The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.
Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης αλληλοσυμπληρώνονται, πράγμα που σημαίνει ότι μαζί ολοκληρώνονται.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
«Στην Αποκάλυψη συναντώνται και ολοκληρώνονται όλα τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Εδώ βρίσκεται το συμπλήρωμα του βιβλίου του Δανιήλ.» Πράξεις των Αποστόλων, 585.
The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.
Οι βασιλείες της βιβλικής προφητείας πρέπει να αποτελούν το επίκεντρο του ενδιαφέροντος του σπουδαστή της προφητείας, διότι εκεί εκτίθεται πρωτίστως η εξωτερική ιστορία των εσχάτων ημερών.
“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.
«Πολύ καλύτερο είναι να μαθαίνει κανείς, υπό το φως του λόγου του Θεού, τα αίτια που διέπουν την άνοδο και την πτώση των βασιλείων. Ας μελετήσει ο νέος αυτά τα αρχεία και ας δει πώς η αληθινή ευημερία των εθνών έχει συνδεθεί με την αποδοχή των θείων αρχών. Ας μελετήσει την ιστορία των μεγάλων μεταρρυθμιστικών κινημάτων και ας δει πόσο συχνά αυτές οι αρχές, αν και καταφρονημένες και μισητές, ενώ οι υποστηρικτές τους οδηγήθηκαν στη φυλακή και στο ικρίωμα, έχουν ακριβώς μέσω αυτών των θυσιών θριαμβεύσει.» Education, 238.
Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.
Οι ιερές ιστορίες, είτε πρόκειται για τα «μεγάλα μεταρρυθμιστικά κινήματα» είτε για την «άνοδο και πτώση βασιλείων», αποτελούν στις Γραφές του Θεού ζήτημα ζωής και θανάτου. Ο Παύλος κατέγραψε στη Β΄ Θεσσαλονικείς, κεφάλαιο δεύτερο, ότι όσοι δεν αγαπούν την αλήθεια και κατόπιν λαμβάνουν ισχυρή πλάνη, το πράττουν επειδή επέλεξαν να απορρίψουν το μήνυμα που ο Παύλος προσδιόρισε στο χωρίο αυτό. Το χωρίο προσδιορίζει τη σχέση της ειδωλολατρικής Ρώμης με την παπική Ρώμη, η οποία είναι επίσης η σχέση της Περγάμου και των Θυατείρων, και είναι επίσης η σχέση του σιδήρου και του πηλού, καθώς και η σχέση του δράκοντος με τον παπισμό. Η άνοδος της παπικής Ρώμης, όπως παριστάνεται από τα Θυάτειρα, και η πτώση της ειδωλολατρικής Ρώμης, όπως παριστάνεται από την Πέργαμο, είναι αλήθεια την οποία μισούν όσοι λαμβάνουν ισχυρή πλάνη.
In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?
Στην ιστορία των Μιλλεριτών, το επιχείρημα μεταξύ των Μιλλεριτών και των Προτεσταντών, το οποίο βρήκε τη θέση του στο πρωτοποριακό διάγραμμα του 1843, αφορούσε το ποια ιστορική δύναμη παριστάνεται ως οι «λησταί του λαού σου» στο δέκατο τέταρτο εδάφιο του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Ήσαν οι λησταί η άνοδος της ειδωλολατρικής Ρώμης, όπως υποστήριζαν οι Μιλλερίτες, ή ήταν η πτώση των Σελευκιδών, όπως ισχυρίζονταν οι Προτεστάντες;
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....
«Κάθε έθνος που εμφανίσθηκε επί της σκηνής της δράσεως έλαβε την άδεια να καταλάβει τη θέση του επάνω στη γη, ώστε να φανεί αν θα εκπλήρωνε τον σκοπό του “Εγρήγορου και του Αγίου.” Η προφητεία ιχνηλάτησε την άνοδο και την πτώση των μεγάλων αυτοκρατοριών του κόσμου—της Βαβυλώνος, της Μηδοπερσίας, της Ελλάδος και της Ρώμης. Με καθεμία από αυτές, όπως και με έθνη μικρότερης ισχύος, η ιστορία επαναλήφθηκε. Καθεμία είχε την περίοδο της δοκιμασίας της, καθεμία απέτυχε, η δόξα της εξέλιπε, η δύναμή της παρήλθε, και τη θέση της κατέλαβε άλλη....»
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,--how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
«Από την άνοδο και την πτώση των εθνών, όπως καθίσταται σαφές στις σελίδες της Αγίας Γραφής, χρειάζεται να διδαχθούν πόσο ανάξια είναι η απλή εξωτερική και κοσμική δόξα. Η Βαβυλώνα, με όλη τη δύναμή της και τη μεγαλοπρέπειά της, όμοια των οποίων ο κόσμος μας δεν έχει έκτοτε ποτέ αντικρίσει,—δύναμη και μεγαλοπρέπεια που στους ανθρώπους εκείνης της εποχής φαίνονταν τόσο σταθερές και διαρκείς,—πόσο ολοκληρωτικά έχει παρέλθει! Ως «άνθος του χόρτου» αφανίσθηκε. Έτσι αφανίζεται καθετί που δεν έχει τον Θεό ως θεμέλιό του. Μόνο εκείνο που είναι συνδεδεμένο με τον σκοπό Του και εκφράζει τον χαρακτήρα Του μπορεί να διαρκέσει. Οι αρχές Του είναι τα μόνα σταθερά πράγματα που γνωρίζει ο κόσμος μας». Education, 177, 184.
Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.
Η βιβλική ιστορία είναι το όραμα, το οποίο, κατά τον Σολομώντα, όταν εκλείπει, ο λαός αφανίζεται. Οι Μιλλερίτες αναγνώρισαν και διακήρυξαν τα εκατόν πενήντα έτη που παριστάνονται ως «πέντε μήνες» στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, εδάφια 5 και 10, αλλά δεν ερεύνησαν σε βάθος την ιστορία που παριστάνεται στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Ορθώς ταύτισαν τους πέντε μήνες του εδαφίου 10, αλλά προφανώς θεώρησαν ότι, επειδή τα εδάφια 5 και 10 περιέχουν αμφότερα την έκφραση «πέντε μήνες», αυτή απλώς υποδήλωνε έμφαση επί της προφητείας του βασανισμού που παριστάνεται και στα δύο εδάφια. Τώρα πλέον καταδεικνύεται ευχερώς ότι, όταν το εδάφιο 5 παριστάνει «πέντε μήνες», παριστάνει εκατόν πενήντα έτη που άρχισαν με τον θάνατο του Μωάμεθ το 632 και έληξαν το 782 με την ταπείνωση της αυτοκράτειρας Ειρήνης της Βυζαντινής, ή ανατολικής Ρωμαϊκής, αυτοκρατορίας.
The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both first woes Islam of Arabia and the second woes Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.
Οι πρωτοπόροι ήσαν ορθοί στην εφαρμογή του δεκάτου στίχου στη μάχη της Νικομηδείας, στις 27 Ιουλίου 1299, ως την έναρξη εκατόν πενήντα ετών, τα οποία κατέληξαν στην ταπείνωση του τελευταίου Κωνσταντίνου που βασίλευσε στην Κωνσταντινούπολη στις 27 Ιουλίου 1449. Γραμμή επί γραμμής, μία περίοδος εκατόν πενήντα ετών προσδιορίζει το παγκόσμιο Ισλάμ, όπως αυτό εκπροσωπείται τόσο από το πρώτο αλίμονο, το Ισλάμ της Αραβίας, όσο και από το δεύτερο αλίμονο, το Ισλάμ της Τουρκίας. Το Ισλάμ που ταπείνωσε μαζί και τον αυτοκράτορα και την αυτοκράτειρα προσδιορίζει το παγκόσμιο Ισλάμ ως κατακτητή ενός βασιλείου που αποτελείται από μία γυναίκα, εκπροσωπούμενη από την Ειρήνη, και έναν άνδρα, εκπροσωπούμενο από τον τελευταίο Κωνσταντίνο.
In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.
Μέσα στα εκατόν πενήντα έτη που λήγουν με την ταπείνωση της Ειρήνης, το Ισλάμ της Αραβίας αναλαμβάνει τον έλεγχο της περιοχής ή επικράτειας του Βυζαντίου, αφήνοντας την Ειρήνη σε τόσο ταπεινωμένη θέση, ώστε εξαναγκάσθηκε να καταβάλει φόρο υποτελείας επί τρία έτη, μεταξύ άλλων επιβαρύνσεων. Όταν έλαβε χώρα η ταπείνωση του τελευταίου Κωνσταντίνου, αυτό σήμανε την αρχή μιας τετραετούς περιόδου που λήγει με πολιορκία και την ανατροπή της πρωτεύουσας της ανατολικής Ρώμης. Και στις δύο περιπτώσεις ήταν το Ισλάμ· αραβικό Ισλάμ για την Ειρήνη και τουρκικό Ισλάμ για τον τελευταίο Κωνσταντίνο. Στις έσχατες ημέρες, το παγκόσμιο Ισλάμ, όπως εκπροσωπείται από τους δύο μάρτυρες του αραβικού και του τουρκικού Ισλάμ που εκτίθενται στην πρώτη και στη δεύτερη ουαί, θα καταλάβει πρώτα την επικράτεια και έπειτα την πρωτεύουσα. Η πολιτική οντότητα των εσχάτων ημερών, η οποία αντιπροσωπεύεται από τον Κωνσταντίνο της ανατολικής Ρώμης, είναι συμβολικά νυμφευμένη με τη θρησκευτική οντότητα των εσχάτων ημερών, η οποία αντιπροσωπεύεται από την Ειρήνη της ανατολικής Ρώμης. Χρησιμοποιώ τον όρο «πολιτική και θρησκευτική οντότητα» για να καταδείξω ότι το σύμβολο της εικόνας του θηρίου εμφανίζεται πρώτα στις Ηνωμένες Πολιτείες και κατόπιν στον κόσμο. Η εικόνα του θηρίου είναι ο συμβολικός γάμος του Κωνσταντίνου και της Ειρήνης, οι οποίοι αμφότεροι ταπεινώνονται διά της απώλειας της επικράτειάς τους και της πρωτεύουσάς τους στο Ισλάμ.
Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.
Ο γάμος τους προσδιορίζεται μέσω της αντιστοιχίσεως των δύο ιστοριών, και προτυπώθηκε από τον γάμο μεταξύ της Κωνσταντίας και του Λικινίου το 313, όταν τέθηκε σε ισχύ το Διάταγμα των Μεδιολάνων, και η συμβολική εκκλησία της Σμύρνης έληξε και η συμβολική εκκλησία της Περγάμου άρχισε. Εκείνοι τους οποίους ο Παύλος προσδιορίζει ως παραλαμβάνοντες ισχυρή πλάνη αρνούνται να διακρίνουν το προειδοποιητικό μήνυμα του Παύλου, το οποίο περιλαμβάνει μία αποστασία, πριν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας. Η αποστασία λαμβάνει χώρα στην ιστορία της Περγάμου, και ο άνθρωπος της αμαρτίας αποκαλύφθηκε το 538· τότε άρχισε η εκκλησία των Θυατείρων.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
Ας μη σας εξαπατήσει κανείς με κανέναν τρόπο· διότι δεν θα έλθει εκείνη η ημέρα, εάν δεν έλθει πρώτα η αποστασία και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο οποίος αντιτάσσεται και υπερυψώνει τον εαυτό του πάνω από κάθε λεγόμενο θεό ή αντικείμενο λατρείας· ώστε να καθίσει ως θεός στον ναό του Θεού, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι θεός. 2 Θεσσαλονικείς 2:3, 4.
The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.
Η ιστορία της ανατολικής Ρώμης παρέχει δύο μάρτυρες της προφητικής αλήθειας, η οποία επίσης παριστάνεται στη συμβολική σχέση της ανατολικής Ρώμης προς τη δυτική Ρώμη. Στη σχέση αυτή η δυτική Ρώμη είναι η εκκλησία και η ανατολική Ρώμη είναι το κράτος. Η Ρώμη είναι συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, όπως παριστάνεται ως σίδηρος και πηλός στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ.
A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.
Ένας λόγος για τον οποίο μπορεί να φανεί πειστικά ότι κατά τις έσχατες ημέρες το παγκόσμιο Ισλάμ έρχεται εναντίον μιας δυνάμεως η οποία παριστάνεται ως συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, καταλαμβάνοντας την επικράτειά της και την πρωτεύουσά της, στηρίζεται από δύο ακόμη μάρτυρες από την ιερή ιστορία της Αποκάλυψης εννέα. Ο Οσμάν κατέκτησε την επικράτεια της Νικομηδείας στις 27 Ιουλίου 1299, και κατόπιν κατέκτησε την επικράτεια της Νικαίας δύο έτη αργότερα, το 1301. Ο υιός του κατέκτησε την πρωτεύουσα πόλη της Νικαίας το 1331, και ο ίδιος αυτός υιός κατέκτησε την πρωτεύουσα πόλη της Νικομηδείας ύστερα από πολιορκία τεσσάρων ετών που έληξε το 1337. Οι πρωτοπόροι επισήμαναν την 27η Ιουλίου 1299 σε σχέση με τον Οσμάν, αλλά ουδέποτε εξέτασαν την επόμενη μάχη, τη μάχη της Νικαίας, ως το ιστορικό δεύτερο βήμα για την εδραίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η 27η Ιουλίου 1299 ήταν το πρώτο βήμα από διάφορα βήματα για να φθάσει κανείς στον νόμο της Κυριακής. Τα δύο πρώτα βήματα του τουρκικού Ισλάμ προσδιόρισαν την αρχή μιας προφητείας που έληξε το 1449, έπειτα ξανά το 1840, έπειτα ξανά στις 11/9 και έπειτα ξανά στις 31 Δεκεμβρίου 2023.
The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four years” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.
Το πρώτο από εκείνα τα δύο βήματα σηματοδότησε όχι μόνο την αρχή εκατόν πενήντα ετών, αλλά επίσης σηματοδότησε την αρχή τριάντα οκτώ ετών. Άρχισε με τον Οσμάν να καταλαμβάνει την περιοχή της Νικομήδειας, και έληξε τριάντα οκτώ έτη αργότερα, όταν ο υιός του Οσμάν κατέλαβε την πρωτεύουσα πόλη της Νικομήδειας στο τέλος πολιορκίας τεσσάρων ετών, το 1337. Ο αριθμός τριάντα οκτώ αντιπροσωπεύει την «έγερση», και το αρχικό βήμα της καταλήψεως της περιοχής από τον Οσμάν σηματοδότησε την έγερση του τουρκικού Ισλάμ. Σε εκείνο το πρώτο βήμα των τριάντα οκτώ ετών, πολιορκία «τεσσάρων ετών» σηματοδοτεί την ολοκλήρωση. Στο τελευταίο βήμα των εκατόν πενήντα ετών, η ταπείνωση επιφέρεται και τέσσερα έτη αργότερα, το 1453, καταλαμβάνεται η πρωτεύουσα της ανατολικής Ρώμης.
Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.
Είτε επρόκειτο για τους Οθωμανούς Τούρκους το 1453, είτε για τον υιό του Οσμάν που κατέλαβε τόσο τη Νικομήδεια το 1337 όσο και τη Νίκαια το 1331, και στις τρεις περιπτώσεις κάθε πρωτεύουσα πόλη είχε υπηρετήσει, σε κάποιο σημείο της ιστορίας, ως πρωτεύουσα της ανατολικής Ρώμης. Και οι τρεις γραμμές ταυτοποιούν την κατάκτηση της ανατολικής Ρώμης. Καθεμία από αυτές τις τρεις γραμμές προσδιορίζει το Ισλάμ να κατακτά πρώτα την επικράτεια και κατόπιν την πρωτεύουσα της ανατολικής Ρώμης. Το όνομα και των τριών πρωτευουσών είναι το ίδιο με το όνομα της επικράτειας. Καθεμία από τις τρεις γραμμές έχει διακεκριμένες ιστορικές μορφές άλφα και ωμέγα. Ενώ προσδιορίζει μια σχέση εκκλησίας και κράτους με την ταπείνωση από το Ισλάμ τόσο του αυτοκράτορα όσο και της αυτοκράτειρας, η προφητική ταπείνωση συνδέει τις γραμμές τους με τη δυτική Ρώμη, η οποία επίσης ταπεινώθηκε από τον Μέγα Κωνσταντίνο όταν επέλεξε την Κωνσταντινούπολη αντί της πόλεως της Ρώμης το 330. Η τελική ταπείνωση της δυτικής Ρώμης ήλθε το 476 με τον τελευταίο αυτοκράτορα, και από τότε συνέχισε να παρακμάζει ραγδαία.
Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.
Η Δυτική Ρώμη, σε σχέση με την ανατολική Ρώμη, ήταν η εκκλησία· η ανατολή ήταν το κράτος. Ταπείνωση στην αρχή, το 330, έπειτα ταπείνωση το 476, και κατόπιν το 782 και έπειτα πάλι το 1449. Μία γραμμή ταπείνωσης που αρχίζει με τη διαίρεση ενός βασιλείου, ακολουθούμενη το 476 από την ταπείνωση της απώλειας του αυτοκράτορα, και συνεπώς της αυτοκρατορίας, για να ακολουθήσει το Ισλάμ επιφέροντας ταπείνωση πρώτα στην επικράτεια της ανατολής το 782 και έπειτα στην πρωτεύουσα της ανατολής το 1453.
Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.
Το Ισλάμ της βιβλικής προφητείας φέρνει στο φως τη γραμμή τόσο της ανατολικής όσο και της δυτικής Ρώμης, και το φως που παράγει σήμερα το Ισλάμ συμφωνεί μεν με το θεμελιώδες φως που υπήρξε το Ισλάμ για τους πρωτοπόρους Μιλλερίτες, αλλά υπερβαίνει κατά πολύ εκείνο. Ο καιρός της δοκιμασίας που άρχισε το 2024 με το ποιοι είναι «οι λησταί του λαού σου, οι οποίοι εδραιώνουν την όραση» ήταν το άλφα της περιόδου της δοκιμασίας, και τώρα, στο τέλος της περιόδου της δοκιμασίας, φως από το θέμα του Ισλάμ στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης προσθέτει μαρτυρίες της δυτικής και της ανατολικής Ρώμης, οι οποίες δεν είχαν ποτέ εξετασθεί μέχρι αυτές τις παρούσες έσχατες ημέρες.
The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.
Οι προφητικές γραμμές του Ισλάμ, όπως απεικονίζονται στα κεφάλαια εννέα έως ένδεκα, συνενώνουν τις γραμμές της ιστορίας που εντοπίζονται στα εδάφια δέκα έως δεκαέξι του Δανιήλ ένδεκα, παρέχοντας μαρτυρίες οι οποίες συνδέονται με γραμμές που ήδη εξετάζονται σε αυτά τα άρθρα. Αλλά μέσα στην προφητική απεικόνιση της ανόδου του Ισλάμ περιλαμβάνεται και η άνοδος τόσο του κινήματος των Μιλλεριτών όσο και του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Δύο τετραετείς περίοδοι, τοποθετημένες σταθερά εντός και ως μέρος των χρονικών προφητειών της Αποκάλυψης εννέα, παρέχουν μαρτυρία για τα τέσσερα έτη από το 1840 έως το 1844. Το 1844 δεν υπάρχει πλέον προφητικός χρόνος, επομένως η συμβολική τετραετής περίοδος ορίζεται από τα προφητικά της χαρακτηριστικά και όχι από τον χρόνο. Η πρώτη τετραετής περίοδος προσδιορίζει το Ισλάμ να κατακτά τη Νικομήδεια, την πρώην ανατολική ρωμαϊκή πρωτεύουσα, το 1337, τριάντα οκτώ έτη αφότου ο πατέρας του κατέκτησε την περιοχή. Η δεύτερη τετραετία προσδιορίζει την ταπείνωση των πολιτικών και θρησκευτικών ηγεμόνων της ανατολικής Ρώμης το 1449, η οποία επήλθε διά του Ισλάμ, και η τρίτη τετραετία προσδιορίζει μια ένδοξη εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού, όταν ο άγγελος που φώτισε τη γη με τη δόξα του κατέβηκε στις 11 Αυγούστου 1840.
The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.
Η μιλλεριτική ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου ευθυγραμμίζεται με την ιστορία του τρίτου αγγέλου κατά τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Εκείνο το τελικό έργο της σφραγίσεως είναι η εξάλειψη της αμαρτίας· είναι ο συνδυασμός της Θεότητας με την ανθρωπότητα και λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια ενός πολέμου που επιφέρεται από το Ισλάμ.
And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.
Και ήνοιξε το φρέαρ της αβύσσου· και ανέβη καπνός εκ του φρέατος, ως καπνός μεγάλης καμίνου· και εσκοτίσθη ο ήλιος και ο αήρ εκ του καπνού του φρέατος. Και εκ του καπνού εξήλθον ακρίδες επί την γην· και εδόθη εις αυτάς εξουσία, καθώς έχουσιν εξουσίαν οι σκορπίοι της γης. Και εδόθη εις αυτάς εντολή να μη βλάψωσι τον χόρτον της γης, ουδέ παν χλωρόν, ουδέ παν δένδρον, αλλά μόνον τους ανθρώπους εκείνους οίτινες δεν έχουσι τη σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών. Αποκάλυψις 9:2–4.
The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.
Η τελεία εκπλήρωση κάθε προφητείας βρίσκεται στις έσχατες ημέρες, επομένως αυτή η περικοπή προσδιορίζει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η προφητεία του Ισλάμ στην Αποκάλυψη εννέα παρέχει το ιστορικό κλειδί, ώστε να συναρθρωθεί στην ιστορία που κορυφώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, όταν το Ισλάμ περιορίσθηκε, η πληρέστερη απεικόνιση της δυνάμεως που εδραιώνει το όραμα. Από εκείνο το σημείο, η μαρτυρία της Αποκαλύψεως εννέα επεκτάθηκε στο κεφάλαιο δέκα και στην ιστορία του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου. Έπειτα, στο κεφάλαιο έντεκα, το τρίτο αλίμονο καταφθάνει αιφνιδίως με τον νόμο της Κυριακής, οπότε αρχίζει η δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου. Το κεφάλαιο εννέα είναι το κλειδί του Ισλάμ για την οργάνωση της ανόδου και της πτώσεως των βασιλείων, όπως εκτίθενται στον Δανιήλ και στην Αποκάλυψη. Τα κεφάλαια δέκα και έντεκα προσδιορίζουν την εμπειρία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων φρονίμων παρθένων. Το κεφάλαιο εννέα προσδιορίζει το σύμβολο που εδραιώνει το εξωτερικό όραμα, και τα κεφάλαια δέκα και έντεκα προσδιορίζουν το εσωτερικό όραμα που συνδέεται με την ακολούθηση του Αρνίου στα Άγια των Αγίων.
Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.
Το δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ανοίγει με τον Χριστό ως τον ισχυρό άγγελο που καταβαίνει με ένα βιβλαρίδιο ανεωγμένο. Το γεγονός εκείνο εκπληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, κατά τη λήξη της προφητείας της Αποκάλυψης 9, η οποία προσδιορίζει τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες. Το δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης προσδιορίζει την περαιτέρω ιστορία έως ότου το μήνυμα έγινε πικρό στην κοιλία του Ιωάννη στις 22 Οκτωβρίου 1844. Τα τέσσερα έτη από το 1840 έως το 1844 αρχίζουν με την άφιξη του πρώτου αγγέλου και τελειώνουν με την άφιξη του τρίτου αγγέλου. Τα τέσσερα εκείνα έτη που ακολούθησαν την εκπλήρωση της 11ης Αυγούστου 1840 προτυπώθηκαν από τέσσερα έτη, από τις 27 Ιουλίου 1449 έως το 1453, στην αρχή των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών. Αμφότερες αυτές οι τετραετείς περίοδοι ευθυγραμμίζονται με τα τέσσερα έτη της πολιορκίας της Νικομήδειας από το 1333 έως το 1337. Συμβολικώς, η ανατολική Ρώμη κατακτήθηκε από το Ισλάμ τρεις φορές. Η πρώτη ήταν κατά την πολιορκία της Νικαίας το 1331, έπειτα κατά την τετραετή πολιορκία της Νικομήδειας το 1337, και κατόπιν κατά την πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως το 1453.
Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.
Ο Διοκλητιανός διαίρεσε νομικά τη Ρώμη σε ανατολή και δύση το 393, και ο Κωνσταντίνος διαίρεσε προφητικά τη Ρώμη σε ανατολή και δύση το 330. Το 395, με τον θάνατο του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄, η αυτοκρατορία διαιρέθηκε επίσημα και μόνιμα, καθώς κληροδότησε την ανατολή και τη δύση στους δύο υιούς του. Η Καθολική εκκλησία διαιρέθηκε σε ανατολή και δύση το 1054 κατά το «μέγα σχίσμα». Η διαίρεση υπήρξε βαθμιαία, όπως και η παρακμή που ακολούθησε. Η διαίρεση παραμένει έως αυτήν ακριβώς την ημέρα. Εντός πενήντα ετών από εκείνη την ημερομηνία, η δυτική εκκλησία στη Ρώμη άρχισε κατά προσέγγιση διακόσια έτη σταυροφοριών εναντίον του Ισλάμ. Η Δυτική Ρώμη έπεσε όταν έχασε τον τελευταίο της αυτοκράτορα το 476. Η Ανατολική Ρώμη έπεσε το 1453. Η Παπική Ρώμη έπεσε το 1798. Η ειδωλολατρική Ρώμη διαιρέθηκε σε ανατολή και δύση το 393, το 330 και το 395. Η Παπική Ρώμη διαιρέθηκε σε ανατολή και δύση το 1054. Η Αδελφή White προσδιορίζει την άνοδο και την πτώση των βασιλείων ως πρωτεύον σημείο αναφοράς στη μελέτη του Λόγου του Θεού.
The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.
Τα βασίλεια που προβάλλονται στο φως της ιστορίας από το ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης ενισχύουν το επιχείρημα ότι η Ρώμη είναι εκείνη που θεμελιώνει το όραμα. Η προφητική σύνδεση μεταξύ του Ισλάμ και των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αποτελεί απόδειξη ότι το μήνυμα της μεσονύκτιας κραυγής, το οποίο προτυπώθηκε από τον Χριστό όταν εισήλθε στα Ιεροσόλυμα επάνω σε όνο, παριστάνεται από μια χρονική προφητεία που άρχισε στον καιρό του πρώτου αλίμονο, συνεχίσθηκε στο δεύτερο μέρος της προφητείας κατά το δεύτερο αλίμονο, και έφθασε στην εκπλήρωσή της μέσα στην τετραετή ιστορία όπου το Μιλλεριτικό κίνημα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου άρχισε με την εκπλήρωση αυτής ακριβώς της προφητείας. Η προφητεία άρχισε με το σύμβολο των «τριάντα οκτώ και δύο έτους» (1299 και 1301) ετών, που σημείωνε την άνοδο του Ισλάμ, και ολοκληρώθηκε με το σύμβολο των «τριάντα οκτώ και δύο έτους» (1838 και 1840), που σημείωνε την άνοδο των Μιλλεριτών.
In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.
Το 1844, κατά την ολοκλήρωση της τετραετούς περιόδου των Μιλλεριτών, η οποία είχε προτυπωθεί από την πολιορκία του 1333 έως το 1337, και από το 1449 έως την πολιορκία του 1453, ο προφητικός χρόνος δεν έπρεπε πλέον να εφαρμόζεται. Η έπαρση του λαβάρου των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων συνδέεται άμεσα με την προφητεία όπου το Ισλάμ υψώνεται.
Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.
Ιούδα, συ είσαι εκείνος τον οποίον θα επαινέσουν οι αδελφοί σου· το χέρι σου θα είναι επί τον τράχηλον των εχθρών σου· οι υιοί του πατρός σου θα προσκυνήσουν ενώπιόν σου. Ο Ιούδας είναι σκύμνος λέοντος· από της λείας, υιέ μου, ανέβης· έκυψεν, εκοιμήθη ως λέων και ως λέαινα γέρων· τίς θέλει εξεγείρει αυτόν; Το σκήπτρον δεν θέλει εκλείψει από του Ιούδα, ουδέ νομοθέτης εκ μέσου των ποδών αυτού, έως ότου έλθη ο Σηλώ· και εις αυτόν θέλει είσθαι η υπακοή των λαών. Δέσας τον πώλον αυτού εις την άμπελον, και τον υιόν της όνου αυτού εις την εκλεκτήν άμπελον· έπλυνε τα ιμάτια αυτού εν οίνω, και την στολήν αυτού εν αίματι σταφυλής· οι οφθαλμοί αυτού θέλουσιν είσθαι ερυθρότεροι από οίνον, και οι οδόντες αυτού λευκότεροι από γάλα. Γένεσις 49:8–12.
The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.
Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αντανακλούν τελείως τον χαρακτήρα του Χριστού, και ο Χριστός είναι, μεταξύ άλλων συμβολικών παραστάσεων, «η εκλεκτή άμπελος». Ο Ισμαήλ προσδιορίζεται ως «άγριος» άνθρωπος στη Γένεση 16:12.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.
Καὶ αὐτὸς θέλει εἶσθαι ἄνθρωπος ἄγριος· ἡ χεὶρ αὐτοῦ θέλει εἶσθαι ἐναντίον παντὸς ἀνθρώπου, καὶ ἡ χεὶρ παντὸς ἀνθρώπου ἐναντίον αὐτοῦ· καὶ θέλει κατοικεῖ ἐνώπιον πάντων τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ.
The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
Η λέξη που μεταφράζεται ως «άγριος» είναι ο άγριος αραβικός όνος. Οι αντιπρόσωποι του Χριστού στις έσχατες ημέρες ιππεύουν επάνω στο μήνυμα του άγριου αραβικού όνου, του όνου επάνω στον οποίο ο Χριστός εισήλθε στα Ιεροσόλυμα, του όνου που τελικώς μίλησε αφού ο Βαλαάμ τον έπληξε για τρίτη φορά. Το μήνυμα που ενδυνάμωσε το μήνυμα του πρώτου αγγέλου το 1840 δεν διέκρινε μία σχετική και σημαντική προφητεία εκατόν πενήντα ετών μέσα στην ίδια ακριβώς προφητική ιστορία όπου βρισκόταν το μήνυμα που ενδυνάμωσε το κίνημα. Δεν διέκριναν δύο τετραετείς περιόδους μέσα στην ίδια εκείνη χρονική προφητεία, οι οποίες προτύπωναν την ιστορία από το 1840 έως το 1844. Ο Λέων της φυλής του Ιούδα ανοίγει τώρα φως από τις «παλαιές οδούς» που δεν είχε ποτέ προηγουμένως ιδωθεί, και είναι φως το οποίο συμφωνεί με εκείνο το φως που ανοίγεται από τις 31 Δεκεμβρίου 2023. Αφαιρεί κάθε αμφιβολία ως προς το αν είναι το Ισλάμ εκείνο που πλήττει το Νάσβιλ. Το φως φωτίζει το σύμβολο της Ρώμης, καθιστάμενο έτσι μία δήλωση ωμέγα για την άλφα διαμάχη του 2024 σχετικά με τους ληστές του λαού σου, και είναι επίσης το σύμβολο ωμέγα του επιχειρήματος περί του ιδίου ακριβώς συμβόλου στην ιστορία των Μιλλεριτών. Προσδιορίζει ότι το Ισλάμ των χρονικών προφητειών της Αποκάλυψης εννέα είναι το εξωτερικό μήνυμα κατά την εσωτερική ιστορία του καιρού της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Διδάσκουμε αυτό το γεγονός εδώ και αρκετό καιρό, αλλά τώρα μπορεί να αποδειχθεί επάνω σε μία γραμμή που αρχίζει στην Αποκάλυψη εννέα και τελειώνει στην Αποκάλυψη ένδεκα. Η τρίτη τετραετής περίοδος που συνδέεται με τη χρονική προφητεία του Ισλάμ, η οποία εκπληρώθηκε από το 1840 έως το 1844, απεικονίζει τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Με τον μεγάλο σεισμό της Αποκάλυψης ένδεκα, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες υψώνονται ως σημαία.
In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.
Στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, η ανόρθωση του λαού του Θεού ως στρατεύματος είναι μια διμερής διαδικασία, η οποία είχε προτυπωθεί με τη δημιουργία του Αδάμ. Πρώτα ο Αδάμ πλάσθηκε από τον πηλό, έπειτα ο Χριστός ενεφύσησε σε αυτόν πνοή ζωής. Στον Ιεζεκιήλ, η πρώτη προφητεία σχηματίζει τα νεκρά σώματα, αλλά αυτά παραμένουν ακόμη νεκρά. Κατόπιν, οι τέσσερις άνεμοι πνέουν επάνω στα σώματα και αυτά εγείρονται ως ισχυρό στράτευμα. Οι αριθμοί τριάντα οκτώ και σαράντα αντιπροσωπεύουν αυτά τα δύο στάδια.
We will continue these things in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτά τα ζητήματα στο επόμενο άρθρο.
After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.
Μετὰ ταῦτα ἦτο ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις, πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης, κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, ἔχουσα πέντε στοὰς. Ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, οἵτινες ἀνέμενον τὴν κίνησιν τοῦ ὕδατος. Διότι ἄγγελος κατὰ καιρὸν κατέβαινεν εἰς τὴν κολυμβήθραν καὶ ἐτάραττε τὸ ὕδωρ· ὅστις οὖν πρῶτος, μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος, εἰσῆρχετο, ἐγίνετο ὑγιὴς ἀπὸ οἱασδήποτε νόσου ἔπασχε. Ἦτο δέ τις ἐκεῖ ἄνθρωπος, ἔχων ἀσθένειαν τριάκοντα ὀκτὼ ἔτη. Ὅτε ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτὸν κατακείμενον, καὶ ἐγνώρισεν ὅτι πολὺν ἤδη καιρὸν εἶχεν εἰς ταύτην τὴν κατάστασιν, λέγει πρὸς αὐτόν· Θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής; Ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον δὲν ἔχω, ἵνα, ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, μὲ βάλῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐγέρθητι, λάβε τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Καὶ εὐθέως ἔγινεν ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἔλαβε τὸν κράβαττόν του καὶ περιεπάτει· ἦτο δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Ἰωάννης 5:1–9.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
Τώρα σηκωθείτε, είπα, και περάστε τον χείμαρρο Ζαρέδ. Και περάσαμε τον χείμαρρο Ζαρέδ. Και ο χρόνος κατά τον οποίον πορευθήκαμε από την Κάδης-βαρνή έως ότου περάσαμε τον χείμαρρο Ζαρέδ ήταν τριάντα οκτώ έτη, έως ότου όλη η γενεά των πολεμιστών εξαλείφθηκε από το μέσον του στρατοπέδου, καθώς ο Κύριος τους είχε ορκισθεί. Δευτερονόμιο 2:13, 14.