In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
Στο απόσπασμα από τις Testimonies, τόμος πέμπτος, το οποίο εξετάζουμε εδώ και μερικά άρθρα τώρα, πληροφορούμεθα για το όραμα του ναού που δόθηκε στον Ιεζεκιήλ, στον Ησαΐα και στον Ιωάννη:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
«Αυτά τα διδάγματα είναι προς όφελός μας. Έχουμε ανάγκη να στηρίζουμε την πίστη μας στον Θεό, διότι ακριβώς μπροστά μας βρίσκεται ένας καιρός που θα δοκιμάσει τις ψυχές των ανθρώπων. Ο Χριστός, επάνω στο Όρος των Ελαιών, επανέλαβε τις φοβερές κρίσεις που επρόκειτο να προηγηθούν της δευτέρας παρουσίας Του: “Θέλετε ακούσει πολέμους και φήμας πολέμων.” “Θέλει εγερθή έθνος επί έθνος, και βασιλεία επί βασιλεία· και θέλουσι γίνει πείναι και λοιμοί και σεισμοί κατά τόπους. Πάντα δε ταύτα είναι αρχή ωδίνων.” Ενώ αυτές οι προφητείες έλαβαν μερική εκπλήρωση κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, έχουν αμεσότερη εφαρμογή στις έσχατες ημέρες.»
The Ninth of Av
Η Ενάτη του Αβ
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
Η Τισά Μπε’Αβ, που στα εβραϊκά σημαίνει «η Ενάτη του Αβ», είναι η ιουδαϊκή ημέρα που μνημονεύει την καταστροφή τόσο του Πρώτου Ναού από τους Βαβυλωνίους το 586 π.Χ. όσο και του Δεύτερου Ναού από τον Τίτο το έτος 70. Και οι δύο καταστροφές συνέβησαν κατά την ίδια ημερολογιακή ημερομηνία — την 9η ημέρα του εβραϊκού μήνα Αβ (η οποία συνήθως εμπίπτει στον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του Γρηγοριανού ημερολογίου). Όταν η Αδελφή White παραλληλίζει την καταστροφή της Ιερουσαλήμ με τον «καιρό που θα δοκιμάσει τις ψυχές των ανθρώπων» κατά τις έσχατες ημέρες, προσδιορίζει δύο καταστροφές, οι οποίες αμφότερες απεικονίζουν τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.
Ο δέκατος έκτος στίχος του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αντιπροσωπεύει εκείνον τον νόμο της Κυριακής και αντιστοιχεί προς τον τεσσαρακοστό πρώτο στίχο. Στον Ιεζεκιήλ, η καταστροφή της Ιερουσαλήμ χρησιμοποιείται για να απεικονίσει τον διαχωρισμό των φρονίμων και των μωρών παρθένων κατά τον νόμο της Κυριακής. Ο Ιεζεκιήλ ήταν αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα όταν μεταφέρθηκε θαυματουργικά στην Ιερουσαλήμ, για να δει ακριβώς εκείνον τον διαχωρισμό στα κεφάλαια οκτώ έως ένδεκα.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
Και συνέβη εν τω έκτω έτει, εν τω έκτω μηνί, τη πέμπτη του μηνός, ενώ εκάθημην εν τη οικία μου, και οι πρεσβύτεροι του Ιούδα εκάθηντο ενώπιόν μου, ότι εκεί επέπεσεν επ’ εμέ η χείρ Κυρίου του Θεού. Τότε είδον, και ιδού, ομοίωμα ως εμφάνισις πυρός· από της εμφανίσεως των οσφύων αυτού και κάτω, πυρ· και από των οσφύων αυτού και άνω, ως εμφάνισις λαμπρότητος, ως το χρώμα του ηλέκτρου. Και εξέτεινε την μορφήν χειρός, και με έλαβεν από πλόκαμον της κεφαλής μου· και το πνεύμα με ύψωσεν μεταξύ της γης και του ουρανού, και με έφερεν εν οράσεσι Θεού εις Ιερουσαλήμ, προς την θύραν της εσωτέρας πύλης της βλεπούσης προς βορράν, όπου ήτο η έδρα του ειδώλου της ζηλοτυπίας, του παροξύνοντος εις ζηλοτυπίαν. Ιεζεκιήλ 8:1–3.
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
Τα τέσσερα κεφάλαια, από το οκτώ έως το ένδεκα, αποτελούν περιγραφή του διαχωρισμού, και η Αδελφή White, σχολιάζοντας το ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, προσδιορίζει όχι μόνον ότι επρόκειτο για την ίδια σφράγιση με εκείνη του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, αλλά και ότι η Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει τη Λαοδικεία Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας κατά τις έσχατες ημέρες.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
«Η τάξη εκείνη που δεν αισθάνεται θλίψη για τη δική της πνευματική παρακμή, ούτε πενθεί για τις αμαρτίες των άλλων, θα αφεθεί χωρίς τη σφραγίδα του Θεού. Ο Κύριος δίνει εντολή στους αγγελιοφόρους Του, στους άνδρες που έχουν στα χέρια τους όπλα αφανισμού: “Πηγαίνετε πίσω του μέσα από την πόλη και πατάξτε· ας μη φεισθεί ο οφθαλμός σας, ούτε να δείξετε οίκτο· θανατώσατε ολοσχερώς γέροντες και νέους, παρθένες και μικρά παιδιά και γυναίκες· αλλά μην πλησιάσετε κανέναν άνθρωπο επάνω στον οποίο είναι το σημείο· και αρχίστε από το αγιαστήριό Μου. Τότε άρχισαν από τους πρεσβυτέρους, που ήσαν μπροστά στον οίκο.”»
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
«Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που αισθάνθηκε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί. Είχαν υιοθετήσει τη θέση ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και τη σαφή εκδήλωση της δυνάμεως του Θεού όπως στις παλαιότερες ημέρες. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Τα λόγια αυτά ενισχύουν την απιστία τους, και λέγουν: Ο Κύριος δεν θα κάνει καλό, ούτε θα κάνει κακό. Είναι υπερβολικά ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, “Ειρήνη και ασφάλεια” είναι η κραυγή ανδρών που ποτέ πλέον δεν θα υψώσουν τη φωνή τους σαν σάλπιγγα για να δείξουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις τους και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες τους. Αυτοί οι άλαλοι κύνες, που δεν ήθελαν να γαυγίσουν, είναι εκείνοι που υφίστανται τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, νεάνιδες και μικρά παιδιά απολλύονται όλοι μαζί.»
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
«Τὰ βδελύγματα, ἐξαιτίας τῶν ὁποίων οἱ πιστοὶ ἀναστέναζαν καὶ ἔκραζαν, ἦσαν ὅσα ἠδύναντο νὰ διακριθοῦν ἀπὸ πεπερασμένους ὀφθαλμούς· ἀλλὰ μακρὰν τὰ χείριστα ἁμαρτήματα, ἐκεῖνα ποὺ προεκάλεσαν τὴν ζῆλον τοῦ καθαροῦ καὶ ἁγίου Θεοῦ, παρέμεναν ἀποκεκρυμμένα. Ὁ μέγας Ἐρευνητὴς τῶν καρδιῶν γνωρίζει κάθε ἁμαρτία ποὺ διαπράττεται ἐν κρυπτῷ ἀπὸ τοὺς ἐργάτας τῆς ἀνομίας. Τὰ πρόσωπα αὐτὰ καταλήγουν νὰ αἰσθάνονται ἀσφαλῆ μέσα στὶς ἀπάτες τους καὶ, ἐξαιτίας τῆς μακροθυμίας Του, λέγουν ὅτι ὁ Κύριος δὲν βλέπει, καὶ ἔπειτα πράττουν ὡς ἐὰν εἶχε ἐγκαταλείψει τὴ γῆ. Ἀλλ’ Ἐκεῖνος θὰ ξεσκεπάσει τὴν ὑποκρισία τους καὶ θὰ ἀποκαλύψει ἐνώπιον τῶν ἄλλων ἐκεῖνες τὶς ἁμαρτίες ποὺ μὲ τόση προσοχὴ ἐφρόντιζαν νὰ κρύψουν.»
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
«Καμμία υπεροχή βαθμού, αξιώματος ή κοσμικής σοφίας, καμμία θέση σε ιερό λειτούργημα, δεν θα διαφυλάξει τους ανθρώπους από το να θυσιάσουν την αρχή, όταν αφεθούν στις ίδιες τους τις απατηλές καρδιές. Εκείνοι που είχαν θεωρηθεί άξιοι και δίκαιοι αποδεικνύονται πρωτεργάτες της αποστασίας και παραδείγματα αδιαφορίας και καταχρήσεως των ελέων του Θεού. Την πονηρή τους πορεία δεν θα την ανεχθεί πλέον, και στην οργή Του μεταχειρίζεται αυτούς χωρίς έλεος.»
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
«Με δισταγμό ο Κύριος αποσύρει την παρουσία Του από εκείνους που έχουν ευλογηθεί με μεγάλο φως και που έχουν αισθανθεί τη δύναμη του λόγου κατά τη διακονία προς άλλους. Κάποτε υπήρξαν οι πιστοί Του δούλοι, ευνοημένοι με την παρουσία και την καθοδήγησή Του· όμως απομακρύνθηκαν από Αυτόν και οδήγησαν άλλους σε πλάνη, και γι’ αυτό τίθενται υπό τη θεία δυσμένεια.» Testimonies, τόμος 5, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
Ολόκληρο το βιβλίο του Ιεζεκιήλ τοποθετείται μέσα στο πλαίσιο της καταστροφής της Ιερουσαλήμ. Στη μαρτυρία του Ιεζεκιήλ επισημαίνεται συγκεκριμένα η πολιορκία του Ναβουχοδονόσορα, η οποία διήρκεσε ενάμισι έτος, αλλά η «πιο άμεση εφαρμογή» της προειδοποίησης του Ιησού στο κατά Ματθαίον εικοσιτέσσερα βρίσκεται στις έσχατες ημέρες. Στον Ιεζεκιήλ αυτή η γραμμή της αλήθειας βρίσκεται στο εικοστό τέταρτο κεφάλαιο.
January 15, 588 BC
15 Ιανουαρίου 588 π.Χ.
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
Και πάλιν, εν τω ενάτω έτει, εν τω δεκάτω μηνί, τη δεκάτη του μηνός, εγένετο λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων· Υιέ ανθρώπου, γράψον εις σεαυτόν το όνομα της ημέρας, αυτής ταύτης της ημέρας· ο βασιλεύς της Βαβυλώνος εστράτευσεν εναντίον της Ιερουσαλήμ αυτήν ταύτην την ημέραν. Ιεζεκιήλ 24:1, 2.
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
Κατ’ αυτήν την ημερομηνία, η οποία επιβεβαιώνεται και από άλλες βιβλικές μαρτυρίες, άρχισε πολιορκία δεκαοκτώ μηνών. Ο λόγος του Κυρίου που ήλθε προς τον Ιεζεκιήλ κατά την ημερομηνία εκείνη συνίστατο στην παραβολή της αιματηρής πόλεως, η οποία εικονίζεται με λέβητα που βράζει και κατόπιν με μεγάλη πυρά. Η παραβολή σαφώς παριστάνει την κρίση κατά της Ιερουσαλήμ, και στο ίδιο κεφάλαιο ακολουθεί η κατάπαυση της ζωής της συζύγου του Ιεζεκιήλ από αιφνίδιο πλήγμα, ως σύμβολο ότι είχε αρχίσει η πολιορκία που επρόκειτο τελικώς να καταστρέψει το αγιαστήριο.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
Καὶ ἐγένετο λόγος Κυρίου πρὸς ἐμέ, λέγων· Υἱὲ ἀνθρώπου, ἰδοὺ, ἐγὼ ἀφαιρῶ ἀπὸ σοῦ τὸ ἐπιθύμημα τῶν ὀφθαλμῶν σου μετὰ πληγῆς· ἀλλὰ οὐ μὴ πενθήσῃς οὐδὲ κλαύσῃς, οὐδὲ δάκρυά σου καταρρυήσεται. Στέναζε σιωπῶν, πένθος διὰ νεκρὸν μὴ κάμῃς· τὸ κάλυμμα τῆς κεφαλῆς σου περίδησον ἐπὶ σέ, καὶ τὰ ὑποδήματά σου ὑπόδησαι εἰς τοὺς πόδας σου, καὶ τὰ χείλη σου μὴ καλύψῃς, καὶ ἄρτον ἀνθρώπων μὴ φάγῃς. Καὶ ἐλάλησα πρὸς τὸν λαὸν τὸ πρωί· καὶ ἀπέθανεν ἡ γυνή μου τὸ ἑσπέρας· καὶ ἐποίησα τὸ πρωί καθὼς ἐνετείλατό μοι. Ἰεζεκιὴλ 24:15–18.
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
Κατόπιν, ο λαός που βρισκόταν γύρω από τον Ιεζεκιήλ τον ρώτησε για τη σημασία της παραβολής και του θανάτου της συζύγου του.
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
Και ο λαός μού είπε: Δεν θα μας αναγγείλεις τι σημαίνουν για εμάς αυτά που κάνεις έτσι; Τότε τους αποκρίθηκα: Ο λόγος του Κυρίου ήλθε προς εμένα, λέγοντας: Λάλησε προς τον οίκο του Ισραήλ· ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ θα βεβηλώσω το αγιαστήριό μου, το καύχημα της ισχύος σας, την επιθυμία των οφθαλμών σας και εκείνο που λυπάται η ψυχή σας· και οι υιοί σας και οι θυγατέρες σας, τους οποίους αφήσατε, θα πέσουν διά μαχαίρας. Ιεζεκιήλ 24:19–21.
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
Η σύζυγος του Ιεζεκιήλ και το αγιαστήριο προσδιορίζονται αμφότερα στο χωρίο ως το «επιθύμημα των οφθαλμών σου». Οι ιστορικοί της Βίβλου προσδιορίζουν ότι η πολιορκία διήρκεσε δεκαοκτώ μήνες, ενώ οι πολιορκίες του Κεστίου και του Τίτου διήρκεσαν τέσσερα έτη, από το έτος 66 έως το έτος 70. Μια ακριβής καταμέτρηση του χρόνου από την πρώτη πολιορκία του Κεστίου έως την καταστροφή είναι τριάμισι έτη, αλλά όταν εφαρμόζεται η «συμπεριληπτική αρίθμηση», η οποία είναι η συνηθέστερα χρησιμοποιούμενη μέθοδος στη Βίβλο, είναι τέσσερα έτη. Το να γνωρίζουμε ότι αμφότεροι οι υπολογισμοί είναι έγκυροι μας επιτρέπει να διακρίνουμε τόσο τριάμισι έτη από τον Κέστιο έως τον Τίτο όσο και τέσσερα έτη.
We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
Έχομεν δύο μάρτυρες του νόμου της Κυριακής εις τας δύο καταστροφάς της Ιερουσαλήμ, και αι λεπτομέρειαι αμφοτέρων των ιστοριών πρέπει να εφαρμοσθούν εις τον προσεχώς ερχόμενον νόμον της Κυριακής—όπου η Λαοδίκεια εξεμέσθη εκ του στόματος του Κυρίου. Η αρχή της πολιορκίας του Ναβουχοδονόσορος σημειούται διά του θανάτου της γυναικός του Ιεζεκιήλ. Κατά τον θάνατόν της, εδόθη εντολή εις τον Ιεζεκιήλ να μη πενθήσει δημοσία, διότι αυτός ήτο το σημείον των Ιουδαίων που επρόκειτο να φερθούν εις αιχμαλωσίαν.
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
Η αρχή της τετραετούς περιόδου από το 66 έως το 70 σηματοδοτείται από το σημείο του βδελύγματος της ερημώσεως, το οποίο ήταν το σημείο για τους Χριστιανούς στην Ιερουσαλήμ να φύγουν.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
Όταν λοιπόν ίδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το λαληθέν διά Δανιήλ του προφήτου, να ίσταται εν τω αγίω τόπω, (ο αναγινώσκων ας εννοήση:) τότε οι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη. Ματθαίος 24:15,16.
Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
Δύο πολιορκίες που αντιστοιχούν σαφώς η μία προς την άλλη, και αμφότερες οι πολιορκίες περιέχουν ένα «σημείο» στην αρχή της πολιορκίας. Όταν ο Ιεζεκιήλ εξήγησε τι σήμαινε ο θάνατος της συζύγου του και η απουσία πένθους εκ μέρους του, εξήγησε και κατόπιν κατέγραψε:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
Οὕτως ὁ Ἰεζεκιὴλ εἶναι εἰς ἐσᾶς σημεῖον· κατὰ πάντα ὅσα ἔπραξεν αὐτός, θέλετε πράξει· καὶ ὅταν τοῦτο γένηται, θέλετε γνωρίσει ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Κύριος ὁ Θεός. Ἰεζεκιήλ 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
Το σημείο του θανάτου της συζύγου του Ιεζεκιήλ αποτελούσε ταύτιση με τη σύντομα επερχόμενη καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού και την επακόλουθη αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Το σημείο του βδελύγματος της ερημώσεως, για το οποίο μίλησε ο Δανιήλ, ήταν προειδοποίηση για διαφυγή από την καταστροφή, αλλά και οι δύο πολιορκίες έχουν ένα σημείο στην αρχή.
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
Θα υπάρξει μία προφητική πολιορκία πριν από τον συντόμως επερχόμενο νόμο της Κυριακής, και ο θάνατος της συζύγου του Ιεζεκιήλ είναι το σύμβολο ότι η Λαοδικεία Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας έχει πλήρως παραμερισθεί· ενώ ο Ιεζεκιήλ είναι σύμβολο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων και είναι το σύμβολο του σημαιοφόρου σημείου που υψώνεται στην αρχή της πολιορκίας. Ο Ιεζεκιήλ είναι το σημαιοφόρο σημείο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων στην αρχή της πολιορκίας της Βαβυλώνος, και το σημείο του βδελύγματος της ερημώσεως στην αρχή είναι το «σημείο» της Ρώμης. Το ένα σημείο αναφέρεται σε μία εσωτερική προειδοποίηση και το άλλο σε μία εξωτερική προειδοποίηση. Ασφαλώς υπήρξε προειδοποίηση προς τους Χριστιανούς κατά το έτος 66, αλλά το προειδοποιητικό σημείο ήταν η Ρώμη. Το σημείο στην καταστροφή της Βαβυλώνος ήταν η σύζυγος του Ιεζεκιήλ. Η Ρώμη είναι η τάξη εκείνων που λαμβάνουν το χάραγμα του θηρίου, και ο Ιεζεκιήλ το σημείο εκείνων που λαμβάνουν τη σφραγίδα του Θεού.
Two Ending Periods
Δύο Τελικές Περίοδοι
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
Η πρώτη πολιορκία διήρκεσε δεκαοκτώ μήνες και η δεύτερη πολιορκία διήρκεσε τέσσερα έτη. Αμφότερες οι πολιορκίες βρίσκουν την «πιο άμεση» εκπλήρωσή τους κατά τις έσχατες ημέρες, και αμφότερες οι πολιορκίες συνδέονται άμεσα με την προφητεία των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, η οποία βρίσκεται στην Αποκάλυψη θ΄ 15.
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.
Η αρχή των πέντε μηνών της Αποκάλυψης θ΄, εδάφιο 10, περιλάμβανε μια ιστορία που σηματοδοτεί μια περίοδο τριάντα οκτώ ετών, η οποία κορυφώνεται σε μια τετραετή πολιορκία, που συνδέεται με τον αριθμό τριάντα οκτώ, και προσδιόρισε την άνοδο του Ισλάμ. Εκείνη η τετραετής πολιορκία βρίσκει το αντίστοιχό της στην ιστορία που άρχισε όταν οι (πέντε μήνες) εκατόν πενήντα έτη ολοκληρώθηκαν και άρχισαν τα τριακόσια ενενήντα ένα έτη και δεκαπέντε ημέρες. Άρχισε στις 27 Ιουλίου 1449 και, τέσσερα έτη αργότερα, το Ισλάμ επέφερε μια πολιορκία πενήντα πέντε ημερών εναντίον της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία ολοκληρώθηκε στις 29 Μαΐου 1453.
When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
Όταν η χρονική προφητεία που άρχισε στις 27 Ιουλίου 1449 ολοκληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1844, τα τέσσερα έτη του κινήματος του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου από το 1840 έως το 1844 ευθυγραμμίστηκαν με την τετραετή πολιορκία από το 1333 έως το 1337, καθώς και με την τετραετή περίοδο από το 1449 έως το 1453. Αυτοί οι τρεις μάρτυρες, οι οποίοι αποτελούν όλοι άμεσα μέρος της ίδιας προφητικής γραμμής, αντιπροσωπεύουν μια συμβολική τετραετή περίοδο κατά την οποία το κίνημα του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου από το 1840 έως το 1844 επαναλαμβάνεται στην ιστορία του κινήματος του τρίτου αγγέλου. Αυτοί οι τρεις μάρτυρες προτυπώνουν μια τετραετή πολιορκία στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Αυτή η τετραετής περίοδος εικονίζεται επίσης από τις πολιορκίες της Ιερουσαλήμ το 66 και το 70.
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
Η έναρξη της τετραετούς πολιορκίας από τον Κέστιο το 66, και κατόπιν η ολοκλήρωσή της από τον Τίτο το 70, συνιστούν ένα σύμβολο άλφα και ένα σύμβολο ωμέγα για μια περίοδο τεσσάρων ετών. Η ίδια αυτή περίοδος παριστάνεται επίσης ως τριάμισι έτη, πράγμα που, με τη σειρά του, εναρμονίζεται με τα τριάμισι προφητικά έτη κατά τα οποία η παπική Ρώμη καταπάτησε το αγιαστήριο.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
Αλλά την αυλή που είναι έξω από τον ναό άφησέ την έξω, και μη τη μετρήσεις· διότι δόθηκε στα έθνη· και την αγία πόλη θα την καταπατήσουν επί σαράντα δύο μήνες. Και θα δώσω δύναμη στους δύο μάρτυρές μου, και θα προφητεύσουν χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, ενδεδυμένοι σάκκους. Αποκάλυψη 11: 2, 3.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Καὶ θὰ πέσουν διὰ στόματος μαχαίρας, καὶ θὰ αἰχμαλωτισθοῦν εἰς πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἡ Ἱερουσαλήμ θὰ καταπατεῖται ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, ἕως οὗ πληρωθῶσιν οἱ καιροὶ τῶν ἐθνῶν. Λουκᾶς 21:24.
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
Είναι ουσιώδες να σημειωθεί ότι χρησιμοποιώ τόσο τη «συμπεριληπτική» όσο και την «αποκλειστική» χρονολόγηση για την περίοδο που παριστάνεται από το σύμβολο άλφα του Κέστιου έως το σύμβολο ωμέγα του Τίτου. Αυτό καταδεικνύει ότι δύο εφαρμογές του χρόνου παριστάνονται μέσα σε μία ιστορία. Έχουμε ήδη εξετάσει αυτή τη βιβλική αρχή όταν μελετήσαμε (πριν από πολλά άρθρα), τον χρόνο μεταξύ της επίσκεψης του Ιησού στην Καισάρεια-Φιλίππου (Πάνειον) και του ταξιδιού Του προς το Όρος της Μεταμορφώσεως. Δύο βιβλικοί συγγραφείς καταγράφουν έξι ημέρες και ένας οκτώ ημέρες.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
Και μετὰ ἓξ ἡμέρας ὁ Ἰησοῦς παραλαμβάνει τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, καὶ τοὺς ἀναβιβάζει κατ’ ἰδίαν εἰς ὄρος ὑψηλόν. Ματθαῖος 17:1.
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
Και μετὰ ἓξ ἡμέρας ὁ Ἰησοῦς παραλαμβάνει μεθ’ ἑαυτοῦ τὸν Πέτρον, τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, καὶ τοὺς ἀναβιβάζει εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ’ ἰδίαν μόνους· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν. Μάρκος 9:2.
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
Και συνέβη, περίπου οκτώ ημέρες μετά τους λόγους αυτούς, ότι παρέλαβε τον Πέτρο και τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, και ανέβη εις το όρος διά να προσευχηθή. Λουκᾶς 9:28.
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ έχει μια «πιο άμεση» εφαρμογή στις έσχατες ημέρες, και η καταστροφή αυτή αποτελεί δύο μάρτυρες, οι οποίοι αντιπροσωπεύονται από τη Βαβυλώνα και τη Ρώμη. Οι δύο μάρτυρες εναρμονίζονται μεταξύ τους, αλλά παρέχουν διαφορετικά και ουσιώδη προφητικά χαρακτηριστικά, ώστε να ενισχύεται η αλήθεια. Η πολιορκία από τη Ρώμη (66 έως 70) διήρκεσε τέσσερα έτη, τα οποία επίσης αντιπροσωπεύουν τριάμισι έτη. Τα τριάμισι έτη συνδέονται με την καταπάτηση του αγιαστηρίου και του στρατεύματος, η οποία επιτελέστηκε τόσο από τον παγανισμό όσο και από τον παπισμό. Η καταπάτηση από τον παπισμό διήρκεσε τριάμισι συμβολικά έτη, όπως προτυπώθηκε από τριάμισι κυριολεκτικά έτη στην πολιορκία από τη Ρώμη.
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
Η τετραετής εκείνη πολιορκία συνδέεται επίσης με τις τετραετείς περιόδους που σχετίζονται με την προφητική γραμμή, η οποία προσδιορίζει την ύψωση του Ισλάμ και κατόπιν την ύψωση του κινήματος τόσο του πρώτου και του δεύτερου όσο και εν συνεχεία του τρίτου αγγέλου. Ο Κέστιος έως τον Τίτο διασταυρώνεται με τον τροχό της παπικής Ρώμης και επίσης με τον τροχό του Ισλάμ. Ο τροχός της Ρώμης και τα τριάμισι έτη του Κεστίου και του Τίτου διασταυρώνονται με τα τριάμισι συμβολικά έτη της παπικής Ρώμης, προσδιορίζοντας έτσι τις δύο οντότητες της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης. Ο τροχός του Ισλάμ συνδέεται με την ίδια ιστορία, νοούμενη ως τέσσερα έτη, αλλά, όπως ακριβώς και με τον τροχό της Ρώμης σε εκείνη την ιστορία, το Ισλάμ συνδέεται με μία δεύτερη δύναμη υποκείμενη στον τροχό του Ισλάμ — και αυτή είναι ο Αντβεντισμός. Η περίοδος των τριάμισι ετών αντιπροσωπεύει τη Ρώμη και στις δύο φάσεις της, και η τετραετής περίοδος αντιπροσωπεύει το Ισλάμ και τον Αντβεντισμό. Η ειδωλολατρική και η παπική Ρώμη δεν μπορούν να διαχωριστούν προφητικώς, ούτε μπορούν να διαχωριστούν το Ισλάμ και ο Αντβεντισμός.
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
Αυτό απαιτεί προφητικώς ότι, όταν εξετάζουμε την πολιορκία της Βαβυλώνος, πρέπει να διακρίνονται δύο κατανοήσεις του χρόνου στην απεικόνιση της πολιορκίας των δεκαοκτώ μηνών. Δύο παραστάσεις του χρόνου στην πολιορκία που επήλθε διά της Ρώμης απαιτούν προφητικώς δύο παραστάσεις του χρόνου και στην πολιορκία που επήλθε διά του Ναβουχοδονόσορος. Η πολιορκία του Ναβουχοδονόσορος, διάρκειας δεκαοκτώ μηνών, δύναται επίσης να νοηθεί ως σύμβολο ενάμιση έτους. Οι δεκαοκτώ μήνες είναι ενάμιση έτος, και το ενάμιση μπορεί να εκφρασθεί ως 1,5 έτη. Η πολιορκία του Ναβουχοδονόσορος ήταν συγχρόνως δεκαοκτώ μήνες και ένα κόμμα πέντε (1,5) έτη.
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.
Οι δεκαοκτώ μήνες αφορούν τη δύναμη που επρόκειτο να καταπατήσει την Ιερουσαλήμ, και τα 1,5 έτη αφορούν το Ισλάμ. Ο προφητικός τροχός του υπολογισμού που προσδιορίζει τους δεκαοκτώ μήνες προσδιορίζει τη Βαβυλώνα, και ο άλλος προφητικός τροχός του υπολογισμού προσδιορίζει το Ισλάμ. Δεν έχουμε ακόμη εκθέσει μια εξήγηση για το πώς καταλήγουμε στην εφαρμογή των 1,5 ετών σε σύνδεση με το Ισλάμ, αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι δύο υπολογισμοί του χρόνου στην καταστροφή που επέφερε η Ρώμη συνδέονται με τον προφητικό τροχό της Ρώμης (τόσο της ειδωλολατρικής όσο και της παπικής), και ο άλλος υπολογισμός συνδέεται με τον προφητικό τροχό του Ισλάμ. Αυτά τα χαρακτηριστικά απαντώνται τόσο στην άλφα όσο και στην ωμέγα καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Η τετραετής πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τον Κέστιο και τον Τίτο αντιπροσωπεύει την ολοκλήρωση μιας προφητικής γραμμής που άρχισε με μια περίοδο τριάντα οκτώ ετών, η οποία κατέληξε σε μια τετραετή πολιορκία συμβολίζοντας την ανύψωση του Ισλάμ, και η τελική τετραετής περίοδος μέσα σε εκείνη ακριβώς την ίδια γραμμή αντιπροσωπεύει την ανύψωση της σημαίας των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
We will continue these things in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτά τα ζητήματα στο επόμενο άρθρο.