Η Κρυμμένη Ιστορία του Σαράντα Εδαφίου - Αριθμός Τριάντα

Στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ, η «πολιορκία» της Ιερουσαλήμ είναι το «σημείο» που αποτελεί τη δοκιμασία με βάση την οποία θα κριθεί ο αιώνιος προορισμός μας, διότι σηματοδοτεί τον σχηματισμό της εικόνας του θηρίου.

Οι «προετοιμασίες», οι «κινήσεις» και τα «γεγονότα» πρέπει να αναγνωρισθούν εκ των προτέρων της δοκιμασίας.

Πρέπει «να γνωρίζουμε» «τα μεγάλα και επίσημα γεγονότα, καθώς στεκόμαστε στο ίδιο το κατώφλι της εκπληρώσεώς τους». Το κατώφλι υποδηλώνει την ανάγκη μας να κατανοούμε τα γεγονότα πριν από την εκπλήρωσή τους.

Ο σχηματισμός της εικόνας του θηρίου συντελείται πρώτα στις Ηνωμένες Πολιτείες και κατόπιν στον κόσμο.

Το 496, ο Κλόβις, βασιλιάς των Φράγκων, ήταν νυμφευμένος με την Κλοτίλδα. Η Κλοτίλδα ήταν Βουργουνδή πριγκίπισσα, θυγατέρα του βασιλιά Χιλπέριχου Β΄ της Βουργουνδίας. Αφού ο πατέρας και η μητέρα της δολοφονήθηκαν σε οικογενειακή διαμάχη για την εξουσία, έζησε υπό την προστασία του θείου της, προτού δοθεί σε γάμο στον Κλόβι Α΄, βασιλιά των Φράγκων, το 493. Ήταν καθολική, δηλαδή ασπαζόταν τη Νικαία/ορθόδοξη πίστη της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Αυτό την διέκρινε από πολλές άλλες γερμανικές βασιλικές οικογένειες της εποχής, οι οποίες ήταν Αρειανοί χριστιανοί. Η μητέρα της, η Καρετένα, ήταν καθολική, και η Κλοτίλδα ανατράφηκε σε αυτή την πίστη. Μνημονεύεται επειδή παρότρυνε επίμονα τον Κλόβι να εγκαταλείψει τον παγανισμό και να δεχθεί το καθολικό βάπτισμα, και έκτοτε η μεταστροφή του, το 496, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της πρώιμης ιστορίας της Γαλλίας και του λεγόμενου δυτικού Χριστιανισμού.

Ο Κλόβις, το 496, σηματοδοτεί την αρχή των ευρωπαϊκών πολιτικών δομών που «εγείρονται» για να βοηθήσουν τον παπισμό καθώς αυτός ανέρχεται στην εξουσία. Σηματοδοτεί την έναρξη μιας συμβολικής γαμήλιας πομπής. Οι «βραχίονες» του εδαφίου θα βεβήλωναν επίσης το «οχυρό του αγιαστηρίου», το οποίο, τόσο για την παγανιστική όσο και για την παπική Ρώμη, είναι η πόλη της Ρώμης.

Υπάρχουν δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις στο βιβλίο του Δανιήλ που μεταφράζονται ως «αγιαστήριο». Οι εβραϊκές λέξεις «miqdash» και «qodesh» αποδίδονται και οι δύο ως «αγιαστήριο», αλλά το qodesh μπορεί να δηλώνει μόνον μία άγια οντότητα, ενώ το miqdash μπορεί να δηλώνει είτε άγιο είτε ακάθαρτο αγιαστήριο—όπως καθορίζεται από τα συμφραζόμενα.

Το «ἁγιαστήριον τῆς ἰσχύος» στο τριακοστό πρώτο εδάφιο είναι το ‘miqdash’ και αντιπροσωπεύει το αγιαστήριο της ισχύος της Ρώμης, το οποίο, τόσο για την ειδωλολατρική όσο και για την παπική Ρώμη, ήταν η πόλη της Ρώμης. Από τη μάχη του Ακτίου, όταν ο Οκταβιανός ένωσε την αυτοκρατορία, η ειδωλολατρική Ρώμη ήταν αήττητη επί τριακόσια εξήντα έτη (έναν καιρόν), σε εκπλήρωση του εδαφίου εικοσιτέσσερα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ.

Η Ρώμη, «το αγίασμα της ισχύος», «βεβηλώθηκε» (βεβηλώθηκε, δηλαδή «πληγώθηκε ή διαλύθηκε»), μέσω των «βραχιόνων» που προήλθαν από τον συνεχιζόμενο πόλεμο εναντίον της πόλεως, ο οποίος παριστάνεται πρωτίστως από τις τέσσερις πρώτες σάλπιγγες του ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως.

Η ιστορία που ακολούθησε από το 496 και εξής θα έβλεπε την πόλη της Ρώμης να μολύνεται, καθώς μεταβαλλόταν από τη δύναμη και τη δόξα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη δύναμη και τη δόξα της Ρωμαιοκαθολικής αυτοκρατορίας. Εκείνοι οι βραχίονες θα αφαιρούσαν τη θρησκεία του παγανισμού, η οποία παριστάνεται στο χωρίο με τη λέξη «διαπαντός», καθώς δέχονταν τη θρησκεία του Νικαϊκού Καθολικισμού.

Ο αλφα συμβολικός παπικός συμβατικός γάμος, ο οποίος είχε αρχίσει τη γαμήλια πομπή του το 496, ολοκληρώθηκε με τον νόμο της Κυριακής το 538, και κατόπιν ακυρώθηκε το 1798, ακριβώς όπως και κάθε άλλος συμβατικός γάμος του Δανιήλ ένδεκα. Η Αποκάλυψη προσθέτει στην παπική συζυγική σχέση μεταξύ των βασιλέων της Ευρώπης και των παπών του Καθολικισμού, διότι ο δράκων της Αποκαλύψεως δώδεκα είναι τόσο ο Σατανάς όσο και οι βασιλείς της παγανιστικής Ρώμης.

Στην Αποκάλυψη ο Ιωάννης μάς πληροφορεί για τρία πράγματα που οι βασιλείς (ο δράκων) έδωσαν στο θηρίο της θάλασσας του Καθολικισμού.

Το 330 έως το 538 είναι μία συγκεκριμένη προφητική περίοδος που καθορίζει τα «οκτώ» ορόσημα της ενδυνάμωσης του παπισμού. Αυτά τα οκτώ βήματα επαναλαμβάνονται κατά τη θεραπεία της θανατηφόρου πληγής του παπισμού στον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής.

Το πρώτο από τα οκτώ βήματα ήταν η παράδοση της πόλεως της Ρώμης στην παπική εξουσία, και το όγδοο βήμα ήταν η παράδοση της πόλεως ως θρόνου της πέμπτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας. Αυτό ταυτοποιεί το 538 ως την έδρα, και ως «το όγδοο βήμα, το οποίο είναι εκ των προηγουμένων επτά βημάτων». Το πρώτο βήμα ήταν η παράδοση της έδρας και το όγδοο βήμα ήταν η παράδοση της έδρας· έτσι, το πρώτο βήμα το 330 είναι το άλφα και το 538 είναι το ωμέγα. Δύο έδρες, τρία κέρατα εκριζωμένα, η παντοτινή θυσία αφηρημένη, η μεταστροφή του Κλόβιδος και το διάταγμα του Ιουστινιανού συνιστούν συνολικώς οκτώ βήματα που ταυτοποιούν τη γαμήλια πομπή, και τελικώς τον γάμο.

Το 1798, η Γαλλία, η δύναμη που είχε εκπροσωπήσει τους δέκα ευρωπαίους βασιλείς, η οποία το 538 είχε τοποθετήσει τον παπισμό στον θρόνο, απομάκρυνε τον παπισμό από αυτόν ακριβώς τον θρόνο. Ο άλφα συνθηκικός γάμος που παριστάνεται στην ιστορία από το 538 έως το 1798 προτυπώνει τον ωμέγα συνθηκικό γάμο της παπικής εξουσίας με τους δέκα βασιλείς της Αποκάλυψης δεκαεπτά. Η γαμήλια πομπή από το 496 έως το 538 προτυπώνει οκτώ βήματα που ευθυγραμμίζονται με τους τελευταίους οκτώ προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Χλωδοβίκος και η Γαλλία είναι σύμβολα των δέκα ευρωπαίων βασιλέων. Εκπροσωπούν τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θα καταστούν ο εξέχων βασιλεύς των δέκα βασιλέων της Αποκάλυψης δεκαεπτά κατά τον προσεχή νόμο της Κυριακής.

Οι πέντε προηγούμενοι γάμοι συνθήκης του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ αντιστοιχούν προς τον έκτο και τελικό γάμο συνθήκης των εσχάτων ημερών. Οι άλφα και ωμέγα γάμοι συνθήκης του βορρά και του νότου ταυτοποιούν τη νύμφη από τον νότο ως το άλφα, ενώ το ωμέγα είναι νύμφη από τον βορρά. Στους γάμους συνθήκης της ειδωλολατρικής Ρώμης, η άλφα νύμφη από την ανατολή δόθηκε στη δύση, και το ωμέγα του 313 ήταν νύμφη από τη δύση. Οι τέσσερις αυτοί γάμοι συνδέονται προφητικώς μεταξύ τους μέσω της Κλεοπάτρας της πρώτης και της Κλεοπάτρας της τελευταίας. Ο συμβολικός γάμος συνθήκης της παπικής Ρώμης παρίστανε τον νυμφίο ως τον πρωτεύοντα βασιλέα μιας προφητικής συνομοσπονδίας δέκα βασιλέων, οι οποίοι ενώνονταν με τη νύμφη τους — την κόκκινη γυναίκα της Ρώμης. Το διαζύγιο εκτελέσθηκε από τον πρωτεύοντα βασιλέα των δέκα βασιλέων το 1798.

Θα συνεχίσουμε αυτά τα ζητήματα στο επόμενο άρθρο.