Το Βιβλίο του Δανιήλ - Ενενήντα Τέσσερα

Το προφητικό πλαίσιο που εφάρμοσε ο William Miller ήταν η διάρθρωση των δύο ερημωτικών δυνάμεων της ειδωλολατρικής Ρώμης, ακολουθούμενης από την παπική Ρώμη. Το προφητικό πλαίσιο που εφαρμόζει η Future for America είναι η διάρθρωση των τριών ερημωτικών δυνάμεων της ειδωλολατρικής Ρώμης, ακολουθούμενης από την παπική Ρώμη και έπειτα από τον αποστατημένο Προτεσταντισμό. Οι τρεις εκδηλώσεις της Ρώμης είναι εκείνες οι τρεις ερημωτικές δυνάμεις: ο δράκων, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης. Το πλαίσιο αυτό αναγνωρίσθηκε σε μεγάλο βαθμό μέσω της αντίστασης που προβλήθηκε εναντίον του φωτός των τελευταίων έξι εδαφίων του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ, το οποίο αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους, το 1989.

Οι δύο πρώτες εκδηλώσεις της Ρώμης προσδιορίζουν την προφητική σύσταση της σύγχρονης Ρώμης, της τρίτης και τελευταίας εκδήλωσης της Ρώμης. Η σύγχρονη Ρώμη προσδιορίζει τη δομή της τελικής τριπλής διωκτικής εξουσίας των εσχάτων ημερών. Στενά συναφείς, αλλά σαφώς διαφορετικές, είναι οι τρεις εκδηλώσεις της Βαβυλώνας. Η πρώτη ήταν η Βαβέλ του Νεβρώδ. Η δεύτερη ήταν η Βαβυλώνα του Ναβουχοδονόσορα και του Βαλτάσαρ. Μαζί, αυτοί οι δύο προφητικοί μάρτυρες προσδιορίζουν τα προφητικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης Βαβυλώνας. Αν και σε ένα επίπεδο η σύγχρονη Ρώμη και η σύγχρονη Βαβυλώνα είναι η ίδια οντότητα, οι τρεις εκδηλώσεις της Βαβυλώνας προσδιορίζουν την τελική πτώση της Βαβυλώνας και την αλαζονεία του ανθρώπου της αμαρτίας.

Η πτώση της Βαβυλώνας είναι ένα ευρύ και συγκεκριμένο θέμα στη βιβλική προφητεία, όπως και η αλαζονεία του πάπα της Ρώμης. Στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ένας από τους αγγέλους που εκχέουν τις επτά έσχατες πληγές έρχεται να προσδιορίσει συγκεκριμένα την κρίση της Βαβυλώνας, η οποία αποτελεί μια άλλη έκφραση της πτώσεώς της.

Το έργο του αγγέλου είναι να δείξει στον Ιωάννη την κρίση της γυναίκας, η οποία έχει γραμμένο επάνω στο μέτωπό της το «ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ, ΒΑΒΥΛΩΝ».

Ο γεωπολιτικός μηχανισμός τον οποίον χρησιμοποιεί ο παπισμός κατά τις έσχατες ημέρες για να διώξει εκείνους τους οποίους θεωρεί αιρετικούς παριστάνεται από «θηρίον κόκκινον, γέμον ονομάτων βλασφημίας, έχον επτά κεφαλάς και δέκα κέρατα». Το γεγονός ότι κάθεται επάνω στο θηρίο δείχνει ότι αυτή ασκεί έλεγχο επί του θηρίου, όπως ο ιππέας επί του ίππου.

Το «θηρίον κόκκινον, γέμον ονομάτων βλασφημίας, έχον κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα» είναι η σύγχρονη Ρώμη και αντιπροσωπεύει τη γεωπολιτική δομή την οποία χρησιμοποιεί η γυναίκα καθώς διώκει τους πιστούς του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες. Η γυναίκα είναι η σύγχρονη Βαβυλώνα, η μεγάλη πόλη που πορνεύει και βασιλεύει επί των βασιλέων της γης. Οι δύο πρώτες εκδηλώσεις της Βαβυλώνας, οι οποίες εκπροσωπούνται από τη Βαβέλ στο ενδέκατο κεφάλαιο της Γενέσεως και από τη Βαβυλώνα στα κεφάλαια τέσσερα και πέντε του Δανιήλ, περιγράφουν την αλαζονεία και την πτώση της σύγχρονης Βαβυλώνας κατά τις έσχατες ημέρες. Η γυναίκα που κρίνεται στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως είναι η σύγχρονη Βαβυλώνα, και το θηρίο επί του οποίου βασιλεύει είναι η σύγχρονη Ρώμη. Έχει πορνεύσει με τους βασιλείς, και μαζί είναι μία σάρκα.

Αν και είναι ένα, ορισμένα προφητικά στοιχεία της σύγχρονης Ρώμης και της σύγχρονης Βαβυλώνας διακρίνονται ξεχωριστά στον Λόγο του Θεού. Η ιστορία της σύγχρονης Βαβυλώνας, όπως θεμελιώνεται από τους δύο μάρτυρες, τη Βαβέλ και τη Βαβυλώνα, αφορά την αλαζονεία της και την τελική της πτώση. Στους τελευταίους έξι στίχους του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, ο βασιλιάς του βορρά χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύσει το παπικό σύστημα. Ο πάπας της Ρώμης είναι ο επίγειος αντιπρόσωπος του Σατανά.

Ο Σατανάς επιθυμούσε να είναι Θεός, και ο πόθος του ήταν να καταλάβει τους πολιτικούς και θρησκευτικούς θρόνους του Θεού.

Ο Σατανάς επιθύμησε να υψώσει τον θρόνο του (ο οποίος είναι σύμβολο βασιλικής εξουσίας) «υπεράνω των αστέρων του Θεού». Τα άστρα του Θεού είναι οι άγγελοι και αντιπροσωπεύουν τον μηχανισμό της διακυβέρνησης του Θεού. Ο Σατανάς επιθύμησε «επίσης» να καθίσει «επί του όρους της συνάξεως, εις τα μέρη του βορρά». Η σύναξη είναι η Εκκλησία, και βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ, η οποία είναι εις τα μέρη του βορρά. Το να κάθεται κανείς επί θρόνου στα «μέρη του βορρά» σημαίνει να είναι βασιλεύς του βορρά. Ο Χριστός είναι ο αληθινός Βασιλεύς του Βορρά, ο οποίος είναι επίσης Βασιλεύς επί της διακυβέρνησης του Θεού. Ο Σατανάς επιθύμησε να «γίνει όμοιος με τον Ύψιστο».

Ο επίγειος αντιπρόσωπος του Σατανά είναι ο επίσκοπος της Ρώμης (ο πάπας). Στους τελευταίους έξι στίχους του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ απεικονίζεται η τελική άνοδος και πτώση του πάπα της Ρώμης, και εκεί ο πάπας παρουσιάζεται ως ο βασιλιάς του βορρά. Είναι η κεφαλή της Καθολικής Εκκλησίας, και η λέξη «καθολική» σημαίνει οικουμενική. Προκειμένου ο Σατανάς να παραποιήσει τους δύο θρόνους του Χριστού (τον πολιτικό και τον θρησκευτικό), δημιούργησε την Καθολική Εκκλησία με σκοπό να έχει ένα παγκόσμιο θρησκευτικό σύστημα, όταν αρχίσει την προσωποποίηση του Χριστού κατά τις έσχατες ημέρες.

Ο Σατανάς κατασκεύασε ένα παγκόσμιο θρησκευτικό σύστημα και επίσης μια παγκόσμια πολιτική δομή, με σκοπό να παραποιήσει τους δύο θρόνους εξουσίας επί των οποίων κάθεται ο αληθινός Βασιλεύς του Βορρά. Οι δέκα βασιλείς της Αποκαλύψεως δεκαεπτά, με τους οποίους η πόρνη πορνεύει και επί των οποίων βασιλεύει στις έσχατες ημέρες, αντιπροσωπεύουν το θηρίο με τις επτά κεφαλές και τα δέκα κέρατα, επί του οποίου βασιλεύει η γυναίκα που έχει γραμμένο στο μέτωπό της το ΒΑΒΥΛΩΝ. Στο κεφάλαιο δεκαεπτά οι δέκα βασιλείς «θέλουσι μισήσει την πόρνην, και θέλουσι κάμει αυτήν ηρημωμένην και γυμνήν, και θέλουσι φάγει τας σάρκας αυτής, και κατακαύσει αυτήν εν πυρί». Ούτως, η κρίση της παρουσιάζεται. Οι τρεις εκδηλώσεις της Βαβυλώνος προσδιορίζουν την τελική πτώση της Βαβυλώνος. Οι τρεις εκδηλώσεις της Ρώμης προσδιορίζουν την πολιτική δομή επί της οποίας αυτή βασιλεύει.

Τα αγγέλματα των τριών αγγέλων του δέκατου τετάρτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης πραγματεύονται την τελική πτώση της σύγχρονης Βαβυλώνας, όπως και το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια σαράντα τέσσερα και σαράντα πέντε. Η τελική της πτώση μνημονεύεται στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, αλλά περιγράφεται ακόμη ειδικότερα στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο. Η απεικόνιση της τελικής πτώσεως της σύγχρονης Βαβυλώνας στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, συνοδευόμενη από την παράσταση των τριών αγγέλων του δέκατου τετάρτου κεφαλαίου, και από την περιγραφή της τελικής πτώσεως στα δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο κεφάλαια, πρέπει να συναρθρωθούν, γραμμή επί γραμμή. Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, η τελική πτώση της σύγχρονης Βαβυλώνας προσδιορίζεται ότι λαμβάνει χώρα όταν δεν λαμβάνει καμία βοήθεια.

Στον επόμενο στίχο ο Μιχαήλ εγείρεται και η περίοδος της δοκιμασίας του ανθρώπου λήγει. Ο στίχος αρχίζει δηλώνοντας: «Και κατά τον καιρόν εκείνον». Όταν η σύγχρονη Βαβυλώνα πέφτει, η περίοδος της δοκιμασίας του ανθρώπου λήγει, και αυτή πεθαίνει μόνη. Ο τρίτος άγγελος προσδιορίζει τη λήξη της δοκιμασίας, διότι προσδιορίζει ότι ο κόσμος έχει διαιρεθεί σε δύο τάξεις ανθρώπων, εκείνους που έχουν το χάραγμα του θηρίου και εκείνους που έχουν τη σφραγίδα του Θεού. Κατά τον καιρόν εκείνον, η οργή του Θεού εκχέεται επί τη σύγχρονη Βαβυλώνα και επί εκείνους που έχουν αποδεχθεί το χάραγμα της εξουσίας της.

Στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, η κρίση της μεγάλης πόρνης παριστάνεται ως προοδευτική κρίση, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, όταν η δεύτερη φωνή καλεί το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Μέχρι το εδάφιο είκοσι ένα, σηματοδοτείται το κλείσιμο της δοκιμασίας· έτσι προσδιορίζεται ότι η περίοδος από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρις ότου εγερθεί ο Μιχαήλ είναι το χρονικό διάστημα κατά το οποίο επιφέρεται η κρίση της σύγχρονης Βαβυλώνας, εν μέσω μεγάλης διώξεως.

Η καταρρίψις του λίθου, η σίγησις των μουσικών και των εργατών, η απόσβεσις του λυχναρίου, η σίγησις των φωνών της νύμφης και του νυμφίου, είναι όλες εκφράσεις ληφθείσες από την Παλαιά Διαθήκη, οι οποίες συμβολίζουν τη λήξη της δοκιμασίας.

Όταν το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ τοποθετείται προφητικώς επάνω στα κεφάλαια δεκατρία και δεκατέσσερα της Αποκαλύψεως, και κατόπιν τα δύο αυτά χωρία τοποθετούνται επάνω στα κεφάλαια δεκαεπτά και δεκαοκτώ της Αποκαλύψεως, διαπιστώνουμε τρεις γραμμές προφητείας οι οποίες, μεταξύ άλλων αληθειών, αναπαριστούν την τελική πτώση της σύγχρονης Βαβυλώνας. Καθεμία από τις τρεις αυτές γραμμές αντιπροσωπεύει μία από τις τριπλές δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα. Το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ ταυτοποιεί το θηρίο (τον παπισμό). Τα κεφάλαια δεκατρία και δεκατέσσερα της Αποκαλύψεως παρουσιάζουν την ίδια ιστορία, αλλά από την οπτική του ψευδοπροφήτη (των Ηνωμένων Πολιτειών). Τα κεφάλαια δεκαεπτά και δεκαοκτώ της Αποκαλύψεως ταυτοποιούν την ίδια προφητική γραμμή, αλλά η ιστορία που εκεί αναπαρίσταται επικεντρώνεται στον δράκοντα (τα Ηνωμένα Έθνη).

Καθεμία από τις τρεις γραμμές αρχίζει κατά τον καιρό του τέλους, το 1798. Το εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αρχίζει με τα λόγια: «Και κατά τον καιρό του τέλους». Ο «καιρός του τέλους» στην αρχή του εδαφίου είναι το 1798, και όταν το εδάφιο εκπληρώθηκε το 1989, ήταν επίσης ο «καιρός του τέλους», διότι ο Ιησούς εικονογραφεί το τέλος με την αρχή όταν επιθυμεί να θέσει την υπογραφή Του επάνω σε ένα σπουδαίο γεγονός. Η Αδελφή Γουάιτ μάς πληροφορεί ότι και το δέκατο τρίτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αρχίζει επίσης το 1798.

Η γραμμή της προφητείας που αρχίζει στο εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ το 1798 συνεχίζεται έως ότου κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία, όταν ο Μιχαήλ εγερθεί. Η γραμμή της προφητείας που αρχίζει το 1798, «όταν ο Παπισμός, απογυμνωμένος από τη δύναμή του, αναγκάσθηκε να παύσει τον διωγμό», καταλήγει με την έκχυση της οργής του Θεού επάνω σε εκείνους που έχουν αποδεχθεί το «χάραγμα» της παπικής εξουσίας. Στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν ο άγγελος έρχεται στον Ιωάννη για να του δείξει την κρίση της παπικής πόρνης, ο Ιωάννης μεταφέρεται στο ίδιο το τέλος της «ερήμου», η οποία αντιπροσωπεύει την ιστορία από το έτος 538 έως το 1798. Τοποθετημένος πνευματικώς στο 1798, ο Ιωάννης καταγράφει την κρίση της σύγχρονης Βαβυλώνας, η οποία αρχίζει με τη δεύτερη φωνή της Αποκάλυψης δεκαοκτώ, που αναγγέλλει ότι ο παπισμός έχει γεμίσει το ποτήριο του χρόνου της δοκιμασίας του, και κατόπιν η κρίση του συνεχίζεται έως ότου κλείσει η δοκιμασία, καθώς η μυλόπετρα ρίπτεται στη θάλασσα.

Γραμμή επί γραμμής, αυτές οι τρεις γραμμές ταυτοποιούν την τελική πτώση της σύγχρονης Βαβυλώνας, η οποία έχει πορνεύσει με τους βασιλείς της σύγχρονης Ρώμης. Το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ είναι μάρτυρας του παπισμού, ο οποίος παριστάνεται ως ο βασιλεύς του βορρά. Τα δέκατο τρίτο και δέκατο τέταρτο κεφάλαια της Αποκάλυψης είναι μάρτυρες του ψευδοπροφήτη, και τα δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο κεφάλαια μαρτυρούν τον ρόλο του δράκοντος (των δέκα βασιλέων). Το προφητικό πλαίσιο που χρησιμοποιείται από το Future for America βασίζεται στις τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα.

Οι δύο μάρτυρες της Βαβέλ και της Βαβυλώνας προσδιορίζουν τα προφητικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης Βαβυλώνας. Αυτοί οι δύο μάρτυρες μιλούν για την αλαζονεία ενός παπικού ηγέτη, ο οποίος ομολογεί ότι είναι Χριστιανός και κάθεται στον ναό του Θεού, και ανακηρύσσει τον εαυτό του Θεό. Αυτοί οι δύο μάρτυρες προσδιορίζουν επίσης την τελική του πτώση. Η αυτοεξύψωση και η τελική πτώση του πάπα, όπως παριστάνονται στις τρεις εκδηλώσεις της Βαβυλώνας, είναι εκείνες που θεμελιώνουν το όραμα της προφητικής ιστορίας.

Θα συνεχίσουμε την εξέτασή μας των τριών εκδηλώσεων της Βαβυλώνας στο επόμενο άρθρο.