Η Κρυμμένη Ιστορία του Εδαφίου Σαράντα - Αριθμός Είκοσι Ένα

Ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους για τους οποίους έχει επιτελεσθεί έργο διδασκαλίας από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, και η βασική Του διδασκαλία είναι «γραμμή επί γραμμής».

Επί του παρόντος, ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα ανοίγει το βιβλίο του Ιεζεκιήλ. Πληροφορούμεθα ότι ο Ιεζεκιήλ είναι ιερεύς κατά το τριακοστό έτος, είτε το «τριάντα» αντιπροσωπεύει τη συμβολική ηλικία του ως ιερέως, είτε το τριακοστό έτος της προφητικής γραμμής που άρχισε κατά το Μεγάλο Ιωβηλαίο του Ιωσία. Η τελική ιερωσύνη των εσχάτων ημερών είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και οι αρχαίες κυριολεκτικές ιστορίες προτυπώνουν μια συμβολική ιστορία κατά τις έσχατες ημέρες.

Ο Ιεζεκιήλ αποτελεί σύμβολο του λαού του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες—της ιερής ιστορίας την οποία κάθε προφητική μαρτυρία προσδιορίζει. Αυτή η ιερή ιστορία είναι το κίνημα του τρίτου αγγέλου, το οποίο προτυπώθηκε ιδιαιτέρως από το κίνημα του πρώτου αγγέλου το 1840. Το κίνημα του πρώτου αγγέλου ήταν ο άλφα άγγελος των τριών αγγέλων και ο τρίτος είναι ο ωμέγα άγγελος. Ο Ιεζεκιήλ, επομένως, ευθυγραμμίζεται με τον Πέτρο κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η συμβολική ιστορία στην οποία τοποθετούνται τόσο ο Πέτρος όσο και ο Ιεζεκιήλ παριστάνεται ως η ιστορία του Πανίου.

Ο Ιεζεκιήλ λαμβάνει το μικρό βιβλίο, όπως έκανε και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη δέκα.

Στην Αποκάλυψη δέκα, ο Ιωάννης τρώγει το μικρό βιβλίο, και ολόκληρο το κεφάλαιο αντιπροσωπεύει την εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844.

Ο Ιεζεκιήλ ευθυγραμμίζεται με τον Ιωάννη στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ώστε ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο Ιεζεκιήλ να στέκονται μαζί στην ορισμένη τους θέση κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Το 1840 έως το 1844 αντιπροσωπεύει μία τετραετή περίοδο, η οποία άρχισε όταν η προφητεία του χρόνου που είχε αρχίσει με μία περίοδο εκατόν πενήντα ετών στις 27 Ιουλίου 1299. Εκείνοι οι «πέντε μήνες» έληξαν και ενώθηκαν με την προφητεία του χρόνου των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, η οποία ολοκληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, όταν η ένδοξη εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού εφανερώθη έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Τότε η εφαρμογή του προφητικού χρόνου έπαυσε.

Ο προφητικός χρόνος έληξε ως έγκυρη εφαρμογή της προφητείας στις 22 Οκτωβρίου 1844. Ο Ιεζεκιήλ, ο Πέτρος και ο Ιωάννης εκπροσωπούν, ο καθένας, τις φρόνιμες παρθένες του Θεού στο κίνημα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, καθώς επίσης και στο κίνημα του τρίτου αγγέλου.

Τα πρώτα «ένδεκα» κεφάλαια του Ιεζεκιήλ παρουσιάζουν μια σειρά από «οράσεις», όπως εκτίθεται στο πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου.

Τα «οράματα» των πρώτων ένδεκα κεφαλαίων δόθηκαν αρχικά στο πρώτο κεφάλαιο, πλησίον του ποταμού Χεβάρ· κατόπιν αναπτύχθηκαν περαιτέρω στο όραμα του τρίτου κεφαλαίου, στην «πεδιάδα», και έπειτα εκ νέου στο όραμα του ογδόου κεφαλαίου, στην Ιερουσαλήμ. Οι τρεις τοποθεσίες — ο ποταμός Χεβάρ, η πεδιάδα και η Ιερουσαλήμ — αντιπροσωπεύουν τρία οράματα, τα οποία από κοινού αποτελούν ένα όραμα, το οποίο είναι τα «οράματα» του πρώτου εδαφίου και των πρώτων «ένδεκα» κεφαλαίων.

Το να θεωρηθεί το τριακοστό έτος ως το τριακοστό έτος του κύκλου του Ιωβηλαίου που άρχισε κατά το περίφημο Πάσχα του Ιωσία και κατόπιν έληξε στις 22 Οκτωβρίου, υποστηρίζεται ευχερώς, διότι αυτή η ιδιαίτερη γραμμή της ιερής ιστορίας απεικονίζεται διακριτώς, γραμμή επί γραμμή, με περισσότερους από έναν μάρτυρες. Ως παράδειγμα· το Πάσχα αντιπροσωπεύει τις εορτές της Άνοιξης και η ημέρα του εξιλασμού αντιπροσωπεύει τις εορτές του Φθινοπώρου. Το Λευιτικόν είκοσι τρία ευθυγραμμίζεται, επομένως, με τον κύκλο του Ιωβηλαίου που άρχισε με τον Ιωσία. Υπάρχουν και άλλες γραμμές που ευθυγραμμίζονται με την ιστορία η οποία παριστάνεται από τον βασιλιά Ιωσία έως τις 22 Οκτωβρίου, 573 π.Χ. Η ιστορική εκπλήρωση, στις 22 Οκτωβρίου 573 π.Χ., ενός έτους Ιωβηλαίου υποστηρίζεται από τους ιστορικούς.

Οι χρονολόγοι είναι γενικώς σύμφωνοι με τον προσδιορισμό της ημέρας του εξιλασμού στην 22α Οκτωβρίου 573 π.Χ., και το Μεγάλο Πάσχα του Ιωσία, το 622 π.Χ., είναι επίσης αποδεκτή χρονολογία από τους βιβλικούς αυτούς χρονολόγους. Το Πάσχα, σύμβολο των εορτών της ανοίξεως, εγκαινίασε έναν σαρανταεννεαετή κύκλο Ιωβηλαίου, ο οποίος κατέληγε στο σύμβολο των εορτών του φθινοπώρου, κατά την ημέρα του εξιλασμού. Οι επτά εβδομάδες ετών, που συναποτελούσαν σαράντα εννέα έτη, ήσαν τα σύμβολα του σαββάτου της γης.

Ο Σεδεκίας είχε μεταφερθεί στη Βαβυλώνα όταν η Ιερουσαλήμ έπεσε, δεκατέσσερα έτη πριν από το 573 π.Χ. Οι Ιουδαίοι ιστορικοί προσδιορίζουν τον κύκλο του Ιωβηλαίου από τον Ιωσία, το 622, έως τις 22 Οκτωβρίου 573, ως τον 17ο κύκλο του Ιωβηλαίου. Η περίοδος από τη μάχη της Ραφίας έως τη μάχη του Πανίου ήταν δεκαεπτά έτη. Ο Πτολεμαίος ήταν ο νικητής στη μάχη της Ραφίας, και βασίλευσε ως ο βασιλιάς του νότου επί δεκαεπτά έτη. Από το Διάταγμα των Μεδιολάνων έως ότου ο Κωνσταντίνος διαίρεσε την αυτοκρατορία του, το 330, μεσολάβησαν δεκαεπτά έτη. Κατά τον δέκατο έβδομο κύκλο του Ιωβηλαίου, η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε από τον Ναβουχοδονόσορα.

Ο Ωσηέ εξετάζει ένα θέμα που συνδέεται άμεσα με την αιχμαλωσία του Σεδεκία, αν και συγχρόνως αντιπροσωπεύει και την αρχή της αιχμαλωσίας του βόρειου βασιλείου το 723 π.Χ. Ο λόγος για τον οποίο το χωρίο του Ωσηέ συνδέεται με τη μαρτυρία του Ιεζεκιήλ έχει να κάνει με την απόρριψη του Θεού, όταν ο Ισραήλ επέμεινε να έχει ανθρώπινο βασιλιά. Η επιθυμία του Ισραήλ να κυβερνάται από ανθρώπινο βασιλιά, αντί από θείο Βασιλιά, παριστάνεται ως «η υπερηφάνεια της δυνάμεώς σου» μέσα στην κρίση των «επτά καιρών» στο Λευιτικό 26.

Η «υπερηφάνεια τῆς δυνάμεώς σας» αντιπροσωπεύει τὴν ἐπιθυμία τοῦ Ἰσραὴλ νὰ γίνῃ ὅμοιος μὲ τὸν κόσμο καὶ νὰ ἔχῃ τὸν δικό του βασιλέα. Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ βασιλέως ἀπὸ τὸ βόρειο βασίλειο τὸ 723 π.Χ. καὶ κατόπιν ἡ αἰχμαλωσία τοῦ βασιλέως Σεδεκία τοῦ νοτίου βασιλείου τὸ 586 π.Χ. ἀντιπροσωπεύουν τὴ συντριβὴ τῆς «ὑπερηφανείας» τοῦ ἀρχαίου Ἰσραήλ, καὶ ἡ ὑπερηφάνεια προπορεύεται τῆς πτώσεως. Στὴ βιβλικὴ προφητεία μία «δύναμις» εἶναι βασιλεὺς ἢ βασίλειο, καὶ ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ Ἰσραὴλ στὴν ἐξασφάλιση ἀνθρωπίνου βασιλέως σηματοδοτεῖ τὴν ἀπόρριψη τῆς θεοκρατίας καὶ τοῦ θείου Βασιλέως.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, στο σημείο εκείνο, ο Ισραήλ απέρριψε όχι μόνο τον Θεό ως βασιλέα του, αλλά και το Πνεύμα της Προφητείας, όπως αυτό αντιπροσωπευόταν από τον Σαμουήλ, διότι αναφέρεται: «ἐμέ ἐγκατέλιπον καὶ ἐδούλευσαν θεοῖς ἑτέροις, οὕτως ποιοῦσι καὶ εἰς σέ».

Η τελευταία πλάνη για τη θεοκρατία του αρχαίου Ισραήλ ήταν η απόρριψη όχι μόνο του Θεού, αλλά και του Πνεύματος της Προφητείας. Εκείνη η απόρριψη το 1097 π.Χ. προτυπώνει την τελευταία πλάνη του Λαοδικειακού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας το 1863. Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι είναι ο Λόγος του Θεού, και το Πνεύμα της Προφητείας δηλώνει σχετικά με τους «επτά καιρούς» ότι «δεν πρέπει να μεταβληθούν».

Το Πνεύμα της Προφητείας προφανώς ενέκρινε τα «επτά καιρούς», και η έγκρισή της αποτελούσε προειδοποίηση να μη μεταβληθούν οι αριθμοί στον χάρτη, του οποίου τα «επτά καιροί» είναι η κεντρική στήλη και η επάνω δεξιά γωνία. Με τον παραχαραγμένο χάρτη του Uriah Smith το 1863, άρχισε η προοδευτική απόρριψη των θεμελιωδών αληθειών, η οποία προτυπωνόταν από τον αρχαίο Ισραήλ στην απόρριψή του προς τον Θεό, και το Πνεύμα της Προφητείας προσδιόρισε την αποστασία του 1863. Η χρονολογία της αποστασίας του 1863 ευθυγραμμίζεται με την προφητική γραμμή που εκτίθεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ. Σε εκείνη τη γραμμή της ιστορίας, η κατάληξη ήταν η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής. Το διάστημα από το 1863 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής προτυπωνόταν από την ιστορία του βασιλιά Σαούλ το 1097 π.Χ. έως τον Σεδεκία το 586 π.Χ.

Ο Σεδεκίας αιχμαλωτίσθηκε στη Βαβυλώνα δεκατέσσερα έτη πριν από το Ιωβηλαίο του 573 π.Χ. Ο δέκατος έβδομος κύκλος Ιωβηλαίου άρχισε το 622 π.Χ., και κατά το τριακοστό έτος ο Ιεζεκιήλ προβάλλεται ως ιερέας το 591 π.Χ., έπειτα, πέντε έτη αργότερα, η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 586 π.Χ. Καταστράφηκε την ίδια ημέρα του έτους κατά την οποία καταστράφηκε και τη δεύτερη φορά, το 70 μ.Χ., από τον Τίτο. Το πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ προηγείται πέντε έτη της καταστροφής της Ιερουσαλήμ και δεκαεννέα έτη του οράματος του ναού του τεσσαρακοστού κεφαλαίου.

Διά την ανυπακοήν προς την διαθήκην του σαββάτου της γης, ο Θεός προσδιώρισε ότι «επτά καιρούς» θα ήτο η κατάρα διά την ανυπακοήν προς το έβδομον έτος, το οποίον είναι το σάββατον της γης. Ο «καιρός» είναι έτος, και το «έτος» είναι τριακόσιαι εξήκοντα ημέραι, και επτά επί τριακοσίαις εξήκοντα είναι δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη. Οι Μιλλερίται ίσως να μην είχαν χρησιμοποιήσει την έκφρασιν «το εικοσιπέντε είκοσι», αλλά αμφότεροι οι ιεροί αυτών χάρται προσδιώριζον αριθμητικώς τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη.

Η διακήρυξη της κατάρας των επτά καιρών επάνω τόσο στο βόρειο βασίλειο του Ισραήλ όσο και στο νότιο βασίλειο του Ιούδα υπήρξε η πρώτη, ή θα μπορούσε κανείς να πει η «θεμελιώδης», ή ακόμη θα μπορούσε να πει η «άλφα» κατανόηση του William Miller. Το 1863 η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας απέρριψε τη θεμελιώδη κατανόηση των ανακαλύψεων του Miller· «ανακαλύψεων» που αντιπροσώπευαν ολόκληρο το θεμέλιο του Μιλλεριτικού κινήματος. Η Έμπνευση προειδοποίησε άμεσα ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί, και έχει συμβεί, και συνέβη πριν από πολύ καιρό.

Το θεμέλιο του ναού που ανοικοδομήθηκε μετά την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα ολοκληρώθηκε κατά την ιστορία του πρώτου διατάγματος και πριν από το δεύτερο διάταγμα. Ο ναός οικοδομήθηκε πλήρως κατά την ιστορία του δευτέρου διατάγματος. Με το τρίτο διάταγμα αποκαταστάθηκε η εθνική κυριαρχία στο κυριολεκτικό αρχαίο Ισραήλ. Ο William Miller αντιπροσώπευε τον πρώτο άγγελο που έφθασε το 1798 και ενδυναμώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840. Ο δεύτερος άγγελος έφθασε αφού είχαν τεθεί τα θεμέλια, όπως αυτό παριστάνεται από το διάγραμμα του 1843, το οποίο δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1842. Κατά την πρώτη απογοήτευση του 1844, την άλφα απογοήτευση του 1844, έφθασαν ο δεύτερος άγγελος και επίσης ο καιρός της καθυστέρησης στην παραβολή των παρθένων, και όταν το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου ενδυναμώθηκε στη συνάθροιση κατασκήνωσης του Exeter, ο ναός ολοκληρώθηκε. Έπειτα, κατά τη μεγάλη, ή ωμέγα απογοήτευση του 1844, ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αίφνης στον ναό Του, σε εκπλήρωση των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών που άρχισαν με το τρίτο διάταγμα και έληξαν με την άφιξη του τρίτου αγγέλου.

Ιωσίας σημαίνει «το θεμέλιο του Θεού». Είτε πρόκειται για τον βασιλέα Ιωσία είτε για τον Ιωσία Λιτς, αμφότεροι αποτελούν σύμβολα των θεμελίων, όπως αυτά παριστάνονται στην ιστορία του πρώτου διατάγματος και όπως παριστάνονται στις εορτές της ανοίξεως που εκτίθενται στα πρώτα είκοσι δύο εδάφια του εικοστού τρίτου κεφαλαίου του Λευιτικού. Τα θεμέλια, οι εορτές της ανοίξεως και το πρώτο διάταγμα είναι όλα σύμβολα του 1840 και της ενδυναμώσεως του πρώτου αγγέλου. Η 22α Οκτωβρίου 573 π.Χ., όπως εκτίθεται στο τεσσαρακοστό κεφάλαιο και στο πρώτο εδάφιο του Ιεζεκιήλ, είναι σύμβολο της 22ας Οκτωβρίου 1844 και της ενάρξεως της κρίσεως των νεκρών, και επίσης σύμβολο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 κατά την έναρξη της κρίσεως των ζώντων. Όσοι έχουν παρακολουθήσει αυτά τα άρθρα θα πρέπει να γνωρίζουν τις εφαρμογές που χρησιμοποιώ.

Ο Ιεζεκιήλ αποτελεί σύμβολο μέσα στην προφητική ιστορία που παριστάνεται στα γραπτά του. Ο Ιεζεκιήλ είναι παρών όταν οι είκοσι πέντε άνδρες προσκυνούν τον ήλιο στο τέλος του ογδόου κεφαλαίου. Είναι επίσης παρών στα επόμενα κεφάλαια, καθώς «η σφράγιση που ακολουθείται από τη σφαγή» επιφέρεται επί της Ιερουσαλήμ, την οποία η Ellen White ταυτοποιεί ως την Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Στα πρώτα ένδεκα κεφάλαια, ο Ιεζεκιήλ εισάγεται στο επουράνιο αγιαστήριο για να λάβει τις οδηγίες του, όπως εκλήθησαν να πράξουν οι Μιλλερίτες το 1844, και όπως καλείται τώρα να πράξει το παρόν αυτό κίνημα.

Όταν φθάσουμε στο σημείο, κατά τις έσχατες ημέρες, όπου όσα απεικόνισε ο Ιεζεκιήλ επαναλαμβάνονται μέσα στον λαό του Θεού, τότε έχουμε φθάσει στο σημείο του Ιεζεκιήλ. Όταν γνωρίζετε ότι ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και το γνωρίζετε σε τέτοιο βαθμό πίστεως και κατανοήσεως ώστε να κατέχετε την αγιασμένη προσδοκία ότι όλα όσα απεικονίζονται από τον Ιεζεκιήλ στα γραπτά του προτυπώνουν μία ιερή ακολουθία γεγονότων κατά τις έσχατες ημέρες, που αφορά τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες—όταν το γνωρίζετε αυτό, τότε «θέλετε γνωρίσει» ότι «ο Κύριος» είναι «Θεός».

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.