακτήσεως. Ἡ εἴσοδός Του εἰς τὸν ναὸν εἶχε προηγηθεῖ ἀπὸ τὴν ἔκχυση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὸ κίνημα τῆς Κραυγῆς τοῦ Μεσονυκτίου, ἡ ὁποία εἶχε προεικονισθεῖ ἀπὸ τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα. Αὐτοὶ οἱ δύο μάρτυρες ἐδραιώνουν ὅτι, ὅταν τὸ κίνημα τῆς Κραυγῆς τοῦ Μεσονυκτίου ἐπαναληφθεῖ ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, ὁ Χριστὸς θὰ ἔχει ἀνοικοδομήσει τὸν ναὸν τῶν ἑκατὸν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Τὰ δύο κινήματα, κατὰ τὰ ὁποῖα ἐκπληροῦται ἡ Κραυγὴ τοῦ Μεσονυκτίου τῆς παραβολῆς τῶν δέκα παρθένων, εἶναι παράλληλα μεταξὺ τους.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Συχνά παραπέμπομαι στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήσαν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά το γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή για τον παρόντα καιρό και, όπως το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να είναι παρούσα αλήθεια μέχρι τη συντέλεια του χρόνου.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.
The history of the Millerites (the movement of the first angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1798. The power increased when the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840. Then the first disappointment of April 19, 1844 arrived, and ultimately led to the outpouring of the Holy Spirit at the Exeter camp meeting beginning on August 12, 1844 and continued to spread like a tidal wave over the land until October 22, 1844.
Η ιστορία των Μιλλεριτών (το κίνημα του πρώτου αγγέλου) αντιπροσωπεύει μια κλιμακούμενη εκδήλωση της δύναμης του Θεού, η οποία άρχισε όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε το 1798. Η δύναμη αυξήθηκε όταν ο άγγελος της Αποκαλύψεως δέκα κατήλθε στις 11 Αυγούστου 1840. Έπειτα ήλθε η πρώτη απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844, και τελικώς οδήγησε στην έκχυση του Αγίου Πνεύματος στη συγκέντρωση κατασκήνωσης του Έξετερ, η οποία άρχισε στις 12 Αυγούστου 1844 και συνέχισε να εξαπλώνεται σαν παλιρροϊκό κύμα επάνω στη γη έως τις 22 Οκτωβρίου 1844.
The history of Future for America (the movement of the third angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1989. The power increased when the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. Then the first disappointment of July 18, 2020 arrived, which will ultimately lead to the outpouring of the Holy Spirit which will continue to spread like wildfire over the earth until Michael stands up and human probation closes.
Η ιστορία του Future for America (του κινήματος του τρίτου αγγέλου) αντιπροσωπεύει μια κλιμακούμενη εκδήλωση της δύναμης του Θεού, η οποία άρχισε όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίστηκε το 1989. Η δύναμη αυξήθηκε όταν ο άγγελος της Αποκάλυψης δεκαοκτώ κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Έπειτα ήλθε η πρώτη απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, η οποία τελικώς θα οδηγήσει στην έκχυση του Αγίου Πνεύματος, που θα συνεχίσει να εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά επάνω στη γη έως ότου ο Μιχαήλ εγερθεί και κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία.
On October 22, 1844, several prophecies were fulfilled, thus identifying that at the soon-coming Sunday law, several prophecies will again be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identified the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.
Στις 22 Οκτωβρίου 1844, εκπληρώθηκαν αρκετές προφητείες, προσδιορίζοντας έτσι ότι, κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, αρκετές προφητείες θα εκπληρωθούν και πάλι. Μία από αυτές τις προφητείες είναι η καθυστέρηση του οράματος, όπως παριστάνεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ προσδιόρισε την εμπειρία τόσο του κινήματος του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου. Αμφότερα τα κινήματα έρχονται αντιμέτωπα με μια διαμάχη περί της ορθής βιβλικής μεθοδολογίας, η οποία διεξάγεται μεταξύ εκείνων των εκπροσώπων του κινήματος και του προτέρου εκλεκτού λαού, ο οποίος παραθεωρείται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της διαμάχης.
The message that was to be defended by the watchmen of the first angel’s history was the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there would be a disappointment that marked a separation from the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful.
Το μήνυμα που έπρεπε να υπερασπισθούν οι φύλακες της ιστορίας του πρώτου αγγέλου ήταν ο προσδιορισμός των αληθειών (τα κοσμήματα του Μίλλερ), οι οποίες τελικώς απεικονίσθηκαν επάνω στους δύο ιερούς χάρτες του 1843 και του 1850. Κατά τη διαδικασία της αντιπαραθέσεως θα υπήρχε μία απογοήτευση που επισήμανε έναν διαχωρισμό από τις δύο ανταγωνιστικές τάξεις, καθώς και μία κλήση προς βαθύτερο καθαγιασμό για τους πιστούς.
Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which included the debate between the two classes that fell silent on October 22, 1844, ended right where Habakkuk chapter two ended.
Τότε ο Αββακούμ προσδιορίζει τη διάκριση μεταξύ των δύο τάξεων που εμπλέκονται στη διαδικασία δοκιμής των θεμελιωδών αληθειών. Εκείνη η διαδικασία δοκιμής, η οποία περιλάμβανε τη διαμάχη μεταξύ των δύο τάξεων που εσίγησε στις 22 Οκτωβρίου 1844, έληξε ακριβώς εκεί όπου έληξε το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Αλλ’ ο Κύριος είναι εν τω αγίω ναώ αυτού· ας σιωπά ενώπιον αυτού πάσα η γη. Αββακούμ 2:20.
The Lord suddenly entered His Millerite temple, and all the earth was then to keep silence, for the antitypical Day of Atonement had arrived and the judgment of the dead had begun. The prophetic history of Habakkuk chapter two ended on October 22, 1844, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The beginning of the two visions of twenty-five hundred and twenty years of trampling down the sanctuary and host, and the vision of the restoration of the sanctuary and host, began together, but separated by two hundred and twenty years, and when they ended, they were identified as ended, in Habakkuk chapter TWO verse TWENTY.
Ο Κύριος εισήλθε αιφνιδίως στον Μιλλεριτικό ναό Του, και τότε όλη η γη έπρεπε να σιωπά, διότι είχε φθάσει η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού και είχε αρχίσει η κρίση των νεκρών. Η προφητική ιστορία του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ έληξε στις 22 Οκτωβρίου 1844, και ο Ιησούς πάντοτε ταυτοποιεί το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος. Η αρχή των δύο οράσεων των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών της καταπατήσεως του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, και της οράσεως της αποκαταστάσεως του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, άρχισαν μαζί, αλλά χωρίστηκαν από διακόσια είκοσι έτη, και όταν έληξαν, ταυτοποιήθηκαν ως λήξαντα, στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, εδάφιο ΕΙΚΟΣΙ.
At the soon-coming Sunday law, several prophecies will be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identifies the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.
Κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής, αρκετές προφητείες θα εκπληρωθούν. Μία από αυτές τις προφητείες είναι η καθυστέρηση της οράσεως, όπως παρουσιάζεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ. Το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ προσδιορίζει την εμπειρία τόσο του κινήματος του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου. Αμφότερα τα κινήματα έρχονται αντιμέτωπα με μια διαμάχη σχετικά με την ορθή βιβλική μεθοδολογία, η οποία διεξάγεται μεταξύ εκείνων των εκπροσώπων του κινήματος και του πρώην εκλεκτού λαού, ο οποίος παραμερίζεται κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της διαμάχης.
The message that is to be defended by the watchmen of the third angel’s history is the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there was a disappointment that marked a separation between the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful. Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which was represented by the debate between the two classes, will fully end at the soon-coming Sunday law, right where Habakkuk chapter two ended.
Το μήνυμα το οποίο καλούνται να υπερασπισθούν οι φύλακες της ιστορίας του τρίτου αγγέλου είναι ο προσδιορισμός των αληθειών (τα κοσμήματα του Μίλλερ), οι οποίες τελικώς παριστάνονται επάνω στους δύο ιερούς χάρτες του 1843 και του 1850. Κατά τη διαδικασία της αντιπαραθέσεως υπήρξε μία απογοήτευση, η οποία σηματοδότησε έναν χωρισμό μεταξύ των δύο ανταγωνιστικών τάξεων, και μία κλήση προς βαθύτερο αγιασμό για τους πιστούς. Κατόπιν, ο Αββακούμ προσδιορίζει τη διάκριση μεταξύ των δύο τάξεων που εμπλέκονται στη δοκιμαστική διαδικασία των θεμελιωδών αληθειών. Εκείνη η δοκιμαστική διαδικασία, η οποία παριστάνετο από την αντιπαράθεση μεταξύ των δύο τάξεων, θα ολοκληρωθεί πλήρως με τον προσεχή νόμο της Κυριακής, ακριβώς εκεί όπου τελειώνει το δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Ὁ δὲ Κύριος εἶναι ἐν τῷ ἁγίῳ ναῷ αὐτοῦ· πᾶσα ἡ γῆ ἀς σιωπᾷ ἐνώπιον αὐτοῦ. Ἀββακοὺμ 2:20.
The Lord will suddenly enter the temple of the one hundred and forty-four thousand, and all the earth will then keep silence, for the antitypical Day of Atonement will reach the judgment of the living. The prophetic history of Habakkuk chapter two ends at the soon coming Sunday law, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing.
Ο Κύριος θα εισέλθει αιφνιδίως στον ναό των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, και τότε πάσα η γη θα σιωπήσει, διότι η αντιτυπική Ημέρα του Εξιλασμού θα φθάσει στην κρίση των ζώντων. Η προφητική ιστορία του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ λήγει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, και ο Ιησούς πάντοτε ταυτίζει το τέλος ενός πράγματος με την αρχή ενός πράγματος.
The judgment of the living began on September 11, 2001, but the judgment is a process. That process begins with the house of God, and then reaches a point where judgment comes upon those outside of the house of God. When the great buildings of New York City were brought down the judgment represented by the sealing angel going through Jerusalem and placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations that are done in the church, and also the abominations done in the land began. At the soon coming Sunday law Christ will have finished the work of erecting the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the destroying angels will bring judgment upon Jerusalem.
Η κρίση των ζώντων άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, αλλά η κρίση είναι μία διαδικασία. Η διαδικασία αυτή αρχίζει από τον οίκο του Θεού, και έπειτα φθάνει σε σημείο όπου η κρίση έρχεται επάνω σε εκείνους που είναι έξω από τον οίκο του Θεού. Όταν κατεδαφίστηκαν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης, άρχισε η κρίση που παριστάνεται από τον σφραγίζοντα άγγελο, ο οποίος διέρχεται μέσω της Ιερουσαλήμ και θέτει σημείο επάνω σε εκείνους που στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων που γίνονται μέσα στην εκκλησία, καθώς και των βδελυγμάτων που γίνονται στη γη. Κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής, ο Χριστός θα έχει ολοκληρώσει το έργο της ανεγέρσεως του ναού των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και οι εξολοθρευτικοί άγγελοι θα επιφέρουν κρίση επάνω στην Ιερουσαλήμ.
The one hundred and forty-four thousand are then lifted up as an ensign, and the judgment of the living commences for the other flock, represented by Edom, Moab and the chief of the children of Ammon in Daniel chapter eleven, verse forty-one.
Τότε οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες υψώνονται ως σημαία, και αρχίζει η κρίση των ζώντων για το άλλο ποίμνιο, το οποίο αντιπροσωπεύεται από τον Εδώμ, τον Μωάβ και τους προκρίτους των υιών του Αμμών στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 41.
Whether considering the Millerite movement of the first angel or the mighty movement of the third angel, the complete history of the reformatory movement represents an escalating revelation of truth, which culminates with the outpouring of the Holy Spirit. The outpouring of the Holy Spirit is the focus of the prophecies of the last days. This is why the foolish virgins have no oil and the wise do. The oil is the rain.
Είτε εξετάζει κανείς το Μιλλεριτικό κίνημα του πρώτου αγγέλου είτε το ισχυρό κίνημα του τρίτου αγγέλου, η πλήρης ιστορία του μεταρρυθμιστικού κινήματος αντιπροσωπεύει μια κλιμακούμενη αποκάλυψη της αλήθειας, η οποία κορυφώνεται με την έκχυση του Αγίου Πνεύματος. Η έκχυση του Αγίου Πνεύματος αποτελεί το επίκεντρο των προφητειών των εσχάτων ημερών. Γι’ αυτό οι μωρές παρθένες δεν έχουν έλαιο, ενώ οι φρόνιμες έχουν. Το έλαιο είναι η βροχή.
They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth? Jeremiah 3:1–4.
Λέγουν: Εάν άνθρωπος αποπέμψῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, και εκείνη φύγῃ απ’ αυτού και γίνη άλλου ανδρός, μήπως θέλει επιστρέψει πάλιν προς αυτήν; δεν θέλει η γη εκείνη βεβηλωθή μεγάλως; συ όμως επόρνευσας μετά πολλών εραστών· όμως επίστρεψον πάλιν προς εμέ, λέγει ο Κύριος. Ύψωσον τους οφθαλμούς σου προς τους υψηλούς τόπους, και ιδέ πού δεν επλαγίασες. Εκάθησο δι’ αυτούς επί των οδών, ως ο Άραψ εν τη ερήμω· και εμόλυνας την γην με τας πορνείας σου και με την κακίαν σου. Διά τούτο αι βροχαί εστερήθησαν, και δεν έγεινεν όψιμος βροχή· και είχες μέτωπον πόρνης, ηρνήθης να αισχυνθής. Δεν θέλεις κράξει προς εμέ από του νυν, Πατήρ μου, συ είσαι ο οδηγός της νεότητός μου; Ιερεμίας 3:1–4.
In the passage (and all the prophets speak of the last days), God identifies that His people have played the harlot, to the point that they have a whore’s forehead. The whore of the last days is the papal power, and the forehead represents a purposeful decision. God’s people of the last days are wicked, but God is offering a final call, though they have reached a point where they have come to the same decision as the whore. They have developed a character represented by the fourth generation, where they are prepared to worship the sun as represented in the fourth generation of Ezekiel chapter eight.
Στο χωρίο αυτό (και όλοι οι προφήτες ομιλούν περί των εσχάτων ημερών), ο Θεός προσδιορίζει ότι ο λαός Του επόρνευσε, έως του σημείου ώστε να έχει μέτωπο πόρνης. Η πόρνη των εσχάτων ημερών είναι η παπική εξουσία, και το μέτωπο αντιπροσωπεύει μια εκούσια απόφαση. Ο λαός του Θεού των εσχάτων ημερών είναι πονηρός, αλλά ο Θεός προσφέρει μία τελική κλήση, μολονότι έχουν φθάσει σε σημείο όπου έχουν καταλήξει στην ίδια απόφαση με την πόρνη. Έχουν αναπτύξει έναν χαρακτήρα που αντιπροσωπεύεται από την τέταρτη γενεά, όπου είναι προετοιμασμένοι να προσκυνήσουν τον ήλιο, όπως αυτό αντιπροσωπεύεται στην τέταρτη γενεά του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ.
“The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.
«Έχει έλθει ο καιρός ώστε το αληθινό φως να λάμψει εν μέσω ηθικού σκότους. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου έχει αποσταλεί προς τον κόσμο, προειδοποιώντας τους ανθρώπους να μη λάβουν το χάραγμα του θηρίου ή της εικόνας αυτού στα μέτωπά τους ή στα χέρια τους. Το να λάβει κανείς αυτό το χάραγμα σημαίνει να καταλήξει στην ίδια απόφαση όπως το θηρίο και να υποστηρίξει τις ίδιες ιδέες, σε άμεση αντίθεση προς τον λόγο του Θεού. Για όλους όσοι λαμβάνουν αυτό το χάραγμα, ο Θεός λέγει: “Και αυτός θέλει πίει εκ του οίνου του θυμού του Θεού, του κεκερασμένου ανόθευτου εν τω ποτηρίω της οργής αυτού· και θέλει βασανισθή εν πυρί και θείω ενώπιον των αγίων αγγέλων και ενώπιον του Αρνίου.”» Review and Herald, 13 Ιουλίου 1897.
Jeremiah is identifying God’s people of the last days as already possessing the whore’s forehead. They are on the verge of receiving the mark of the beast for they are “wicked.” In the passage just cited Sister White continues:
Ο Ιερεμίας ταυτοποιεί τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών ως ήδη φέροντα το μέτωπο της πόρνης. Βρίσκονται στο χείλος του να λάβουν το χάραγμα του θηρίου, διότι είναι «ασεβείς». Στο χωρίο που μόλις παρατέθηκε, η Αδελφή Ουάιτ συνεχίζει:
“If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false Sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.
«Εάν το φως της αλήθειας σάς έχει παρουσιασθεί, αποκαλύπτοντάς σας το Σάββατο της τετάρτης εντολής και δείχνοντας ότι δεν υπάρχει κανένα θεμέλιο στον λόγο του Θεού για την τήρηση της Κυριακής, και όμως εξακολουθείτε να προσκολλάσθε στο ψευδές σάββατο, αρνούμενοι να αγιάζετε το Σάββατο, το οποίο ο Θεός ονομάζει “η αγία ημέρα Μου”, τότε λαμβάνετε το χάραγμα του θηρίου. Πότε συμβαίνει αυτό;—Όταν υπακούετε στο διάταγμα που σας διατάσσει να παύσετε από την εργασία την Κυριακή και να λατρεύσετε τον Θεό, ενώ γνωρίζετε ότι δεν υπάρχει ούτε μία λέξη στη Βίβλο που να δείχνει ότι η Κυριακή είναι κάτι άλλο παρά μία κοινή εργάσιμη ημέρα, συναινείτε να λάβετε το χάραγμα του θηρίου και αρνείσθε τη σφραγίδα του Θεού. Εάν λάβουμε αυτό το χάραγμα στα μέτωπά μας ή στα χέρια μας, οι κρίσεις που έχουν εξαγγελθεί εναντίον των απειθούντων πρέπει να επέλθουν επάνω μας. Αλλά η σφραγίδα του ζώντος Θεού τίθεται επάνω σε εκείνους που τηρούν ευσυνειδήτως το Σάββατο του Κυρίου.»
“‘And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually…. The earth also was corrupt before God, and the earth was filled with violence…. And God said unto Noah, The end of all flesh is come before me; for the earth is filled with violence through them; and, behold, I will destroy them with the earth.’ They were to be cut off because they had polluted the earth which God created to be enjoyed by a righteous people.
«Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς ὅτι ἡ κακία τοῦ ἀνθρώπου ἐπληθύνθη ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ὅτι πᾶς λογισμὸς τῶν διανοιῶν τῆς καρδίας αὐτοῦ ἦτο μόνον κακία πάσας τὰς ἡμέρας…. Ἡ δὲ γῆ ἐφθάρη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐνεπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας…. Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Νῶε, Ἦλθεν ἐνώπιόν μου τὸ τέλος πάσης σαρκός· διότι ἡ γῆ ἐνεπλήσθη ἀδικίας δι’ αὐτούς· καὶ ἰδού, θέλω ἀπολέσει αὐτοὺς μετὰ τῆς γῆς.» Ἔπρεπε νὰ ἐξολοθρευθοῦν, διότι εἶχαν μολύνει τὴ γῆ, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἐδημιούργησε γιὰ νὰ τὴν ἀπολαμβάνει λαὸς δίκαιος.
“‘As it was in the days of Noah,’ declared Christ, ‘so shall it be also in the days of the Son of Man.’ And is it not so? Anyone who will look into the daily papers may see a long list of crimes—drunkenness, theft, robbery, embezzlement, murder. Sometimes whole families are murdered, that man’s desires to possess money or goods that do not belong to him may be gratified. The world is indeed becoming as it was in the days of Noah, because men openly disregard God’s commands.” Review and Herald, July 13, 1897.
«“Καθώς έγινε κατά τις ημέρες του Νώε”, δήλωσε ο Χριστός, “έτσι θα είναι και κατά τις ημέρες του Υιού του ανθρώπου”. Και δεν είναι έτσι; Όποιος κοιτάξει τις καθημερινές εφημερίδες μπορεί να δει έναν μακρό κατάλογο εγκλημάτων—μέθη, κλοπή, ληστεία, υπεξαίρεση, φόνο. Μερικές φορές ολόκληρες οικογένειες δολοφονούνται, ώστε να ικανοποιηθούν οι επιθυμίες κάποιου ανθρώπου να αποκτήσει χρήματα ή αγαθά που δεν του ανήκουν. Ο κόσμος πράγματι γίνεται όπως ήταν στις ημέρες του Νώε, επειδή οι άνθρωποι περιφρονούν ανοιχτά τις εντολές του Θεού». Review and Herald, July 13, 1897.
Jeremiah is identifying God’s people of the last days that are about to bow down to the sun, and when he does so he identifies that “the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed.” The “wicked” of God’s people in the last days are receiving no latter rain, and they refuse to be ashamed, for their thoughts have become continually evil, as represented by the history of Noah, and also by the chambers of imagery in the second abomination of Ezekiel chapter eight.
Ο Ιερεμίας προσδιορίζει τον λαό του Θεού των εσχάτων ημερών, ο οποίος πρόκειται να προσκυνήσει τον ήλιο, και όταν το πράττει αυτό, δηλώνει ότι «αι βροχαί συνεκρατήθησαν, και όψιμος βροχή δεν υπήρξεν· και είχες μέτωπον πόρνης, ηρνήθης να αισχυνθής». Οι «πονηροί» του λαού του Θεού στις έσχατες ημέρες δεν λαμβάνουν όψιμη βροχή και αρνούνται να αισχυνθούν, διότι οι διαλογισμοί τους έγιναν διαρκώς πονηροί, όπως παριστάνεται από την ιστορία του Νώε, καθώς και από τους θαλάμους των εικόνων στο δεύτερο βδέλυγμα του ογδόου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ.
Jeremiah points the unashamed wicked of God’s people in the last days to “cry” “from” that “time” to “the guide of” their “youth.” The guide of the youth of Adventism was the two tables of Habakkuk and the jewels represented thereon. The only hope for breaking out of the wickedness that is about to bring eternal death upon the wicked of God’s people in the last days is to cry unto the God who was the guide at the beginning, which arrived at “the time of the end” in 1798.
Ο Ιερεμίας κατευθύνει τους αδιάντροπα ασεβείς από τον λαό του Θεού στις έσχατες ημέρες να «κράξουν» «από» εκείνον τον «καιρό» προς «τον οδηγό» της «νεότητάς» τους. Ο οδηγός της νεότητος του Αντβεντισμού ήταν οι δύο πινακίδες του Αββακούμ και τα κοσμήματα που παρίστανται επ’ αυτών. Η μόνη ελπίδα να εξέλθουν από την ασεβότητα που πρόκειται να επιφέρει αιώνιο θάνατο επί των ασεβών του λαού του Θεού στις έσχατες ημέρες είναι να κράξουν προς τον Θεό, ο οποίος υπήρξε ο οδηγός στην αρχή, η οποία έφθασε στον «καιρό του τέλους» το 1798.
The issue in the history of the first or third angel is whether you receive or do not receive the latter rain. The latter rain began when the nations were angered on September 11, 2001.
Το ζήτημα στην ιστορία του πρώτου ή του τρίτου αγγέλου είναι αν λαμβάνετε ή δεν λαμβάνετε την όψιμη βροχή. Η όψιμη βροχή άρχισε όταν τα έθνη οργίσθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.
“At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Κατ’ εκείνον τον καιρό, ενώ το έργο της σωτηρίας θα πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μην εμποδίζουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατ’ εκείνον τον καιρό η “όψιμη βροχή”, ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, θα έλθει, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους να σταθούν στην περίοδο κατά την οποία θα εκχυθούν οι επτά τελευταίες πληγές». Early Writings, 85.
The “latter rain,” which is also identified as “the refreshing,” began when the nations were angered, and at that time “the work of salvation” began to close. The four angels of Revelation seven hold the four winds in check while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, and in Ezekiel chapter nine, that work is represented by angels placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations done in Jerusalem. On September 11, 2001 the angels began the closing work of placing a mark upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand.
Η «όψιμη βροχή», η οποία ταυτίζεται επίσης ως «η αναζωογόνηση», άρχισε όταν τα έθνη οργίσθηκαν, και κατά τον χρόνο εκείνο «το έργο της σωτηρίας» άρχισε να κλείνει. Οι τέσσερις άγγελοι της Αποκαλύψεως επτά συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, ενώ επιτελείται το σφράγισμα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ εκείνο το έργο παριστάνεται με αγγέλους που θέτουν σημείο επάνω σε εκείνους οι οποίοι στενάζουν και βοούν εξαιτίας των βδελυγμάτων που γίνονται στην Ιερουσαλήμ. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι άγγελοι άρχισαν το τελικό έργο της θέσεως σημείου επάνω στα μέτωπα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
The closing work of the third angel is accomplished during the outpouring of the latter rain, which is also “the refreshing”, which is a message.
Το καταληκτικό έργο του τρίτου αγγέλου επιτελείται κατά την έκχυση της όψιμης βροχής, η οποία είναι επίσης «η αναψυχή», η οποία είναι ένα μήνυμα.
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. Isaiah 28:12.
Πρὸς τοὺς ὁποίους εἶπεν· Τοῦτο εἶναι ἡ ἀνάπαυσις, μεθ’ ἧς δύνασθε νὰ ἀναπαύσητε τὸν κεκοπιασμένον· καὶ τοῦτο εἶναι ἡ ἀναζωογόνησις· ἀλλ’ οὐκ ἠθέλησαν νὰ ἀκούσουν. Ἠσαΐας 28:12.
The message they refuse to hear in Isaiah is the message that is delivered by stammering tongues, and is the testing message that represents the methodology of “line upon line.”
Το μήνυμα που αρνούνται να ακούσουν στον Ησαΐα είναι το μήνυμα που μεταδίδεται με ψελλίζουσες γλώσσες και είναι το δοκιμαστικό μήνυμα που αντιπροσωπεύει τη μεθοδολογία του «γραμμή επί γραμμής».
But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:13–15.
Αλλ’ ο λόγος του Κυρίου ήτο προς αυτούς πρόσταγμα επί προστάγματος, πρόσταγμα επί προστάγματος· γραμμή επί γραμμής, γραμμή επί γραμμής· εδώ ολίγον και εκεί ολίγον· διά να υπάγωσι και να πέσωσι προς τα οπίσω, και να συντριφθώσι, και να παγιδευθώσι, και να συλληφθώσι. Διά τούτο ακούσατε τον λόγον του Κυρίου, σεις οι χλευασταί άνδρες, οι άρχοντες του λαού τούτου, του εν Ιερουσαλήμ. Επειδή είπατε, Εκάμαμεν συνθήκην με τον θάνατον, και με τον άδην είμεθα εν συμφωνία· όταν η πλημμυρούσα μάστιξ παρέλθη, δεν θέλει έλθει εις ημάς· διότι εκάμαμεν το ψεύδος καταφύγιόν μας, και υπό το ψεύδος εκρύβημεν εαυτούς. Ησαΐας 28:13–15.
The Word of the Lord, which is the message of the rest and refreshing (the latter rain), that causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken,” is given to “the scornful men, which rule this people which is in Jerusalem.” Jerusalem is where the angels mark those who sigh and cry, and the ancient men who have betrayed their trust are the first to fall.
Ο λόγος του Κυρίου, ο οποίος είναι το μήνυμα της αναπαύσεως και της αναζωογονήσεως (της όψιμης βροχής), που τους κάνει να «πορευθῶσι καὶ πέσωσιν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ συντριβῶσι καὶ ἐμπλακῶσι καὶ λημφθῶσι», δίδεται «πρὸς τοὺς ἄνδρας τοὺς χλευαστάς, τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ τούτου τοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ». Η Ιερουσαλήμ είναι ο τόπος όπου οι άγγελοι θέτουν το σημείο επάνω σε εκείνους που στενάζουν και βοούν, και οι πρεσβύτεροι άνδρες, οι οποίοι πρόδωσαν την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί, είναι οι πρώτοι που πέφτουν.
“The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.
«Το σημείο της λύτρωσης έχει τεθεί επάνω σε εκείνους “που στενάζουν και βοούν για όλα τα βδελύγματα που γίνονται.” Τώρα ο άγγελος του θανάτου εξέρχεται, παριστώμενος στο όραμα του Ιεζεκιήλ από τους άνδρες με τα όπλα της σφαγής, προς τους οποίους δίδεται η εντολή: “Θανατώσατε ολοσχερώς γέροντες και νέους, παρθένες και μικρά παιδιά και γυναίκες· αλλά μη πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίον είναι το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου.” Λέγει ο προφήτης: “Και άρχισαν από τους πρεσβυτέρους που ήσαν εμπρός από τον οίκο.” Ιεζεκιήλ 9:1–6. Το έργο της καταστροφής αρχίζει μεταξύ εκείνων που έχουν ομολογήσει ότι είναι οι πνευματικοί φύλακες του λαού. Οι ψευδείς φύλακες είναι οι πρώτοι που πέφτουν. Δεν υπάρχει κανείς για να λυπηθεί ή να φεισθεί. Άνδρες, γυναίκες, νεάνιδες και μικρά παιδιά αφανίζονται μαζί.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 656.
We will continue to address the increase of knowledge that arrived in 1989, in the next article.
Θα συνεχίσουμε να εξετάζουμε την αύξηση της γνώσεως που ήλθε το 1989, στο επόμενο άρθρο.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
«Εκείνος που βλέπει κάτω από την επιφάνεια, που διαβάζει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, λέγει για εκείνους που έλαβαν μεγάλο φως: “Δεν θλίβονται ούτε μένουν κατάπληκτοι εξαιτίας της ηθικής και πνευματικής τους καταστάσεως.” Ναι, “εξέλεξαν τας οδούς αυτών, και η ψυχή αυτών ευαρεστείται εις τα βδελύγματα αυτών. Και εγώ θέλω εκλέξει τας πλάνας αυτών και θέλω επιφέρει επ’ αυτούς εκείνα τα οποία φοβούνται· διότι όταν εκάλεσα, ουδείς απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το κακόν ενώπιόν Μου και εξέλεξαν εκείνο εις το οποίον δεν ηυρεστήθην.” “Ο Θεός θέλει πέμψει εις αυτούς ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσιν εις το ψεύδος,” επειδή “δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας, διά να σωθώσιν,” “αλλά ηυδόκησαν εις την αδικίαν.” Ησαΐας 66:3, 4· Β΄ Θεσσαλονικείς 2:11, 10, 12.»
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
«Ο ουράνιος Διδάσκαλος ρώτησε: “Ποια ισχυρότερη πλάνη μπορεί να εξαπατήσει τον νου από την προσποίηση ότι οικοδομείτε επάνω στο ορθό θεμέλιο και ότι ο Θεός δέχεται τα έργα σας, ενώ στην πραγματικότητα εργάζεστε κατά πολλά σύμφωνα με την κοσμική πολιτική και αμαρτάνετε εναντίον του Ιεχωβά; Ω, είναι μεγάλη απάτη, γοητευτική πλάνη, που κυριεύει τους νούς όταν άνθρωποι που κάποτε γνώρισαν την αλήθεια εκλαμβάνουν τη μορφή της ευσέβειας ως το πνεύμα και τη δύναμή της· όταν νομίζουν ότι είναι πλούσιοι και έχουν πλουτίσει και δεν έχουν ανάγκη από τίποτε, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη από τα πάντα.”» Testimonies, τόμος 8, 249, 250.