Habakkuk's Two Tables 3 of 95
Οι Δύο Πίνακες του Αββακούμ 3 από 95
Introduction: The Foundation of Habakkuk's Two Tables
Εισαγωγή: Το Θεμέλιο των Δύο Πινάκων του Αββακούμ
This series is called Habakkuk's Two Tables. So far, we have been taking certain truths from the 1843 and 1850 Charts, not to defend them biblically at this point, but to establish that Ellen White endorses these truths. Our contention is that if you reject these foundational truths, you are simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy. We want to put that in the record first.
Αυτή η σειρά ονομάζεται Οι Δύο Πίνακες του Αββακούμ. Μέχρι τώρα, λαμβάναμε ορισμένες αλήθειες από τα Διαγράμματα του 1843 και του 1850, όχι για να τις υπερασπισθούμε βιβλικώς σε αυτό το στάδιο, αλλά για να καταδείξουμε ότι η Ellen White επικυρώνει αυτές τις αλήθειες. Ο ισχυρισμός μας είναι ότι, εάν απορρίπτετε αυτές τις θεμελιώδεις αλήθειες, ταυτοχρόνως απορρίπτετε και το Πνεύμα της Προφητείας. Θέλουμε πρώτα να το καταχωρίσουμε αυτό στα πρακτικά.
Review of Millerite History and the Midnight Cry
Ανασκόπηση της Μιλλεριτικής Ιστορίας και της Κραυγής του Μεσονυκτίου
In our first presentation, we outlined the history of the Millerites, the waymarks from 1798 to 1844. In our last presentation, we looked more closely at the history from the tarrying time to the closing of the door on October 22, 1844, identifying that time as the Midnight Cry. The Midnight Cry entered history at the Exeter Camp Meeting, August 12–17, 1844, and continued until October 22, 1844. The tarrying time, which began in March 1844, is part of the Midnight Cry and the purging process that prepared a people to proclaim its message.
Στην πρώτη μας παρουσίαση, σκιαγραφήσαμε την ιστορία των Μιλλεριτών, τα ορόσημα από το 1798 έως το 1844. Στην τελευταία μας παρουσίαση, εξετάσαμε προσεκτικότερα την ιστορία από τον χρόνο της καθυστέρησης έως το κλείσιμο της θύρας στις 22 Οκτωβρίου 1844, προσδιορίζοντας εκείνη την περίοδο ως την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Η Κραυγή του Μεσονυκτίου εισήλθε στην ιστορία κατά τη Συνάθροιση Σκηνών του Έξετερ, 12–17 Αυγούστου 1844, και συνεχίσθηκε έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Ο χρόνος της καθυστέρησης, ο οποίος άρχισε τον Μάρτιο 1844, αποτελεί μέρος της Κραυγής του Μεσονυκτίου και της διαδικασίας καθάρσεως που προετοίμασε έναν λαό να διακηρύξει το μήνυμά της.
We hoped to establish this in your hearts and minds yesterday. All the illustrations in God's Word of tarrying times speak about the end of the world. Ellen White, commenting on 1 Corinthians 10:11, says, "Each of the ancient prophets spoke more for our day than the days in which they lived." 1 Corinthians 10:11 states, "Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come." The history of the Millerites is a history of what will take place at the end of the world. All these biblical histories of the tarrying time and what follows illustrate what would take place in the Millerite tarrying time and the Midnight Cry. We need to understand these things because history is to be repeated.
Ελπίσαμε να εδραιώσουμε αυτό στις καρδιές και στη διάνοιά σας χθες. Όλες οι απεικονίσεις στους λόγους του Θεού περί χρόνων καθυστέρησης αναφέρονται στο τέλος του κόσμου. Η Έλεν Ουάιτ, σχολιάζοντας το Α΄ Κορινθίους 10:11, λέγει: «Καθένας από τους αρχαίους προφήτες μίλησε περισσότερο για τη δική μας ημέρα παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησε.» Το Α΄ Κορινθίους 10:11 δηλώνει: «Ταῦτα δὲ πάντα συνέβαινον εἰς ἐκείνους παραδειγματικῶς, καὶ ἐγράφησαν πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς τοὺς ὁποίους τὰ τέλη τῶν αἰώνων ἔφθασαν.» Η ιστορία των Μιλλεριτών είναι ιστορία εκείνου που πρόκειται να λάβει χώρα στο τέλος του κόσμου. Όλες αυτές οι βιβλικές ιστορίες του χρόνου της καθυστέρησης και εκείνων που ακολουθούν απεικονίζουν ό,τι επρόκειτο να λάβει χώρα στον χρόνο καθυστέρησης των Μιλλεριτών και στην Κραυγή του Μεσονυκτίου. Χρειαζόμαστε να κατανοήσουμε αυτά τα πράγματα, διότι η ιστορία πρόκειται να επαναληφθεί.
The 2520: Ellen White's Endorsement
Το 2520: Η επιδοκιμασία της Έλεν Ουάιτ
We have been dealing with the first issue on these Charts, though we haven't mentioned it much. The first doctrine we want to show that Ellen White clearly endorses is the 2520. The first two presentations were designed to lead us here. Tomorrow morning, we'll begin considering the Daily on this Chart.
Έχουμε ασχοληθεί με το πρώτο ζήτημα σε αυτά τα Διαγράμματα, αν και δεν το έχουμε αναφέρει πολύ. Το πρώτο δόγμα που θέλουμε να δείξουμε ότι η Έλεν Γουάιτ σαφώς επικυρώνει είναι το 2520. Οι δύο πρώτες παρουσιάσεις σχεδιάστηκαν ώστε να μας οδηγήσουν εδώ. Αύριο το πρωί, θα αρχίσουμε να εξετάζουμε το Ημερήσιο σε αυτό το Διάγραμμα.
Remembering the Lord's Leading and Teaching
Μνημονεύοντας την Καθοδήγηση και τη Διδασκαλία του Κυρίου
Let's begin with Life Sketches, page 196: "We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history." The only thing a Christian has to fear for the future is falling off the path and being lost. The thing to be fearful about is not obtaining eternal life. Here, Sister White says we have nothing to fear for the future except for two things. This is a common passage in the Spirit of Prophecy in Adventism, but rarely do you hear anyone elaborate on what leading and what teachings she is referring to.
Ας αρχίσουμε με το Life Sketches, σελίδα 196: «Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον εάν λησμονήσουμε την οδό με την οποία ο Κύριος μάς οδήγησε, και τη διδασκαλία Του στην παρελθούσα ιστορία μας». Το μόνο που έχει να φοβηθεί ένας Χριστιανός για το μέλλον είναι μήπως εκτραπεί από την οδό και χαθεί. Εκείνο που πρέπει να αποτελεί αντικείμενο φόβου δεν είναι η μη απόκτηση της αιώνιας ζωής. Εδώ, η Αδελφή White λέγει ότι δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον δύο πράγματα. Αυτό είναι ένα κοινό απόσπασμα στο Πνεύμα της Προφητείας στον Αντβεντισμό, αλλά σπανίως ακούει κανείς κάποιον να αναπτύσσει σε ποια καθοδήγηση και σε ποιες διδασκαλίες αναφέρεται.
We will show that the leading she refers to is the history of the Midnight Cry. In the history of the Midnight Cry, Christ was leading in the tarrying time, the arrival and proclamation of the Midnight Cry, and the closing of the door on October 22, 1844. He designed that history to produce a people who could enter by faith into the Most Holy Place with Him. We should be fearful to forget that particular history, as well as His teachings.
Θα δείξουμε ότι η ηγεσία στην οποία αναφέρεται είναι η ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Στην ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου, ο Χριστός ηγείτο κατά τον χρόνο της καθυστέρησης, κατά την έλευση και τη διακήρυξη της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και κατά το κλείσιμο της θύρας στις 22 Οκτωβρίου 1844. Σχεδίασε εκείνη την ιστορία ώστε να διαμορφώσει έναν λαό που θα μπορούσε να εισέλθει διά της πίστεως μαζί Του στα Άγια των Αγίων. Πρέπει να φοβούμαστε μήπως λησμονήσουμε εκείνη τη συγκεκριμένη ιστορία, καθώς και τις διδασκαλίες Του.
We will show that there is a specific teaching that produced the Midnight Cry. That teaching was not the collapse of the Ottoman Empire on August 11, 1840, nor the state of the dead, which came in the history of the Second Angel's Message in the Millerite History. It was a specific teaching in the Millerite History that produced the Midnight Cry, where the Lord led, and we have nothing to fear for the future except that we forget His leading and His teaching.
Θα δείξουμε ότι υπήρχε μία συγκεκριμένη διδασκαλία η οποία παρήγαγε την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Η διδασκαλία εκείνη δεν ήταν η κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 11 Αυγούστου 1840, ούτε η κατάσταση των νεκρών, η οποία εμφανίσθηκε στην ιστορία του Μηνύματος του Δευτέρου Αγγέλου μέσα στην Μιλλεριτική Ιστορία. Ήταν μία συγκεκριμένη διδασκαλία στη Μιλλεριτική Ιστορία που παρήγαγε την Κραυγή του Μεσονυκτίου, όπου ο Κύριος οδήγησε, και δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον μήπως λησμονήσουμε την καθοδήγησή Του και τη διδασκαλία Του.
We suggest that the symbol of both His leading and His teaching is the Midnight Cry. Let's read this passage from Ellen White's first vision again:
Προτείνουμε ότι το σύμβολο τόσο της καθοδήγησής Του όσο και της διδασκαλίας Του είναι η Κραυγή του Μεσονυκτίου. Ας διαβάσουμε ξανά αυτό το απόσπασμα από το πρώτο όραμα της Ellen White:
"On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the midnight cry. This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble. If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted 'Alleluia!' Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far."
Σε αυτή την οδό ο λαός της ελεύσεως πορευόταν προς την πόλη, η οποία βρισκόταν στο πέρας της οδού. Πίσω τους, στην αρχή της οδού, είχε τοποθετηθεί ένα λαμπρό φως, για το οποίο ένας άγγελος μού είπε ότι ήταν η κραυγή του μεσονυκτίου. Το φως αυτό έλαμπε καθ’ όλο το μήκος της οδού και φώτιζε τα πόδια τους, ώστε να μη σκοντάψουν. Εάν κρατούσαν τα μάτια τους προσηλωμένα στον Ιησού, ο οποίος βρισκόταν ακριβώς μπροστά τους, οδηγώντας τους προς την πόλη, ήταν ασφαλείς. Σύντομα όμως μερικοί αποκάμωσαν και έλεγαν ότι η πόλη απείχε πολύ, και ότι ανέμεναν να είχαν ήδη εισέλθει σε αυτήν. Τότε ο Ιησούς τούς ενθάρρυνε υψώνοντας τον ένδοξο δεξιό Του βραχίονα, και από τον βραχίονά Του εξερχόταν ένα φως που κυμάτιζε πάνω από το σώμα των Αντβεντιστών, και αυτοί αναφώνησαν: «Αλληλούια!» Άλλοι, με απερισκεψία, αρνήθηκαν το φως που βρισκόταν πίσω τους και έλεγαν ότι δεν ήταν ο Θεός εκείνος που τους είχε οδηγήσει τόσο μακριά.
They are denying the Midnight Cry, and in connection with the Midnight Cry, they are arguing that the Lord was not leading them in the Midnight Cry. They are denying the leading of God in the Midnight Cry.
Αρνούνται την Κραυγή του Μεσονυκτίου, και σε συνάρτηση με την Κραυγή του Μεσονυκτίου υποστηρίζουν ότι ο Κύριος δεν τους οδηγούσε στην Κραυγή του Μεσονυκτίου. Αρνούνται την καθοδήγηση του Θεού στην Κραυγή του Μεσονυκτίου.
"The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below."
Το φως πίσω τους έσβησε, αφήνοντας τα πόδια τους σε πλήρες σκοτάδι, και σκόνταψαν και έχασαν από τα μάτια τους τον στόχο και τον Ιησού, και έπεσαν από το μονοπάτι κάτω, μέσα στον σκοτεινό και πονηρό κόσμο που βρισκόταν από κάτω.
The Midnight Cry in Context
Η Μεσονύκτια Κραυγή στο Πλαίσιο της
We will look once more at the history of the Midnight Cry to put it in context before we deal with the 2520.
Θα εξετάσουμε για μία ακόμη φορά την ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου, ώστε να τη θέσουμε στο πλαίσιο της, προτού ασχοληθούμε με το 2520.
From The Great Controversy, pages 391–395: "When the time passed at which the Lord's coming was first expected, in the spring of 1844,"—this is the tarrying time, the first disappointment—"those who had looked in faith for His appearing were for a season involved in doubt and uncertainty. While the world regarded them as having been utterly defeated and proved to have been cherishing a delusion, their source of consolation was still the word of God. Many continued to search the Scriptures, examining anew the evidences of their faith and carefully studying the prophecies to obtain further light."
Από το The Great Controversy, σελίδες 391–395: «Όταν παρήλθε ο καιρός κατά τον οποίον αρχικώς είχε αναμένεται η έλευση του Κυρίου, την άνοιξη του 1844,»—αυτός είναι ο καιρός της βραδύτητας, η πρώτη απογοήτευση—«εκείνοι που είχαν προσβλέψει με πίστη στην εμφάνισή Του περιεπλάκησαν επί ένα διάστημα σε αμφιβολία και αβεβαιότητα. Ενώ ο κόσμος τούς θεωρούσε ως πλήρως ηττημένους και ως αποδεδειγμένα προσκολλημένους σε πλάνη, η πηγή της παρηγορίας τους εξακολουθούσε να είναι ο λόγος του Θεού. Πολλοί συνέχισαν να ερευνούν τις Γραφές, εξετάζοντας εκ νέου τις αποδείξεις της πίστεώς τους και μελετώντας προσεκτικά τις προφητείες, ώστε να λάβουν περαιτέρω φως.»
If many did this, that means there were some who were not. It doesn't say "they"; it says "many"—two classes here.
Εάν πολλοί το έπραξαν αυτό, σημαίνει ότι υπήρχαν και κάποιοι που δεν το έπραξαν. Δεν λέγει «αυτοί»· λέγει «πολλοί»—εδώ υπάρχουν δύο τάξεις.
"The Bible testimony in support of their position seemed clear and conclusive. Signs which could not be mistaken pointed to the coming of Christ as near. The special blessing of the Lord, both in the conversion of sinners and the revival of spiritual life among Christians, had testified that the message was of Heaven. And though the believers could not explain their disappointment, they felt assured that God had led them in their past experience.
Η μαρτυρία της Αγίας Γραφής προς υποστήριξη της θέσεώς τους φαινόταν σαφής και αδιαμφισβήτητη. Σημεία, τα οποία δεν μπορούσαν να παρερμηνευθούν, υποδείκνυαν ότι η έλευση του Χριστού ήταν εγγύς. Η ιδιαίτερη ευλογία του Κυρίου, τόσο με τη μεταστροφή αμαρτωλών όσο και με την αναζωπύρωση της πνευματικής ζωής μεταξύ των χριστιανών, είχε μαρτυρήσει ότι το μήνυμα προερχόταν από τον Ουρανό. Και μολονότι οι πιστοί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν την απογοήτευσή τους, αισθάνονταν βέβαιοι ότι ο Θεός τούς είχε οδηγήσει στην προηγούμενη εμπειρία τους.
"Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain."
Συνυφασμένη με προφητείες, τις οποίες είχαν θεωρήσει ότι αναφέρονταν στον καιρό της δευτέρας παρουσίας, υπήρχε διδασκαλία ειδικά προσαρμοσμένη στην κατάστασή τους αβεβαιότητας και αγωνιώδους αναμονής, η οποία τους ενθάρρυνε να περιμένουν υπομονετικά με πίστη ότι εκείνο που τώρα ήταν σκοτεινό για την κατανόησή τους θα γινόταν, εν τω καιρώ, σαφές.
In that paragraph, it says, "Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent . . . ." What prophecies did they believe applied to the Second Advent? The 2520, the 2300, and the 1335. They believed all three of these time prophecies ended in 1843, and that was the Second Advent.
Στην εν λόγω παράγραφο, αναφέρεται: «Συνυφασμένες με προφητείες τις οποίες είχαν θεωρήσει ότι εφαρμόζονταν στον καιρό της δευτέρας παρουσίας . . . .» Ποιες προφητείες πίστευαν ότι εφαρμόζονταν στη Δευτέρα Παρουσία; Το 2520, το 2300 και το 1335. Πίστευαν ότι και οι τρεις αυτές χρονικές προφητείες έληγαν το 1843, και ότι αυτό ήταν η Δευτέρα Παρουσία.
"Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: 'I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.'"
Μεταξύ αυτών των προφητειών ήταν και εκείνη του Αββακούμ 2:1–4: «Επί της σκοπιάς μου θα σταθώ και επί του πύργου θα ταχθώ, και θα αγρυπνώ για να ιδώ τι θέλει λαλήσει προς εμέ, και τι θέλω αποκριθή όταν ελεγχθώ. Και ο Κύριος μού απεκρίθη και είπε: Γράψον την όρασιν και κάμε αυτήν σαφή επί πινακίδων, ώστε να τρέχη ο αναγινώσκων αυτήν. Διότι η όρασις είναι ακόμη διά καιρόν ωρισμένον, αλλά εν τω τέλει θέλει λαλήσει και δεν θέλει ψευσθή· και αν βραδύνη, πρόσμεινον αυτήν· διότι βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει. Ιδού, η ψυχή αυτού η επηρμένη δεν είναι ευθεία εν αυτώ· ο δε δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεως αυτού.»
As early as 1842, the direction given in this prophecy to "write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it," suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: 'The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.'
Ήδη από το 1842, η κατεύθυνση που δόθηκε σε αυτή την προφητεία να «γράψεις την όραση και να την καταστήσεις σαφή επάνω σε πινακίδες, ώστε να τρέχει εκείνος που την αναγινώσκει» υπέδειξε στον Κάρολο Φιτς την ετοιμασία ενός προφητικού χάρτη για την απεικόνιση των οράσεων του Δανιήλ και της Αποκάλυψης. Η δημοσίευση αυτού του χάρτη θεωρήθηκε ως εκπλήρωση της εντολής που δόθηκε από τον Αββακούμ. Κανείς, όμως, τότε δεν παρατήρησε ότι μια φαινομενική καθυστέρηση στην εκπλήρωση της όρασης —ένας χρόνος αναμονής— παρουσιάζεται στην ίδια προφητεία. Μετά την απογοήτευση, αυτή η Γραφή φάνηκε πολύ σημαντική: «Διότι η όρασις είναι ακόμη διά καιρόν ωρισμένον, και προς το τέλος θέλει λαλήσει, και δεν θέλει ψευσθή· αν και βραδύνη, πρόσμενε αυτήν· διότι βεβαίως θέλει ελθεί, δεν θέλει βραδύνει. . . . Ο δε δίκαιος θέλει ζήσει διά της πίστεώς αυτού.»
The 1843 Chart and the Spirit of Prophecy
Το Διάγραμμα του 1843 και το Πνεύμα της Προφητείας
It does not matter whether you do regular work or irregular work—terms Ellen White uses for conference work and self-supporting work, respectively. Whether you go to leading self-supporting ministries in Adventism or to the General Conference or the Biblical Research Institute, if you ask them about the 1843 Chart, they will say, "There are lots of mistakes on this Chart." They disagree with Ellen White, who says the Lord held His hand over "a mistake" in some of the figures on this Chart.
Δεν έχει σημασία αν επιτελείτε τακτικό έργο ή ακανόνιστο έργο—όροι που χρησιμοποιεί η Έλλεν Γουάιτ αντιστοίχως για το έργο της Συνδιάσκεψης και για το αυτοσυντήρητο έργο. Είτε απευθυνθείτε σε ηγετικές αυτοσυντήρητες διακονίες στον Αντβεντισμό είτε στη Γενική Συνδιάσκεψη ή στο Biblical Research Institute, αν τους ρωτήσετε για το Διάγραμμα του 1843, θα πουν: «Υπάρχουν πολλά λάθη σε αυτό το Διάγραμμα». Διαφωνούν με την Έλλεν Γουάιτ, η οποία λέγει ότι ο Κύριος κράτησε το χέρι Του επάνω σε «ένα λάθος» σε ορισμένους από τους αριθμούς αυτού του Διαγράμματος.
But they also place themselves in opposition to the Word of God. In Habakkuk, it says that this vision "shall . . . not lie." The vision the Pioneers were to put on the 1843 Chart, which they did, is a fulfillment of Habakkuk 2. This is the vision they were to place on this Chart, and Habakkuk 2 says this vision "shall . . . not lie." So, when you say this Chart is "full of mistakes," you are opposing both the Spirit of Prophecy and the Bible.
Αλλά θέτουν και τους εαυτούς τους σε αντίθεση προς τον Λόγο του Θεού. Στον Αββακούμ λέγεται ότι αυτό το όραμα «δεν θέλει ψευσθή». Το όραμα που οι Πρωτοπόροι έπρεπε να θέσουν επάνω στον Πίνακα του 1843, πράγμα που και έκαναν, αποτελεί εκπλήρωση του Αββακούμ 2. Αυτό είναι το όραμα που έπρεπε να τοποθετήσουν επάνω σε αυτόν τον Πίνακα, και ο Αββακούμ 2 λέγει ότι αυτό το όραμα «δεν θέλει ψευσθή». Επομένως, όταν λέγετε ότι αυτός ο Πίνακας είναι «γεμάτος λάθη», αντιτίθεστε τόσο στο Πνεύμα της Προφητείας όσο και στην Αγία Γραφή.
"A portion of Ezekiel's prophecy also was a source of strength and comfort to believers: 'The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.' 'They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of my words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.' Ezekiel 12:21–25, 27, 28."
Ένα μέρος της προφητείας του Ιεζεκιήλ υπήρξε επίσης πηγή δύναμης και παρηγορίας για τους πιστούς: «Και έγινε λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων, Υιέ ανθρώπου, ποία είναι αυτή η παροιμία, την οποία έχετε εν τη γη του Ισραήλ, λέγοντες, Αι ημέραι μακρύνονται, και πάσα όρασις εκλείπει; Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός... Επλησίασαν αι ημέραι και η εκπλήρωσις πάσης οράσεως... Εγώ θέλω λαλήσει, και ο λόγος τον οποίον θέλω λαλήσει θέλει εκτελεσθή· δεν θέλει πλέον αναβληθή». «Οι του οίκου Ισραήλ λέγουσι, Η όρασις την οποίαν αυτός βλέπει είναι διά πολλάς ημέρας, και προφητεύει περί καιρών μακρών. Διά τούτο ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ουδείς των λόγων μου θέλει πλέον αναβληθή· αλλ’ ο λόγος τον οποίον ελάλησα θέλει εκτελεσθή». Ιεζεκιήλ 12:21–25, 27, 28.
Two Classes of Worshippers
Δύο Τάξεις Προσκυνητών
Notice that she is talking about two classes of worshippers. She says many, when this disappointment came, continued to study the prophecies, indicating there was a class that did not continue. We will get more light on the distinction of the two classes.
Παρατηρήστε ότι μιλά για δύο τάξεις προσκυνητών. Λέγει ότι πολλοί, όταν ήλθε αυτή η απογοήτευση, συνέχισαν να μελετούν τις προφητείες, υποδεικνύοντας ότι υπήρχε μια τάξη που δεν συνέχισε. Θα λάβουμε περισσότερο φως ως προς τη διάκριση των δύο τάξεων.
The fulfillment of Habakkuk 2:1–4 is this 1843 Chart and the 1850 Chart. Even in Habakkuk, verse 4 says that the just shall live by his faith and he whose heart is lifted up. It is describing two classes of worshippers. The history of the Midnight Cry produces two classes of worshippers, and those two classes are addressed in Habakkuk.
Η εκπλήρωση του Αββακούμ 2:1–4 είναι αυτό το Διάγραμμα του 1843 και το Διάγραμμα του 1850. Ακόμη και στον Αββακούμ, το εδάφιο 4 λέγει ότι «ὁ δίκαιος θέλει ζήσει διὰ τῆς πίστεως αὐτοῦ» και εκείνον «του οποίου η καρδία επήρθη». Περιγράφει δύο τάξεις προσκυνητών. Η ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου παράγει δύο τάξεις προσκυνητών, και αυτές οι δύο τάξεις απευθύνονται στον Αββακούμ.
In the next paragraph, after referencing Habakkuk 2 and Ezekiel, she identifies one of the classes: "the waiting ones." Who are the waiting ones? They are those fulfilling Daniel 12, "Blessed is he who waiteth, and cometh to the 1335." This class is the waiting ones.
Στην επόμενη παράγραφο, αφού αναφερθεί στον Αββακούμ 2 και στον Ιεζεκιήλ, προσδιορίζει μία από τις τάξεις: «οι αναμένοντες». Ποιοι είναι οι αναμένοντες; Είναι εκείνοι που εκπληρώνουν το Δανιήλ 12: «Μακάριος ο αναμένων και φθάνων εις τας 1335». Αυτή η τάξη είναι οι αναμένοντες.
"The waiting ones rejoiced, believing that He who knows the end from the beginning had looked down through the ages and, foreseeing their disappointment, had given them words of courage and hope."
Οι αναμένοντες εχάρησαν, πιστεύοντας ότι Εκείνος ο οποίος γνωρίζει το τέλος από την αρχή είχε καταβλέψει διαμέσου των αιώνων και, προβλέποντας την απογοήτευσή τους, τους είχε δώσει λόγους θάρρους και ελπίδας.
We had a sister call who had been working in one of the Eastern European countries for a few years. She was from there, moved to the United States, and when she understood this message, moved back. She has faced resistance, with her former church family reaching out to leadership in her country to "close the door on her." Recently, the Lord opened the door for her to share this message with groups.
Είχαμε ένα τηλεφώνημα από μία αδελφή, η οποία εργαζόταν επί μερικά χρόνια σε μία από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Καταγόταν από εκεί, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες και, όταν κατανόησε αυτό το μήνυμα, επέστρεψε εκεί. Αντιμετώπισε αντίσταση, καθώς η πρώην εκκλησιαστική της οικογένεια επικοινώνησε με την ηγεσία στη χώρα της προκειμένου να «της κλείσουν την πόρτα». Προσφάτως, ο Κύριος άνοιξε την πόρτα ώστε να μοιραστεί αυτό το μήνυμα με ομάδες.
She called early this morning, sharing that one obstacle was transportation. They needed a car to travel and teach this message, but lacked the funds. As soon as they reached this place, friends from the United States, convicted by the Lord, sent enough money to buy a car.
Τηλεφώνησε νωρίς σήμερα το πρωί, αναφέροντας ότι ένα εμπόδιο ήταν η μετακίνηση. Χρειάζονταν ένα αυτοκίνητο για να ταξιδεύουν και να διδάσκουν αυτό το μήνυμα, αλλά δεν διέθεταν τα απαραίτητα χρήματα. Μόλις έφθασαν σε αυτόν τον τόπο, φίλοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ελεγχόμενοι από τον Κύριο, έστειλαν αρκετά χρήματα για να αγοράσουν ένα αυτοκίνητο.
This is the type of experience that was happening for the disappointed ones. They were disappointed, but the Lord led them to the Scriptures to encourage them, saying, "This disappointment was at my direction. Just keep moving forward."
Αυτό ήταν το είδος της εμπειρίας που βίωναν οι απογοητευμένοι. Ήταν απογοητευμένοι, αλλά ο Κύριος τούς οδήγησε στις Γραφές για να τους ενθαρρύνει, λέγοντας: «Αυτή η απογοήτευση ήταν σύμφωνα με τη δική μου καθοδήγηση. Απλώς συνεχίστε να προχωρείτε.»
"Had it not been for such portions of Scripture, admonishing them to wait with patience and to hold fast their confidence in God's word, their faith would have failed in that trying hour."
Εάν δεν υπήρχαν τέτοια χωρία της Γραφής, που τους νουθετούσαν να περιμένουν με υπομονή και να κρατούν σταθερά την πεποίθησή τους στον λόγο του Θεού, η πίστη τους θα είχε εκλείψει κατά την ώρα εκείνη της δοκιμασίας.
The Parable of the Ten Virgins and the Tarrying Time
Η Παραβολή των Δέκα Παρθένων και ο Χρόνος της Καθυστέρησης
Notice how Sister White ties the parable of the Ten Virgins with Habakkuk 2, as both discuss a tarrying time and two classes of worshippers.
Προσέξτε πώς η αδελφή White συνδέει την παραβολή των Δέκα Παρθένων με το Αββακούμ 2, καθώς και τα δύο αναφέρονται σε χρόνο καθυστέρησης και σε δύο τάξεις προσκυνητών.
"The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people. In Matthew 24, in answer to the question of His disciples concerning the sign of His coming and of the end of the world, Christ had pointed out some of the most important events in the history of the world and of the church from His first to His second advent; namely, the destruction of Jerusalem, the great tribulation of the church under the pagan and papal persecutions, the darkening of the sun and moon, and the falling of the stars. After this He spoke of His coming in His kingdom, and related the parable describing the two classes of servants who look for His appearing. Chapter 25 opens with the words: 'Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins.' Here is brought to view the church living in the last days,"
Η παραβολή των δέκα παρθένων του κατά Ματθαίον 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του Αντβεντιστικού λαού. Στο κατά Ματθαίον 24, απαντώντας στην ερώτηση των μαθητών Του σχετικά με το σημείο της παρουσίας Του και της συντελείας του κόσμου, ο Χριστός είχε υποδείξει μερικά από τα σπουδαιότερα γεγονότα στην ιστορία του κόσμου και της εκκλησίας από την πρώτη έως τη δεύτερη έλευσή Του· δηλαδή, την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, τη μεγάλη θλίψη της εκκλησίας υπό τους ειδωλολατρικούς και παπικούς διωγμούς, τη συσκότιση του ηλίου και της σελήνης, και την πτώση των αστέρων. Έπειτα από αυτό μίλησε για την έλευσή Του εν τη βασιλεία Του και αφηγήθηκε την παραβολή που περιγράφει τις δύο τάξεις των δούλων οι οποίοι προσδοκούν την εμφάνισή Του. Το κεφάλαιο 25 αρχίζει με τα λόγια: «Τότε θέλει ομοιωθή η βασιλεία των ουρανών με δέκα παρθένους». Εδώ τίθεται ενώπιόν μας η εκκλησία που ζει κατά τις έσχατες ημέρες,
Now, she is applying this to the Millerite History, but notice what she is saying—"Here is brought to view the church living in the last days,"—who is "the church living in the last days"? That is us.
Τώρα, αυτή το εφαρμόζει αυτό στη Μιλλεριτική Ιστορία, αλλά προσέξτε τι λέγει—«Εδώ τίθεται ενώπιον της όψεως η εκκλησία που ζει στις έσχατες ημέρες»,—ποια είναι «η εκκλησία που ζει στις έσχατες ημέρες»; Αυτή είμαστε εμείς.
"The same that is pointed out in the close of chapter 24. In this parable their experience is illustrated by the incidents of an Eastern marriage. 'Then shall the kingdom of heaven be likened unto ten virgins, which took their lamps, and went forth to meet the bridegroom. And five of them were wise, and five were foolish. They that were foolish took their lamps, and took no oil with them: but the wise took oil in their vessels with their lamps. While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept. And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him.'"
Το ίδιο ακριβώς επισημαίνεται στο τέλος του 24ου κεφαλαίου. Στην παραβολή αυτή, η εμπειρία τους απεικονίζεται μέσω των περιστατικών ενός ανατολικού γάμου. «Τότε η βασιλεία των ουρανών θέλει ομοιωθή με δέκα παρθένους, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών, εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου. Και πέντε εξ αυτών ήσαν φρόνιμοι, και πέντε μωραί. Αι μωραί, λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών, δεν έλαβον μεθ’ εαυτών έλαιον· αι δε φρόνιμοι έλαβον έλαιον εν τοις αγγείοις αυτών μετά των λαμπάδων αυτών. Και επειδή ο νυμφίος εβράδυνε, ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο. Εν δε τω μέσω της νυκτός έγεινε κραυγή, Ιδού, ο νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού».
"The coming of Christ, as announced by the first angel's message, was understood to be represented by the coming of the bridegroom. The widespread reformation under the proclamation of His soon coming corresponded to the going forth of the virgins. In this parable, as in Matthew 24, two classes are represented. All had taken their lamps, the Bible, and by its light had gone forth to meet the Bridegroom. But while the foolish took their lamps without oil, the wise took oil in their vessels. The wise had received the grace of God, the regenerating, enlightening power of the Holy Spirit, which made His word a lamp to their feet. They studied the Scriptures to learn the truth and earnestly sought purity of heart and life. These had a personal experience and faith in God and His word, which could not be overthrown by disappointment and delay. Others moved from impulse, depending on the faith of their brethren, satisfied with good emotions but lacking a thorough understanding of the truth or a genuine work of grace. They were not prepared for delay and disappointment. When trials came, their faith failed, and their lights burned dim.
Ο ερχομός του Χριστού, όπως αναγγέλθηκε με το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, έγινε κατανοητό ότι παριστανόταν με τον ερχομό του νυμφίου. Η εκτεταμένη μεταρρύθμιση υπό την κήρυξη της επικείμενης ελεύσεώς Του αντιστοιχούσε στην έξοδο των παρθένων. Στην παραβολή αυτή, όπως και στο κατά Ματθαίον 24, παριστάνονται δύο τάξεις. Όλες είχαν λάβει τις λαμπάδες τους, τη Βίβλο, και με το φως της είχαν εξέλθει προς συνάντηση του Νυμφίου. Αλλά ενώ οι μωρές έλαβαν τις λαμπάδες τους χωρίς έλαιο, οι φρόνιμες έλαβαν έλαιο στα αγγεία τους. Οι φρόνιμες είχαν λάβει τη χάρη του Θεού, την αναγεννητική, φωτίζουσα δύναμη του Αγίου Πνεύματος, η οποία καθιστούσε τον λόγο Του λύχνο εις τους πόδας τους. Μελετούσαν τις Γραφές για να γνωρίσουν την αλήθεια και επιζητούσαν με ζήλο την καθαρότητα της καρδιάς και της ζωής. Αυτές είχαν προσωπική πείρα και πίστη στον Θεό και στον λόγο Του, που δεν μπορούσε να ανατραπεί από απογοήτευση και καθυστέρηση. Άλλες κινούνταν από παρόρμηση, εξαρτώμενες από την πίστη των αδελφών τους, ικανοποιημένες με αγαθά συναισθήματα αλλά στερούμενες βαθιάς κατανοήσεως της αλήθειας ή γνήσιου έργου χάριτος. Δεν ήταν προετοιμασμένες για καθυστέρηση και απογοήτευση. Όταν ήλθαν οι δοκιμασίες, η πίστη τους εξέλιπε και τα φώτα τους έκαιαν αμυδρά.
"While the bridegroom tarried," When did the Bridegroom tarry? March 22, 1844. He tarries. What is going to happen now? These two classes are going to be manifested.
«Ενώ ο νυμφίος εβράδυνε», πότε εβράδυνε ο Νυμφίος; Στις 22 Μαρτίου 1844. Βραδύνει. Τι πρόκειται να συμβεί τώρα; Αυτές οι δύο τάξεις πρόκειται να φανερωθούν.
When we forget the Midnight Cry and fall off the path to the wicked world below, we show we do not understand the Gospel. The Everlasting Gospel is the work of Christ in producing two classes of worshippers, based on a testing prophetic message. From the tarrying time to the closing of the door, this is the climax of the Everlasting Gospel. Here, the Lord takes two classes in the tarrying time, seeking to lead them into the Judgment with Himself, and puts them through a testing process to prove whether they genuinely have oil or not. This is the climax of Christ's work of separating the gold from the dross, the wheat from the tares, the wise from the foolish.
Όταν λησμονούμε την Κραυγή του Μεσονυκτίου και παρεκκλίνουμε από την οδό προς τον πονηρό κόσμο που βρίσκεται κάτω, αποδεικνύουμε ότι δεν κατανοούμε το Ευαγγέλιο. Το Αιώνιο Ευαγγέλιο είναι το έργο του Χριστού στο να διαμορφώνει δύο τάξεις προσκυνητών, με βάση ένα δοκιμαστικό προφητικό μήνυμα. Από τον χρόνο της καθυστέρησης έως το κλείσιμο της θύρας, αυτό αποτελεί την κορύφωση του Αιωνίου Ευαγγελίου. Εδώ, ο Κύριος λαμβάνει δύο τάξεις κατά τον χρόνο της καθυστέρησης, επιδιώκοντας να τις οδηγήσει μαζί Του στην Κρίση, και τις υποβάλλει σε μια διαδικασία δοκιμασίας, ώστε να αποδειχθεί αν πράγματι έχουν έλαιο ή όχι. Αυτή είναι η κορύφωση του έργου του Χριστού να διαχωρίζει τον χρυσό από τη σκουριά, το σιτάρι από τα ζιζάνια, τις φρόνιμες από τις μωρές.
"While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.' By the tarrying of the bridegroom is represented the passing of the time when the Lord was expected, the disappointment, and the seeming delay. In this time of uncertainty, the interest of the superficial and halfhearted soon began to waver, and their efforts to relax; but those whose faith was based on a personal knowledge of the Bible had a rock beneath their feet, which the waves of disappointment could not wash away. 'They all slumbered and slept;' one class in unconcern and abandonment of their faith, the other class patiently waiting till clearer light should be given. Yet in the night of trial the latter seemed to lose, to some extent, their zeal and devotion. The halfhearted and superficial could no longer lean upon the faith of their brethren. Each must stand or fall for himself."
«Ενώ δε ο νυμφίος εβράδυνε, ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο.» Με τη βραδύτητα του νυμφίου παριστάνεται η παρέλευση του χρόνου κατά τον οποίο ανεμένετο ο Κύριος, η απογοήτευση και η φαινομενική καθυστέρηση. Κατά τον καιρό αυτόν της αβεβαιότητας, το ενδιαφέρον των επιπολαίων και των χλιαρών άρχισε σύντομα να κλονίζεται και οι προσπάθειές τους να ατονούν· αλλ’ εκείνοι των οποίων η πίστη εβασίζετο σε προσωπική γνώση της Αγίας Γραφής είχαν βράχο κάτω από τα πόδια τους, τον οποίον τα κύματα της απογοητεύσεως δεν ηδύναντο να παρασύρουν. «Ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο»· η μία τάξη μέσα σε αμεριμνησία και εγκατάλειψη της πίστεώς της, η δε άλλη αναμένοντας με υπομονή έως ότου δοθεί σαφέστερο φως. Εντούτοις, κατά τη νύκτα της δοκιμασίας, οι τελευταίοι εφαίνοντο να χάνουν, έως ενός βαθμού, τον ζήλο και την αφοσίωσή τους. Οι χλιαροί και επιπόλαιοι δεν ηδύναντο πλέον να στηρίζονται στην πίστη των αδελφών τους. Έκαστος πρέπει να σταθεί ή να πέσει μόνος του.
When the disappointment came, two classes began to sleep differently; but even the wise virgins lost some of their zeal. The Lord was leading in this, so that when the Midnight Cry message came at the Exeter Camp Meeting, He would accomplish a work among them.
Όταν ήλθε η απογοήτευση, δύο τάξεις άρχισαν να κοιμώνται με διαφορετικό τρόπο· αλλά και οι φρόνιμες παρθένοι έχασαν κάτι από τον ζήλο τους. Ο Κύριος οδηγούσε σε αυτό, ώστε, όταν το άγγελμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου ήλθε στη Συνάθροιση του Στρατοπέδου στο Έξετερ, να επιτελέσει έργο ανάμεσά τους.
The Testing Process: The Tarrying Time and the Midnight Cry
Η Διαδικασία της Δοκιμασίας: Ο Καιρός της Αναμονής και η Κραυγή του Μεσονυκτίου
From Spirit of Prophecy, volume 4, page 228: Remember that this process—the Midnight Cry, from the Tarrying Time to the closing of the door—is the Lord testing His people. The Midnight Cry at the Exeter Camp Meeting, in its proclamation until October 22, 1844, is just one part of that history. It cannot be separated from the tarrying time, which prepares for the effect of the Midnight Cry among the two classes of worshippers. You must understand the Midnight Cry, because if you do not, you fall off the path.
Από το Πνεύμα της Προφητείας, τόμος 4, σελίδα 228: Να ενθυμείσθε ότι αυτή η διαδικασία—η Κραυγή του Μεσονυκτίου, από τον Καιρό της Καθυστέρησης έως το κλείσιμο της θύρας—είναι ο Κύριος που δοκιμάζει τον λαό Του. Η Κραυγή του Μεσονυκτίου στη Συνάθροιση Σκηνών του Έξετερ, κατά τη διακήρυξή της έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, είναι απλώς ένα μέρος αυτής της ιστορίας. Δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον καιρό της καθυστέρησης, ο οποίος προετοιμάζει για την επίδραση της Κραυγής του Μεσονυκτίου ανάμεσα στις δύο τάξεις προσκυνητών. Πρέπει να κατανοήσετε την Κραυγή του Μεσονυκτίου, διότι αν δεν την κατανοήσετε, πέφτετε από την οδό.
"God designed to prove his people. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. His hand, the Lord's hand, covered a singular mistake in the reckoning of the prophetic periods", in the plural. "Adventists did not discover the error, nor was it discovered by the most learned of their opponents. The latter said, 'Your reckoning of the prophetic periods is correct. Some great event is about to take place; but it is not what Mr. Miller predicts; it is the conversion of the world, and not the second advent of Christ.'"
«Ο Θεός σκόπευε να δοκιμάσει τον λαό Του. Το χέρι Του κάλυψε ένα λάθος στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων. Το χέρι Του, το χέρι του Κυρίου, κάλυψε ένα ιδιάζον λάθος στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων», στον πληθυντικό. «Οι Αντβεντιστές δεν ανακάλυψαν το σφάλμα, ούτε ανακαλύφθηκε από τους πλέον λογίους των αντιπάλων τους. Οι τελευταίοι έλεγαν: “Ο υπολογισμός σας των προφητικών περιόδων είναι ορθός. Κάποιο μεγάλο γεγονός πρόκειται να λάβει χώρα· αλλά δεν είναι εκείνο που προβλέπει ο κ. Μίλλερ· είναι ο εκχριστιανισμός του κόσμου, και όχι η δευτέρα παρουσία του Χριστού.”»
The time of expectation passed, and Christ did not appear for the deliverance of His people. Those who had looked for their Saviour with sincere faith and love experienced a bitter disappointment. Yet the Lord had accomplished His purpose: He had tested the hearts of those who professed to be waiting for His appearing. Among them were many who had been motivated by fear rather than love for the truth. When the expected event failed to take place, these persons declared they were not disappointed; they had never believed that Christ would come. They were among the first to ridicule the sorrow of the true believers.
Η περίοδος της προσδοκίας παρήλθε, και ο Χριστός δεν εμφανίσθηκε για την απελευθέρωση του λαού Του. Εκείνοι που είχαν προσβλέψει στον Σωτήρα τους με ειλικρινή πίστη και αγάπη δοκίμασαν πικρή απογοήτευση. Ωστόσο, ο Κύριος είχε εκπληρώσει τον σκοπό Του: είχε δοκιμάσει τις καρδιές εκείνων που ομολογούσαν ότι ανέμεναν την εμφάνισή Του. Ανάμεσά τους υπήρχαν πολλοί οι οποίοι είχαν κινηθεί από φόβο μάλλον παρά από αγάπη προς την αλήθεια. Όταν το αναμενόμενο γεγονός δεν έλαβε χώρα, τα πρόσωπα αυτά δήλωσαν ότι δεν είχαν απογοητευθεί· ουδέποτε είχαν πιστεύσει ότι ο Χριστός θα ερχόταν. Ήσαν από τους πρώτους που χλεύασαν τη θλίψη των αληθινών πιστών.
This was the Lord's purpose. We have nothing to fear for the future, except as we forget how the Lord has led us in our past experience, and nothing to fear except we forget the Lord's teachings in our past experience. We are suggesting you cannot separate this leading from His teaching.
Αυτός ήταν ο σκοπός του Κυρίου. Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον εάν λησμονήσουμε πώς ο Κύριος μάς οδήγησε κατά την παρελθούσα πείρα μας, και τίποτε να φοβηθούμε παρά μόνον εάν λησμονήσουμε τις διδασκαλίες του Κυρίου στην παρελθούσα πείρα μας. Υποστηρίζουμε ότι δεν μπορείτε να διαχωρίσετε αυτήν την καθοδήγηση από τη διδασκαλία Του.
Life Sketches of James White and Ellen G. White 1888, pages 186–187: "God tested and proved his people by the passing of the time in 1843. The mistake—a singular mistake—they made in reckoning the prophetic periods was not at once discovered even by learned men who opposed the views of those who were looking for Christ's coming. These profound scholars declared that Mr. Miller was right in his calculation of the time, though they disputed him in regard to the event that would crown that period. But they, and the waiting people of God, were in a common error on the question of time.
Σκιαγραφήματα της Ζωής του James White και της Ellen G. White, 1888, σελίδες 186–187: «Ο Θεός δοκίμασε και απέδειξε τον λαό Του με την παρέλευση του χρόνου το 1843. Το σφάλμα —ένα ιδιάζον σφάλμα— που διέπραξαν στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων δεν έγινε αμέσως αντιληπτό ούτε από λογίους άνδρες οι οποίοι εναντιώνονταν στις απόψεις εκείνων που προσδοκούσαν την έλευση του Χριστού. Αυτοί οι βαθυστόχαστοι λόγιοι διακήρυτταν ότι ο κ. Miller είχε δίκαιο στον υπολογισμό του χρόνου, αν και τον αμφισβητούσαν ως προς το γεγονός που θα επιστέγαζε εκείνη την περίοδο. Αλλά αυτοί, και ο προσμένων λαός του Θεού, βρίσκονταν σε κοινή πλάνη στο ζήτημα του χρόνου.»
"We fully believe that God, in His wisdom, designed that His people should meet with a disappointment, which was well calculated to reveal hearts and develop true characters—not only to reveal their hearts but to develop their characters, bringing it to a point where it would be demonstrated in the crisis that comes at the Midnight Cry. Those who embraced the first angel's message through fear of God's judgments, not because they loved the truth and desired an inheritance in the kingdom of heaven, now appeared in their true light. They were among the first to ridicule the disappointed ones who sincerely longed for and loved the appearing of Jesus. This most searching test of God revealed the true characters of those who would shirk responsibility and stigma by denying their faith in the hour of trial.
Πιστεύουμε πλήρως ότι ο Θεός, κατά τη σοφία Του, όρισε ώστε ο λαός Του να υποστεί μια απογοήτευση, η οποία ήταν απολύτως κατάλληλη να αποκαλύψει τις καρδιές και να αναπτύξει τους αληθινούς χαρακτήρες—όχι μόνο να αποκαλύψει τις καρδιές τους, αλλά και να αναπτύξει τους χαρακτήρες τους, φέροντας το ζήτημα σε τέτοιο σημείο ώστε να καταδειχθεί μέσα στην κρίση που έρχεται κατά την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Εκείνοι που είχαν αποδεχθεί το μήνυμα του πρώτου αγγέλου από φόβο για τις κρίσεις του Θεού, και όχι επειδή αγαπούσαν την αλήθεια και επιθυμούσαν κληρονομία στη βασιλεία των ουρανών, τώρα φανερώθηκαν στο αληθινό τους φως. Ήταν μεταξύ των πρώτων που χλεύασαν τους απογοητευμένους, οι οποίοι με ειλικρίνεια λαχταρούσαν και αγαπούσαν την εμφάνιση του Ιησού. Αυτή η πλέον διερευνητική δοκιμασία του Θεού αποκάλυψε τους αληθινούς χαρακτήρες εκείνων που θα απέφευγαν την ευθύνη και το στίγμα αρνούμενοι την πίστη τους κατά την ώρα της δοκιμασίας.
Those who had been disappointed were not left in darkness; for in searching the prophetic periods with earnest prayers, the error was discovered—the singular error—and the tracing of the prophetic pencil down through the tarrying time. In the joyful expectation of the coming of Christ, the apparent tarrying of the vision had not been taken into account, and was a sad and unlooked-for surprise. Yet this very trial was highly necessary to develop and strengthen the sincere believers in the truth. The tarrying time was highly necessary. It not only was going to demonstrate the two classes and begin to develop their characters that would be demonstrated in the history of the Midnight Cry to the closing of the door, but it was necessary to strengthen those who would come out on the right side of the issue. You cannot separate the tarrying time from the Midnight Cry or the closing of the door.
Εκείνοι που είχαν απογοητευθεί δεν αφέθηκαν στο σκοτάδι· διότι, καθώς ερευνούσαν τις προφητικές περιόδους με θερμές προσευχές, ανακαλύφθηκε το σφάλμα —το μοναδικό σφάλμα— και η χάραξη του προφητικού μολυβιού δια μέσου του χρόνου της καθυστέρησης. Μέσα στη χαρμόσυνη προσδοκία της έλευσης του Χριστού, η φαινομενική καθυστέρηση της οράσεως δεν είχε ληφθεί υπόψη, και υπήρξε θλιβερή και απροσδόκητη έκπληξη. Ωστόσο, αυτή ακριβώς η δοκιμασία ήταν απολύτως αναγκαία, για να αναπτύξει και να ενισχύσει τους ειλικρινείς πιστούς στην αλήθεια. Ο χρόνος της καθυστέρησης ήταν απολύτως αναγκαίος. Όχι μόνο επρόκειτο να καταδείξει τις δύο τάξεις και να αρχίσει να αναπτύσσει τους χαρακτήρες τους, οι οποίοι θα εφανερώνοντο στην ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου έως το κλείσιμο της θύρας, αλλά ήταν επίσης αναγκαίος για να ενισχύσει εκείνους που θα έβγαιναν στη σωστή πλευρά του ζητήματος. Δεν μπορείτε να διαχωρίσετε τον χρόνο της καθυστέρησης από την Κραυγή του Μεσονυκτίου ή από το κλείσιμο της θύρας.
When you deny the Midnight Cry, you are denying that very history. The Midnight Cry is not just the message of Samuel Snow at the Exeter Camp Meeting; it is the experience of the tarrying time. This is where the Lord was leading. We have nothing to fear for the future, except as we forget the Lord's leading in our past history—this history of the tarrying time and the Midnight Cry, where He brings to a climax the Everlasting Gospel in the Millerite History, producing two classes of worshippers.
Όταν αρνείστε την Κραυγή του Μεσονυκτίου, αρνείστε αυτήν ακριβώς την ιστορία. Η Κραυγή του Μεσονυκτίου δεν είναι απλώς το μήνυμα του Σάμουελ Σνόου στη Συνάθροιση της Κατασκήνωσης στο Έξετερ· είναι η εμπειρία του χρόνου της καθυστέρησης. Προς αυτό ακριβώς οδηγούσε ο Κύριος. Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον εφόσον λησμονούμε την καθοδήγηση του Κυρίου στην παρελθούσα ιστορία μας—αυτήν την ιστορία του χρόνου της καθυστέρησης και της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπου Αυτός φέρνει σε κορύφωση το Αιώνιο Ευαγγέλιο στη Μιλλεριτική Ιστορία, παράγοντας δύο τάξεις προσκυνητών.
Early Writings, page 74: "I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed."
Πρώιμα Γραπτά, σελίδα 74: «Είδα ότι ο χάρτης του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Εκείνος ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω και απέκρυψε ένα λάθος σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς δεν μπορούσε να το διακρίνει, έως ότου το χέρι Του αποσύρθηκε.»
The Mystery of Iniquity and the Testing Process
Το Μυστήριο της Ανομίας και η Διαδικασία της Δοκιμασίας
If we had time, we could discuss the mystery of iniquity. The mystery of iniquity can have more than one correct definition, but here it refers to the work of Satan in mixing evil with good, truth with error, in the sacred histories where the Lord tests His people. In the sacred histories of Scripture where the Lord brings His people to a testing process, you will always see the mystery of iniquity—the activity of Satan in mixing truth with error. When people come to this testing point, the mystery of iniquity has clouded the issues.
Εάν είχαμε χρόνο, θα μπορούσαμε να εξετάσουμε το μυστήριο της ανομίας. Το μυστήριο της ανομίας μπορεί να έχει περισσότερους από έναν ορθούς ορισμούς, αλλά εδώ αναφέρεται στο έργο του Σατανά, ο οποίος αναμιγνύει το κακό με το καλό, την αλήθεια με την πλάνη, μέσα στις ιερές ιστορίες όπου ο Κύριος δοκιμάζει τον λαό Του. Στις ιερές ιστορίες της Γραφής, όπου ο Κύριος υποβάλλει τον λαό Του σε διαδικασία δοκιμασίας, θα βλέπετε πάντοτε το μυστήριο της ανομίας—τη δραστηριότητα του Σατανά, ο οποίος αναμιγνύει την αλήθεια με την πλάνη. Όταν οι άνθρωποι φθάνουν σε αυτό το σημείο δοκιμασίας, το μυστήριο της ανομίας έχει συσκοτίσει τα ζητήματα.
When Noah's testing time came, the Bible tells us the seed of Satan had been mixed with the seed of God prior to that. This is what caused the mystery of iniquity to be fulfilled in the time of Noah, expressed in Genesis as the sons of God taking the daughters of men as wives—the mixing of the two seeds, the mystery of iniquity that precedes the test of Noah.
Όταν ήλθε ο καιρός της δοκιμασίας του Νώε, η Γραφή μάς λέγει ότι το σπέρμα του Σατανά είχε αναμιχθεί προηγουμένως με το σπέρμα του Θεού. Αυτό είναι εκείνο που προκάλεσε την εκπλήρωση του μυστηρίου της ανομίας στον καιρό του Νώε, όπως εκφράζεται στη Γένεση με το ότι οι υιοί του Θεού έλαβαν τις θυγατέρες των ανθρώπων ως συζύγους—την ανάμειξη των δύο σπερμάτων, το μυστήριο της ανομίας που προηγείται της δοκιμασίας του Νώε.
At the test of Moses and the Red Sea, Scripture describes how Israel, who would be tested at the Red Sea and at Sinai, had been corrupted by the teachings of Egypt after being there so long. That was the mystery of iniquity—being influenced by satanic teachings.
Κατά τη δοκιμασία του Μωυσή και της Ερυθράς Θαλάσσης, η Γραφή περιγράφει πώς ο Ισραήλ, ο οποίος επρόκειτο να δοκιμαστεί στην Ερυθρά Θάλασσα και στο Σινά, είχε διαφθαρεί από τις διδασκαλίες της Αιγύπτου, έπειτα από τόσο μακρά παραμονή εκεί. Αυτό ήταν το μυστήριο της ανομίας — το να επηρεάζεται κανείς από σατανικές διδασκαλίες.
In the time of the Jews, it was Greek teachings that prepared the way for the Sanhedrin to reject their testing process.
Κατά την εποχή των Ιουδαίων, ήταν οι ελληνικές διδασκαλίες εκείνες που προετοίμασαν τον δρόμο ώστε το Σανχεντρίν να απορρίψει τη διαδικασία της δοκιμασίας τους.
In the Millerite history, the Millerites in the Protestant churches had just come out of 1260 years of Papal influence, which corrupted the pure seed with the impure seed, producing a mystery of iniquity that preceded the test of the Millerite History.
Στην ιστορία των Μιλλεριτών, οι Μιλλερίτες που βρίσκονταν στις Προτεσταντικές εκκλησίες είχαν μόλις εξέλθει από 1260 έτη παπικής επιρροής, η οποία διέφθειρε τον καθαρό σπόρο με τον ακάθαρτο σπόρο, παράγοντας ένα μυστήριο ανομίας που προηγήθηκε της δοκιμασίας της ιστορίας των Μιλλεριτών.
That is the mystery of iniquity that is always present.
Αυτό είναι το μυστήριο της ανομίας, το οποίο είναι πάντοτε παρόν.
If you study how the mystery of iniquity works, go to Patriarchs and Prophets, the first chapter. Sister White tells us how Satan accomplished the mystery of iniquity in Heaven. There was going to be a test in Heaven about which angels would stay and which would be removed, and Satan was accomplishing the mystery of iniquity right there in Heaven prior to that testing process.
Εάν μελετήσετε πώς ενεργεί το μυστήριο της ανομίας, ανατρέξτε στο έργο Πατριάρχαι και Προφήται, στο πρώτο κεφάλαιο. Η αδελφή White μάς λέγει πώς ο Σατανάς επέτυχε το μυστήριο της ανομίας στον Ουρανό. Επρόκειτο να υπάρξει δοκιμασία στον Ουρανό ως προς το ποιοι άγγελοι θα παρέμεναν και ποιοι θα απομακρύνονταν, και ο Σατανάς επιτελούσε το μυστήριο της ανομίας εκεί ακριβώς, στον Ουρανό, πριν από εκείνη τη διαδικασία της δοκιμασίας.
Satan did this by insinuating doubt, placing his word above God's Word, and more importantly, by leading others to express his false teachings—a sinister activity. He would place doubt in your mind, and then you would go out and express that doubt to a group. If anyone complained about the doubt, they would complain about you, not about him.
Ο Σατανάς το έκανε αυτό υποβάλλοντας αμφιβολία, θέτοντας τον δικό του λόγο υπεράνω του Λόγου του Θεού, και, το σπουδαιότερο, οδηγώντας άλλους να εκφράζουν τις ψευδείς διδασκαλίες του—μια σκοτεινή δραστηριότητα. Θα έθετε αμφιβολία στον νου σου, και κατόπιν εσύ θα έβγαινες να εκφράσεις αυτή την αμφιβολία σε μια ομάδα. Αν κάποιος διαμαρτυρόταν για την αμφιβολία, θα διαμαρτυρόταν για σένα, όχι για εκείνον.
Recently, a pastor in Spokane, Washington, commented on Early Writings, page 74, saying, "I went to the dictionary of Ellen White's day and age, the Webster's Dictionary, and figures does not mean anything to do with arithmetic." Most people who heard that would not check it out and would believe him. At minimum, that pastor was sowing doubt about what the figures represent in this passage; in reality, he was lying. Webster's 1828 Dictionary says: FIGURE, n. In arithmetic, a character denoting a number, as 2, 7, 9.
Πρόσφατα, ένας ποιμένας στο Σποκέιν της Ουάσιγκτον σχολίασε σχετικά με το Early Writings, σελίδα 74, λέγοντας: «Πήγα στο λεξικό της εποχής της Έλεν Ουάιτ, το λεξικό Webster, και το figures δεν σημαίνει τίποτε που να έχει σχέση με την αριθμητική». Οι περισσότεροι από όσους το άκουσαν αυτό δεν θα το επαλήθευαν και θα τον πίστευαν. Τουλάχιστον, εκείνος ο ποιμένας έσπερνε αμφιβολία σχετικά με το τι αντιπροσωπεύουν τα figures σε αυτό το χωρίο· στην πραγματικότητα, έλεγε ψέματα. Το Webster’s Dictionary του 1828 λέει: FIGURE, ουσ. Στην αριθμητική, χαρακτήρας που δηλώνει έναν αριθμό, όπως 2, 7, 9.
He was expressing doubt, doing the work represented as the mystery of iniquity. He was identifying for Adventists, if they are willing to see, that in this time in Earth's history, you must understand the truth for yourself and not listen to human beings; because, ". . . the mystery of iniquity doth already work: . . . ."
Εξέφραζε αμφιβολία, επιτελώντας το έργο που παριστάνεται ως το μυστήριο της ανομίας. Υπέδειχνε στους Αντβεντιστές, αν είναι πρόθυμοι να δουν, ότι σε αυτήν την περίοδο της ιστορίας της γης, πρέπει να κατανοείτε την αλήθεια για τον εαυτό σας και να μην ακούτε ανθρώπινα όντα· διότι, «. . . το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται· . . . .»
Early Writings, page 74: ". . . that the figures were as He wanted them, that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed."
Πρώιμα Συγγράμματα, σελίδα 74: «. . . ότι οι αριθμοί ήσαν όπως Αυτός ήθελε, ότι η χείρ Του ήτο επάνω και εκάλυπτε ένα λάθος σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς δεν ηδύνατο να το ιδεί, έως ότου η χείρ Του απεσύρθη.»
It is misdirection, and theologians often do it. If you want to understand what a word means in the Bible or the Spirit of Prophecy, you do not look to the dictionaries first; you look to the prophet. For example, Daniel uses the Hebrew word rum in Daniel 8:11, translated as "taken away." People think it means "removed," but Daniel uses rum five other times, and it never means "take away"—it means "to lift up and exalt." So, to think rum in Daniel 8:11 means "take away" is to follow tradition, not how Daniel used the word.
Είναι παραπλάνηση, και οι θεολόγοι το κάνουν συχνά. Αν θέλετε να κατανοήσετε τι σημαίνει μια λέξη στη Βίβλο ή στο Πνεύμα της Προφητείας, δεν στρέφεστε πρώτα στα λεξικά· στρέφεστε στον προφήτη. Παραδείγματος χάριν, ο Δανιήλ χρησιμοποιεί την εβραϊκή λέξη rum στο Δανιήλ 8:11, η οποία μεταφράζεται ως «ἀφαιρέθηκε». Οι άνθρωποι νομίζουν ότι σημαίνει «απομακρύνθηκε», αλλά ο Δανιήλ χρησιμοποιεί το rum άλλες πέντε φορές, και ποτέ δεν σημαίνει «να αφαιρείται»—σημαίνει «να υψώνεται και να εξυψώνεται». Επομένως, το να θεωρεί κανείς ότι το rum στο Δανιήλ 8:11 σημαίνει «να αφαιρείται» είναι να ακολουθεί την παράδοση και όχι τον τρόπο με τον οποίο ο Δανιήλ χρησιμοποίησε τη λέξη.
Similarly, with Ellen White: If you want to claim that in Early Writings, 74, "figures" means art figures or graphics, you might say, "The dictionary in Ellen White's day does not say figures mean arithmetic," trusting that most people will not check. But if they did, they would find that figures do mean arithmetic.
Ομοίως, και στην περίπτωση της Έλλεν Γουάιτ: Αν θέλετε να ισχυρισθείτε ότι στο Early Writings, 74, η λέξη «figures» σημαίνει καλλιτεχνικές μορφές ή γραφικά, ίσως πείτε: «Το λεξικό στην εποχή της Έλλεν Γουάιτ δεν λέει ότι το figures σημαίνει αριθμητική», ελπίζοντας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα το ελέγξουν. Αν όμως το έκαναν, θα διαπίστωναν ότι το figures πράγματι σημαίνει αριθμητική.
But the first place you go is to Ellen White herself: What does she mean by figures? In Early Writings, page 74, she says, "His hand was over and hid a mistake in some of the figures," and on page 236 she says, "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods." The prophetess identifies that her terminology, figures, represents the prophetic periods—the arithmetic, not the artwork.
Αλλά το πρώτο μέρος στο οποίο στρέφεστε είναι η ίδια η Έλεν Ουάιτ: Τι εννοεί με τον όρο αριθμοί; Στα Πρώτα Γραπτά, σελίδα 74, λέει: «Το χέρι Του ήταν επάνω και έκρυβε ένα λάθος σε μερικούς από τους αριθμούς», και στη σελίδα 236 λέει: «Το χέρι Του κάλυπτε ένα λάθος στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων». Η προφήτις προσδιορίζει ότι η ορολογία της, αριθμοί, αναφέρεται στις προφητικές περιόδους — στην αριθμητική, όχι στο εικαστικό έργο.
So, what did the Lord hold His hand over? He held His hand over a mistake in the reckoning of the prophetic periods—the figures.
Λοιπόν, τι ήταν εκείνο πάνω στο οποίο ο Κύριος κράτησε το χέρι Του; Κράτησε το χέρι Του πάνω σε ένα σφάλμα στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων—στους αριθμούς.
Ellen White's Endorsement of the 2520
Η Επικύρωση του 2520 από την Έλεν Ουάιτ
This is the punch line. Many are presenting the same message we are, and I support them. But when it comes to the 2520 and whether Ellen White believed it was a valid prophecy, this is the argument—this is the proof and where you should start. All other arguments are valid and true, but this is the starting point.
Αυτό είναι το καίριο σημείο. Πολλοί παρουσιάζουν το ίδιο μήνυμα με εμάς, και τους υποστηρίζω. Όμως, όταν πρόκειται για το 2520 και για το αν η Έλεν Γουάιτ πίστευε ότι ήταν έγκυρη προφητεία, αυτό είναι το επιχείρημα—αυτή είναι η απόδειξη και από εδώ πρέπει να αρχίσετε. Όλα τα άλλα επιχειρήματα είναι έγκυρα και αληθή, αλλά αυτό είναι το σημείο αφετηρίας.
In Early Writings, page 74, where it says the Lord held His hand over a mistake in some of the figures, she defines what that means in the same book, on page 236: "I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them." She is talking about the Tarrying Time, the first disappointment.
Στο Early Writings, στη σελίδα 74, όπου αναφέρεται ότι ο Κύριος κράτησε το χέρι Του επάνω από ένα σφάλμα σε ορισμένους από τους υπολογισμούς, η ίδια ορίζει τι σημαίνει αυτό στο ίδιο βιβλίο, στη σελίδα 236: «Είδα τον λαό του Θεού χαρούμενο μέσα στην προσδοκία, να αναμένει τον Κύριό του. Αλλά ο Θεός είχε σκοπό να τους δοκιμάσει». Μιλά για τον Χρόνο της Καθυστέρησης, την πρώτη απογοήτευση.
She is not talking about the Disappointment on October 22, 1844, because they are going to be proved there too; but here she is talking about the tarrying time: "God designed to prove them." "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods." How was He going to prove them by the tarrying time? By holding His hand over their understanding of the prophetic periods. You have nothing to fear for the future, except as we forget how the Lord has led us in the past, in the history of the Millerites and His teachings.
Δεν αναφέρεται στην Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, διότι και εκεί επρόκειτο να δοκιμασθούν· αλλά εδώ αναφέρεται στον χρόνο της καθυστέρησης: «Ο Θεός προόρισε να τους δοκιμάσει». «Το χέρι Του κάλυψε ένα σφάλμα στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων». Πώς επρόκειτο να τους δοκιμάσει μέσω του χρόνου της καθυστέρησης; Κρατώντας το χέρι Του επάνω στην κατανόησή τους των προφητικών περιόδων. Δεν έχετε τίποτε να φοβηθείτε για το μέλλον, παρά μόνον εφόσον λησμονούμε πώς ο Κύριος μάς οδήγησε στο παρελθόν, στην ιστορία των Μιλλεριτών και στις διδασκαλίες Του.
These prophetic periods are the teachings that produced the tarrying time. "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake,"—singular mistake—"and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
Αυτές οι προφητικές περίοδοι είναι οι διδασκαλίες που προκάλεσαν τον χρόνο της καθυστέρησης. «Το χέρι Του σκέπασε ένα σφάλμα στον υπολογισμό των προφητικών περιόδων. Εκείνοι που ανέμεναν τον Κύριό τους δεν ανακάλυψαν αυτό το σφάλμα»—ένα σφάλμα, στον ενικό—«και οι πλέον μορφωμένοι άνδρες, που εναντιώνονταν στον χρόνο, επίσης απέτυχαν να το διακρίνουν. Ο Θεός είχε σκοπό ο λαός Του να συναντήσει απογοήτευση. Ο χρόνος παρήλθε, και εκείνοι που είχαν προσβλέψει με χαρμόσυνη προσδοκία στον Σωτήρα τους ήταν θλιμμένοι και αποκαρδιωμένοι, ενώ εκείνοι που δεν είχαν αγαπήσει την εμφάνιση του Ιησού, αλλά είχαν δεχθεί το μήνυμα από φόβο, ευχαριστήθηκαν που δεν ήλθε κατά τον καιρό της προσδοκίας. Η ομολογία τους δεν είχε επηρεάσει την καρδιά ούτε είχε εξαγνίσει τη ζωή. Η παρέλευση του χρόνου ήταν άριστα υπολογισμένη ώστε να αποκαλύψει τέτοιες καρδιές. Αυτοί ήταν οι πρώτοι που στράφηκαν και χλεύασαν τους θλιμμένους, απογοητευμένους εκείνους που πράγματι αγαπούσαν την εμφάνιση του Σωτήρα τους. Είδα τη σοφία του Θεού στο να δοκιμάσει τον λαό Του και να του δώσει μια διερευνητική δοκιμασία, για να αποκαλύψει εκείνους που θα οπισθοχωρούσαν και θα επέστρεφαν πίσω στην ώρα της δοκιμασίας.
Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God's anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake—singular—was explained.
Ο Ιησούς και όλη η επουράνια στρατιά έβλεπαν με συμπάθεια και αγάπη εκείνους που, με γλυκιά προσδοκία, είχαν ποθήσει να δουν Εκείνον τον οποίον η ψυχή τους αγαπούσε. Άγγελοι αιωρούνταν γύρω τους, για να τους στηρίξουν κατά την ώρα της δοκιμασίας τους. Όσοι είχαν παραμελήσει να δεχθούν το ουράνιο μήνυμα αφέθηκαν στο σκότος, και η οργή του Θεού εξήφθη εναντίον τους, επειδή δεν ήθελαν να δεχθούν το φως το οποίο Αυτός τους είχε αποστείλει από τον ουρανό. Εκείνοι οι πιστοί, απογοητευμένοι άνθρωποι, που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν γιατί ο Κύριός τους δεν ήλθε, δεν αφέθηκαν στο σκότος. Και πάλιν οδηγήθηκαν στις Γραφές τους, για να ερευνήσουν τις προφητικές περιόδους. Η χείρ του Κυρίου απεσύρθη από τους αριθμούς, και το σφάλμα—μοναδικό—εξηγήθηκε.
Here she explains the mistake in the figures on the 1843 Chart, and she has already defined that the figures represent the prophetic periods. "They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844." End of discussion! Ellen White places her seal of approval on the 2520.
Εδώ εξηγεί το σφάλμα στους αριθμούς του Πίνακα του 1843, και έχει ήδη ορίσει ότι οι αριθμοί αυτοί αντιπροσωπεύουν τις προφητικές περιόδους. «Είδαν ότι οι προφητικές περίοδοι έφθαναν έως το 1844, και ότι τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία τα οποία είχαν παρουσιάσει για να δείξουν ότι οι προφητικές περίοδοι έληγαν το 1843, απέδειξαν ότι θα τερματίζονταν το 1844». Τέλος της συζήτησης! Η Έλλεν Γουάιτ θέτει τη σφραγίδα της εγκρίσεώς της στο 2520.
There are only three prophetic periods on the 1843 Chart that they understood ended in 1843: The 1335, the 2520, and the 2300. God held His hand over a mistake in some of the figures—the prophetic periods on this Chart—until His hand was removed. When He removed His hand, the faithful waiting ones were led to study the prophetic periods again and found that the same evidence that led them to present that the prophetic periods closed in 1843 was then recognized to prove that two ended in 1844.
Υπάρχουν μόνον τρεις προφητικές περίοδοι στο Διάγραμμα του 1843, τις οποίες είχαν κατανοήσει ότι έληγαν το 1843: οι 1335, οι 2520 και οι 2300. Ο Θεός εκράτησε την χείρα Αυτού επάνω σε ένα σφάλμα σε ορισμένους από τους αριθμούς—στις προφητικές περιόδους του Διαγράμματος αυτού—έως ότου η χείρα Αυτού απεσύρθη. Όταν απέσυρε την χείρα Αυτού, οι πιστοί αναμένοντες οδηγήθηκαν να μελετήσουν εκ νέου τις προφητικές περιόδους και ανεκάλυψαν ότι η ίδια απόδειξη που τους είχε οδηγήσει να παρουσιάσουν ότι οι προφητικές περίοδοι έκλειναν το 1843, τότε αναγνωρίσθηκε ότι απεδείκνυε πως δύο εξ αυτών έληγαν το 1844.
The 1335 begins in 508 and ends in 1843. The 2520 begins in 677BC and is impacted by the fullness of the year. The Pioneers thought it ended in 1843, but later understood that the same evidence that led them to predict 1843 proved that the 2520 prophecy ended in 1844. The 2300 prophecy begins in 457BC, and they had thought it ended in 1843, but after the disappointment, through their study of the prophetic periods, they realized it ended in 1844.
Οι 1335 αρχίζουν το 508 και τελειώνουν το 1843. Οι 2520 αρχίζουν το 677 π.Χ. και επηρεάζονται από την πληρότητα του έτους. Οι Πρωτοπόροι νόμιζαν ότι έληγαν το 1843, αλλά αργότερα κατανόησαν ότι τα ίδια τεκμήρια που τους οδήγησαν να προβλέψουν το 1843 απέδειξαν ότι η προφητεία των 2520 έληγε το 1844. Η προφητεία των 2300 αρχίζει το 457 π.Χ., και είχαν νομίσει ότι έληγε το 1843, αλλά μετά την απογοήτευση, μέσω της μελέτης τους των προφητικών περιόδων, συνειδητοποίησαν ότι έληγε το 1844.
There are only three prophecies they predicted would end in 1843, and one of them does: the 1335. This prophecy is not the one the Lord held His hand over. It identifies the history of the Millerites from the Tarrying Time, through the Midnight Cry, up to October 22, 1844.
Υπάρχουν μόνον τρεις προφητείες για τις οποίες προέβλεπαν ότι θα έληγαν το 1843, και μία από αυτές πράγματι λήγει τότε: οι 1335. Αυτή η προφητεία δεν είναι εκείνη επί της οποίας ο Κύριος είχε θέσει την χείρα Του. Προσδιορίζει την ιστορία των Μιλλεριτών από τον Χρόνο της Καθυστέρησης, μέσω της Κραυγής του Μεσονυκτίου, έως την 22α Οκτωβρίου 1844.
In yesterday's presentation, we ended with this quote from Ellen White: "Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844." This is "Blessed is he who comes to 1843." In the next paragraph, she says, "The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God's appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony." Manuscript Releases, volume 21, 437.
Στη χθεσινή παρουσίαση, ολοκληρώσαμε με το εξής παράθεμα από την Έλεν Γουάιτ: «Μακάριοι οι οφθαλμοί που είδαν τα πράγματα τα οποία εθεάθησαν το 1843 και το 1844.» Αυτό είναι: «Μακάριος είναι εκείνος που έρχεται στο 1843.» Στην επόμενη παράγραφο, λέγει: «Το μήνυμα εδόθη. Και δεν θα έπρεπε να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρούνται· το τελικό έργο πρέπει να γίνει. Ένα μεγάλο έργο θα γίνει σε σύντομο χρόνο. Ένα μήνυμα θα δοθεί σύντομα με θεία εντολή, το οποίο θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του.» Manuscript Releases, τόμος 21, 437.
Daniel standing in his lot is verse 13 of Daniel 12. "Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844" is verse 12. Ellen White is giving divine commentary on Daniel 12:12–13, saying that these verses are not about a time prophecy, but about an experience that includes 1843 and 1844, produced by a misunderstanding of 1843 that produces a tarrying time. When the tarrying time comes, "Blessed is he who waiteth." Though the vision tarry, wait for it. Blessed is the one who faithfully waits from the Tarrying Time until the door is closed. What the faithful see in 1843 and 1844 is a blessing that leads him into the Most Holy Place.
Ο Δανιήλ ιστάμενος εν τω κλήρω αυτού είναι το εδάφιο 13 του Δανιήλ 12. «Μακάριοι είναι οι οφθαλμοί που είδαν τα πράγματα τα οποία εθεάθησαν το 1843 και το 1844» είναι το εδάφιο 12. Η Ellen White δίδει θεία ερμηνευτική εξήγηση επί του Δανιήλ 12:12–13, λέγοντας ότι τα εδάφια αυτά δεν αφορούν χρονική προφητεία, αλλά εμπειρία που περιλαμβάνει το 1843 και το 1844, παραγόμενη από παρανόηση σχετικά με το 1843, η οποία επιφέρει χρόνο αναμονής. Όταν έλθει ο χρόνος της αναμονής, «μακάριος ο υπομένων». Αν και η όρασις βραδύνει, περίμενε αυτήν. Μακάριος είναι εκείνος που πιστώς αναμένει από τον Χρόνο της Αναμονής έως ότου κλείσει η θύρα. Εκείνο που οι πιστοί βλέπουν το 1843 και το 1844 είναι ευλογία που τον οδηγεί στα Άγια των Αγίων.
The 1335 prophecy ended in 1843, marking the arrival of the Midnight Cry. The 2520 and 2300 prophetic periods end in 1844. Ellen White says that the same evidence that led them to proclaim that the 2520, 2300, and 1335 ended in 1843 was then recognized to prove that they would terminate in 1844.
Η προφητεία των 1335 έληξε το 1843, σηματοδοτώντας την έλευση της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Οι προφητικές περίοδοι των 2520 και 2300 λήγουν το 1844. Η Έλεν Γουάιτ λέγει ότι τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία που τους οδήγησαν να διακηρύξουν ότι τα 2520, 2300 και 1335 έληξαν το 1843, αναγνωρίσθηκαν τότε ότι αποδείκνυαν πως θα τερματίζονταν το 1844.
"Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—'Though it [the vision] tarry, wait for it.' In their love for Christ's immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
Φως από τον Λόγο του Θεού έλαμψε επάνω στη θέση τους, και ανακάλυψαν έναν χρόνο καθυστέρησης—«Εάν βραδύνη [η όρασις], πρόσμενον αυτήν». Μέσα στην αγάπη τους για την άμεση έλευση του Χριστού, είχαν παραβλέψει τη βράδυνση της οράσεως, η οποία ήταν υπολογισμένη να φανερώσει τους αληθινά προσμένοντες. Και πάλι είχαν ένα χρονικό σημείο. Πλην όμως, είδα ότι πολλοί από αυτούς δεν μπορούσαν να υπερβούν τη βαριά τους απογοήτευση, ώστε να αποκτήσουν εκείνον τον βαθμό ζήλου και ενεργητικότητας που είχε χαρακτηρίσει την πίστη τους το 1843.
"Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God's people, who were living out the heaven-sent message."
Ο Σατανάς και οι άγγελοί του θριάμβευσαν επάνω τους, και εκείνοι που δεν ήθελαν να δεχθούν το μήνυμα συνεχάρησαν τον εαυτό τους για τη διορατική τους κρίση και τη σοφία τους, επειδή δεν δέχθηκαν την πλάνη, όπως την αποκαλούσαν. Δεν συνειδητοποιούσαν ότι απέρριπταν τη βουλή του Θεού εναντίον του εαυτού τους και ότι εργάζονταν σε ένωση με τον Σατανά και τους αγγέλους του, για να φέρουν σύγχυση στον λαό του Θεού, ο οποίος ζούσε το εξ ουρανού σταλμένο μήνυμα.
In this history, there are two classes of worshippers. The unfaithful class ridicules the waiting ones, but the waiting ones are led back to the prophetic periods and come to understand that the same evidence that led them to identify the conclusion of the 2520 and the 2300 in 1843 proved that they ended in 1844.
Σε αυτή την ιστορία, υπάρχουν δύο τάξεις λατρευτών. Η άπιστη τάξη χλευάζει εκείνους που αναμένουν, αλλά εκείνοι που αναμένουν οδηγούνται πίσω στις προφητικές περιόδους και κατανοούν ότι τα ίδια αποδεικτικά στοιχεία που τους οδήγησαν να προσδιορίσουν την ολοκλήρωση των 2520 και των 2300 στο 1843 απέδειξαν ότι αυτά έληγαν το 1844.
Even though the waiting ones recognized this, they were not as on fire for the Lord as before the first disappointment. They would be rekindled at the message of the Midnight Cry. The waiting ones had already understood 1844, the end of the prophecies, before the Midnight Cry.
Παρότι οι αναμένοντες το αναγνώρισαν αυτό, δεν ήσαν τόσο φλογεροί για τον Κύριο όσο πριν από την πρώτη απογοήτευση. Θα αναζωπυρώνονταν με το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Οι αναμένοντες είχαν ήδη κατανοήσει το 1844, το τέλος των προφητειών, πριν από την Κραυγή του Μεσονυκτίου.
The Midnight Cry message allowed the waiting ones to identify October 22, 1844. With that information, it was not just somewhere in 1844; it was on this very day, and that empowered the message.
Το μήνυμα της Μεσονυκτίου Κραυγής επέτρεψε στους αναμένοντες να προσδιορίσουν την 22α Οκτωβρίου 1844. Με αυτή την πληροφορία, δεν επρόκειτο απλώς για κάποιο χρονικό σημείο μέσα στο 1844· ήταν αυτή ακριβώς η ημέρα, και αυτό προσέδωσε δύναμη στο μήνυμα.
Do you see the process? The teachings that produce this experience are three prophecies: the 1335, the 2300, and the 2520.
Βλέπετε τη διαδικασία; Οι διδασκαλίες που παράγουν αυτή την εμπειρία είναι τρεις προφητείες: το 1335, το 2300 και το 2520.
After realizing this, they began proclaiming, "Come out of Babylon." This is the Second Angel's Message.
Αφού το συνειδητοποίησαν αυτό, άρχισαν να διακηρύττουν: «Εξέλθετε εκ της Βαβυλώνος». Αυτό είναι το Μήνυμα του Δευτέρου Αγγέλου.
Let us be clear: What ends at the tarrying time? The use of the 1843 Chart. They set this Chart aside because they now understood the Lord was coming in 1844, while the Chart said 1843. So, they set the Chart aside for the history of the Second Angel's Message.
Ας είμεθα σαφείς: Τι παύει κατά τον χρόνο της καθυστερήσεως; Η χρήση του Διαγράμματος του 1843. Έθεσαν το Διάγραμμα αυτό κατά μέρος, διότι πλέον κατανοούσαν ότι ο Κύριος επρόκειτο να έλθει το 1844, ενώ το Διάγραμμα έλεγε 1843. Έτσι, έθεσαν το Διάγραμμα κατά μέρος για την ιστορία του Μηνύματος του Δευτέρου Αγγέλου.
What becomes their message in the history of the Second Angel? The last paragraph explains.
Τι καθίσταται το μήνυμά τους στην ιστορία του Δευτέρου Αγγέλου; Η τελευταία παράγραφος το εξηγεί.
"The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844."
Οι πιστοί σ’ αυτό το μήνυμα καταπιέζονταν μέσα στις εκκλησίες. Για ένα διάστημα, εκείνοι που δεν ήθελαν να δεχθούν το μήνυμα συγκρατούνταν από τον φόβο και δεν εκδήλωναν τα αισθήματα της καρδιάς τους· αλλ’ η παρέλευση του χρόνου αποκάλυψε τα αληθινά τους αισθήματα. Επιθυμούσαν να φιμώσουν τη μαρτυρία την οποία οι προσμένοντες αισθάνονταν εξαναγκασμένοι να δώσουν, ότι οι προφητικές περίοδοι εκτείνονταν έως το 1844.
What prophetic periods? The 2520 and the 2300. That is their message in this history. Now they are saying, "We get it! These prophecies extend to 1844." Their message in the history of the Midnight Cry is the 2520 and the 2300-year prophecies.
Ποιες προφητικές περίοδοι; Η 2520 και η 2300. Αυτό είναι το μήνυμά τους μέσα σε αυτή την ιστορία. Τώρα λέγουν: «Το κατανοούμε! Αυτές οι προφητείες εκτείνονται έως το 1844». Το μήνυμά τους στην ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου είναι οι προφητείες των 2520 και 2300 ετών.
"For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake—singular mistake—and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it."
Για ένα διάστημα, εκείνοι που δεν ήθελαν να δεχθούν το μήνυμα συγκρατούνταν από τον φόβο ώστε να μη εκδηλώσουν τα αισθήματα της καρδιάς τους· όμως η παρέλευση του χρόνου αποκάλυψε τα αληθινά τους αισθήματα. Επιθυμούσαν να φιμώσουν τη μαρτυρία την οποία οι αναμένοντες αισθάνονταν υποχρεωμένοι να δώσουν, ότι οι προφητικές περίοδοι εκτείνονταν έως το 1844. Με σαφήνεια οι πιστοί εξήγησαν το σφάλμα τους—ιδιότυπο σφάλμα—και παρέθεσαν τους λόγους για τους οποίους ανέμεναν τον Κύριό τους το 1844. Οι αντίπαλοί τους δεν μπορούσαν να προβάλουν κανένα επιχείρημα εναντίον των ισχυρών λόγων που είχαν παρουσιαστεί. Ωστόσο η οργή των εκκλησιών εξάφθηκε· είχαν αποφασίσει να μη ακούσουν τα αποδεικτικά στοιχεία και να αποκλείσουν τη μαρτυρία από τις εκκλησίες, ώστε οι λοιποί να μη μπορέσουν να την ακούσουν.
What happens when you present the 2520 in connection with the 2300 days? In the Millerite History, you get shut out of the churches, and there is an effort to silence that message.
Τι συμβαίνει όταν παρουσιάζετε το 2520 σε συνάρτηση με τις 2300 ημέρες; Στην ιστορία των Μιλλεριτών, αποκλείεστε από τις εκκλησίες, και καταβάλλεται προσπάθεια να αποσιωπηθεί εκείνο το μήνυμα.
"Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel." Early Writings, 235–237.
«Εκείνοι που δεν ετόλμησαν να στερήσουν από τους άλλους το φως το οποίο ο Θεός τους είχε δώσει, αποκλείσθηκαν από τις εκκλησίες· αλλ’ ο Ιησούς ήταν μαζί τους, και αυτοί αγάλλονταν στο φως του προσώπου Του. Ήσαν προετοιμασμένοι να δεχθούν το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου.» Early Writings, 235–237.
Without going into a study on the 2520, what we are trying to show is that Ellen White places her seal of approval on the 2520. If you cannot see this, you need to pray that Jesus will remove the scales from your eyes. Ellen White said that the same evidence that led them to predict 1843 was then seen to prove that these prophetic periods ended in 1844. She always identifies the prophetic periods, or the figures, in the plural. There are only three prophetic periods on the 1843 Chart that ended in 1843.
Χωρίς να υπεισέλθουμε σε μελέτη περί του 2520, εκείνο που επιδιώκουμε να δείξουμε είναι ότι η Έλλεν Γουάιτ θέτει τη σφραγίδα της επιδοκιμασίας της επί του 2520. Εάν δεν μπορείτε να το διακρίνετε αυτό, χρειάζεται να προσευχηθείτε ώστε ο Ιησούς να αφαιρέσει τις λεπίδες από τα μάτια σας. Η Έλλεν Γουάιτ είπε ότι η ίδια απόδειξη που τους είχε οδηγήσει να προβλέψουν το 1843, κατόπιν φάνηκε ότι αποδείκνυε πως αυτές οι προφητικές περίοδοι έληγαν το 1844. Πάντοτε προσδιορίζει τις προφητικές περιόδους, ή τα αριθμητικά σχήματα, στον πληθυντικό. Υπάρχουν μόνο τρεις προφητικές περίοδοι στον Πίνακα του 1843 που έληγαν το 1843.
The one that does end in 1843, the 1335, requires, for grammatical correctness, at least two prophetic periods for her to say "figures" and "prophetic periods." If there are three and you take away one, then the two she endorses are the 2520 and the 2300, regardless of what anyone else may say.
Εκείνο που πράγματι λήγει το 1843, δηλαδή το 1335, απαιτεί, για γραμματική ακρίβεια, τουλάχιστον δύο προφητικές περιόδους, ώστε εκείνη να αναφερθεί σε «αριθμούς» και «προφητικές περιόδους». Εάν υπάρχουν τρεις και αφαιρέσετε τη μία, τότε οι δύο τις οποίες εκείνη επικυρώνει είναι το 2520 και το 2300, ανεξαρτήτως του τι μπορεί να πει οποιοσδήποτε άλλος.
In this history, including the Adventists' Great Disappointment on October 22, 1844, the Lord was producing an experience where they were being shut out of the churches so they could stand not upon the influence of men but upon the Word of God. They needed that experience to have the faith to move into the Most Holy Place with Jesus Christ. He was perfecting them to bring to a conclusion the Everlasting Gospel.
Σε αυτή την ιστορία, περιλαμβανομένης της Μεγάλης Απογοητεύσεως των Αντβεντιστών στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο Κύριος διαμόρφωνε μια εμπειρία κατά την οποία αποκλείονταν από τις εκκλησίες, ώστε να στηρίζονται όχι στην επιρροή των ανθρώπων αλλά στον Λόγο του Θεού. Χρειάζονταν αυτή την εμπειρία, ώστε να έχουν την πίστη να εισέλθουν με τον Ιησού Χριστό στα Άγια των Αγίων. Τους τελειοποιούσε για να φέρει σε ολοκλήρωση το Αιώνιο Ευαγγέλιο.
Testimony of the Pioneers: James White and Uriah Smith
Μαρτυρία των Πρωτοπόρων: Τζέιμς Ουάιτ και Ουράια Σμιθ
Next, we have two Pioneers, James White and Uriah Smith. These are the primary men modern theologians reference to claim that James White rejected the 2520 in 1863 and Uriah Smith rejected it in his writings in the 1870s and 1880s.
Κατόπιν, έχουμε δύο Πρωτοπόρους, τον James White και τον Uriah Smith. Αυτοί είναι οι κύριοι άνδρες στους οποίους παραπέμπουν οι σύγχρονοι θεολόγοι, προκειμένου να ισχυριστούν ότι ο James White απέρριψε το 2520 το 1863 και ότι ο Uriah Smith το απέρριψε στα συγγράμματά του κατά τις δεκαετίες του 1870 και του 1880.
We are going back to 1844 and shortly thereafter to see how James White and Uriah Smith describe this identical history that Ellen White has just described. She talks about the prophetic periods and the Lord removing His hand and seeing the mistake, and so do these two Pioneers.
Επιστρέφουμε στο 1844 και λίγο αργότερα, για να δούμε πώς ο James White και ο Uriah Smith περιγράφουν αυτήν την ίδια ακριβώς ιστορία που μόλις περιέγραψε η Ellen White. Εκείνη μιλά για τις προφητικές περιόδους και για το ότι ο Κύριος αποσύρει το χέρι Του και επιτρέπει να φανεί το λάθος, και το ίδιο κάνουν και αυτοί οι δύο Πρωτοπόροι.
Ellen White does not say "2520" or "seven times," but Uriah Smith and James White do. They make it clear that the prophetic periods recognized in this history were the 2520 and the 2300.
Η Ellen White δεν αναφέρει το «2520» ούτε το «επτά καιροί», αλλά ο Uriah Smith και ο James White το αναφέρουν. Καθιστούν σαφές ότι οι προφητικές περίοδοι που αναγνωρίσθηκαν σε αυτή την ιστορία ήταν το 2520 και το 2300.
James White, Review and Herald, volume 1, July 9, 1851: "Says an objector, 'I do not believe that the midnight cry has yet been given.' Neither do we believe that the midnight cry has been heard by us, or that it ever will be. The cry of Matthew 25:6, 'Behold the bridegroom cometh,' is in the history of an eastern marriage. But that a cry was given, and fully received by the entire Advent body in the autumn of 1844, that compares well with the midnight cry of the parable, should not be denied by those who had an experience in it."
Τζέιμς Ουάιτ, Review and Herald, τόμος 1, 9 Ιουλίου 1851: «Λέγει ένας αντιλέγων: “Δεν πιστεύω ότι η κραυγή του μεσονυκτίου έχει ακόμη δοθεί.” Ούτε κι εμείς πιστεύουμε ότι η κραυγή του μεσονυκτίου έχει ακουσθεί από εμάς, ή ότι ποτέ θα ακουσθεί. Η κραυγή του Ματθαίου 25:6, “Ιδού, ο νυμφίος έρχεται”, βρίσκεται στην ιστορία ενός ανατολικού γάμου. Αλλά ότι μια κραυγή δόθηκε, και έγινε πλήρως δεκτή από ολόκληρο το σώμα των Αντβεντιστών το φθινόπωρο του 1844, η οποία συγκρίνεται εύστοχα με την κραυγή του μεσονυκτίου της παραβολής, δεν θα πρέπει να αρνείται από εκείνους που είχαν εμπειρία σε αυτήν.»
James White is dealing with a history where people are rejecting the Midnight Cry and falling off the path. He is responding to this and will discuss this history.
Ο Ιάκωβος Γουάιτ πραγματεύεται μια ιστορία στην οποία άνθρωποι απορρίπτουν την Κραυγή του Μεσονυκτίου και εκπίπτουν από την οδό. Ανταποκρίνεται σε αυτό και θα εξετάσει αυτή την ιστορία.
"It came in the right time. The cry of the parable immediately followed the delay, and the slumbering and sleeping. This followed our delay, having been disappointed, and reached our ears while in a dormant state. That cry waked up the ten virgins, and led them to trim their lamps. This, attended by the power of the Spirit, aroused the Advent people, and led them to search the Bible as never before, and to consecrate themselves and their worldly possessions wholly to the Lord. Those who gave the cry that the Lord would come at the seventh month, 1844, clearly saw that the prophetic periods reached to that time, therefore, the evidence that had been presented from the periods to prove that the Advent would be in 1843, proved that it would be in 1844. We then saw an error in that manner of reckoning which terminated the 2300 days in 1843. None of those who wrote against the Advent saw it. The hand of Providence—capital 'P'—covered the mistake—singular—until the time came for it to be seen. The error was in taking 457 full years from the 2300, which left 1843, without making any account of the fraction of the year 457 B.C., that had passed, when the commandment went forth, from which the 70 weeks are reckoned."
«Ήλθε στον κατάλληλο καιρό. Η κραυγή της παραβολής ακολούθησε αμέσως την καθυστέρηση, και τη νύστα και τον ύπνο. Αυτό επακολούθησε της δικής μας καθυστέρησης, αφού είχαμε απογοητευθεί, και έφθασε στα ώτα μας ενώ βρισκόμασταν σε κατάσταση αδράνειας. Εκείνη η κραυγή ξύπνησε τις δέκα παρθένες και τις οδήγησε να περιποιηθούν τις λαμπάδες τους. Αυτό, συνοδευόμενο από τη δύναμη του Πνεύματος, αφύπνισε τον λαό της Παρουσίας και τους οδήγησε να ερευνήσουν τη Βίβλο όπως ποτέ προηγουμένως, και να αφιερώσουν τον εαυτό τους και τα εγκόσμια υπάρχοντά τους ολοκληρωτικά στον Κύριο. Εκείνοι που έδωσαν την κραυγή ότι ο Κύριος θα ερχόταν κατά τον έβδομο μήνα, το 1844, έβλεπαν καθαρά ότι οι προφητικές περίοδοι έφθαναν έως εκείνον τον καιρό· επομένως, οι αποδείξεις που είχαν παρουσιασθεί από τις περιόδους για να αποδείξουν ότι η Παρουσία θα ήταν το 1843, απέδειξαν ότι θα ήταν το 1844. Τότε είδαμε ένα σφάλμα σε εκείνον τον τρόπο υπολογισμού που κατέληγε στις 2300 ημέρες το 1843. Κανείς από εκείνους που έγραψαν εναντίον της Παρουσίας δεν το είδε. Η χείρ της Πρόνοιας—με κεφαλαίο «Π»—κάλυψε το σφάλμα—ενικός—μέχρις ότου ήλθε ο καιρός να φανεί. Το σφάλμα συνίστατο στο ότι αφαιρούσαν 457 πλήρη έτη από τις 2300, πράγμα που άφηνε το 1843, χωρίς να λαμβάνουν καθόλου υπόψη το κλάσμα του έτους 457 π.Χ. που είχε ήδη παρέλθει, όταν εξήλθε το πρόσταγμα, από το οποίο λογίζονται οι 70 εβδομάδες.»
"Our minds were directed to that point of time, [1843,] from the fact that dating the several prophetic periods from those years in which the best chronologers assign the fulfillment of those events which were to mark their commencement, they all seemed to terminate that year.'"
«Ο νους μας στράφηκε προς εκείνο το χρονικό σημείο, [1843,] από το γεγονός ότι, υπολογίζοντας τις διάφορες προφητικές περιόδους από εκείνα τα έτη στα οποία οι εγκυρότεροι χρονολόγοι τοποθετούν την εκπλήρωση των γεγονότων που επρόκειτο να σηματοδοτήσουν την έναρξή τους, όλες φαίνονταν να λήγουν κατά το έτος εκείνο.»
Now he tells us the prophetic periods they thought terminated in 1843.
Τώρα μας λέγει τις προφητικές περιόδους που εκείνοι νόμιζαν ότι έληγαν το 1843.
"This was, however, only apparent." Only apparent that they ended in 1843. They would find that they ended in 1844.
«Αυτό ήταν, ωστόσο, μόνον φαινομενικό.» Μόνον φαινομενικά έληγαν το 1843. Θα διαπίστωναν ότι έληγαν το 1844.
"We date the 'seven times,' or 2520 years, from the captivity of Manasseh, which is, with great unanimity, placed by chronologers BC677.' These are the prophetic periods that they were dealing with. 'This date is the only one we have ever reckoned from, for the commencement of this period; and subtracting 677 BC from 2520 years there remained AD1843. We, however, did not observe that as it would require 677 full years BC and 1843 full years AD to complete 2520 years, that it would also oblige us to extend this period as far into 1844 as it might have commenced after the beginning of 677 BC.'
«Χρονολογούμε τους “επτά καιρούς”, ή 2520 έτη, από την αιχμαλωσία του Μανασσή, η οποία, με μεγάλη ομοφωνία, τοποθετείται από τους χρονολόγους στο 677 π.Χ.» Αυτές ήσαν οι προφητικές περίοδοι με τις οποίες ασχολούνταν. «Αυτή η χρονολογία είναι η μόνη από την οποία υπολογίσαμε ποτέ την έναρξη αυτής της περιόδου· και αφαιρώντας το 677 π.Χ. από τα 2520 έτη, απέμενε το 1843 μ.Χ. Εμείς, όμως, δεν παρατηρήσαμε ότι, καθώς θα απαιτούνταν 677 πλήρη έτη π.Χ. και 1843 πλήρη έτη μ.Χ. για να συμπληρωθούν τα 2520 έτη, τούτο θα μας υποχρέωνε επίσης να επεκτείνουμε αυτή την περίοδο τόσο μέσα στο 1844 όσο θα μπορούσε να είχε αρχίσει μετά την έναρξη του 677 π.Χ.»
The prophetic periods that "the hand of Providence kept his hand over the mistake," included the 2520.
Οι προφητικές περίοδοι κατά τις οποίες «το χέρι της Πρόνοιας κράτησε το χέρι του επάνω στο λάθος» περιλάμβαναν και το 2520.
Uriah Smith: "As time continued beyond 1843, many began to inquire the reasons of their disappointment respecting the year of their expected deliverance. It was then seen, that commencing all the prophetic periods in the years BC, where we had always dated their commencement, they would not be respectively completed, even upon the supposition that our chronology and date of their commencement were correct, until sometime within the year 1844. Thus, of the seven times, or 2520 years, commencing in BC677—the great jubilee, or 2450 years [not represented on either the 1843 or 1850 charts.], commencing in BC607—and the 2300 years of Daniel, commencing in BC457—as a portion of each of those years, from which the prophetic periods were respectively dated, had expired before the occurrence of the several events which marked their commencement, it would be necessary that they should extend as far into 1844, as they respectively commenced after the beginning of the years BC from which they are severally reckoned, in order, either to complete the number of years in each, or to test the correctness of our chronology. But there was no clue to the time, in the respective years BC, at which the several periods began; and consequently the time in the year of their termination, could not be accurately marked."
Ο Uriah Smith: «Καθώς ο χρόνος προχωρούσε πέραν του 1843, πολλοί άρχισαν να ερευνούν τους λόγους της απογοητεύσεώς τους σχετικά με το έτος της αναμενόμενης απελευθερώσεώς τους. Τότε κατέστη φανερό ότι, εάν όλες οι προφητικές περίοδοι άρχιζαν στα έτη π.Χ., όπου πάντοτε είχαμε τοποθετήσει την έναρξή τους, δεν θα ολοκληρώνονταν αντιστοίχως, ακόμη και υπό την υπόθεση ότι η χρονολογία μας και η χρονολόγηση της ενάρξεώς τους ήσαν ορθές, παρά μόνο κάποια στιγμή εντός του έτους 1844. Έτσι, οι επτά καιροί, ή 2520 έτη, που αρχίζουν στο 677 π.Χ. — το μεγάλο ιωβηλαίο, ή 2450 έτη [δεν παριστάνεται ούτε στο διάγραμμα του 1843 ούτε σε εκείνο του 1850.], που αρχίζει στο 607 π.Χ. — και τα 2300 έτη του Δανιήλ, που αρχίζουν στο 457 π.Χ. — καθώς ένα μέρος εκάστου εκείνων των ετών, από τα οποία αντιστοίχως χρονολογούνταν οι προφητικές περίοδοι, είχε παρέλθει πριν από την επέλευση των διαφόρων γεγονότων που σημείωναν την έναρξή τους, θα ήταν αναγκαίο να εκτείνονται εντός του 1844 τόσο όσο αντιστοίχως άρχιζαν μετά την έναρξη των ετών π.Χ. από τα οποία υπολογίζονται χωριστά, προκειμένου είτε να συμπληρωθεί ο αριθμός των ετών σε καθεμία είτε να ελεγχθεί η ορθότητα της χρονολογίας μας. Αλλά δεν υπήρχε κανένα στοιχείο ως προς τον χρόνο, μέσα στα αντίστοιχα έτη π.Χ., κατά τον οποίο άρχιζαν οι διάφορες περίοδοι· και, κατά συνέπεια, ο χρόνος μέσα στο έτος της λήξεώς τους δεν μπορούσε να προσδιορισθεί με ακρίβεια.»
Uriah Smith and James White both testify that the prophetic periods recognized to conclude in 1844 were the 2520 and the 2300 years, using the same expressions as Ellen White in Early Writings, page 236 and onward.
Ο Uriah Smith και ο James White αμφότεροι μαρτυρούν ότι οι προφητικές περίοδοι οι οποίες αναγνωρίζονταν ότι κατέληγαν στο 1844 ήταν τα 2520 και τα 2300 έτη, χρησιμοποιώντας τις ίδιες εκφράσεις με την Ellen White στα Early Writings, σελίδα 236 και εξής.
The Chain of Truth: William Miller's Commencement Points
Η Αλυσίδα της Αληθείας: Τα Σημεία Αφετηρίας του Ουίλλιαμ Μίλλερ
Early Writings, page 230: "God sent His angel"—the angel Gabriel—"to move upon the heart of a farmer"—William Miller—"who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God's people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another,"
Πρώτα Γραπτά, σελίδα 230: «Ο Θεός έστειλε τον άγγελό Του»—τον άγγελο Γαβριήλ—«να ενεργήσει επάνω στην καρδιά ενός γεωργού»—του Ουίλλιαμ Μίλλερ—«ο οποίος δεν είχε πιστέψει τη Βίβλο, για να τον οδηγήσει να ερευνήσει τις προφητείες. Άγγελοι του Θεού επισκέπτονταν επανειλημμένως εκείνον τον εκλεκτό, για να καθοδηγούν τη διάνοιά του και να ανοίγουν στη νόησή του προφητείες οι οποίες έως τότε ήταν σκοτεινές για τον λαό του Θεού. Η αρχή της αλυσίδας της αλήθειας του δόθηκε, και οδηγήθηκε να αναζητεί κρίκο έπειτα από κρίκο, έως ότου αντίκρισε με έκπληξη και θαυμασμό τον Λόγο του Θεού. Εκεί είδε μια τέλεια αλυσίδα αλήθειας. Εκείνος ο Λόγος, τον οποίο είχε θεωρήσει ως μη θεόπνευστο, τώρα ανοιγόταν ενώπιον της όρασής του μέσα στην ωραιότητα και τη δόξα του. Είδε ότι ένα μέρος της Γραφής εξηγεί ένα άλλο,»
Gabriel showed him the method we call proof-texting, line upon line, here a little and there a little.
Ο Γαβριήλ τού έδειξε τη μέθοδο που αποκαλούμε απόδειξη μέσω παραθεμάτων, γραμμή επί γραμμής, εδώ ολίγον και εκεί ολίγον.
Gabriel gave him the commencement of the chain of truth and the method of proof-texting.
Ο Γαβριήλ του έδωσε την απαρχή της αλυσίδας της αλήθειας και τη μέθοδο της παραθετικής χρήσεως χωρίων προς απόδειξιν.
William Miller, Advent Review and Sabbath Herald, April 18, 1854: "From a farther study of the Scriptures, I concluded that the seven times of Gentile supremacy must commence when the Jews ceased to be an independent nation at the captivity of Manasseh, which the best chronologers assigned to B.C. 677; that the 2300 days commenced with the seventy weeks, which the best chronologers dated from B.C. 457; and that the 1335 days commencing with the taking away of the daily, and the setting up of the abomination that maketh desolate, [Daniel 12:11] were to be dated from the setting up of the Papal supremacy, after the taking away of Pagan abominations, and which, according to the best historians I could consult, should be dated from about 508."
Γουίλλιαμ Μίλλερ, Advent Review and Sabbath Herald, 18 Απριλίου 1854: «Από περαιτέρω μελέτη των Γραφών, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι επτά καιροί της επικράτησης των Εθνών πρέπει να αρχίζουν όταν οι Ιουδαίοι έπαψαν να είναι ανεξάρτητο έθνος κατά την αιχμαλωσία του Μανασσή, την οποία οι πλέον αξιόπιστοι χρονολόγοι τοποθετούσαν στο 677 π.Χ.· ότι οι 2300 ημέρες άρχισαν με τις εβδομήντα εβδομάδες, τις οποίες οι πλέον αξιόπιστοι χρονολόγοι χρονολογούσαν από το 457 π.Χ.· και ότι οι 1335 ημέρες, που αρχίζουν με την αφαίρεση του παντοτεινού και τη στήση του βδελύγματος της ερημώσεως [Daniel 12:11], έπρεπε να χρονολογηθούν από την εγκαθίδρυση της παπικής υπεροχής, μετά την κατάργηση των παγανιστικών βδελυγμάτων, και η οποία, σύμφωνα με τους πλέον αξιόπιστους ιστορικούς που μπορούσα να συμβουλευθώ, έπρεπε να τοποθετηθεί περίπου στο 508.»
Ellen White says Gabriel gave William Miller the commencement to the chain of truth, and William Miller testifies that the three commencement points he was given are 508, 677BC, and 457BC. He was given the commencement points of these prophecies that produced the history of the Midnight Cry by the Angel Gabriel.
Η Ellen White λέγει ότι ο Γαβριήλ έδωσε στον William Miller την αφετηρία της αλυσίδας της αλήθειας, και ο William Miller μαρτυρεί ότι τα τρία σημεία ενάρξεως που του δόθηκαν είναι το 508, το 677 π.Χ. και το 457 π.Χ. Του δόθηκαν από τον άγγελο Γαβριήλ τα σημεία ενάρξεως αυτών των προφητειών, οι οποίες παρήγαγαν την ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου.
The Last Deception: Rejecting the Spirit of Prophecy
Η Τελευταία Πλάνη: Απόρριψη του Πνεύματος της Προφητείας
Selected Messages, book 1, page 48: "Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God." The last deception of Satan is to destroy the Spirit of Prophecy.
Εκλεκτά Μηνύματα, τόμος 1, σελίδα 48: «Ο Σατανάς . . . προβάλλει αδιάκοπα το κίβδηλο — για να απομακρύνει από την αλήθεια. Η έσχατη ακριβώς πλάνη του Σατανά θα είναι να καταστήσει ανενεργή τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού». Η τελευταία πλάνη του Σατανά είναι να καταστρέψει το Πνεύμα της Προφητείας.
If you reject these foundational truths, you are simultaneously rejecting the Spirit of Prophecy. Ellen White places her endorsement on the 2520. Reject the 2520, and you are throwing out both the baby and the bath water.
Εάν απορρίπτετε αυτές τις θεμελιώδεις αλήθειες, απορρίπτετε συγχρόνως και το Πνεύμα της Προφητείας. Η Ellen White θέτει την έγκρισή της επί του 2520. Απορρίψτε το 2520, και απορρίπτετε τόσο το παιδί όσο και τα νερά του λουτρού.
"Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. 'Where there is no vision, the people perish' (Proverbs 29:18)." She is talking about rejecting the Spirit of Prophecy and, in connection, says that if you reject the Spirit of Prophecy, where there is no vision the people perish. What is the vision? If you reject the Spirit of Prophecy, what is the vision you lack?
«Ο Σατανάς . . . προωθεί ακατάπαυστα το κίβδηλο—για να απομακρύνει από την αλήθεια. Η έσχατη ακριβώς πλάνη του Σατανά θα είναι να καταστήσει άνευ αποτελέσματος τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού. “Χωρὶς ὅρασιν ὁ λαὸς διαφθείρεται” (Παροιμίαι 29:18).» Αυτή μιλά για την απόρριψη του Πνεύματος της Προφητείας και, σε συνάφεια με αυτό, λέει ότι, αν απορρίψετε το Πνεύμα της Προφητείας, όπου δεν υπάρχει όραση ο λαός διαφθείρεται. Ποια είναι η όραση; Αν απορρίψετε το Πνεύμα της Προφητείας, ποια είναι η όραση που σας λείπει;
"Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it." Habakkuk 2:2 (KJV).
«Γράψον τὴν ὅρασιν καὶ χάραξον αὐτὴν σαφῶς ἐπὶ πινακίδων, ὥστε νὰ δύναται νὰ τρέχῃ ὁ ἀναγινώσκων αὐτήν.» Ἀββακούμ 2:2 (KJV).
If you reject the Spirit of Prophecy, you are going to reject the 1843 Chart; and, if you reject this Chart, you are rejecting the Spirit of Prophecy.
Εάν απορρίπτετε το Πνεύμα της Προφητείας, πρόκειται να απορρίψετε το Διάγραμμα του 1843· και, εάν απορρίπτετε αυτό το Διάγραμμα, απορρίπτετε το Πνεύμα της Προφητείας.
"Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God's remnant people in the true testimony. There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic." Sometimes we think of "satanic" as sinister deeds, but in Patriarchs and Prophets we are told that Satan works by insinuating doubts. That is the satanic attack against the Spirit of Prophecy and these foundational truths. It is by men we are supposed to trust who insinuate these doubts.
«Ο Σατανάς θα ενεργήσει με επινοητικότητα, με διαφορετικούς τρόπους και μέσω διαφορετικών μέσων, για να κλονίσει την εμπιστοσύνη του υπολοίπου λαού του Θεού στην αληθινή μαρτυρία. Θα αναφλεγεί ένα μίσος εναντίον των Μαρτυριών, το οποίο είναι σατανικό.» Μερικές φορές σκεπτόμαστε το «σατανικό» ως σκοτεινές πράξεις, αλλά στο Πατριάρχες και Προφήτες μάς λέγεται ότι ο Σατανάς εργάζεται υποβάλλοντας αμφιβολίες. Αυτή είναι η σατανική επίθεση εναντίον του Πνεύματος της Προφητείας και αυτών των θεμελιωδών αληθειών. Και γίνεται μέσω ανθρώπων τους οποίους υποτίθεται ότι πρέπει να εμπιστευόμαστε, οι οποίοι υποβάλλουν αυτές τις αμφιβολίες.
"There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded." Selected Messages, book 1, 48.
«Θα ανάψει ένα μίσος εναντίον των Μαρτυριών, το οποίο είναι σατανικό. Οι ενέργειες του Σατανά θα αποβλέπουν στο να κλονίσουν την πίστη των εκκλησιών σε αυτές, για τον εξής λόγο: ο Σατανάς δεν μπορεί να έχει τόσο ανοιχτό δρόμο για να εισαγάγει τις απάτες του και να δέσει τις ψυχές μέσα στις πλάνες του, εάν οι προειδοποιήσεις, οι έλεγχοι και οι συμβουλές του Πνεύματος του Θεού εισακούονται.» Selected Messages, βιβλίο 1, 48.
As we bring this to a conclusion, when Sister White says we have nothing to fear for the future except that we forget the Lord's leading, I am saying the Lord's leading she speaks of is the history from the Tarrying Time to the closed door—the history represented by the term, The Midnight Cry. We have nothing to fear for the future except that we forget how the Lord led us in the experience of the Midnight Cry, and also the teachings connected to this leading. The teachings that produced this experience are the three time prophecies, which commence with dates given to William Miller by the Angel Gabriel. We have nothing to fear for the future except we forget these teachings, including the 2520, that produced the experience of the Midnight Cry as the Lord led the Millerites through the climax of the Everlasting Gospel.
Καθώς φέρνουμε αυτό το θέμα σε ολοκλήρωση, όταν η Αδελφή White λέγει ότι δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον μήπως λησμονήσουμε την καθοδήγηση του Κυρίου, εγώ λέγω ότι η καθοδήγηση του Κυρίου στην οποία αναφέρεται είναι η ιστορία από τον Χρόνο της Αναμονής έως την κλειστή θύρα—η ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον όρο, Η Κραυγή του Μεσονυκτίου. Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον μήπως λησμονήσουμε πώς ο Κύριος μας οδήγησε στην εμπειρία της Κραυγής του Μεσονυκτίου, καθώς και τις διδασκαλίες που συνδέονται με αυτή την καθοδήγηση. Οι διδασκαλίες που παρήγαγαν αυτή την εμπειρία είναι οι τρεις χρονικές προφητείες, οι οποίες αρχίζουν με χρονολογίες δοθείσες στον William Miller από τον άγγελο Gabriel. Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε για το μέλλον, παρά μόνον μήπως λησμονήσουμε αυτές τις διδασκαλίες, περιλαμβανομένου του 2520, οι οποίες παρήγαγαν την εμπειρία της Κραυγής του Μεσονυκτίου καθώς ο Κύριος οδηγούσε τους Μιλλερίτες μέσω της κορυφώσεως του Αιωνίου Ευαγγελίου.
"One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan's banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God's spirit."
Ένα πράγμα είναι βέβαιο: εκείνοι οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας που λαμβάνουν τη θέση τους κάτω από τη σημαία του Σατανά, θα εγκαταλείψουν πρώτα την πίστη τους στις προειδοποιήσεις και στις επιτιμήσεις που περιέχονται στις Μαρτυρίες του Πνεύματος του Θεού.
You reject the Foundations, you are rejecting the Spirit of Prophecy. If you reject the Spirit of Prophecy, you are rejecting the Foundations. They go together. Where there is no Spirit of Prophecy, there is no vision.
Απορρίπτετε τα Θεμέλια, απορρίπτετε το Πνεύμα της Προφητείας. Εάν απορρίπτετε το Πνεύμα της Προφητείας, απορρίπτετε τα Θεμέλια. Συμπορεύονται. Όπου δεν υπάρχει Πνεύμα Προφητείας, δεν υπάρχει όραση.
"The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan's suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.
Η κλήση προς μεγαλύτερο αγιασμό και αγιότερη υπηρεσία απευθύνεται ήδη και θα εξακολουθήσει να απευθύνεται. Μερικοί από εκείνους που τώρα εκφράζουν τις υποβολές του Σατανά θα συνέλθουν. Υπάρχουν πρόσωπα σε σπουδαίες θέσεις εμπιστοσύνης που δεν κατανοούν την αλήθεια για τον παρόντα καιρό. Προς αυτούς πρέπει να δοθεί το μήνυμα. Εάν το δεχθούν, ο Χριστός θα τους αποδεχθεί και θα τους καταστήσει συνεργούς μαζί του. Αλλά εάν αρνηθούν να ακούσουν το μήνυμα, θα ταχθούν υπό τη μαύρη σημαία του Άρχοντα του Σκότους.
"I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ's flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God's people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.
Μου δίδεται η εντολή να είπω ότι η πολύτιμη αλήθεια για τον καιρό αυτόν αποκαλύπτεται ολοέν και σαφέστερα στον ανθρώπινο νου. Κατά μίαν ιδιαίτερη έννοια, άνδρες και γυναίκες πρέπει να τρώγουν τη σάρκα του Χριστού και να πίνουν το αίμα Του. Θα υπάρξει ανάπτυξη της κατανοήσεως, διότι η αλήθεια είναι δεκτική αδιάκοπης επεκτάσεως. Ο θείος αυτουργός της αλήθειας θα εισέλθει σε ολοένα στενότερη κοινωνία με εκείνους που προχωρούν για να Τον γνωρίσουν. Καθώς ο λαός του Θεού δέχεται τον λόγο Του ως τον άρτο του ουρανού, θα γνωρίσει ότι οι έξοδοί Του είναι προετοιμασμένες ως η αυγή. Θα λάβουν πνευματική δύναμη, όπως το σώμα λαμβάνει σωματική δύναμη όταν λαμβάνεται τροφή.
"We do not half understand the Lord's plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.
Δεν κατανοούμε ούτε κατά το ήμισυ το σχέδιο του Κυρίου, όταν έλαβε τους υιούς Ισραήλ από την αιγυπτιακή δουλεία και τους οδήγησε διαμέσου της ερήμου στη Χαναάν.
"As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people." Spalding and Magan, 305, 306.
«Καθώς συγκεντρώνουμε τις θείες ακτίνες που λάμπουν από το ευαγγέλιο, θα αποκτήσουμε σαφέστερη κατανόηση της ιουδαϊκής οικονομίας και βαθύτερη εκτίμηση των σημαντικών αληθειών της. Η διερεύνησή μας της αλήθειας είναι ακόμη ατελής. Έχουμε συγκεντρώσει μόνο λίγες ακτίνες φωτός. Εκείνοι που δεν είναι καθημερινοί σπουδαστές του Λόγου δεν θα επιλύσουν τα ζητήματα της ιουδαϊκής οικονομίας. Δεν θα κατανοήσουν τις αλήθειες που διδάσκονταν μέσω της υπηρεσίας του ναού. Το έργο του Θεού παρεμποδίζεται από μια κοσμική κατανόηση του μεγάλου σχεδίου Του. Η μέλλουσα ζωή θα αποκαλύψει το νόημα των νόμων που ο Χριστός, περιβεβλημένος στην στήλη της νεφέλης, έδωσε στον λαό Του.» Spalding and Magan, 305, 306.
Those Adventists who receive the mark of the beast, standing under Satan's banner, first reject the Spirit of Prophecy.
Εκείνοι οι Αντβεντιστές που λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου, στεκόμενοι υπό τη σημαία του Σατανά, απορρίπτουν πρώτα το Πνεύμα της Προφητείας.
There are two classes in this passage: those who follow on to know the Lord, continue to eat His flesh and drink His blood, and continue to study God's Word, and those who do not. The development of truth is not finished; they will have things to say about the Sanctuary service that have not been said yet. They will emphasize the change of dispensation in the time of Christ, prefiguring the change in the Millerite time, pointing forward to the dispensation when Christ changes from the Judgment of the Dead to the Judgment of the Living. They will have things to say about the Sanctuary and how the Lord marks His movements in these changes of dispensations by the outpouring of His Spirit.
Υπάρχουν δύο τάξεις σε αυτό το χωρίο: εκείνοι που προχωρούν ώστε να γνωρίσουν τον Κύριο, εξακολουθούν να τρώγουν τη σάρκα Του και να πίνουν το αίμα Του, και εξακολουθούν να μελετούν τον Λόγο του Θεού, και εκείνοι που δεν το πράττουν. Η ανάπτυξη της αλήθειας δεν έχει ολοκληρωθεί· θα έχουν πράγματα να πουν σχετικά με την υπηρεσία του Αγιαστηρίου τα οποία δεν έχουν ακόμη λεχθεί. Θα τονίσουν την αλλαγή της οικονομίας κατά τον καιρό του Χριστού, προεικονίζοντας την αλλαγή κατά τον Μιλλεριτικό καιρό, και δείχνοντας προς την οικονομία κατά την οποία ο Χριστός μεταβαίνει από την Κρίση των Νεκρών στην Κρίση των Ζώντων. Θα έχουν πράγματα να πουν σχετικά με το Αγιαστήριο και για το πώς ο Κύριος επισημαίνει τις κινήσεις Του μέσα σε αυτές τις αλλαγές των οικονομιών με την έκχυση του Πνεύματός Του.
A couple more quotes and we are almost done.
Δύο ακόμη παραθέματα και σχεδόν τελειώσαμε.
Those Seventh-day Adventists who reject the Midnight Cry fall off the path, rejecting the Lord's leadings and doctrinal teachings that produce the history of the Midnight Cry. That is what we have to fear—rejecting those teachings and not understanding that experience. In so doing, we are rejecting the Spirit of Prophecy.
Εκείνοι οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας που απορρίπτουν την Κραυγή του Μεσονυκτίου εκπίπτουν από την οδό, απορρίπτοντας τις οδηγίες του Κυρίου και τις δογματικές διδασκαλίες που συνιστούν την ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αυτό είναι που πρέπει να φοβόμαστε—να απορρίπτουμε εκείνες τις διδασκαλίες και να μη κατανοούμε εκείνη την εμπειρία. Πράττοντας έτσι, απορρίπτουμε το Πνεύμα της Προφητείας.
Sister White places her seal of approval on the 2520. We will show how she places her seal of approval on other truths on the 1843 Chart.
Η Αδελφή Ουάιτ θέτει τη σφραγίδα της επιδοκιμασίας της επάνω στο 2520. Θα δείξουμε πώς θέτει τη σφραγίδα της επιδοκιμασίας της και επάνω σε άλλες αλήθειες του Διαγράμματος του 1843.
At the end of the world, when this all comes to the climax of the Everlasting Gospel in our history, Adventism will be confronted with the three-step testing process that has been prefigured, as seen in the experience of William Miller.
Στο τέλος του κόσμου, όταν όλα αυτά φθάσουν στην κορύφωση του Αιώνιου Ευαγγελίου μέσα στην ιστορία μας, ο Αντβεντισμός θα βρεθεί αντιμέτωπος με την τριπλή διαδικασία δοκιμασίας που έχει προεικονισθεί, όπως φαίνεται στην εμπειρία του William Miller.
William Miller made three mistakes: (1) He rejected the Midnight Cry and fell off the path to the wicked world below. (2) He trusted in human influence after that, Joshua Himes. (3) He rejected the Sabbath.
Ο William Miller έκανε τρία λάθη: (1) Απέρριψε τη Μεσονύκτια Κραυγή και έπεσε από την οδό προς τον πονηρό κόσμο κάτωθεν. (2) Έπειτα, εναπέθεσε την εμπιστοσύνη του σε ανθρώπινη επιρροή, στον Joshua Himes. (3) Απέρριψε το Σάββατο.
A question arose: "Did he reject the Sabbath or the Sanctuary?" The teaching that changed from the sanctuary on Earth to the Sanctuary in Heaven in that time period may not have been fully grasped by Miller. When Ellen White was led into the Most Holy Place, she saw the Ten Commandments in the ark of the covenant, and the Sabbath Commandment had a holy glow around it.
Προέκυψε ένα ερώτημα: «Απέρριψε το Σάββατο ή το Αγιαστήριο;» Η διδασκαλία που, κατά την περίοδο εκείνη, μετατοπίσθηκε από το αγιαστήριο επί της γης στο Αγιαστήριο στον Ουρανό, ενδέχεται να μην είχε κατανοηθεί πλήρως από τον Μίλλερ. Όταν η Έλεν Ουάιτ οδηγήθηκε στα Άγια των Αγίων, είδε τις Δέκα Εντολές μέσα στην κιβωτό της διαθήκης, και η εντολή του Σαββάτου είχε γύρω της μία άγια λάμψη.
The thing Miller rejected was the Law of God—the Sabbath. So, Miller rejected the Midnight Cry, then leaned upon flesh, and then received the mark of the beast. That is repeated at the end of the world.
Το πράγμα που ο Μίλλερ απέρριψε ήταν ο Νόμος του Θεού—το Σάββατο. Έτσι, ο Μίλλερ απέρριψε την Κραυγή του Μεσονυκτίου, έπειτα στηρίχθηκε στη σάρκα, και κατόπιν έλαβε το χάραγμα του θηρίου. Αυτό επαναλαμβάνεται στο τέλος του κόσμου.
Testimonies, volume 5, page 211: "Here we see that the church—the Lord's sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust."
Μαρτυρίες, τόμος 5, σελίδα 211: «Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που αισθάνθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί.»
She is commenting on Ezekiel 8 and 9, the sealing. Sister White says the sealing in Ezekiel 9 is the same as the sealing of Revelation 7. She is talking about the time period of the sealing of the 144,000. She says those who were to be the guardians had betrayed their trust.
Σχολιάζει τον Ιεζεκιήλ 8 και 9, τη σφράγιση. Η αδελφή White λέγει ότι η σφράγιση στον Ιεζεκιήλ 9 είναι η ίδια με τη σφράγιση της Αποκαλύψεως 7. Ομιλεί περί της χρονικής περιόδου της σφραγίσεως των 144.000. Λέγει ότι εκείνοι που έπρεπε να είναι οι φύλακες είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί.
"They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God's power as in former days. Times have changed." Their first mistake was to oppose the Midnight Cry, saying, "What took place in this history of the Midnight Cry does not get repeated."
«Είχαν υιοθετήσει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και την έκδηλη εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού όπως κατά τις προηγούμενες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει.» Το πρώτο τους σφάλμα ήταν ότι εναντιώθηκαν στην Κραυγή του Μεσονυκτίου, λέγοντας: «Ό,τι έλαβε χώρα σε αυτή την ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου δεν επαναλαμβάνεται.»
They are falling off the path.
Απομακρύνονται από την οδό.
"These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus 'Peace and safety' is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God's people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together." Testimonies, volume 5, 211.
Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος δεν θα κάμει ούτε καλόν ούτε κακόν. Είναι υπερβολικά ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, «Ειρήνη και ασφάλεια» είναι η κραυγή ανθρώπων οι οποίοι δεν θα υψώσουν πλέον τη φωνή τους ως σάλπιγγα, για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που αισθάνονται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, παρθένες και μικρά παιδιά, όλοι χάνονται μαζί.» Testimonies, τόμος 5, σ. 211.
Jeremiah, speaking of William Miller's second failure, said, "Thus saith the Lord; Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm, and whose heart departeth from the Lord." Jeremiah 17:5. If you trust in a man, your heart departs from the Lord.
Ο Ιερεμίας, μιλώντας για τη δεύτερη αποτυχία του William Miller, είπε: «Οὕτω λέγει Κύριος· Επικατάρατος ο άνθρωπος, όστις ελπίζει επί άνθρωπον και στηρίζει σάρκα βραχίονά αυτού, και η καρδία αυτού απομακρύνεται από του Κυρίου». Ιερεμίας 17:5. Εάν εμπιστεύεσαι σε άνθρωπο, η καρδιά σου απομακρύνεται από τον Κύριο.
The first rejection at the end is the Midnight Cry, a repeat of the manifestation of the power of God. The second is leaning upon flesh. The third is the Sunday Law.
Η πρώτη απόρριψη στο τέλος είναι η Κραυγή του Μεσονυκτίου, επανάληψη της εκδήλωσης της δύναμης του Θεού. Η δεύτερη είναι η στήριξη στη σάρκα. Η τρίτη είναι ο Κυριακάτικος Νόμος.
"There can be only two classes. Each party is distinctly stamped, either with the seal of the living God, or with the mark of the beast or his image. Each son and daughter of Adam chooses either Christ or Barabbas as his general. And all who place themselves on the side of the disloyal are standing under Satan's black banner, and are charged with rejecting and despitefully using Christ. They are charged with deliberately crucifying the Lord of life and glory." Review and Herald, January 30, 1900.
Μπορούν να υπάρξουν μόνο δύο τάξεις. Κάθε παράταξη φέρει ευδιάκριτα τη σφραγίδα της, είτε με τη σφραγίδα του ζώντος Θεού είτε με το χάραγμα του θηρίου ή της εικόνας του. Κάθε γιος και θυγατέρα του Αδάμ επιλέγει είτε τον Χριστό είτε τον Βαραββᾶ ως αρχηγό του. Και όλοι όσοι τάσσονται με το μέρος των απειθών στέκονται κάτω από τη μαύρη σημαία του Σατανά και λογίζονται ένοχοι ότι απορρίπτουν και καταφρονούν τον Χριστό. Λογίζονται ένοχοι ότι εκουσίως σταυρώνουν τον Κύριο της ζωής και της δόξας. Review and Herald, 30 Ιανουαρίου 1900.
One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan's banner will first give up their confidence in the Spirit of Prophecy.
Ένα πράγμα είναι βέβαιο: εκείνοι οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας που λαμβάνουν τη θέση τους κάτω από το λάβαρο του Σατανά θα εγκαταλείψουν πρώτα την εμπιστοσύνη τους στο Πνεύμα της Προφητείας.
Adventism repeats the three-step testing process that William Miller failed. But angels are waiting to raise Miller up and take him home with his Savior. For Adventists who receive the mark of the beast, those are not the angels waiting for them.
Ο Αντβεντισμός επαναλαμβάνει την τριπλή διαδικασία δοκιμασίας στην οποία ο Ουίλλιαμ Μίλλερ απέτυχε. Αλλά άγγελοι αναμένουν να αναστήσουν τον Μίλλερ και να τον οδηγήσουν στην οικία του μαζί με τον Σωτήρα του. Για τους Αντβεντιστές που λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου, δεν είναι αυτοί οι άγγελοι που τους αναμένουν.
"Again and again I have been shown that the past experiences of God's people are not to be counted as dead facts. We are not to treat the record of these experiences as we would treat a last year's almanac. The record is to be kept in mind, for history will repeat itself." Publishing Ministry, 175.
Επανειλημμένως μού έχει δειχθεί ότι οι παρελθούσες εμπειρίες του λαού του Θεού δεν πρέπει να θεωρούνται νεκρά γεγονότα. Δεν πρέπει να αντιμετωπίζουμε την καταγραφή αυτών των εμπειριών όπως θα αντιμετωπίζαμε ένα αλμανάκ του περασμένου έτους. Η καταγραφή αυτή πρέπει να διατηρείται στη μνήμη, διότι η ιστορία θα επαναληφθεί. Publishing Ministry, 175.
Why do we need to remember the Midnight Cry? Because history is going to be repeated. In this history, the message that will cause the shaking is the 2520 and the 2300; it will drive people out of the churches over this.
Γιατί χρειάζεται να θυμόμαστε την Κραυγή του Μεσονυκτίου; Επειδή η ιστορία πρόκειται να επαναληφθεί. Σ’ αυτή την ιστορία, το μήνυμα που θα προκαλέσει τον κοσκινισμό είναι το 2520 και το 2300· εξαιτίας αυτού, οι άνθρωποι θα εξέλθουν από τις εκκλησίες.
But is this history, the Midnight Cry, actually going to be repeated or is it just some history? Notice this next quote:
Ἀλλὰ πρόκειται πράγματι νὰ ἐπαναληφθῇ αὐτὴ ἡ ἱστορία, ἡ Κραυγὴ τοῦ Μεσονυκτίου, ἢ εἶναι ἀπλῶς κάποια ἱστορία; Προσέξτε τὸ ἑξῆς ἀπόσπασμα:
"There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. 'Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.' But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable." Review and Herald, February 11, 1896.
Υπάρχει ένας κόσμος που κείται εν τη πονηρία, μέσα στην απάτη και την πλάνη, μέσα στην ίδια τη σκιά του θανάτου,—κοιμώμενος, κοιμώμενος. Ποιοι αισθάνονται ωδίνες ψυχής για να τους αφυπνίσουν; Ποια φωνή μπορεί να τους φθάσει; Ο νους μου μεταφέρθηκε στο μέλλον, όταν θα δοθεί το σύνθημα. «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν αυτού.» Αλλά μερικοί θα έχουν καθυστερήσει να προμηθευθούν το έλαιο για την αναπλήρωση των λαμπάδων τους, και πολύ αργά θα διαπιστώσουν ότι ο χαρακτήρας, ο οποίος παριστάνεται με το έλαιο, δεν είναι μεταβιβάσιμος. Review and Herald, February 11, 1896.
The history of the Midnight Cry is repeated to the very letter.
Η ιστορία της Κραυγής του Μεσονυκτίου επαναλαμβάνεται κατά γράμμα.
Ellen White understood that the 2520 was a valid time prophecy and that it was used by the Lord to produce the tarrying time, the disappointment which created the experience that prepared men and women to move by faith into the Most Holy Place with Christ.
Η Έλεν Γουάιτ κατανοούσε ότι το 2520 ήταν έγκυρη χρονική προφητεία και ότι χρησιμοποιήθηκε από τον Κύριο για να επιφέρει τον χρόνο της καθυστέρησης, την απογοήτευση που δημιούργησε την εμπειρία η οποία προετοίμασε άνδρες και γυναίκες να προχωρήσουν δια πίστεως μαζί με τον Χριστό στα Άγια των Αγίων.
We have not tried to prove the 2520 from the Bible yet. In this study of Habakkuk's Two Tables, we first want to be clear that Ellen White endorses these doctrines that are being rejected by Adventism today; then we will move into the Biblical study.
Δεν έχουμε ακόμη επιχειρήσει να αποδείξουμε το 2520 από τη Βίβλο. Σε αυτή τη μελέτη για τις Δύο Πινακίδες του Αββακούμ, θέλουμε πρώτα να καταστήσουμε σαφές ότι η Έλεν Ουάιτ επικυρώνει αυτά τα δόγματα, τα οποία απορρίπτονται σήμερα από τον Αντβεντισμό· κατόπιν θα προχωρήσουμε στη βιβλική μελέτη.