Η Κρυμμένη Ιστορία του Στίχου Σαράντα — Αριθμός Είκοσι Δύο

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τριακοστῷ ἔτει, ἐν τῷ τετάρτῳ μηνί, τῇ πέμπτῃ τοῦ μηνός, ἐνώ ἤμην ἀνὰ μέσον τῶν αἰχμαλώτων παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ, ἀνεῴχθησαν οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδον ὁράσεις Θεοῦ. Τῇ πέμπτῃ τοῦ μηνός, τοῦτ’ ἦν τὸ πέμπτον ἔτος τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ βασιλέως Ἰωαχίν, ἐγένετο ῥῆμα Κυρίου ρητῶς πρὸς τὸν Ἰεζεκιὴλ τὸν ἱερέα, υἱὸν τοῦ Βουζί, ἐν γῇ Χαλδαίων παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ· καὶ ἐκεῖ ἦν ἐπ’ αὐτὸν ἡ χεὶρ Κυρίου.

Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ, ανεμοστρόβιλος ἦλθεν ἐκ τοῦ βορρᾶ, νεφέλη μεγάλη, καὶ πῦρ περιελισσόμενον, καὶ φέγγος ἦν κύκλῳ αὐτοῦ, καὶ ἐκ μέσου αὐτοῦ ὡς ὄψις ἠλέκτρου, ἐκ μέσου τοῦ πυρός. Καὶ ἐκ μέσου αὐτοῦ ἐξῆλθεν ὁμοίωμα τεσσάρων ζῴων. Καὶ αὕτη ἦν ἡ ὄψις αὐτῶν· εἶχον ὁμοίωμα ἀνθρώπου. Καὶ ἕκαστον εἶχεν τέσσαρα πρόσωπα, καὶ ἕκαστον εἶχεν τέσσαρας πτέρυγας. Καὶ οἱ πόδες αὐτῶν ἦσαν πόδες εὐθεῖς· καὶ τὸ ἴχνος τῶν ποδῶν αὐτῶν ἦν ὡς ἴχνος ποδὸς μόσχου· καὶ ἔστιλβον ὡς ὄψις χαλκοῦ πεπυρωμένου. Καὶ εἶχον χεῖρας ἀνθρώπου ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτῶν ἐπὶ τὰ τέσσαρα μέρη αὐτῶν· καὶ τὰ τέσσαρα εἶχον τὰ πρόσωπα αὐτῶν καὶ τὰς πτέρυγας αὐτῶν. Αἱ πτέρυγες αὐτῶν ἦσαν συνημμέναι ἡ μία πρὸς τὴν ἄλλην· δὲν ἐστρέφοντο ὅταν ἐπορεύοντο· ἕκαστον ἐπορεύετο εὐθέως ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Ὅσον δὲ περὶ τοῦ ὁμοιώματος τῶν προσώπων αὐτῶν, τὰ τέσσαρα εἶχον πρόσωπον ἀνθρώπου, καὶ πρόσωπον λέοντος ἐκ δεξιῶν· καὶ τὰ τέσσαρα εἶχον πρόσωπον βοὸς ἐξ ἀριστερῶν· τὰ τέσσαρα εἶχον ἐπίσης πρόσωπον ἀετοῦ. Οὕτως ἦσαν τὰ πρόσωπα αὐτῶν· καὶ αἱ πτέρυγες αὐτῶν ἦσαν ἐκτεταμέναι πρὸς τὰ ἄνω· δύο πτέρυγες ἑκάστου ἦσαν συνημμέναι ἡ μία πρὸς τὴν ἄλλην, καὶ δύο ἐκάλυπτον τὰ σώματα αὐτῶν.

Και πορεύονταν καθεμία ευθεία εμπρός· όπου επρόκειτο να πορευθεί το πνεύμα, εκεί πορεύονταν· και δεν έστρεφαν όταν πορεύονταν. Και ως προς την ομοιότητα των ζώντων πλασμάτων, η όψη τους ήταν σαν αναμμένα κάρβουνα φωτιάς και σαν την όψη λαμπάδων· αυτή ανέβαινε και κατέβαινε ανάμεσα στα ζώντα πλάσματα· και η φωτιά ήταν λαμπρή, και από τη φωτιά εξέρχονταν αστραπές. Και τα ζώντα πλάσματα έτρεχαν και επέστρεφαν σαν την εμφάνιση αστραπής. Και ενώ έβλεπα τα ζώντα πλάσματα, ιδού, ένας τροχός επάνω στη γη πλάι στα ζώντα πλάσματα, με τις τέσσερις όψεις τους. Η όψη των τροχών και η κατασκευή τους ήταν σαν το χρώμα βηρύλλου· και οι τέσσερις είχαν μία και την αυτή ομοιότητα· και η όψη τους και η κατασκευή τους ήταν σαν να ήταν τροχός μέσα σε τροχό. Όταν πορεύονταν, πορεύονταν προς τις τέσσερις πλευρές τους· και δεν έστρεφαν όταν πορεύονταν. Και ως προς τους στεφάνους τους, ήταν τόσο υψηλοί ώστε προκαλούσαν δέος· και οι στεφάνιοι κύκλοι τους ήταν γεμάτοι οφθαλμούς ολόγυρα και στους τέσσερις. Και όταν τα ζώντα πλάσματα πορεύονταν, οι τροχοί πορεύονταν δίπλα τους· και όταν τα ζώντα πλάσματα υψώνονταν από τη γη, οι τροχοί υψώνονταν. Όπου επρόκειτο να πορευθεί το πνεύμα, εκεί πορεύονταν· εκεί επρόκειτο να πορευθεί το πνεύμα τους· και οι τροχοί υψώνονταν απέναντί τους· διότι το πνεύμα του ζώντος πλάσματος ήταν μέσα στους τροχούς.

Και όταν εκείνα προχωρούσαν, προχωρούσαν και αυτά· και όταν εκείνα στέκονταν, στέκονταν και αυτά· και όταν εκείνα υψώνονταν από τη γη, οι τροχοί υψώνονταν απέναντί τους· διότι το πνεύμα του ζώντος πλάσματος ήταν μέσα στους τροχούς. Και η ομοίωση του στερεώματος επάνω από τις κεφαλές του ζώντος πλάσματος ήταν ως το χρώμα του φοβερού κρυστάλλου, εκτεταμένο επάνω από τις κεφαλές τους υψηλά. Και κάτω από το στερέωμα οι πτέρυγές τους ήταν ευθείες, η μία προς την άλλη· καθεμία είχε δύο, που κάλυπταν από τη μία πλευρά, και καθεμία είχε δύο, που κάλυπταν από την άλλη πλευρά, τα σώματά τους. Και όταν προχωρούσαν, άκουγα τον ήχο των πτερύγων τους, σαν τον ήχο μεγάλων υδάτων, ως φωνή του Παντοδυνάμου, φωνή λαλιάς, ως ήχο στρατοπέδου· όταν στέκονταν, κατέβαζαν τις πτέρυγές τους. Και υπήρχε φωνή από το στερέωμα που ήταν επάνω από τις κεφαλές τους, όταν στέκονταν και είχαν κατεβάσει τις πτέρυγές τους. Και επάνω από το στερέωμα που ήταν υπεράνω των κεφαλών τους ήταν η ομοίωση θρόνου, ως η όψη λίθου σαπφείρου· και επάνω στην ομοίωση του θρόνου ήταν ομοίωση ως όψη ανθρώπου υψηλά επάνω σε αυτόν. Και είδα ως το χρώμα του ήλεκτρου, ως όψη πυρός κυκλόθεν εντός αυτού, από την όψη των οσφύων του και άνωθεν· και από την όψη των οσφύων του και κάτωθεν είδα ως να ήταν όψη πυρός, και είχε λαμπρότητα κυκλόθεν. Όπως η όψη του τόξου που είναι στο σύννεφο κατά την ημέρα της βροχής, έτσι ήταν η όψη της λαμπρότητας κυκλόθεν. Αυτή ήταν η όψη της ομοιώσεως της δόξας του Κυρίου. Και όταν την είδα, έπεσα κατά πρόσωπον, και άκουσα φωνή ενός που μιλούσε. Ιεζεκιήλ 1:1–28.

«Στον Ιεζεκιήλ, τον πενθούντα προφήτη της εξορίας, στη γη των Χαλδαίων, δόθηκε όραμα που δίδασκε το ίδιο μάθημα πίστεως στον ισχυρό Θεό του Ισραήλ. Ενώ βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Χεβάρ, ένας ανεμοστρόβιλος φάνηκε να έρχεται από τον βορρά, “νέφος μέγα, και πυρ αναδιπλούμενον, και φέγγος ήτο κύκλω αυτού, και εκ του μέσου αυτού ως όψις ήλεκτρου.” Πλήθος τροχών παράδοξης μορφής, τεμνομένων αλλήλους, εκινούντο από τέσσερα ζωντανά όντα. Πολύ επάνω από όλα αυτά ήταν “ομοίωμα θρόνου, ως όψις λίθου σαπφείρου· και επί του ομοιώματος του θρόνου ήτο ομοίωμα ως όψις ανθρώπου επάνω εις αυτόν.” “Και ως προς το ομοίωμα των ζωντανών όντων, η όψις αυτών ήτο ως ανθράκων πυρός και ως όψις λαμπάδων· τούτο ανέβαινε και κατέβαινε μεταξύ των ζωντανών όντων· και το πυρ ήτο λαμπρόν, και εκ του πυρός εξήρχετο αστραπή.” “Και εφάνη εις τα χερουβείμ μορφή χειρός ανθρώπου υπό τας πτέρυγας αυτών.”»

«Υπήρχαν τροχοί μέσα σε τροχούς, σε μια διάταξη τόσο περίπλοκη, ώστε με την πρώτη ματιά φάνηκαν στον Ιεζεκιήλ να βρίσκονται όλοι σε σύγχυση. Αλλά όταν κινούνταν, το έκαναν με θαυμαστή ακρίβεια και σε τέλεια αρμονία. Ουράνια όντα ωθούσαν αυτούς τους τροχούς, και, υπεράνω όλων, επάνω στον ένδοξο θρόνο από σάπφειρο, βρισκόταν ο Αιώνιος· ενώ γύρω από τον θρόνο ήταν το κυκλικό ουράνιο τόξο, έμβλημα χάριτος και αγάπης. Καταβαλλόμενος από τη φοβερή δόξα της σκηνής, ο Ιεζεκιήλ έπεσε κατά πρόσωπον, όταν μια φωνή τον πρόσταξε να σηκωθεί και να ακούσει τον λόγο του Κυρίου. Τότε του δόθηκε ένα μήνυμα προειδοποίησης για τον Ισραήλ.» Testimonies, 751.

Κατὰ τὸ ἔτος τοῦ θανάτου τοῦ βασιλέως Οζία εἶδον καὶ τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ τὸ κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ἐγέμιζε τὸν ναόν. Ὑπεράνω αὐτοῦ ἵσταντο Σεραφίμ· ἕκαστον εἶχεν ἓξ πτέρυγας· μετὰ δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ μετὰ δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ μετὰ δύο ἐπέτατο. Καὶ ἔκραζεν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, καὶ ἔλεγεν· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ οἱ παραστάδες τῆς θύρας ἐσαλεύθησαν ἐκ τῆς φωνῆς τοῦ κράζοντος, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. Τότε εἶπα· Οὐαί μοι! διότι ἐχάθην· ἐπειδὴ εἰμὶ ἄνθρωπος ἀκαθάρτων χειλέων, καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκαθάρτων χειλέων· διότι οἱ ὀφθαλμοί μου εἶδον τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον Σαβαώθ. Τότε ἐπέταξεν πρὸς ἐμὲ ἓν τῶν Σεραφίμ, ἔχον ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ ἄνθρακα πυρός, τὸν ὁποῖον εἶχε λάβει διὰ λαβίδος ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου· καὶ ἥγγισεν αὐτὸν εἰς τὸ στόμα μου, καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ, τοῦτο ἥγγισε τὰ χείλη σου· καὶ ἡ ἀνομία σου ἀφῃρέθη, καὶ ἡ ἁμαρτία σου ἐκαθαρίσθη. Καὶ ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου λέγοντος· Τίνα θέλω ἀποστείλει, καὶ τίς θέλει ὑπάγει δι’ ἡμᾶς; Τότε εἶπα· Ἰδοὺ ἐγώ· ἀπόστειλόν με. Ἠσαΐας 6:1–8.

«Αυτό το όραμα δόθηκε στον Ιεζεκιήλ σε καιρό που ο νους του ήταν γεμάτος από ζοφερές προαισθήσεις. Έβλεπε τη γη των πατέρων του να κείται ερημωμένη. Η πόλη που κάποτε ήταν πλήρης λαού δεν κατοικούνταν πλέον. Η φωνή της ευφροσύνης και ο ύμνος της αίνεσης δεν ακούονταν πια μέσα στα τείχη της. Ο ίδιος ο προφήτης ήταν ξένος σε ξένη γη, όπου η αχαλίνωτη φιλοδοξία και η άγρια σκληρότητα κυριαρχούσαν απόλυτα. Όσα έβλεπε και άκουγε σχετικά με την ανθρώπινη τυραννία και αδικία καταθλίβαν την ψυχή του, και θρηνούσε πικρά ημέρα και νύκτα. Αλλά τα θαυμαστά σύμβολα που παρουσιάστηκαν ενώπιόν του δίπλα στον ποταμό Χεβάρ αποκάλυπταν μια κυρίαρχη δύναμη ισχυρότερη από εκείνη των επίγειων αρχόντων. Υπεράνω των υπερήφανων και σκληρών μοναρχών της Ασσυρίας και της Βαβυλώνος, ο Θεός του ελέους και της αληθείας ήταν ενθρονισμένος.»

Οι τροχοειδείς περιπλοκές, οι οποίες φάνηκαν στον προφήτη να είναι εμπλεγμένες σε τέτοια σύγχυση, βρίσκονταν υπό την καθοδήγηση ενός απείρου χεριού. Το Πνεύμα του Θεού, το οποίο του αποκαλύφθηκε ότι κινούσε και κατηύθυνε αυτούς τους τροχούς, έφερε αρμονία μέσα από τη σύγχυση· έτσι, ολόκληρος ο κόσμος βρισκόταν υπό τον έλεγχό Του. Μυριάδες δοξασμένων όντων ήσαν έτοιμα, με τον λόγο Του, να υπερνικήσουν τη δύναμη και την πολιτική των πονηρών ανθρώπων και να επιφέρουν αγαθό στους πιστούς Του.

«Κατά παρόμοιο τρόπο, όταν ο Θεός επρόκειτο να ανοίξει στον αγαπημένο Ιωάννη την ιστορία της εκκλησίας για τους μέλλοντες αιώνες, του έδωσε μια διαβεβαίωση για το ενδιαφέρον και τη φροντίδα του Σωτήρος προς τον λαό Του, αποκαλύπτοντάς του “Κάποιον όμοιον με Υιόν ανθρώπου”, ο οποίος περιπατούσε ανάμεσα στους λυχνοστάτες, που συμβόλιζαν τις επτά εκκλησίες. Ενώ στον Ιωάννη παρουσιάσθηκαν οι τελευταίοι μεγάλοι αγώνες της εκκλησίας με τις επίγειες εξουσίες, του επετράπη επίσης να αντικρίσει την τελική νίκη και λύτρωση των πιστών. Είδε την εκκλησία να οδηγείται σε θανατηφόρα σύγκρουση με το θηρίο και την εικόνα του, και την προσκύνηση εκείνου του θηρίου να επιβάλλεται επί ποινή θανάτου. Αλλά, κοιτάζοντας πέρα από τον καπνό και τον κρότο της μάχης, είδε ένα πλήθος επάνω στο Όρος Σιών μαζί με το Αρνίον, που είχαν, αντί του χαράγματος του θηρίου, το “όνομα του Πατρός γραμμένο επάνω στα μέτωπά τους”. Και πάλιν είδε “εκείνους που είχαν νικήσει το θηρίο, και την εικόνα του, και το χάραγμά του, και τον αριθμό του ονόματός του, να στέκονται επάνω στη θάλασσα τη γυάλινη, κρατώντας τις κιθάρες του Θεού” και να ψάλλουν την ωδή του Μωυσέως και του Αρνίου.»

«Αυτά τα διδάγματα είναι προς όφελός μας. Χρειαζόμαστε να στηρίζουμε την πίστη μας στον Θεό, διότι ακριβώς μπροστά μας βρίσκεται καιρός που θα δοκιμάσει τις ψυχές των ανθρώπων. Ο Χριστός, επάνω στο Όρος των Ελαιών, ανέφερε εκ νέου τις φοβερές κρίσεις που επρόκειτο να προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας Του: “Θέλετε ακούσει πολέμους και φήμας πολέμων.” “Θέλει εγερθεί έθνος επί έθνος και βασιλεία επί βασιλεία· και θέλουσι γίνει πείναι και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους. Πάντα δε ταύτα είναι αρχή ωδίνων.” Ενώ αυτές οι προφητείες έλαβαν μερική εκπλήρωση κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έχουν πιο άμεση εφαρμογή στις έσχατες ημέρες.»

«Στεκόμαστε στο κατώφλι μεγάλων και σοβαρών γεγονότων. Η προφητεία εκπληρώνεται ταχέως. Ο Κύριος είναι πλησίον. Συντόμως πρόκειται να ανοιχθεί ενώπιόν μας μια περίοδος συντριπτικού ενδιαφέροντος για όλους τους ζώντες. Οι αντιπαραθέσεις του παρελθόντος πρόκειται να αναζωπυρωθούν· νέες αντιπαραθέσεις θα ανακύψουν. Οι σκηνές που πρόκειται να εκτυλιχθούν στον κόσμο μας δεν έχουν ακόμη ούτε καν ονειρευθεί. Ο Σατανάς εργάζεται μέσω ανθρώπινων οργάνων. Εκείνοι που καταβάλλουν προσπάθεια να μεταβάλουν το Σύνταγμα και να εξασφαλίσουν νόμο που να επιβάλλει την τήρηση της Κυριακής, ελάχιστα αντιλαμβάνονται ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Μια κρίση είναι ακριβώς προ των πυλών μας.»

«Αλλ’ οι δούλοι του Θεού δεν πρέπει να στηρίζονται στον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη μεγάλη κρίση. Στα οράματα που δόθηκαν στον Ησαΐα, στον Ιεζεκιήλ και στον Ιωάννη βλέπουμε πόσο στενά συνδέεται ο ουρανός με τα γεγονότα που διαδραματίζονται επάνω στη γη και πόσο μεγάλη είναι η μέριμνα του Θεού για εκείνους που είναι πιστοί σ’ Αυτόν. Ο κόσμος δεν είναι χωρίς άρχοντα. Το σχέδιο των επερχόμενων γεγονότων βρίσκεται στα χέρια του Κυρίου. Η Μεγαλειότητα του ουρανού έχει υπό τη δική της φροντίδα το πεπρωμένο των εθνών, καθώς και τις υποθέσεις της Εκκλησίας Του.»

«Επιτρέπομε στον εαυτό μας να αισθάνεται υπέρμετρα πολλή μέριμνα, θλίψη και αμηχανία στο έργο του Κυρίου. Οι πεπερασμένοι άνθρωποι δεν έχουν αφεθεί να φέρουν το βάρος της ευθύνης. Έχουμε ανάγκη να εμπιστευόμαστε τον Θεό, να πιστεύουμε σ’ Αυτόν και να προχωρούμε. Η ακάματη επαγρύπνηση των ουρανίων αγγελιοφόρων και η αδιάλειπτη απασχόλησή τους στη διακονία τους σε σχέση με τα όντα της γης μάς δείχνουν πώς το χέρι του Θεού κατευθύνει τον τροχό μέσα στον τροχό. Ο θείος Διδάσκαλος λέγει σε κάθε εργάτη του έργου Του, όπως είπε άλλοτε στον Κύρο: “Εγώ σε περιέζωσα, αν και δεν Με εγνώρισες.”»

«Στο όραμα του Ιεζεκιήλ ο Θεός είχε το χέρι Του κάτω από τις πτέρυγες των χερουβείμ. Αυτό διδάσκει τους δούλους Του ότι η θεία δύναμη είναι εκείνη που τους χαρίζει επιτυχία. Θα εργασθεί μαζί τους, εάν αποβάλουν την ανομία και γίνουν καθαροί στην καρδιά και στη ζωή.»

«Το λαμπρό φως, που κινείται ανάμεσα στα ζωντανά όντα με την ταχύτητα της αστραπής, αντιπροσωπεύει την ταχύτητα με την οποία το έργο αυτό θα προχωρήσει τελικά προς την ολοκλήρωσή του. Εκείνος που δεν νυστάζει, ο οποίος εργάζεται αδιαλείπτως για την εκπλήρωση των σκοπών Του, δύναται να προωθήσει το μεγάλο Του έργο κατά τρόπο αρμονικό. Εκείνο που στις πεπερασμένες διάνοιες φαίνεται περίπλοκο και συγκεχυμένο, η χείρα του Κυρίου μπορεί να το διατηρεί σε τέλεια τάξη. Μπορεί να επινοήσει οδούς και μέσα για να ματαιώσει τα σχέδια των πονηρών ανθρώπων, και θα φέρει σε σύγχυση τα βουλεύματα εκείνων που μηχανεύονται κακό εναντίον του λαού Του.»

«Αδελφοί, τώρα δεν είναι καιρός για πένθος και απελπισία, ούτε καιρός να παραδοθούμε στην αμφιβολία και την απιστία. Ο Χριστός δεν είναι τώρα ένας Σωτήρας στο νέο μνημείο του Ιωσήφ, κλεισμένο με μεγάλη πέτρα και σφραγισμένο με τη ρωμαϊκή σφραγίδα· έχουμε αναστημένο Σωτήρα. Αυτός είναι ο Βασιλεύς, ο Κύριος των δυνάμεων· κάθεται μεταξύ των χερουβίμ· και εν μέσω της διαμάχης και του θορύβου των εθνών εξακολουθεί να φυλάττει τον λαό Του. Εκείνος που άρχει στους ουρανούς είναι ο Σωτήρας μας. Μετρά κάθε δοκιμασία. Παρακολουθεί τη φωτιά της καμίνου που πρέπει να δοκιμάσει κάθε ψυχή. Όταν τα οχυρώματα των βασιλέων θα ανατραπούν, όταν τα βέλη της οργής του Θεού θα διαπεράσουν τις καρδιές των εχθρών Του, ο λαός Του θα είναι ασφαλής στα χέρια Του». Testimonies, τόμος 5, 752–754.

Κατά το εικοστό πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας μας, στην αρχή του έτους, τη δεκάτη ημέρα του μηνός, κατά το δέκατο τέταρτο έτος αφότου η πόλη επλήγη, κατά την αυτήν ημέραν η χείρ του Κυρίου ήτο επ’ εμέ και με έφερε εκεί. Ιεζεκιήλ 40:1.

Και προς τον άγγελο της εκκλησίας εν Φιλαδελφεία γράψον· Ταύτα λέγει ο Άγιος, ο Αληθινός, ο έχων την κλείδα του Δαβίδ, ο ανοίγων, και ουδείς κλείει· και κλείων, και ουδείς ανοίγει· Εξεύρω τα έργα σου· ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείση αυτήν· διότι έχεις μικράν δύναμιν, και ετήρησας τον λόγον μου, και δεν ηρνήθης το όνομά μου. Αποκάλυψις 3:7, 8.

Και θέλει συμβεί εν εκείνη τη ημέρα, ότι θέλω καλέσει τον δούλον μου Ελιακίμ, τον υιόν του Χελκίου· και θέλω ενδύσει αυτόν με τον χιτώνα σου, και θέλω ενισχύσει αυτόν με τη ζώνη σου, και θέλω εμπιστευθεί την εξουσία σου εις την χείρα αυτού· και θέλει είσθαι πατήρ εις τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ και εις τον οίκον του Ιούδα. Και την κλείδα του οίκου του Δαβίδ θέλω επιθέσει επί τον ώμον αυτού· και θέλει ανοίγει, και ουδείς θέλει κλείσει· και θέλει κλείει, και ουδείς θέλει ανοίξει. Ησαΐας 22:20–22.

Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων· Ὕπαγε, πορεύθητι πρὸς τοῦτον τὸν οἰκονόμον, πρὸς τὸν Σεβνὰ, τὸν ἐπὶ τοῦ οἴκου, καὶ εἰπὲ· Τί ἔχεις ἐνταῦθα; καὶ τίνα ἔχεις ἐνταῦθα, ὥστε νὰ λαξεύσῃς διὰ σεαυτὸν ἐνταῦθα τάφον, ὡς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος λαξεύει διὰ σεαυτὸν τάφον ἐν ὑψηλῷ, καὶ σκαλίζει διὰ σεαυτὸν κατοικίαν εἰς βράχον; Ἰδοὺ, ὁ Κύριος θὰ σὲ μεταφέρει ἐξάπαντος εἰς αἰχμαλωσίαν κραταιάν, καὶ θὰ σε περιτυλίξῃ ἀσφαλῶς. Βεβαίως θὰ σὲ περιστρέψῃ καὶ θὰ σὲ ἐκσφενδονίσει ὡς σφαῖραν εἰς χώραν πλατεῖαν· ἐκεῖ θὰ ἀποθάνῃς, καὶ ἐκεῖ τὰ ἅρματα τῆς δόξης σου θὰ γίνωσιν ἐντροπὴ τοῦ οἴκου τοῦ κυρίου σου. Ἠσαΐας 22:15–18.