Ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους για τους οποίους έχει επιτελεσθεί έργο διδασκαλίας από τον Λέοντα της φυλής του Ιούδα, και η βασική Του διδασκαλία είναι «γραμμή επί γραμμής».
Πρὸς οὓς εἶπεν, Τοῦτο εἶναι ἡ ἀνάπαυσις, μεθ’ ἧς δύνασθε νὰ ἀναπαύσητε τὸν κεκοπιακότα· καὶ τοῦτο εἶναι ἡ ἀναζωογόνησις· ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν ἠθέλησαν νὰ ἀκούσουν. Ἀλλὰ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἦτο πρὸς αὐτοὺς πρόσταγμα ἐπὶ προστάγματι, πρόσταγμα ἐπὶ προστάγματι· κανὼν ἐπὶ κανόνι, κανὼν ἐπὶ κανόνι· ἐδῶ ὀλίγον, καὶ ἐκεῖ ὀλίγον· διὰ νὰ ὑπάγωσι, καὶ νὰ πέσωσι πρὸς τὰ ὀπίσω, καὶ νὰ συντριβῶσι, καὶ νὰ παγιδευθῶσι, καὶ νὰ συλληφθῶσι. Ἠσαΐας 28:12, 13.
Επί του παρόντος, ο Λέων της φυλής του Ιούδα ανοίγει το βιβλίο του Ιεζεκιήλ. Πληροφορούμεθα ότι ο Ιεζεκιήλ είναι ιερεύς κατά το τριακοστό έτος, είτε το «τριάντα» αντιπροσωπεύει τη συμβολική του ηλικία ως ιερέως, είτε το τριακοστό έτος στην προφητική γραμμή που άρχισε κατά το Μεγάλο Πάσχα του Ιωσία. Η τελική ιερωσύνη των εσχάτων ημερών είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και οι αρχαίες κυριολεκτικές ιστορίες προτυπώνουν μία συμβολική ιστορία στις έσχατες ημέρες.
Αλλ’ εσείς θέλετε ονομασθή Ιερείς του Κυρίου· οι άνθρωποι θέλουσι σας ονομάζει Λειτουργούς του Θεού ημών· θέλετε φάγει τα πλούτη των εθνών, και εν τη δόξη αυτών θέλετε καυχάσθαι. Ησαΐας 61:6.
Ο Ιεζεκιήλ είναι σύμβολο του λαού του Θεού στις έσχατες ημέρες — την ιερή ιστορία την οποία προσδιορίζει κάθε προφητική μαρτυρία. Αυτή η ιερή ιστορία είναι το κίνημα του τρίτου αγγέλου, το οποίο προτυπώθηκε κατεξοχήν από το κίνημα του πρώτου αγγέλου το 1840. Το κίνημα του πρώτου αγγέλου ήταν ο άγγελος άλφα των τριών αγγέλων, και ο τρίτος είναι ο άγγελος ωμέγα. Ο Ιεζεκιήλ, επομένως, παραλληλίζεται με τον Πέτρο κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η συμβολική ιστορία τόσο του Πέτρου όσο και του Ιεζεκιήλ τοποθετείται στην ιστορία του Πανείου και αναπαρίσταται σε αυτήν.
Το Μικρό Βιβλίο
Ο Ιεζεκιήλ λαμβάνει το μικρό βιβλίο, όπως έκανε και ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη δέκα.
Αλλ’ εσύ, υιέ ανθρώπου, άκουε ό,τι εγώ λέγω προς εσέ· μη γίνου αποστάτης, όπως εκείνος ο οίκος ο αποστάτης· άνοιξε το στόμα σου και φάγε ό,τι εγώ σού δίδω. Και όταν είδα, ιδού, χείρ απεστάλη προς εμέ· και, ιδού, εν αυτή ήτο ειλητάριον βιβλίου· και το εξέτεινε ενώπιόν μου· και ήτο γεγραμμένον έσωθεν και έξωθεν· και ήσαν γεγραμμένα εν αυτώ θρήνοι και πένθος και ουαί. Και είπε προς εμέ· Υιέ ανθρώπου, φάγε ό,τι ευρίσκεις· φάγε τούτο το ειλητάριον, και ύπαγε, λάλησον προς τον οίκον Ισραήλ. Και ήνοιξα το στόμα μου, και με έκαμε να φάγω εκείνο το ειλητάριον. Και είπε προς εμέ· Υιέ ανθρώπου, κάμε την κοιλία σου να φάγη και γέμισον τα σπλάγχνα σου με τούτο το ειλητάριον, το οποίον εγώ σού δίδω. Τότε έφαγον αυτό· και ήτο εν τω στόματί μου γλυκύ ως μέλι. Ιεζεκιήλ 2:8–10, 3:1–3.
Στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ο Ιωάννης τρώει το βιβλαρίδιο, και ολόκληρο το κεφάλαιο απεικονίζει τη φανέρωση της δύναμης του Θεού από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844.
«Ο άγγελος που ενώνεται στη διακήρυξη του μηνύματος του τρίτου αγγέλου πρόκειται να φωτίσει ολόκληρη τη γη με τη δόξα του. Εδώ προαναγγέλλεται ένα έργο παγκόσμιας εμβέλειας και ασυνήθιστης ισχύος. Το κίνημα της Δευτέρας Παρουσίας των ετών 1840–44 υπήρξε ένδοξη εκδήλωση της δύναμης του Θεού· το μήνυμα του πρώτου αγγέλου μεταφέρθηκε σε κάθε ιεραποστολικό σταθμό του κόσμου, και σε ορισμένες χώρες σημειώθηκε το μεγαλύτερο θρησκευτικό ενδιαφέρον που έχει παρατηρηθεί σε οποιαδήποτε χώρα από τη Μεταρρύθμιση του δέκατου έκτου αιώνα· αλλά όλα αυτά πρόκειται να ξεπεραστούν από το ισχυρό κίνημα υπό την τελευταία προειδοποίηση του τρίτου αγγέλου.» The Great Controversy, 611.
Ο Ιεζεκιήλ ευθυγραμμίζεται με τον Ιωάννη στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, ώστε ο Πέτρος, ο Ιωάννης και ο Ιεζεκιήλ να στέκονται μαζί στην καθορισμένη τους θέση κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
Το 1840 έως το 1844 αντιπροσωπεύει μία τετραετή περίοδο, η οποία άρχισε όταν η προφητεία του χρόνου που είχε αρχίσει με μία περίοδο εκατόν πενήντα ετών στις 27 Ιουλίου 1299. Εκείνοι οι «πέντε μήνες» έληξαν και ενώθηκαν με την προφητεία του χρόνου των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, η οποία ολοκληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, όταν η ένδοξη εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού εφανερώθη έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Τότε η εφαρμογή του προφητικού χρόνου έπαυσε.
Και ώμοσε εις Εκείνον που ζη εις τους αιώνας των αιώνων, ο οποίος έκτισε τον ουρανόν και τα εν αυτώ, και την γην και τα εν αυτή, και την θάλασσαν και τα εν αυτή, ότι δεν θα υπάρχη πλέον χρόνος. Αποκάλυψις 10:6.
Ο προφητικός χρόνος έληξε ως έγκυρη εφαρμογή της προφητείας στις 22 Οκτωβρίου 1844. Ο Ιεζεκιήλ, ο Πέτρος και ο Ιωάννης εκπροσωπούν, ο καθένας, τις φρόνιμες παρθένες του Θεού στο κίνημα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, καθώς επίσης και στο κίνημα του τρίτου αγγέλου.
Οράματα
Τα πρώτα «ένδεκα» κεφάλαια του Ιεζεκιήλ παρουσιάζουν μια σειρά από «οράσεις», όπως εκτίθεται στο πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου.
Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τριακοστῷ ἔτει, ἐν τῷ τετάρτῳ μηνί, τῇ πέμπτῃ τοῦ μηνός, ἐνώ ἤμην μεταξύ τῶν αἰχμαλώτων παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ, ἠνοίχθησαν οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδον ὁράματα Θεοῦ. Ιεζεκιήλ 1:1.
Τα «οράματα» των πρώτων ένδεκα κεφαλαίων δόθηκαν αρχικά στο πρώτο κεφάλαιο, πλησίον του ποταμού Χεβάρ· κατόπιν αναπτύχθηκαν περαιτέρω στο όραμα του τρίτου κεφαλαίου, στην «πεδιάδα», και έπειτα εκ νέου στο όραμα του ογδόου κεφαλαίου, στην Ιερουσαλήμ. Οι τρεις τοποθεσίες — ο ποταμός Χεβάρ, η πεδιάδα και η Ιερουσαλήμ — αντιπροσωπεύουν τρία οράματα, τα οποία από κοινού αποτελούν ένα όραμα, το οποίο είναι τα «οράματα» του πρώτου εδαφίου και των πρώτων «ένδεκα» κεφαλαίων.
Ἰωβηλαῖον
Η θεώρηση του τριακοστού έτους ως του τριακοστού έτους του κύκλου του Ιωβηλαίου, ο οποίος άρχισε με το περίφημο Πάσχα του Ιωσία και στη συνέχεια ολοκληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου, μπορεί εύκολα να τεκμηριωθεί, διότι η συγκεκριμένη γραμμή της ιερής ιστορίας αποτυπώνεται με σαφήνεια, γραμμή επί γραμμής, με περισσότερους του ενός μάρτυρες. Για παράδειγμα, το Πάσχα αντιπροσωπεύει τις εαρινές εορτές και η ημέρα του εξιλασμού αντιπροσωπεύει τις φθινοπωρινές εορτές. Το εικοστό τρίτο κεφάλαιο του Λευιτικού ευθυγραμμίζεται, επομένως, με τον κύκλο του Ιωβηλαίου που άρχισε με τον Ιωσία. Υπάρχουν και άλλες γραμμές που ευθυγραμμίζονται με την ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον βασιλιά Ιωσία έως τις 22 Οκτωβρίου του 573 π.Χ. Η ιστορική εκπλήρωση ενός έτους του Ιωβηλαίου στις 22 Οκτωβρίου του 573 π.Χ. υποστηρίζεται από τους ιστορικούς.
Οι χρονολόγοι γενικά αποδέχονται τη χρονολόγηση της ημέρας του εξιλασμού στις 22 Οκτωβρίου του 573 π.Χ., και το 622 π.Χ. γίνεται επίσης δεκτό από αυτούς τους βιβλικούς χρονολόγους ως η χρονολογία του Μεγάλου Πάσχα του Ιωσία. Το Πάσχα, σύμβολο των εορτών της άνοιξης, εγκαινίασε έναν κύκλο Ιωβηλαίου διάρκειας σαράντα εννέα ετών, ο οποίος ολοκληρώθηκε στο σύμβολο των εορτών του φθινοπώρου, κατά την ημέρα του εξιλασμού. Οι επτά εβδομάδες ετών που συγκροτούσαν τα σαράντα εννέα έτη αποτελούσαν τα σύμβολα του Σαββάτου της γης.
«Σε κάθε σελίδα, είτε ιστορία είτε εντολή είτε προφητεία, οι Γραφές της Παλαιάς Διαθήκης καταυγάζονται από τη δόξα του Υιού του Θεού. Καθ’ όσον ήταν θείας καθιερώσεως, ολόκληρο το σύστημα του Ιουδαϊσμού ήταν μια συμπαγής προφητεία του ευαγγελίου. Στον Χριστό “μαρτυροῦσι πάντες οἱ προφῆται.” Πράξεις 10:43. Από την επαγγελία που δόθηκε στον Αδάμ, και κατόπιν διαμέσου της πατριαρχικής γραμμής και της νομικής οικονομίας, το ένδοξο φως του ουρανού κατέστησε σαφή τα ίχνη του Λυτρωτή. Οι βλέποντες είδαν τον Αστέρα της Βηθλεέμ, τον ερχόμενο Σηλώ, καθώς τα μελλοντικά πράγματα περνούσαν εμπρός τους σε μυστηριώδη πομπή. Σε κάθε θυσία παρουσιαζόταν ο θάνατος του Χριστού. Σε κάθε νέφος θυμιάματος ανέβαινε η δικαιοσύνη Του. Με κάθε σάλπιγγα του ιωβηλαίου αντηχούσε το όνομά Του. Στο φοβερό μυστήριο των αγίων των αγίων κατοικούσε η δόξα Του.» Η Ζωή του Χριστού, 211.
Δεκαεπτά
Ο Σεδεκίας είχε οδηγηθεί στη Βαβυλώνα όταν έπεσε η Ιερουσαλήμ, δεκατέσσερα χρόνια πριν από το 573 π.Χ. Οι Ιουδαίοι ιστορικοί προσδιορίζουν τον κύκλο του Ιωβηλαίου από την εποχή του Ιωσία, το 622, έως τις 22 Οκτωβρίου του 573 ως τον 17ο κύκλο του Ιωβηλαίου. Το διάστημα από τη μάχη της Ραφίας έως τη μάχη του Πανείου ήταν δεκαεπτά χρόνια. Ο Πτολεμαίος ήταν ο νικητής στη μάχη της Ραφίας και βασίλεψε ως βασιλιάς του νότου επί δεκαεπτά χρόνια. Από το Διάταγμα των Μεδιολάνων μέχρι τη στιγμή που ο Κωνσταντίνος διαίρεσε την αυτοκρατορία του το 330 μεσολάβησαν δεκαεπτά χρόνια. Κατά τον δέκατο έβδομο κύκλο του Ιωβηλαίου η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε από τον Ναβουχοδονόσορα.
Διότι οι υιοί Ισραήλ θα παραμείνουν πολλές ημέρες χωρίς βασιλέα, και χωρίς άρχοντα, και χωρίς θυσία, και χωρίς στήλη, και χωρίς εφώδ, και χωρίς θεραφείμ· έπειτα οι υιοί Ισραήλ θα επιστρέψουν και θα εκζητήσουν τον Κύριο, τον Θεό αυτών, και τον Δαβίδ, τον βασιλέα αυτών· και θα φοβηθούν τον Κύριο και την αγαθότητά του εν ταις εσχάταις ημέραις. Ωσηέ 3:4, 5.
Ο Ωσηέ πραγματεύεται ένα θέμα που συνδέεται άμεσα με την αιχμαλωσία του Σεδεκία, αν και σηματοδοτεί επίσης την έναρξη της αιχμαλωσίας του βόρειου βασιλείου το 723 π.Χ. Ο λόγος για τον οποίο το χωρίο του Ωσηέ συνδέεται με τη μαρτυρία του Ιεζεκιήλ έχει να κάνει με την απόρριψη του Θεού, όταν ο Ισραήλ επέμεινε να έχει έναν άνθρωπο ως βασιλιά. Η επιθυμία του Ισραήλ να κυβερνάται από έναν άνθρωπο βασιλιά, αντί από έναν Θείο βασιλιά, παρουσιάζεται ως «η υπερηφάνεια της δύναμής σας» στο πλαίσιο της κρίσης των «επτά καιρών» στο Λευιτικό 26.
Καὶ ἐὰν, παρὰ πάντα ταῦτα, δὲν θελήσετε ἔτι νὰ εἰσακούσετε εἰς ἐμέ, τότε θὰ σᾶς τιμωρήσω ἑπταπλασίως διὰ τὰς ἁμαρτίας σας. Καὶ θὰ συντρίψω τὴν ὑπερηφάνειαν τῆς δυνάμεώς σας· καὶ θὰ καταστήσω τὸν οὐρανόν σας ὡς σίδηρον, καὶ τὴν γῆν σας ὡς χαλκόν. Λευιτικόν 26:18, 19.
Η «υπερηφάνεια της δύναμής σας» αντιπροσωπεύει την επιθυμία του Ισραήλ να μοιάζει με τον κόσμο και να έχει δικό του βασιλιά. Η απομάκρυνση του βασιλιά από το βόρειο βασίλειο το 723 π.Χ. και, στη συνέχεια, η αιχμαλωσία του βασιλιά Σεδεκία του νότιου βασιλείου το 586 π.Χ. αντιπροσωπεύουν τη συντριβή της «υπερηφάνειας» του αρχαίου Ισραήλ, και η υπερηφάνεια προηγείται της πτώσης. Στη βιβλική προφητεία, μια «δύναμη» είναι ένας βασιλιάς ή ένα βασίλειο, και η υπερηφάνεια του Ισραήλ για την απόκτηση ενός ανθρώπινου βασιλιά σηματοδοτεί την απόρριψη της θεοκρατίας και του Θείου Βασιλιά.
Προφητικώς, η υπερηφάνεια της δυνάμεως του Ιούδα συντρίφθηκε όταν ο Μανασσής αιχμαλωτίσθηκε στη Βαβυλώνα, και από τότε ο Ιούδας τελούσε υπό υποταγή σε ξένη εξουσία. Ο Σεδεκίας αντιπροσωπεύει το τελικό τέλος της προοδευτικής συντριβής της υπερηφάνειας της δυνάμεώς τους.
Καὶ ἐγένετο, ὅτε ἐγέρασεν ὁ Σαμουήλ, κατέστησε τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ κριτὰς ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ. Τὸ δὲ ὄνομα τοῦ πρωτοτόκου αὐτοῦ ἦτο Ἰωήλ, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ δευτέρου αὐτοῦ, Ἀβιά· οὗτοι ἦσαν κριταὶ ἐν Βηρσαβεέ. Καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ δὲν περιεπάτησαν ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ, ἀλλὰ ἐξέκλιναν ὀπίσω τοῦ κέρδους, καὶ ἐδέχοντο δῶρα, καὶ διέστρεφον τὴν κρίσιν. Τότε πάντες οἱ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ συνήχθησαν, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Σαμουήλ εἰς Ῥαμά, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Ἰδού, σὺ ἐγήρασας, καὶ οἱ υἱοί σου δὲν περιπατοῦσιν ἐν ταῖς ὁδοῖς σου· τώρα λοιπόν κατάστησον εἰς ἡμᾶς βασιλέα, διὰ νὰ μᾶς κρίνῃ, καθὼς ἔχουσι πάντα τὰ ἔθνη. Ἀλλὰ τὸ πράγμα ἐφάνη κακόν εἰς τὸν Σαμουήλ, ὅτε εἶπον· Δὸς εἰς ἡμᾶς βασιλέα διὰ νὰ μᾶς κρίνῃ. Καὶ προσηυχήθη ὁ Σαμουήλ πρὸς τὸν Κύριον. Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Σαμουήλ· Ἄκουσον τῆς φωνῆς τοῦ λαοῦ κατὰ πάντα ὅσα λέγουσι πρὸς σέ· διότι δὲν ἀπέρριψαν σέ, ἀλλ᾽ ἐμέ ἀπέρριψαν, ὥστε νὰ μὴ βασιλεύω ἐπ᾽ αὐτούς. Κατὰ πάντα τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἔπραξαν ἀφ᾽ ἧς ἡμέρας τοὺς ἀνήγαγον ἐξ Αἰγύπτου ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, καθ᾽ ἃ ἐγκατέλιπόν με καὶ ἐλάτρευσαν ἄλλους θεούς, οὕτως πράττουσι καὶ πρὸς σέ. Τώρα λοιπόν ἄκουσον τῆς φωνῆς αὐτῶν· πλήν, διαμαρτυρήθητι πρὸς αὐτοὺς ἐπισήμως, καὶ δεῖξον εἰς αὐτοὺς τὸ δικαίωμα τοῦ βασιλέως, ὃς μέλλει νὰ βασιλεύσῃ ἐπ᾽ αὐτούς. 1 Samuel 8:1–9.
Πρέπει να σημειωθεί ότι, στο σημείο εκείνο, ο Ισραήλ απέρριψε όχι μόνο τον Θεό ως βασιλέα του, αλλά και το Πνεύμα της Προφητείας, όπως αυτό αντιπροσωπευόταν από τον Σαμουήλ, διότι αναφέρεται: «ἐμέ ἐγκατέλιπον καὶ ἐδούλευσαν θεοῖς ἑτέροις, οὕτως ποιοῦσι καὶ εἰς σέ».
«Ο Σατανάς... προωθεί διαρκώς το κίβδηλο—για να απομακρύνει από την αλήθεια. Η έσχατη ακριβώς πλάνη του Σατανά θα είναι να καταστήσει ανενεργή τη μαρτυρία του Πνεύματος του Θεού. “Όπου δεν υπάρχει όραση, ο λαός αφανίζεται” (Παροιμίες 29:18). Ο Σατανάς θα ενεργήσει με επινοητικότητα, με διαφορετικούς τρόπους και μέσω διαφορετικών μέσων, για να κλονίσει την εμπιστοσύνη του υπολοίπου λαού του Θεού προς την αληθινή μαρτυρία.»
«Θα εγερθεί ένα μίσος εναντίον των Μαρτυριών, το οποίο είναι σατανικό. Οι ενέργειες του Σατανά θα αποσκοπούν στο να κλονίσουν την πίστη των εκκλησιών σε αυτές, για τον εξής λόγο: ο Σατανάς δεν μπορεί να έχει τόσο ανεμπόδιστο δρόμο για να εισαγάγει τις πλάνες του και να δέσει τις ψυχές μέσα στις αυταπάτες του, εάν δοθεί προσοχή στις προειδοποιήσεις, στους ελέγχους και στις συμβουλές του Πνεύματος του Θεού.» Selected Messages, βιβλίο 1, σ. 48.
Η τελευταία πλάνη για τη θεοκρατία του αρχαίου Ισραήλ ήταν η απόρριψη όχι μόνο του Θεού, αλλά και του Πνεύματος της Προφητείας. Εκείνη η απόρριψη το 1097 π.Χ. προτυπώνει την τελευταία πλάνη του Λαοδικειακού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας το 1863. Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι είναι ο Λόγος του Θεού, και το Πνεύμα της Προφητείας δηλώνει σχετικά με τους «επτά καιρούς» ότι «δεν πρέπει να μεταβληθούν».
«Είδα ότι ο χάρτης του 1843 είχε κατευθυνθεί από το χέρι του Κυρίου και ότι δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Εκείνος τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω τους και έκρυψε ένα λάθος σε μερικούς από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη μπορεί να το δει, έως ότου το χέρι Του απομακρύνθηκε». Early Writings, 74.
Το Πνεύμα της Προφητείας σαφώς επικύρωσε τους «επτά καιρούς», και η επικύρωση αυτή αποτελούσε προειδοποίηση να μην αλλάξουν οι αριθμοί στο διάγραμμα, στο οποίο οι «επτά καιροί» καταλαμβάνουν την κεντρική στήλη και την επάνω δεξιά γωνία. Με το κίβδηλο διάγραμμα του Ουρία Σμιθ το 1863, η σταδιακή απόρριψη των θεμελιωδών αληθειών, η οποία είχε προτυπωθεί από τον αρχαίο Ισραήλ όταν απέρριψε τον Θεό και το Πνεύμα της Προφητείας, χαρακτήρισε την ανταρσία του 1863. Η χρονολογία της ανταρσίας του 1863 ευθυγραμμίζεται με την προφητική γραμμή που εκτίθεται στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ. Σε εκείνη την ιστορική γραμμή, η κατάληξη ήταν η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία προτύπωνε τον νόμο της Κυριακής. Η περίοδος από το 1863 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής είχε προτυπωθεί από την ιστορία που εκτείνεται από τον βασιλιά Σαούλ το 1097 π.Χ. έως τον Σεδεκία το 586 π.Χ.
Ο Σεδεκίας αιχμαλωτίσθηκε στη Βαβυλώνα δεκατέσσερα έτη πριν από το Ιωβηλαίο του 573 π.Χ. Ο δέκατος έβδομος Ιωβηλαϊκός κύκλος άρχισε το 622 π.Χ., και κατά το τριακοστό έτος ο Ιεζεκιήλ προβάλλεται ως ιερέας το 592 π.Χ., έπειτα δε, πέντε έτη αργότερα, η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 586 π.Χ. Καταστράφηκε κατά την ίδια ημέρα του έτους κατά την οποία καταστράφηκε και για δεύτερη φορά το 70 μ.Χ. από τον Τίτο. Το πρώτο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ προηγείται κατά πέντε έτη της καταστροφής της Ιερουσαλήμ και κατά δεκαεννέα έτη του οράματος του ναού του τεσσαρακοστού κεφαλαίου.
Κατὰ τὸ εἰκοστὸν πέμπτον ἔτος τῆς αἰχμαλωσίας ἡμῶν, ἐν ἀρχῇ τοῦ ἔτους, τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνός, τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτῳ ἔτει ἀφ’ οὗ ἐπλήγη ἡ πόλις, ἐν αὐτῇ ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἦλθεν ἐπ’ ἐμὲ ἡ χεὶρ τοῦ Κυρίου καὶ με ἤγαγεν ἐκεῖ. Ἰεζεκιὴλ 40:1.
Για την παρακοή στη διαθήκη του Σαββάτου της γης, ο Θεός όρισε ότι οι «επτά καιροί» θα ήταν η κατάρα για τη μη τήρηση του έβδομου έτους, το οποίο είναι το Σάββατο της γης. Ο «καιρός» είναι ένα έτος, και το «έτος» είναι τριακόσιες εξήντα ημέρες, και επτά επί τριακόσια εξήντα είναι δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη. Οι Μιλλερίτες μπορεί να μη χρησιμοποίησαν την έκφραση «είκοσι πέντε είκοσι», αλλά και οι δύο ιεροί χάρτες τους ανέγραφαν αριθμητικά τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη.
Η εξαγγελία της κατάρας των επτά καιρών τόσο επί του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ όσο και επί του νότιου βασιλείου του Ιούδα ήταν η πρώτη ή, θα μπορούσατε να πείτε, η «θεμελιώδης» ή, ακόμη, η «άλφα» κατανόηση του Ουίλλιαμ Μίλλερ. Το 1863, η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας απέρριψε τη θεμελιώδη κατανόηση των ανακαλύψεων του Μίλλερ —«ανακαλύψεων» που αποτελούσαν ολόκληρο το θεμέλιο του μιλλεριτικού κινήματος. Η Θεοπνευστία είχε προειδοποιήσει ρητά ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί, και έχει συμβεί, και συνέβη πριν από πολύ καιρό.
Το θεμέλιο του ναού που ανοικοδομήθηκε μετά την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα ολοκληρώθηκε κατά την ιστορία του πρώτου διατάγματος και πριν από το δεύτερο διάταγμα. Ο ναός οικοδομήθηκε πλήρως κατά την ιστορία του δευτέρου διατάγματος. Με το τρίτο διάταγμα αποκαταστάθηκε η εθνική κυριαρχία στο κυριολεκτικό αρχαίο Ισραήλ. Ο William Miller αντιπροσώπευε τον πρώτο άγγελο που έφθασε το 1798 και ενδυναμώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840. Ο δεύτερος άγγελος έφθασε αφού είχαν τεθεί τα θεμέλια, όπως αυτό παριστάνεται από το διάγραμμα του 1843, το οποίο δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 1842. Κατά την πρώτη απογοήτευση του 1844, την άλφα απογοήτευση του 1844, έφθασαν ο δεύτερος άγγελος και επίσης ο καιρός της καθυστέρησης στην παραβολή των παρθένων, και όταν το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου ενδυναμώθηκε στη συνάθροιση κατασκήνωσης του Exeter, ο ναός ολοκληρώθηκε. Έπειτα, κατά τη μεγάλη, ή ωμέγα απογοήτευση του 1844, ο Αγγελιαφόρος της Διαθήκης ήλθε αίφνης στον ναό Του, σε εκπλήρωση των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών που άρχισαν με το τρίτο διάταγμα και έληξαν με την άφιξη του τρίτου αγγέλου.
Ιωσίας σημαίνει «το θεμέλιο του Θεού». Είτε πρόκειται για τον βασιλιά Ιωσία είτε για τον Ιωσία Λιτς, και οι δύο αποτελούν σύμβολα των θεμελίων, όπως αυτά παρουσιάζονται στην ιστορία του πρώτου διατάγματος και όπως παριστάνονται από τις εαρινές εορτές που παρατίθενται στα πρώτα είκοσι δύο εδάφια του εικοστού τρίτου κεφαλαίου του Λευιτικού. Τα θεμέλια, οι εαρινές εορτές και το πρώτο διάταγμα αποτελούν όλα σύμβολα του 1840 και της ενδυνάμωσης του πρώτου αγγέλου. Η 22α Οκτωβρίου του 573 π.Χ., όπως αναφέρεται στο τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, εδάφιο ένα, αποτελεί σύμβολο της 22ας Οκτωβρίου του 1844 και της έναρξης της κρίσης των νεκρών, καθώς και σύμβολο της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, κατά την έναρξη της κρίσης των ζώντων. Όσοι παρακολουθούν αυτά τα άρθρα θα πρέπει να γνωρίζουν τις εφαρμογές που κάνω.
Ο Ιεζεκιήλ αποτελεί σύμβολο μέσα στην προφητική ιστορία που παριστάνεται στα γραπτά του. Ο Ιεζεκιήλ είναι παρών όταν οι είκοσι πέντε άνδρες προσκυνούν τον ήλιο στο τέλος του ογδόου κεφαλαίου. Είναι επίσης παρών στα επόμενα κεφάλαια, καθώς «η σφράγιση που ακολουθείται από τη σφαγή» επιφέρεται επί της Ιερουσαλήμ, την οποία η Ellen White ταυτοποιεί ως την Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Στα πρώτα ένδεκα κεφάλαια, ο Ιεζεκιήλ εισάγεται στο επουράνιο αγιαστήριο για να λάβει τις οδηγίες του, όπως εκλήθησαν να πράξουν οι Μιλλερίτες το 1844, και όπως καλείται τώρα να πράξει το παρόν αυτό κίνημα.
Οὕτως ὁ Ἰεζεκιὴλ ἔσται εἰς ὑμᾶς σημεῖον· κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξε θέλετε πράξει· καὶ ὅταν τοῦτο ἔλθῃ, θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός. Ἰεζεκιήλ 24:24.
Ὅταν Τοῦτο Ἔλθῃ
Όταν φθάσουμε στο σημείο, κατά τις έσχατες ημέρες, όπου όσα απεικόνισε ο Ιεζεκιήλ επαναλαμβάνονται μέσα στον λαό του Θεού, τότε έχουμε φθάσει στο σημείο του Ιεζεκιήλ. Όταν γνωρίζετε ότι ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και το γνωρίζετε σε τέτοιο βαθμό πίστεως και κατανοήσεως ώστε να κατέχετε την αγιασμένη προσδοκία ότι όλα όσα απεικονίζονται από τον Ιεζεκιήλ στα γραπτά του προτυπώνουν μία ιερή ακολουθία γεγονότων κατά τις έσχατες ημέρες, που αφορά τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες—όταν το γνωρίζετε αυτό, τότε «θέλετε γνωρίσει» ότι «ο Κύριος» είναι «Θεός».
Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.