Μέλλον για την Αμερική και 18 Ιουλίου 2020 - Αριθμός Έξι

Αφού καταπατηθούν στον δρόμο, ο Ηλίας και ο Μωυσής λαμβάνουν τον Παράκλητο και τότε στέκονται στα πόδια τους. Τα οστά της κοιλάδας του Ιεζεκιήλ πρώτα ακούν έναν θόρυβο και κατόπιν υφίστανται έναν σεισμό, αλλά εξακολουθούσαν να είναι χωρίς πνοή.

Όταν τα σώματα θα έχουν ανασυσταθεί, ακούουν το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων.

Όλοι οι προφήτες προσδιορίζουν το τέλος του κόσμου· επομένως, το χωρίο από τον Ιεζεκιήλ δημιουργεί ένα δίλημμα για εκείνους που επιθυμούν να αποφύγουν το μήνυμα των δύο προφητών του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Βεβαίως, για όσους επιθυμούν να απορρίψουν το μήνυμα, το ευκολότερο ψεύδος που μπορούν να πουν στον εαυτό τους είναι ότι το ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι απλώς μια ιστορία που αντιπροσωπεύει τη Γαλλική Επανάσταση και δεν έχει καμία εφαρμογή στο τέλος του κόσμου. Αλλά, αν δεχθείτε την προκείμενη ότι ακόμη και το ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης προσδιορίζει το τέλος του κόσμου, τότε πρέπει να συμφιλιώσετε το γεγονός ότι το ισχυρό στράτευμα στο τέλος του κόσμου, το οποίο παρουσιάζει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου με δυνατή κραυγή, προσδιορίζεται ως νεκρό και αναστημένο πριν ακόμη εγερθεί ως το στράτευμα του Θεού.

Ο Χριστός ανελήφθη στον ουρανό με νεφέλη και επιστρέφει με νεφέλες, και οι νεφέλες συμβολίζουν αγγέλους. Ο Μωυσής και ο Ηλίας αναβαίνουν στον ουρανό μέσα σε νεφέλη που συμβολίζει το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, ο οποίος πετά στο μέσον του ουρανού κατά τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Μωυσής και ο Ηλίας αναβαίνουν στον ουρανό κατά τον νόμο της Κυριακής, σε συνάρτηση με ένα μήνυμα του Ισλάμ.

Ο Ησαΐας προσδιορίζει πολλές από τις αλήθειες που συνδέονται με αυτήν την ιστορία, και μάλιστα στο ίδιο ακριβώς χωρίο στο οποίο αναφέρθηκε ο Ιησούς για να προσδιορίσει το έργο Του. Χρησιμοποίησε τους προφήτες Ηλία και Ελισσαίο ως παραδείγματα ενός προφητικού μηνύματος που δεν έγινε δεκτό από τους ίδιους τους συμπατριώτες τους, και αυτό αμέσως προκάλεσε οργή σε όσους ανήκαν στην εκκλησία της Ναζαρέτ, ώστε επιζήτησαν να Τον θανατώσουν.

Ο Κύριος συνάπτει «αιώνια διαθήκη» με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι προηγουμένως είχαν υπάρξει «εγκαταλελειμμένοι», αλλά κατόπιν γίνονται «πόλις» που «δεν είναι εγκαταλελειμμένη». Ήσαν «έρημοι» και νεκροί στην οδό. Ο Ησαΐας τούς προσδιορίζει ως τους «Ιερείς του Κυρίου», τους «λειτουργούς» του Κυρίου, «λαόν άγιον» και τους «φύλακας» επάνω στα τείχη της Σιών.

Σε αντίθεση με εκείνους που εχάρησαν για τα νεκρά σώματά τους, ο Θεός τότε χαίρεται γι’ αυτούς «καθώς ο νυμφίος ευφραίνεται διά την νύμφην». Η νύμφη τότε έχει ετοιμασθεί. Ακριβώς όπως στην υπόσχεση προς τη Φιλαδέλφεια ο Κύριος τους δίδει «νέον όνομα», και προσδιορίζει το όνομά τους ως «Hephzibah» και «Beulah». Το Hephzibah σημαίνει «η ευαρέσκειά μου είναι εις αυτήν», και το Beulah σημαίνει «να νυμφευθεί». Ο Κύριος νυμφεύεται εκείνους που αντιπροσωπεύονται από τον Ηλία και τον Μωυσή.

Το έργο που τους ανατίθεται είναι να προετοιμάσουν την οδό για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, κηρύττοντας τα «καλά νέα» του Χριστού και της δικαιοσύνης Του «έως του τέλους του κόσμου». Έχουν χρισθεί από τον Παράκλητο κατά την έκχυση του Πνεύματος και τότε θα υψωθούν «ως λάβαρον», καθώς «μεγάλη φωνή εκ του ουρανού» λέγει «προς αυτούς, Ανάβητε εδώ». Τότε θα είναι ως «στέφανος δόξης» και «βασιλικό διάδημα» εν τη χειρί του Κυρίου. Ο Ζαχαρίας ταυτοποιεί τον ίδιο στέφανο ως σημαιοφόρον έμβλημα, τοποθετώντας συγχρόνως το γεγονός στον καιρό της όψιμης βροχής.

Θα είναι «το ποίμνιον του λαού Του», αλλά ο Κύριος έχει και ένα δεύτερο ποίμνιο, το οποίο τότε θα βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα και το οποίο επίσης θα καλέσει. Το έργο τους θα είναι να ανοικοδομήσουν τους «παλαιούς» ερειπωμένους τόπους και τις «ερημώσεις» πολλών γενεών. Θα είναι εκείνοι που θα επιστρέψουν και θα αποκαταστήσουν τις παλαιές οδούς που έχουν απορριφθεί και συγκαλυφθεί τόσο εντός του Αντβεντισμού όσο και εκτός του Αντβεντισμού. Θα επιστρέψουν στις θεμελιώδεις αλήθειες των Μιλλεριτών και θα τις παρουσιάσουν στην καθαρότητά τους προς τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, και επίσης θα παρουσιάσουν ένα μήνυμα προς εκείνους που βρίσκονται εκτός του Αντβεντισμού σχετικά με τις «παλαιές» αλήθειες που συνδέονται με τον νόμο του Θεού, ιδιαιτέρως με το Σάββατο. Κάνοντας αυτό, θα χρησιμοποιήσουν τις ιστορίες πολλών γενεών για να καταδείξουν τη νέα ιστορία. Το έργο τους θα λάβει χώρα κατά την όψιμη βροχή, όταν οι κρίσεις του Θεού είναι στη γη. Όταν ο Κύριος, με τη δεξιά Του χείρα, τους υψώσει ως σημείο, ολόκληρος ο κόσμος, που προηγουμένως είχε χαρεί για τα νεκρά σώματά τους κείμενα στην οδό, θα δει το σημείο και θα ακούσει τη σάλπιγγα της προειδοποιήσεως των φυλάκων.

Στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όταν εκείνοι που είχαν χαρεί για τα νεκρά τους σώματα τούς είδαν να στέκονται όρθιοι, «μεγάλος φόβος έπεσε επάνω σε εκείνους που τους είδαν».

Όλες οι μαρτυρίες του προφήτη συγκλίνουν στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Ο Ασσύριος αντιπροσωπεύει τον βασιλέα του βορρά στο Δανιήλ 11:40-45, ο οποίος φθάνει στο τέλος του χωρίς να υπάρχει κανείς να τον βοηθήσει. Όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίοι είναι οι φύλακες του Θεού, σαλπίσουν τη σάλπιγγα, ολόκληρος ο κόσμος θα ακούσει και θα φοβηθεί. Εκείνοι που αντιπροσωπεύονται από τους δύο προφήτες θα «χρισθούν» από τον Παράκλητο «διά να ευαγγελίζωνται τους πτωχούς», δηλαδή τα «νέα εξ ανατολών και εκ βορρά», τα οποία «θέλουσι ταράξει» τον βασιλέα του βορρά στο Δανιήλ 11:44, και αυτό σηματοδοτεί την έναρξη του διωγμού κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής. Κατά τον καιρό εκείνο τα έθνη θα ανταποκριθούν στο μήνυμα να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα και να έλθουν και να ενωθούν με τους ιερείς του Κυρίου, οι οποίοι επίσης αντιπροσωπεύονται ως «ρίζα του Ιεσσαί», προσδιορίζοντας έτσι τη βιβλική μεθοδολογία την οποία θα χρησιμοποιήσουν για να παρουσιάσουν το προειδοποιητικό μήνυμα προς τα έθνη.

Ο Κύριος συνήγαγε τον λαό Του στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 με το μήνυμα που προσδιόριζε την επίθεση του Ισλάμ ως την άφιξη του τρίτου οὐαί. Ο Κύριος συνάγει εκ νέου τον λαό Του, δεύτερη φορά, αφού έχουν κειμένου νεκροί στην πλατεία. Όταν το πράττει αυτό, εκείνοι που συνάγονται προσδιορίζονται ως «οι εκβεβλημένοι του Ισραήλ», οι «διεσπαρμένοι του Ιούδα». Εξεβλήθησαν στους δρόμους στις 18 Ιουλίου 2020, αλλά συνάγονται δεύτερη φορά, για να είναι το λάβαρο που συνάγει το άλλο ποίμνιο του Θεού, το οποίο βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα. Η σύναξη εκείνων που βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος είναι η δεύτερη από τις δύο φωνές στην Αποκάλυψη δεκαοκτώ.

Η πρώτη συνάθροιση έλαβε χώρα στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν το Ισλάμ έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ως το λάβαρο που πρόκειται να συναχθεί για δεύτερη φορά, παριστάνονται ως η ρίζα του Ιεσσαί, η οποία είναι σύμβολο που αντιπροσωπεύει το έργο του Άλφα και του Ωμέγα, απεικονίζοντας το τέλος ενός πράγματος μαζί με την αρχή ενός πράγματος. Η πρώτη συνάθροιση σημαδεύτηκε από ένα ισλαμικό πλήγμα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και απεικονίζει και προσδιορίζει ένα ισλαμικό πλήγμα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών ως τη δεύτερη συνάθροιση. Όταν η ρίζα του Ιεσσαί στέκεται ως λάβαρο προς τα έθνη, η «ανάπαυσή» του θα είναι ένδοξη, διότι το λάβαρο θα οδηγήσει εκείνους που βρίσκονται ακόμη στη Βαβυλώνα πίσω στην αρχαία βιβλική οδό του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, σηματοδοτώντας έτσι την έγερση του λαβάρου προς τα έθνη κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής.

Το «λάβαρο» υφίσταται πρώτα μια διαδικασία εξαγνισμού, η οποία έχει καταδειχθεί στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία, στους δύο καθαρισμούς του ναού από τον Χριστό και, βεβαίως, στην παραβολή των δέκα παρθένων στο τέλος του Μιλλεριτικού κινήματος. Η διαδικασία του εξαγνισμού στην αρχή επαναλαμβάνεται κατά γράμμα στο τέλος και παριστάνεται από τον Ησαΐα σε συνάφεια με μία μοναδική τράπεζα, η οποία έχει επισημανθεί σε ένα βιβλίο. Η ανταρσία του Αντβεντισμού είναι η πλαστή τράπεζα που παρήχθη το 1863, προκειμένου να απορρίψει και να αντικαταστήσει τις δύο τράπεζες που επισημαίνονται στο βιβλίο του Αββακούμ, κεφάλαιο δύο.

Το 1863 ο Αντβεντισμός άρχισε τη διαδικασία απορρίψεως του προφητικού μηνύματος του Ουίλλιαμ Μίλλερ, όπως αυτό παριστάνεται επάνω στις δύο ιερές πλάκες του Αββακούμ. Ο Ιησούς εικονογραφεί το τέλος διά της αρχής. Στο χωρίο αυτό οι στασιαστές κατά την αρχή του Αντβεντισμού αντιπροσωπεύουν επίσης τους στασιαστές κατά το τέλος του Αντβεντισμού. Και στις δύο περιπτώσεις η αποστασία αντιπροσωπεύει απόρριψη του προφητικού μηνύματος και της μεθοδολογίας εκάστης ιστορίας, όταν λέγουν προς τους «βλέποντας», «Μη βλέπετε· και προς τους προφήτας, Μη προφητεύετε εις ημάς ορθά· λαλήσατε προς ημάς ομαλά, προφητεύσατε πλάνας.»

Αποφασίζουν επίσης να εγκαταλείψουν την οδό όταν διακηρύσσουν: «Φύγετε από τον δρόμο, παρεκκλίνατε από την τρίβο, κάμετε τον Άγιον του Ισραήλ να παύσει από έμπροσθέν μας». Η οδός των δικαίων είναι οι «αρχαίοι τρίβοι» του Ιερεμία, κεφάλαιο 6, εδάφια 16 και 17. Οι αποστάτες αποφασίζουν να μη βαδίζουν στις θεμελιώδεις αλήθειες ούτε να υπακούουν στον ήχο της σάλπιγγας που ηχεί από τους φύλακες οι οποίοι έχουν υψωθεί, αντιπροσωπεύοντας το κίνημα των Μιλλεριτών και το κίνημα του Future for America.

Η άρνηση των στασιαστών να περπατήσουν στις αρχαίες οδούς παριστάνεται επίσης ως η επιθυμία τους «να κάμουν τον Άγιον του Ισραήλ να παύση να είναι ενώπιόν τους», και αντιπροσωπεύει την απόρριψη του μηνύματος της Μεσονυκτίου Κραυγής, το οποίο εδράζεται επί του ότι το Άλφα και το Ωμέγα καταδεικνύουν το τέλος του Αντβεντισμού δια του αρχής.

Η διαδικασία του εξαγνισμού που παριστάνεται από την Κραυγή του Μεσονυκτίου παράγει δύο τάξεις προσκυνητών, και το τριακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα παριστάνει την έλλειψη ελαίου των μωρών παρθένων ως αδυναμία να συγκεντρώσουν ύδωρ ή πυρ, τα οποία αμφότερα είναι σύμβολα του Παρακλήτου, όταν ο Ησαΐας γράφει: «ἧς τὸ σύντριμμα ἔρχεται ἐξαίφνης ἐν μιᾷ στιγμῇ. Καὶ θέλει συντρίψει αὐτὴν ὡς συντρίβεται τὸ ἀγγεῖον τοῦ κεραμέως, τὸ συντετριμμένον εἰς τεμάχια· δὲν θέλει φεισθῇ· ὥστε δὲν θέλει εὑρεθῇ ἐν τῷ θραύσματι αὐτῆς ὄστρακον διὰ νὰ λάβῃ τις πῦρ ἀπὸ τὴν ἐστίαν, ἢ διὰ νὰ ἀντλήσῃ ὕδωρ ἐκ τοῦ λάκκου.» Η κρίση τους έρχεται «ἐξαίφνης» όπως παριστάνεται από την κραυγή κατά το μεσονύκτιο, όταν τότε διαπιστώνουν ότι είναι πλέον πολύ αργά για να αποκτήσουν το έλαιο. Το πυρ και το ύδωρ στη μαρτυρία του Ησαΐα είναι απλώς μία ακόμη αναπαράσταση του ελαίου στην παραβολή των δέκα παρθένων. Το έλαιο, το ύδωρ και το πυρ αντιπροσωπεύουν τον χαρακτήρα, αντιπροσωπεύουν το μήνυμα και επίσης την παρουσία του Παρακλήτου. Κανένα από αυτά τα σύμβολα δεν μπορεί να αποκτηθεί όταν η κρίση των δέκα παρθένων «ἔρχεται ἐξαίφνης ἐν μιᾷ στιγμῇ». Τότε είναι πλέον πολύ αργά.

Η μόνη ασφάλεια βρίσκεται στην «επιστροφή», η οποία είναι η υπόσχεση που δόθηκε στον Ιερεμία όταν εκπροσώπησε εκείνους που απογοητεύθηκαν κατά την πρώτη απογοήτευση. Εάν ο λαός του Θεού επέστρεφε προς Αυτόν, Αυτός θα επέστρεφε προς αυτούς· αλλά οι στασιαστές αρνούνται, και το φως που φώτιζε την οδό έσβησε. Το φως στην αρχή ήταν η Κραυγή του Μεσονυκτίου, και η οδός προς τα εμπρός φωτιζόταν από τη δοξασμένη δεξιά βραχίονα του Χριστού μέχρις αιωνιότητος. Ο Χριστός ήταν μπροστά από εκείνους που βρίσκονταν στην οδό, και το φως πίσω πρέπει να είναι το ίδιο φως, διότι ο Χριστός εικονογραφεί το τέλος της οδού με την αρχή της οδού. Η Κραυγή του Μεσονυκτίου ήταν και είναι παρούσα αλήθεια.

Η επιθυμία να κάνουν τον Άγιο να παύσει να είναι ενώπιόν τους αποτελεί απόρριψη όχι μόνο του Χριστού, αλλά του Χριστού ως του Άλφα και του Ωμέγα. Είναι η απόρριψη του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Το άγγελμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, κατά την αρχή του Αντβεντισμού, ήταν διόρθωση της αποτυχημένης πρόβλεψης.

Οι στασιαστές, οι οποίοι απέρριψαν τα «παλαιάς οδούς» και δημιούργησαν μία παραχαραγμένη «τράπεζα» χωριστή από τους δικαίους, όπως αυτοί αντιπροσωπεύονται στην εκπλήρωση της Κραυγής του Μεσονυκτίου από το Μιλλεριτικό κίνημα. Τότε «χίλιοι» έφυγαν «από τον έλεγχον ενός» και το κίνημα αιφνιδίως μειώθηκε από πενήντα χιλιάδες σε πενήντα. Έφυγαν εξαιτίας του «ελέγχου» που ήλθε από τις «πέντε» φρόνιμες παρθένες, οι οποίες τους είπαν ότι δεν είχαν έλαιον να μοιραστούν και ότι έπρεπε να υπάγουν και να αγοράσουν το δικό τους έλαιον. Ο χωρισμός των μωρών από τις φρόνιμες άφησε τις φρόνιμες παρθένες «ως ιστόν επί κορυφής όρους, και ως σημαίαν επί λόφου». Η ανταρσία των μωρών παρθένων στις 22 Οκτωβρίου 1844 απεικόνισε την ανταρσία του 1863, διότι η 22α Οκτωβρίου 1844 ήταν η αρχή των δεκαεννέα ετών που αντιπροσωπεύουν το τέλος των «επτά καιρών» του Λευιτικού 26. Έχομεν περισσότερα να είπωμεν επί του θέματος τούτου, αλλά η ανταρσία του 1844 προετύπωσε την ανταρσία του 1863 και σημειώνει το σημείο κατά το οποίον δημιουργήθηκε η παραχαραγμένη τράπεζα.

Ο φόβος που βιώνουν οι μωρές παρθένοι είναι ο φόβος που παριστάνεται όταν οι φρόνιμες παρθένοι επανέρχονται στη ζωή και στέκονται επάνω στα πόδια τους. Τότε είναι πλέον πολύ αργά για να επιστρέψει κανείς από την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, και το επόμενο γεγονός που πρόκειται να λάβει χώρα είναι η ανάληψη στον ουρανό, η οποία συμβαίνει κατά τον νόμο της Κυριακής. Τότε είναι που λαμβάνει χώρα ένας μεγάλος σεισμός.

Η Αποκάλυψη ένδεκα προσδιορίζει ότι κατά τη Γαλλική Επανάσταση έπεσε το ένα δέκατο της πόλεως, και σε εκείνη την ιστορία το έθνος της Γαλλίας, ένα έθνος που αποτελούνταν από δύο προφητικά κέρατα, παρασταθέντα ως Σόδομα και Αίγυπτος, κατετράπη. Τα δύο κέρατα της Γαλλίας προτυπώνουν τα δύο κέρατα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Γαλλία ήταν προφητικώς μία από τις δέκα βασιλείες που αντιπροσωπεύουν την ειδωλολατρική Ρώμη στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, και επομένως έπεσε το ένα δέκατο της βασιλείας (πόλεως). Πράγματι, από εκείνα τα δέκα κέρατα του έβδομου κεφαλαίου του Δανιήλ, τα οποία τελικώς τοποθέτησαν τον παπισμό στον θρόνο της γης το 538, η Γαλλία ήταν η πρωτεύουσα βασιλεία που εγκαθίδρυσε τον παπισμό. Ως μία από τις δέκα δυνάμεις του έβδομου κεφαλαίου του Δανιήλ, η Γαλλία προτυπώνει τον ρόλο του δίκερου θηρίου της γης της δέκατης τρίτης κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτελούν το ίδιο έργο για τον παπισμό στο τέλος, όπως έπραξε η Γαλλία στην αρχή. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κύρια δύναμη των δέκα βασιλέων που αντιπροσωπεύουν τα Ηνωμένα Έθνη, και πέφτουν κατά τον σεισμό του νόμου της Κυριακής. Θα εξετάσουμε αυτούς τους στίχους πληρέστερα στο επόμενο άρθρο.

Ένα από τα κύρια ζητήματα αυτού του άρθρου είναι ότι αποτελεί ένα μήνυμα που θέτει τον λαό του Θεού επί των ποδών του, διότι ο Παράκλητος που τον θέτει επί των ποδών του αντιπροσωπεύει το έλαιον, το οποίο όχι μόνον αντιπροσωπεύει το Άγιον Πνεύμα αλλά και τις επικοινωνίες που ο Θεός αποστέλλει προς τον λαό Του. Το μήνυμα της Αποκαλύψεως ένδεκα, που θέτει τον Μωυσή και τον Ηλία επί των ποδών τους, αντιπροσωπεύεται επίσης με την επαγγελία που δόθηκε στον Ιερεμία.

Ο Ησαΐας είχε απευθύνει την ίδια έκκληση όταν είπε: «Διότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός, ο Άγιος του Ισραήλ· Εν τη επιστροφή και τη αναπαύσει θέλετε σωθή». Ο Ησαΐας πρόσθεσε ότι η «επιστροφή» συνδεόταν με τον χρόνο της καθυστέρησης της παραβολής, διότι έγραψε: «Και διά τούτο θέλει ο Κύριος να περιμένη, διά να σας ελεήση, και διά τούτο θέλει υψωθή, διά να σας σπλαγχνισθή· επειδή ο Κύριος είναι Θεός κρίσεως· μακάριοι πάντες οι προσμένοντες αυτόν».

Το προνόμιο τού να είναι κανείς το «στόμα» του Θεού, όπως το προσδιόρισε ο Ιερεμίας, είναι το προνόμιο τού να μιλά εκ μέρους του Θεού στον καιρό κατά τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες «λαλεί ως δράκων». Τα λόγια που τότε θα ειπωθούν από τον λαό του Θεού είναι η προειδοποίηση κατά του χαράγματος του παπικού θηρίου. Για να συμμετάσχουμε σε εκείνη την ένδοξη κίνηση, απαιτείται να επιστρέψουμε.