The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Two

Ezekiel is a priest during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In chapter one Ezekiel is taken into the sanctuary.

Ο Ιεζεκιήλ είναι ιερέας κατά την περίοδο της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Στο πρώτο κεφάλαιο ο Ιεζεκιήλ μεταφέρεται στο αγιαστήριο.

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him.

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τριακοστῷ ἔτει, ἐν τῷ τετάρτῳ μηνί, τῇ πέμπτῃ τοῦ μηνός, ἐνώ ἤμην ἀνὰ μέσον τῶν αἰχμαλώτων παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ, ἀνεῴχθησαν οἱ οὐρανοί, καὶ εἶδον ὁράσεις Θεοῦ. Τῇ πέμπτῃ τοῦ μηνός, τοῦτ’ ἦν τὸ πέμπτον ἔτος τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ βασιλέως Ἰωαχίν, ἐγένετο ῥῆμα Κυρίου ρητῶς πρὸς τὸν Ἰεζεκιὴλ τὸν ἱερέα, υἱὸν τοῦ Βουζί, ἐν γῇ Χαλδαίων παρὰ τὸν ποταμὸν Χεβάρ· καὶ ἐκεῖ ἦν ἐπ’ αὐτὸν ἡ χεὶρ Κυρίου.

And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire. Also out of the midst thereof came the likeness of four living creatures. And this was their appearance; they had the likeness of a man. And every one had four faces, and every one had four wings. And their feet were straight feet; and the sole of their feet was like the sole of a calf's foot: and they sparkled like the colour of burnished brass. And they had the hands of a man under their wings on their four sides; and they four had their faces and their wings. Their wings were joined one to another; they turned not when they went; they went every one straight forward. As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Thus were their faces: and their wings were stretched upward; two wings of every one were joined one to another, and two covered their bodies.

Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ, ανεμοστρόβιλος ἦλθεν ἐκ τοῦ βορρᾶ, νεφέλη μεγάλη, καὶ πῦρ περιελισσόμενον, καὶ φέγγος ἦν κύκλῳ αὐτοῦ, καὶ ἐκ μέσου αὐτοῦ ὡς ὄψις ἠλέκτρου, ἐκ μέσου τοῦ πυρός. Καὶ ἐκ μέσου αὐτοῦ ἐξῆλθεν ὁμοίωμα τεσσάρων ζῴων. Καὶ αὕτη ἦν ἡ ὄψις αὐτῶν· εἶχον ὁμοίωμα ἀνθρώπου. Καὶ ἕκαστον εἶχεν τέσσαρα πρόσωπα, καὶ ἕκαστον εἶχεν τέσσαρας πτέρυγας. Καὶ οἱ πόδες αὐτῶν ἦσαν πόδες εὐθεῖς· καὶ τὸ ἴχνος τῶν ποδῶν αὐτῶν ἦν ὡς ἴχνος ποδὸς μόσχου· καὶ ἔστιλβον ὡς ὄψις χαλκοῦ πεπυρωμένου. Καὶ εἶχον χεῖρας ἀνθρώπου ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτῶν ἐπὶ τὰ τέσσαρα μέρη αὐτῶν· καὶ τὰ τέσσαρα εἶχον τὰ πρόσωπα αὐτῶν καὶ τὰς πτέρυγας αὐτῶν. Αἱ πτέρυγες αὐτῶν ἦσαν συνημμέναι ἡ μία πρὸς τὴν ἄλλην· δὲν ἐστρέφοντο ὅταν ἐπορεύοντο· ἕκαστον ἐπορεύετο εὐθέως ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Ὅσον δὲ περὶ τοῦ ὁμοιώματος τῶν προσώπων αὐτῶν, τὰ τέσσαρα εἶχον πρόσωπον ἀνθρώπου, καὶ πρόσωπον λέοντος ἐκ δεξιῶν· καὶ τὰ τέσσαρα εἶχον πρόσωπον βοὸς ἐξ ἀριστερῶν· τὰ τέσσαρα εἶχον ἐπίσης πρόσωπον ἀετοῦ. Οὕτως ἦσαν τὰ πρόσωπα αὐτῶν· καὶ αἱ πτέρυγες αὐτῶν ἦσαν ἐκτεταμέναι πρὸς τὰ ἄνω· δύο πτέρυγες ἑκάστου ἦσαν συνημμέναι ἡ μία πρὸς τὴν ἄλλην, καὶ δύο ἐκάλυπτον τὰ σώματα αὐτῶν.

And they went every one straight forward: whither the spirit was to go, they went; and they turned not when they went. As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning. And the living creatures ran and returned as the appearance of a flash of lightning. Now as I beheld the living creatures, behold one wheel upon the earth by the living creatures, with his four faces. The appearance of the wheels and their work was like unto the colour of a beryl: and they four had one likeness: and their appearance and their work was as it were a wheel in the middle of a wheel. When they went, they went upon their four sides: and they turned not when they went. As for their rings, they were so high that they were dreadful; and their rings were full of eyes round about them four. And when the living creatures went, the wheels went by them: and when the living creatures were lifted up from the earth, the wheels were lifted up. Whithersoever the spirit was to go, they went, thither was their spirit to go; and the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels.

Και πορεύονταν καθεμία ευθεία εμπρός· όπου επρόκειτο να πορευθεί το πνεύμα, εκεί πορεύονταν· και δεν έστρεφαν όταν πορεύονταν. Και ως προς την ομοιότητα των ζώντων πλασμάτων, η όψη τους ήταν σαν αναμμένα κάρβουνα φωτιάς και σαν την όψη λαμπάδων· αυτή ανέβαινε και κατέβαινε ανάμεσα στα ζώντα πλάσματα· και η φωτιά ήταν λαμπρή, και από τη φωτιά εξέρχονταν αστραπές. Και τα ζώντα πλάσματα έτρεχαν και επέστρεφαν σαν την εμφάνιση αστραπής. Και ενώ έβλεπα τα ζώντα πλάσματα, ιδού, ένας τροχός επάνω στη γη πλάι στα ζώντα πλάσματα, με τις τέσσερις όψεις τους. Η όψη των τροχών και η κατασκευή τους ήταν σαν το χρώμα βηρύλλου· και οι τέσσερις είχαν μία και την αυτή ομοιότητα· και η όψη τους και η κατασκευή τους ήταν σαν να ήταν τροχός μέσα σε τροχό. Όταν πορεύονταν, πορεύονταν προς τις τέσσερις πλευρές τους· και δεν έστρεφαν όταν πορεύονταν. Και ως προς τους στεφάνους τους, ήταν τόσο υψηλοί ώστε προκαλούσαν δέος· και οι στεφάνιοι κύκλοι τους ήταν γεμάτοι οφθαλμούς ολόγυρα και στους τέσσερις. Και όταν τα ζώντα πλάσματα πορεύονταν, οι τροχοί πορεύονταν δίπλα τους· και όταν τα ζώντα πλάσματα υψώνονταν από τη γη, οι τροχοί υψώνονταν. Όπου επρόκειτο να πορευθεί το πνεύμα, εκεί πορεύονταν· εκεί επρόκειτο να πορευθεί το πνεύμα τους· και οι τροχοί υψώνονταν απέναντί τους· διότι το πνεύμα του ζώντος πλάσματος ήταν μέσα στους τροχούς.

When those went, these went; and when those stood, these stood; and when those were lifted up from the earth, the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels. And the likeness of the firmament upon the heads of the living creature was as the colour of the terrible crystal, stretched forth over their heads above. And under the firmament were their wings straight, the one toward the other: every one had two, which covered on this side, and every one had two, which covered on that side, their bodies. And when they went, I heard the noise of their wings, like the noise of great waters, as the voice of the Almighty, the voice of speech, as the noise of an host: when they stood, they let down their wings. And there was a voice from the firmament that was over their heads, when they stood, and had let down their wings. And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. Ezekiel 1:1–28.

Και όταν εκείνα προχωρούσαν, προχωρούσαν και αυτά· και όταν εκείνα στέκονταν, στέκονταν και αυτά· και όταν εκείνα υψώνονταν από τη γη, οι τροχοί υψώνονταν απέναντί τους· διότι το πνεύμα του ζώντος πλάσματος ήταν μέσα στους τροχούς. Και η ομοίωση του στερεώματος επάνω από τις κεφαλές του ζώντος πλάσματος ήταν ως το χρώμα του φοβερού κρυστάλλου, εκτεταμένο επάνω από τις κεφαλές τους υψηλά. Και κάτω από το στερέωμα οι πτέρυγές τους ήταν ευθείες, η μία προς την άλλη· καθεμία είχε δύο, που κάλυπταν από τη μία πλευρά, και καθεμία είχε δύο, που κάλυπταν από την άλλη πλευρά, τα σώματά τους. Και όταν προχωρούσαν, άκουγα τον ήχο των πτερύγων τους, σαν τον ήχο μεγάλων υδάτων, ως φωνή του Παντοδυνάμου, φωνή λαλιάς, ως ήχο στρατοπέδου· όταν στέκονταν, κατέβαζαν τις πτέρυγές τους. Και υπήρχε φωνή από το στερέωμα που ήταν επάνω από τις κεφαλές τους, όταν στέκονταν και είχαν κατεβάσει τις πτέρυγές τους. Και επάνω από το στερέωμα που ήταν υπεράνω των κεφαλών τους ήταν η ομοίωση θρόνου, ως η όψη λίθου σαπφείρου· και επάνω στην ομοίωση του θρόνου ήταν ομοίωση ως όψη ανθρώπου υψηλά επάνω σε αυτόν. Και είδα ως το χρώμα του ήλεκτρου, ως όψη πυρός κυκλόθεν εντός αυτού, από την όψη των οσφύων του και άνωθεν· και από την όψη των οσφύων του και κάτωθεν είδα ως να ήταν όψη πυρός, και είχε λαμπρότητα κυκλόθεν. Όπως η όψη του τόξου που είναι στο σύννεφο κατά την ημέρα της βροχής, έτσι ήταν η όψη της λαμπρότητας κυκλόθεν. Αυτή ήταν η όψη της ομοιώσεως της δόξας του Κυρίου. Και όταν την είδα, έπεσα κατά πρόσωπον, και άκουσα φωνή ενός που μιλούσε. Ιεζεκιήλ 1:1–28.

“Ezekiel, the mourning exile prophet, in the land of the Chaldeans, was given a vision teaching the same lesson of faith in the mighty God of Israel. As he was upon the banks of the river Chebar, a whirlwind seemed to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels of strange appearance, intersecting one another, were moved by four living creatures. High above all these was ‘the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’

«Στον Ιεζεκιήλ, τον πενθούντα προφήτη της εξορίας, στη γη των Χαλδαίων, δόθηκε όραμα που δίδασκε το ίδιο μάθημα πίστεως στον ισχυρό Θεό του Ισραήλ. Ενώ βρισκόταν στις όχθες του ποταμού Χεβάρ, ένας ανεμοστρόβιλος φάνηκε να έρχεται από τον βορρά, “νέφος μέγα, και πυρ αναδιπλούμενον, και φέγγος ήτο κύκλω αυτού, και εκ του μέσου αυτού ως όψις ήλεκτρου.” Πλήθος τροχών παράδοξης μορφής, τεμνομένων αλλήλους, εκινούντο από τέσσερα ζωντανά όντα. Πολύ επάνω από όλα αυτά ήταν “ομοίωμα θρόνου, ως όψις λίθου σαπφείρου· και επί του ομοιώματος του θρόνου ήτο ομοίωμα ως όψις ανθρώπου επάνω εις αυτόν.” “Και ως προς το ομοίωμα των ζωντανών όντων, η όψις αυτών ήτο ως ανθράκων πυρός και ως όψις λαμπάδων· τούτο ανέβαινε και κατέβαινε μεταξύ των ζωντανών όντων· και το πυρ ήτο λαμπρόν, και εκ του πυρός εξήρχετο αστραπή.” “Και εφάνη εις τα χερουβείμ μορφή χειρός ανθρώπου υπό τας πτέρυγας αυτών.”»

“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

«Υπήρχαν τροχοί μέσα σε τροχούς, σε μια διάταξη τόσο περίπλοκη, ώστε με την πρώτη ματιά φάνηκαν στον Ιεζεκιήλ να βρίσκονται όλοι σε σύγχυση. Αλλά όταν κινούνταν, το έκαναν με θαυμαστή ακρίβεια και σε τέλεια αρμονία. Ουράνια όντα ωθούσαν αυτούς τους τροχούς, και, υπεράνω όλων, επάνω στον ένδοξο θρόνο από σάπφειρο, βρισκόταν ο Αιώνιος· ενώ γύρω από τον θρόνο ήταν το κυκλικό ουράνιο τόξο, έμβλημα χάριτος και αγάπης. Καταβαλλόμενος από τη φοβερή δόξα της σκηνής, ο Ιεζεκιήλ έπεσε κατά πρόσωπον, όταν μια φωνή τον πρόσταξε να σηκωθεί και να ακούσει τον λόγο του Κυρίου. Τότε του δόθηκε ένα μήνυμα προειδοποίησης για τον Ισραήλ.» Testimonies, 751.

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:1–8.

Κατὰ τὸ ἔτος τοῦ θανάτου τοῦ βασιλέως Οζία εἶδον καὶ τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου, καὶ τὸ κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ ἐγέμιζε τὸν ναόν. Ὑπεράνω αὐτοῦ ἵσταντο Σεραφίμ· ἕκαστον εἶχεν ἓξ πτέρυγας· μετὰ δύο ἐκάλυπτε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ μετὰ δύο ἐκάλυπτε τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ μετὰ δύο ἐπέτατο. Καὶ ἔκραζεν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, καὶ ἔλεγεν· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Καὶ οἱ παραστάδες τῆς θύρας ἐσαλεύθησαν ἐκ τῆς φωνῆς τοῦ κράζοντος, καὶ ὁ οἶκος ἐπλήσθη καπνοῦ. Τότε εἶπα· Οὐαί μοι! διότι ἐχάθην· ἐπειδὴ εἰμὶ ἄνθρωπος ἀκαθάρτων χειλέων, καὶ κατοικῶ ἐν μέσῳ λαοῦ ἀκαθάρτων χειλέων· διότι οἱ ὀφθαλμοί μου εἶδον τὸν Βασιλέα, τὸν Κύριον Σαβαώθ. Τότε ἐπέταξεν πρὸς ἐμὲ ἓν τῶν Σεραφίμ, ἔχον ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ ἄνθρακα πυρός, τὸν ὁποῖον εἶχε λάβει διὰ λαβίδος ἀπὸ τοῦ θυσιαστηρίου· καὶ ἥγγισεν αὐτὸν εἰς τὸ στόμα μου, καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ, τοῦτο ἥγγισε τὰ χείλη σου· καὶ ἡ ἀνομία σου ἀφῃρέθη, καὶ ἡ ἁμαρτία σου ἐκαθαρίσθη. Καὶ ἤκουσα τὴν φωνὴν τοῦ Κυρίου λέγοντος· Τίνα θέλω ἀποστείλει, καὶ τίς θέλει ὑπάγει δι’ ἡμᾶς; Τότε εἶπα· Ἰδοὺ ἐγώ· ἀπόστειλόν με. Ἠσαΐας 6:1–8.

“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

«Αυτό το όραμα δόθηκε στον Ιεζεκιήλ σε καιρό που ο νους του ήταν γεμάτος από ζοφερές προαισθήσεις. Έβλεπε τη γη των πατέρων του να κείται ερημωμένη. Η πόλη που κάποτε ήταν πλήρης λαού δεν κατοικούνταν πλέον. Η φωνή της ευφροσύνης και ο ύμνος της αίνεσης δεν ακούονταν πια μέσα στα τείχη της. Ο ίδιος ο προφήτης ήταν ξένος σε ξένη γη, όπου η αχαλίνωτη φιλοδοξία και η άγρια σκληρότητα κυριαρχούσαν απόλυτα. Όσα έβλεπε και άκουγε σχετικά με την ανθρώπινη τυραννία και αδικία καταθλίβαν την ψυχή του, και θρηνούσε πικρά ημέρα και νύκτα. Αλλά τα θαυμαστά σύμβολα που παρουσιάστηκαν ενώπιόν του δίπλα στον ποταμό Χεβάρ αποκάλυπταν μια κυρίαρχη δύναμη ισχυρότερη από εκείνη των επίγειων αρχόντων. Υπεράνω των υπερήφανων και σκληρών μοναρχών της Ασσυρίας και της Βαβυλώνος, ο Θεός του ελέους και της αληθείας ήταν ενθρονισμένος.»

“The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

Οι τροχοειδείς περιπλοκές, οι οποίες φάνηκαν στον προφήτη να είναι εμπλεγμένες σε τέτοια σύγχυση, βρίσκονταν υπό την καθοδήγηση ενός απείρου χεριού. Το Πνεύμα του Θεού, το οποίο του αποκαλύφθηκε ότι κινούσε και κατηύθυνε αυτούς τους τροχούς, έφερε αρμονία μέσα από τη σύγχυση· έτσι, ολόκληρος ο κόσμος βρισκόταν υπό τον έλεγχό Του. Μυριάδες δοξασμένων όντων ήσαν έτοιμα, με τον λόγο Του, να υπερνικήσουν τη δύναμη και την πολιτική των πονηρών ανθρώπων και να επιφέρουν αγαθό στους πιστούς Του.

“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

«Κατά παρόμοιο τρόπο, όταν ο Θεός επρόκειτο να ανοίξει στον αγαπημένο Ιωάννη την ιστορία της εκκλησίας για τους μέλλοντες αιώνες, του έδωσε μια διαβεβαίωση για το ενδιαφέρον και τη φροντίδα του Σωτήρος προς τον λαό Του, αποκαλύπτοντάς του “Κάποιον όμοιον με Υιόν ανθρώπου”, ο οποίος περιπατούσε ανάμεσα στους λυχνοστάτες, που συμβόλιζαν τις επτά εκκλησίες. Ενώ στον Ιωάννη παρουσιάσθηκαν οι τελευταίοι μεγάλοι αγώνες της εκκλησίας με τις επίγειες εξουσίες, του επετράπη επίσης να αντικρίσει την τελική νίκη και λύτρωση των πιστών. Είδε την εκκλησία να οδηγείται σε θανατηφόρα σύγκρουση με το θηρίο και την εικόνα του, και την προσκύνηση εκείνου του θηρίου να επιβάλλεται επί ποινή θανάτου. Αλλά, κοιτάζοντας πέρα από τον καπνό και τον κρότο της μάχης, είδε ένα πλήθος επάνω στο Όρος Σιών μαζί με το Αρνίον, που είχαν, αντί του χαράγματος του θηρίου, το “όνομα του Πατρός γραμμένο επάνω στα μέτωπά τους”. Και πάλιν είδε “εκείνους που είχαν νικήσει το θηρίο, και την εικόνα του, και το χάραγμά του, και τον αριθμό του ονόματός του, να στέκονται επάνω στη θάλασσα τη γυάλινη, κρατώντας τις κιθάρες του Θεού” και να ψάλλουν την ωδή του Μωυσέως και του Αρνίου.»

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

«Αυτά τα διδάγματα είναι προς όφελός μας. Χρειαζόμαστε να στηρίζουμε την πίστη μας στον Θεό, διότι ακριβώς μπροστά μας βρίσκεται καιρός που θα δοκιμάσει τις ψυχές των ανθρώπων. Ο Χριστός, επάνω στο Όρος των Ελαιών, ανέφερε εκ νέου τις φοβερές κρίσεις που επρόκειτο να προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας Του: “Θέλετε ακούσει πολέμους και φήμας πολέμων.” “Θέλει εγερθεί έθνος επί έθνος και βασιλεία επί βασιλεία· και θέλουσι γίνει πείναι και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους. Πάντα δε ταύτα είναι αρχή ωδίνων.” Ενώ αυτές οι προφητείες έλαβαν μερική εκπλήρωση κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έχουν πιο άμεση εφαρμογή στις έσχατες ημέρες.»

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

«Στεκόμαστε στο κατώφλι μεγάλων και σοβαρών γεγονότων. Η προφητεία εκπληρώνεται ταχέως. Ο Κύριος είναι πλησίον. Συντόμως πρόκειται να ανοιχθεί ενώπιόν μας μια περίοδος συντριπτικού ενδιαφέροντος για όλους τους ζώντες. Οι αντιπαραθέσεις του παρελθόντος πρόκειται να αναζωπυρωθούν· νέες αντιπαραθέσεις θα ανακύψουν. Οι σκηνές που πρόκειται να εκτυλιχθούν στον κόσμο μας δεν έχουν ακόμη ούτε καν ονειρευθεί. Ο Σατανάς εργάζεται μέσω ανθρώπινων οργάνων. Εκείνοι που καταβάλλουν προσπάθεια να μεταβάλουν το Σύνταγμα και να εξασφαλίσουν νόμο που να επιβάλλει την τήρηση της Κυριακής, ελάχιστα αντιλαμβάνονται ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Μια κρίση είναι ακριβώς προ των πυλών μας.»

“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.

«Αλλ’ οι δούλοι του Θεού δεν πρέπει να στηρίζονται στον εαυτό τους μέσα σε αυτή τη μεγάλη κρίση. Στα οράματα που δόθηκαν στον Ησαΐα, στον Ιεζεκιήλ και στον Ιωάννη βλέπουμε πόσο στενά συνδέεται ο ουρανός με τα γεγονότα που διαδραματίζονται επάνω στη γη και πόσο μεγάλη είναι η μέριμνα του Θεού για εκείνους που είναι πιστοί σ’ Αυτόν. Ο κόσμος δεν είναι χωρίς άρχοντα. Το σχέδιο των επερχόμενων γεγονότων βρίσκεται στα χέρια του Κυρίου. Η Μεγαλειότητα του ουρανού έχει υπό τη δική της φροντίδα το πεπρωμένο των εθνών, καθώς και τις υποθέσεις της Εκκλησίας Του.»

“We permit ourselves to feel altogether too much care, trouble, and perplexity in the Lord’s work. Finite men are not left to carry the burden of responsibility. We need to trust in God, believe in Him, and go forward. The tireless vigilance of the heavenly messengers, and their unceasing employment in their ministry in connection with the beings of earth, show us how God’s hand is guiding the wheel within a wheel. The divine Instructor is saying to every actor in His work, as He said to Cyrus of old: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’

«Επιτρέπομε στον εαυτό μας να αισθάνεται υπέρμετρα πολλή μέριμνα, θλίψη και αμηχανία στο έργο του Κυρίου. Οι πεπερασμένοι άνθρωποι δεν έχουν αφεθεί να φέρουν το βάρος της ευθύνης. Έχουμε ανάγκη να εμπιστευόμαστε τον Θεό, να πιστεύουμε σ’ Αυτόν και να προχωρούμε. Η ακάματη επαγρύπνηση των ουρανίων αγγελιοφόρων και η αδιάλειπτη απασχόλησή τους στη διακονία τους σε σχέση με τα όντα της γης μάς δείχνουν πώς το χέρι του Θεού κατευθύνει τον τροχό μέσα στον τροχό. Ο θείος Διδάσκαλος λέγει σε κάθε εργάτη του έργου Του, όπως είπε άλλοτε στον Κύρο: “Εγώ σε περιέζωσα, αν και δεν Με εγνώρισες.”»

“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

«Στο όραμα του Ιεζεκιήλ ο Θεός είχε το χέρι Του κάτω από τις πτέρυγες των χερουβείμ. Αυτό διδάσκει τους δούλους Του ότι η θεία δύναμη είναι εκείνη που τους χαρίζει επιτυχία. Θα εργασθεί μαζί τους, εάν αποβάλουν την ανομία και γίνουν καθαροί στην καρδιά και στη ζωή.»

“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. He who slumbers not, who is continually at work for the accomplishment of His designs, can carry forward His great work harmoniously. That which appears to finite minds entangled and complicated, the Lord’s hand can keep in perfect order. He can devise ways and means to thwart the purposes of wicked men, and He will bring to confusion the counsels of them that plot mischief against His people.

«Το λαμπρό φως, που κινείται ανάμεσα στα ζωντανά όντα με την ταχύτητα της αστραπής, αντιπροσωπεύει την ταχύτητα με την οποία το έργο αυτό θα προχωρήσει τελικά προς την ολοκλήρωσή του. Εκείνος που δεν νυστάζει, ο οποίος εργάζεται αδιαλείπτως για την εκπλήρωση των σκοπών Του, δύναται να προωθήσει το μεγάλο Του έργο κατά τρόπο αρμονικό. Εκείνο που στις πεπερασμένες διάνοιες φαίνεται περίπλοκο και συγκεχυμένο, η χείρα του Κυρίου μπορεί να το διατηρεί σε τέλεια τάξη. Μπορεί να επινοήσει οδούς και μέσα για να ματαιώσει τα σχέδια των πονηρών ανθρώπων, και θα φέρει σε σύγχυση τα βουλεύματα εκείνων που μηχανεύονται κακό εναντίον του λαού Του.»

“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

«Αδελφοί, τώρα δεν είναι καιρός για πένθος και απελπισία, ούτε καιρός να παραδοθούμε στην αμφιβολία και την απιστία. Ο Χριστός δεν είναι τώρα ένας Σωτήρας στο νέο μνημείο του Ιωσήφ, κλεισμένο με μεγάλη πέτρα και σφραγισμένο με τη ρωμαϊκή σφραγίδα· έχουμε αναστημένο Σωτήρα. Αυτός είναι ο Βασιλεύς, ο Κύριος των δυνάμεων· κάθεται μεταξύ των χερουβίμ· και εν μέσω της διαμάχης και του θορύβου των εθνών εξακολουθεί να φυλάττει τον λαό Του. Εκείνος που άρχει στους ουρανούς είναι ο Σωτήρας μας. Μετρά κάθε δοκιμασία. Παρακολουθεί τη φωτιά της καμίνου που πρέπει να δοκιμάσει κάθε ψυχή. Όταν τα οχυρώματα των βασιλέων θα ανατραπούν, όταν τα βέλη της οργής του Θεού θα διαπεράσουν τις καρδιές των εχθρών Του, ο λαός Του θα είναι ασφαλής στα χέρια Του». Testimonies, τόμος 5, 752–754.

Ezekiel represents the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, and line upon line his experience in the sanctuary aligns with Isaiah’s and John’s experience within the sanctuary. We are now in the temple test, the second of the three tests that seals the one hundred and forty-four thousand. That period is the purification accomplished by the Messenger of the Covenant in fulfillment of Malachi three. The purification process of three tests, is Malachi’s fiery “furnace” “that must test every soul.” When the third angel arrived on October 22, 1844 the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and led the wise virgins of that history into the Most Holy Place, in order to seal His faithful, but the virgins of that history rebelled, and by 1856 the Philadelphian Millerite movement had changed unto the Laodicean Millerite movement and in 1863 became the Laodicean Seventh-day Adventist church.

Ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει τους υποψηφίους να συγκαταριθμηθούν μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, και γραμμή επί γραμμή η εμπειρία του στο αγιαστήριο ευθυγραμμίζεται με την εμπειρία του Ησαΐα και του Ιωάννη εντός του αγιαστηρίου. Τώρα βρισκόμαστε στη δοκιμασία του ναού, τη δεύτερη από τις τρεις δοκιμασίες που σφραγίζουν τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Εκείνη η περίοδος είναι ο καθαρισμός που επιτελείται από τον Άγγελο της Διαθήκης σε εκπλήρωση του Μαλαχία τρία. Η διαδικασία του καθαρισμού, η οποία συνίσταται σε τρεις δοκιμασίες, είναι η πύρινη «κάμινος» του Μαλαχία «που πρέπει να δοκιμάσει κάθε ψυχή». Όταν ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844, ο Άγγελος της Διαθήκης ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του και οδήγησε τις φρόνιμες παρθένες εκείνης της ιστορίας στα Άγια των Αγίων, για να σφραγίσει τους πιστούς Του, αλλά οι παρθένες εκείνης της ιστορίας επαναστάτησαν, και έως το 1856 το Φιλαδελφικό Μιλλεριτικό κίνημα είχε μεταβληθεί στο Λαοδικειανό Μιλλεριτικό κίνημα και το 1863 έγινε η Λαοδικειανή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.

The third angel who arrived suddenly on October 22, 1844 withdrew his presence in 1863, and then returned on September 11, 2001. Twenty-five years later the temple test that was typified by October 22, 1844 is now being repeated. Twenty-five is symbolically a prophetic tithe of two hundred and fifty, and two hundred and fifty is a symbol of the history represented in verses eleven to fifteen of Daniel eleven. Two hundred and fifty, and twenty-five is a wheel within the sanctuary vision of Ezekiel. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and the wicked in fulfillment of the three-step testing process that is represented in the work of purification that is accomplished by the Messenger of the Covenant.

Ο τρίτος άγγελος, ο οποίος κατέφθασε αιφνιδίως στις 22 Οκτωβρίου 1844, απέσυρε την παρουσία του το 1863, και κατόπιν επέστρεψε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Είκοσι πέντε έτη αργότερα, η δοκιμασία του ναού που προτυπώθηκε από την 22α Οκτωβρίου 1844 επαναλαμβάνεται τώρα. Το είκοσι πέντε είναι συμβολικά ένα προφητικό δέκατο του διακοσίων πενήντα, και το διακόσια πενήντα είναι σύμβολο της ιστορίας που παρίσταται στα εδάφια ένδεκα έως δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα. Το διακόσια πενήντα, και το είκοσι πέντε, είναι τροχός μέσα στο οραματικό θέαμα του αγιαστηρίου του Ιεζεκιήλ. Το είκοσι πέντε είναι σύμβολο του διαχωρισμού των σοφών και των ασεβών σε εκπλήρωση της τριπλής διαδικασίας δοκιμασίας, η οποία παρίσταται στο έργο του εξαγνισμού που επιτελείται από τον Αγγελιαφόρο της Διαθήκης.

Matthew twenty-five contains three parables, and each parable identifies the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The hope of God’s people represented in the chapter is that they might be a wise virgin in possession of the oil of the message of the midnight cry. Their hope is that they are judged a faithful servant in their stewardship of employing the special talents that were given them to manage in their personal probationary period. Their hope is that they are judged as a sheep of God’s pasture, seated upon His right side, and not a goat on his left. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Twenty-five is one of Ezekiel’s wheels.

Το εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Ματθαίου περιέχει τρεις παραβολές, και κάθε παραβολή προσδιορίζει τον διαχωρισμό των σοφών και των ασεβών κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Η ελπίδα του λαού του Θεού, όπως παριστάνεται στο κεφάλαιο, είναι να είναι φρόνιμη παρθένος, κατέχουσα το έλαιο του αγγέλματος της μεσονυκτίου κραυγής. Η ελπίδα τους είναι να κριθούν πιστοί δούλοι στη διαχείριση της χρήσεως των ιδιαίτερων ταλάντων που τους δόθηκαν να διαχειρισθούν κατά την προσωπική τους δοκιμαστική περίοδο. Η ελπίδα τους είναι να κριθούν ως πρόβατα της βοσκής Του, καθήμενα εκ δεξιών Αυτού, και όχι ως ερίφια εξ αριστερών αυτού. Το εικοστό πέμπτο είναι σύμβολο του διαχωρισμού των σοφών και των ασεβών κατά τον καιρό της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το εικοστό πέμπτο είναι ένας από τους τροχούς του Ιεζεκιήλ.

In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

Κατά το εικοστό πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας μας, στην αρχή του έτους, τη δεκάτη ημέρα του μηνός, κατά το δέκατο τέταρτο έτος αφότου η πόλη επλήγη, κατά την αυτήν ημέραν η χείρ του Κυρίου ήτο επ’ εμέ και με έφερε εκεί. Ιεζεκιήλ 40:1.

The twenty-fifth year of captivity is represented by October 22, which is represented by the closing of a dispensational door. On October 22, 1844 a door was opened and a door was closed as two classes were separated.

Το εικοστό πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας αντιπροσωπεύεται από την 22α Οκτωβρίου, η οποία αντιπροσωπεύεται από το κλείσιμο μιας οικονομικής θύρας. Στις 22 Οκτωβρίου 1844, μία θύρα ανοίχθηκε και μία θύρα έκλεισε, καθώς δύο τάξεις διαχωρίστηκαν.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

Και προς τον άγγελο της εκκλησίας εν Φιλαδελφεία γράψον· Ταύτα λέγει ο Άγιος, ο Αληθινός, ο έχων την κλείδα του Δαβίδ, ο ανοίγων, και ουδείς κλείει· και κλείων, και ουδείς ανοίγει· Εξεύρω τα έργα σου· ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείση αυτήν· διότι έχεις μικράν δύναμιν, και ετήρησας τον λόγον μου, και δεν ηρνήθης το όνομά μου. Αποκάλυψις 3:7, 8.

Christ tells the angel of Philadelphia that He knows their work, that He has set before the church of Philadelphia, an open door. That door is opened by “the key of David,” the key that is placed upon Eliakim.

Ο Χριστός λέγει προς τον άγγελο της Φιλαδελφείας ότι γνωρίζει το έργο τους, ότι έχει θέσει ενώπιον της εκκλησίας της Φιλαδελφείας θύραν ανεωγμένην. Η θύρα αυτή ανοίγεται διά «της κλείδος του Δαβίδ», της κλείδος που ετέθη επί τον Ελιακείμ.

And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:20–22.

Και θέλει συμβεί εν εκείνη τη ημέρα, ότι θέλω καλέσει τον δούλον μου Ελιακίμ, τον υιόν του Χελκίου· και θέλω ενδύσει αυτόν με τον χιτώνα σου, και θέλω ενισχύσει αυτόν με τη ζώνη σου, και θέλω εμπιστευθεί την εξουσία σου εις την χείρα αυτού· και θέλει είσθαι πατήρ εις τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ και εις τον οίκον του Ιούδα. Και την κλείδα του οίκου του Δαβίδ θέλω επιθέσει επί τον ώμον αυτού· και θέλει ανοίγει, και ουδείς θέλει κλείσει· και θέλει κλείει, και ουδείς θέλει ανοίξει. Ησαΐας 22:20–22.

The day that Eliakim is called, he is separated from wicked Shebna.

Την ημέρα κατά την οποία καλείται ο Ελιακίμ, διαχωρίζεται από τον πονηρό Σεβνά.

Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. Isaiah 22:15–18.

Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων· Ὕπαγε, πορεύθητι πρὸς τοῦτον τὸν οἰκονόμον, πρὸς τὸν Σεβνὰ, τὸν ἐπὶ τοῦ οἴκου, καὶ εἰπὲ· Τί ἔχεις ἐνταῦθα; καὶ τίνα ἔχεις ἐνταῦθα, ὥστε νὰ λαξεύσῃς διὰ σεαυτὸν ἐνταῦθα τάφον, ὡς ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος λαξεύει διὰ σεαυτὸν τάφον ἐν ὑψηλῷ, καὶ σκαλίζει διὰ σεαυτὸν κατοικίαν εἰς βράχον; Ἰδοὺ, ὁ Κύριος θὰ σὲ μεταφέρει ἐξάπαντος εἰς αἰχμαλωσίαν κραταιάν, καὶ θὰ σε περιτυλίξῃ ἀσφαλῶς. Βεβαίως θὰ σὲ περιστρέψῃ καὶ θὰ σὲ ἐκσφενδονίσει ὡς σφαῖραν εἰς χώραν πλατεῖαν· ἐκεῖ θὰ ἀποθάνῃς, καὶ ἐκεῖ τὰ ἅρματα τῆς δόξης σου θὰ γίνωσιν ἐντροπὴ τοῦ οἴκου τοῦ κυρίου σου. Ἠσαΐας 22:15–18.

The separation of the wise and foolish virgins that fulfilled the illustration of Shebna and Eliakim was fulfilled on October 22, 1844, and also in the twenty-fifth year of captivity of Jehoiachin which was October 22, 573 BC. In Ezekiel chapter eight the wicked within Adventism, represented by Jerusalem, are represented by twenty-five men bowing to the sun. The destruction of Jerusalem represents the Sunday law, which is also the waymark which ends the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That sealing time began on September 11, 2001, and Jesus is both the Alpha and Omega, so September 11, 2001 as the beginning of the sealing illustrates the end, at the Sunday law.

Ο διαχωρισμός των φρονίμων και των μωρών παρθένων, ο οποίος εκπλήρωσε την απεικόνιση του Σεβνά και του Ελιακίμ, εκπληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1844, και επίσης στο εικοστό πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας του Ιωαχείν, το οποίο ήταν στις 22 Οκτωβρίου 573 π.Χ. Στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ οι ασεβείς εντός του Αντβεντισμού, που αντιπροσωπεύονται από την Ιερουσαλήμ, παριστάνονται ως είκοσι πέντε άνδρες που προσκυνούν τον ήλιο. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει τον νόμο της Κυριακής, ο οποίος είναι επίσης το ορόσημο που θέτει τέλος στον χρόνο της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτός ο χρόνος της σφράγισης άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και ο Ιησούς είναι και το Άλφα και το Ωμέγα, επομένως η 11η Σεπτεμβρίου 2001, ως αρχή της σφράγισης, απεικονίζει το τέλος, κατά τον νόμο της Κυριακής.

September 11, 2001 was typified by the Minneapolis meetings of 1888, for Sister White identifies that when the great buildings of New York came down at 9/11, Revelation 18:1–3 was fulfilled. At that time, as in 1888 she identified the angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory. The rebellion of 1888 she aligned with the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who also had two hundred and fifty men of renown join in their apostasy. Two hundred and fifty rebels in the rebellion of Korah and his cohorts in the beginning history of ancient Israel typified the twenty-five men who were bowing to the sun at the ending of ancient Israel.

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 προτυπώθηκε από τις συνελεύσεις της Μινεάπολης του 1888, διότι η Αδελφή White δηλώνει ότι, όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης κατέρρευσαν στο 9/11, εκπληρώθηκε το Revelation 18:1–3. Κατά τον καιρό εκείνο, όπως και το 1888, προσδιόρισε ότι ο άγγελος του Revelation eighteen κατήλθε για να φωτίσει τη γη με τη δόξα Του. Την ανταρσία του 1888 την παραλλήλισε με την ανταρσία του Korah, του Dathan και του Abiram, στους οποίους επίσης προσχώρησαν στην αποστασία τους διακόσιοι πενήντα άνδρες ονομαστοί. Οι διακόσιοι πενήντα στασιαστές στην ανταρσία του Korah και των συνεργών του, στην αρχική ιστορία του αρχαίου Ισραήλ, προτύπωναν τους είκοσι πέντε άνδρες που προσκυνούσαν τον ήλιο στην τελική ιστορία του αρχαίου Ισραήλ.

Twenty-five leaders of Laodicean Adventism bowing at the Sunday law and two hundred and fifty at 9/11 sets forth the sealing time with the symbolism of twenty-five, (the symbol of the separation of the wise and wicked) to mark the beginning and ending of the sealing time. Whether it’s the two hundred and fifty rebels in the time of Moses, or the twenty-five men in Ezekiel chapter eight, or of Matthew chapter twenty-five’s three witnesses of the separation, or the twenty-fifth year of the captivity in Ezekiel forty; all the manifestations of the symbol of twenty-five, align with the three two hundred- and fifty-year periods that reached their conclusion in 207 BC, 313 and 2026 respectively.

Είκοσι πέντε ηγέτες του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, προσκυνούντες ενώπιον του νόμου της Κυριακής, και διακόσιοι πενήντα κατά την 11η Σεπτεμβρίου, εκθέτουν τον καιρό της σφραγίσεως με τον συμβολισμό του είκοσι πέντε (το σύμβολο του διαχωρισμού των φρονίμων και των ασεβών), ώστε να σημειωθούν η αρχή και το τέλος του καιρού της σφραγίσεως. Είτε πρόκειται για τους διακοσίους πενήντα στασιαστάς στον καιρό του Μωυσέως, είτε για τους είκοσι πέντε άνδρες στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, είτε για τις τρεις μαρτυρίες του διαχωρισμού στο εικοστό πέμπτο κεφάλαιο του Ματθαίου, είτε για το εικοστό πέμπτο έτος της αιχμαλωσίας στο τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ· όλες οι εκδηλώσεις του συμβόλου του είκοσι πέντε εναρμονίζονται με τις τρεις περιόδους των διακοσίων πενήντα ετών, οι οποίες έφθασαν στην ολοκλήρωσή τους αντιστοίχως το 207 π.Χ., το 313 και το 2026.

Twenty-five is an axle, so to speak, of twenty-five that brings all the lines of twenty-five into perfection. It becomes one of the prophetic keys of the kingdom given to Peter to bring clarity into the hidden history of verse forty. It has been repeatedly established on more than three witnesses that verses ten to fifteen of Daniel eleven represent a line that covers the history from 1989 unto the Sunday law, which is the hidden history of verse forty. The lion of the tribe of Judah is now unsealing the wheels of Ezekiel as He opens the hidden history that will finalize the message of the Midnight Cry of the latter days.

Το είκοσι πέντε είναι, τρόπον τινά, ένας άξονας του είκοσι πέντε, ο οποίος φέρει όλες τις γραμμές του είκοσι πέντε στην τελείωση. Καθίσταται ένα από τα προφητικά κλειδιά της βασιλείας που δόθηκαν στον Πέτρο, ώστε να φέρει διαύγεια στην κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα. Έχει κατ’ επανάληψιν καταδειχθεί, επί περισσότερων από τριών μαρτύρων, ότι τα εδάφια δέκα έως δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα αντιπροσωπεύουν μία γραμμή που καλύπτει την ιστορία από το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής, η οποία είναι η κρυμμένη ιστορία του εδαφίου σαράντα. Ο λέων της φυλής του Ιούδα αποσφραγίζει τώρα τους τροχούς του Ιεζεκιήλ, καθώς ανοίγει την κρυμμένη ιστορία που θα ολοκληρώσει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου των εσχάτων ημερών.

In the following articles we will continue to identify Ezekiel’s wheels that represent the complex interplay of men in the latter days. Ezekiel chapter one at the beginning of this article and the accompanying passage from Testimonies volume five set forth will be our continued point of reference as we proceed in the articles. When the wheels are set forth in their proper place, and with their proper intersections with the other wheels of prophetic history we will demonstrate that the three hundred and ninety-one years and fifteen days that empowered the first angel on August 11, 1840 is also represented by Ezekiel as three hundred and ninety years, connected with the one and a half years of the siege of Jerusalem; and that the arrival of this prophetic light identifies the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Στα ακόλουθα άρθρα θα συνεχίσουμε να προσδιορίζουμε τους τροχούς του Ιεζεκιήλ, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν την πολύπλοκη αλληλεπίδραση ανθρώπων στις έσχατες ημέρες. Το πρώτο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, που παρατίθεται στην αρχή αυτού του άρθρου, και το συνοδευτικό απόσπασμα από τις Testimonies, τόμος πέμπτος, θα αποτελούν το διαρκές σημείο αναφοράς μας καθώς προχωρούμε στα άρθρα. Όταν οι τροχοί τοποθετηθούν στη σωστή τους θέση και με τις ορθές τους διασταυρώσεις με τους άλλους τροχούς της προφητικής ιστορίας, θα καταδείξουμε ότι τα τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες, που ενδυνάμωσαν τον πρώτο άγγελο στις 11 Αυγούστου 1840, παριστάνονται επίσης από τον Ιεζεκιήλ ως τριακόσια ενενήντα έτη, συνδεόμενα με το ενάμισι έτος της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ· και ότι η άφιξη αυτού του προφητικού φωτός προσδιορίζει την ύψωση του σημαιοφόρου λάβαρου των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

July 27, 1299 unto 1337 represents thirty-eight years at the beginning of the one hundred and fifty years (five months) of Revelation nine, verse ten. That one hundred and fifty years connects with the three hundred and ninety-one years and fifteen days of verse fifteen. Thus, the beginning of the two periods, make up one line of prophecy which concluded in the fulfillment of the 1838 and 1840 prediction of Josiah Litch and marked the rising up and empowerment of the Millerite movement. That history at the beginning of Adventism, marks the rising up of the one hundred and forty-four thousand as an ensign in advance of the Sunday law. Thus, Ezekiel’s three hundred and ninety years, and one point five years (1.5) of Jerusalem’s siege marks the end of the line of prophecy that began in 1299.

Η 27η Ιουλίου 1299 έως το 1337 αντιπροσωπεύει τριάντα οκτώ έτη στην αρχή των εκατόν πενήντα ετών (πέντε μηνών) της Αποκαλύψεως θ΄, εδάφιο 10. Τα εκατόν πενήντα εκείνα έτη συνδέονται με τα τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες του εδαφίου 15. Έτσι, η αρχή των δύο αυτών περιόδων αποτελεί μία γραμμή προφητείας, η οποία ολοκληρώθηκε με την εκπλήρωση της προρρήσεως του Josiah Litch του 1838 και 1840 και σηματοδότησε την έγερση και ενδυνάμωση του Μιλλεριτικού κινήματος. Η ιστορία εκείνη, στην αρχή του Αντβεντισμού, σηματοδοτεί την έγερση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων ως σημείου, προ της Κυριακάτικης νομοθεσίας. Έτσι, τα τριακόσια ενενήντα έτη του Ιεζεκιήλ και το ενάμισυ έτος (1,5) της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ σηματοδοτούν το τέλος της γραμμής προφητείας που άρχισε το 1299.

It would be worthwhile to consider the passage from Testimonies, volume five in advance of the next article.

Θα ήταν ωφέλιμο να εξεταστεί εκ των προτέρων, ενόψει του επόμενου άρθρου, το απόσπασμα από τις Testimonies, τόμος πέμπτος.