The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”
Το προηγούμενο άρθρο ολοκληρώθηκε με την παράγραφο που ανέφερε: «Ο γάμος της συνθήκης του 313 αντιπροσωπεύει τον τελικό γάμο της συνθήκης της παπικής εξουσίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες—τον εξέχοντα βασιλέα μεταξύ των δέκα βασιλέων του δέκατου εβδόμου κεφαλαίου της Αποκάλυψης· μια εξουσία με δύο κέρατα, η οποία προτυπώνεται από την εξουσία με δύο κέρατα της Γαλλίας. Η ιστορία που άρχισε με τον Κλόβι το 496 και κατέληξε τελικά στο διάταγμα του Ιουστινιανού το 533 και στην ενθρόνιση του παπισμού το 538, αντιπροσωπεύει την ιστορία από το 1989 έως τον νόμο της Κυριακής.»
Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.
Ο Ronald Reagan προτυπώθηκε από τον Κλόβις το 496 και ο Donald Trump προτυπώνεται από τον Ιουστινιανό το 533. Το διάταγμα του Ιουστινιανού εκδόθηκε πέντε έτη πριν από την άνοδο του παπισμού στον θρόνο το 538, και το Διάταγμα των Μεδιολάνων εκδόθηκε οκτώ έτη πριν από τον πρώτο νόμο περί Κυριακής του 321. Τόσο το διάταγμα όσο και το έδικτο ευθυγραμμίζονται ως το ορόσημο που προηγείται του νόμου περί Κυριακής.
Reagan
Ρήγκαν
In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.
Το 1870, ιταλικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Ρώμη (20 Σεπτεμβρίου 1870). Τα Παπικά Κράτη έπαυσαν να υφίστανται ως εδαφικό κράτος, και ο Πάπας Πίος Θ΄ έγινε «ο φυλακισμένος στο Βατικανό». Εφόσον δεν απέμενε πλέον παπική επικράτεια αναγνωρισμένη ως κυρίαρχο κράτος, οι Ηνωμένες Πολιτείες (όπως και πολλές άλλες χώρες) δεν διατηρούσαν πλέον επίσημες διπλωματικές σχέσεις με τον Πάπα ως κοσμικό άρχοντα. Τον Οκτώβριο του 1951, ο Πρόεδρος Harry S. Truman όρισε τον Στρατηγό Mark W. Clark ως Πρέσβη των Η.Π.Α. στο Βατικανό. Ισχυρή αντίδραση εκδηλώθηκε σύντομα από πολλές Προτεσταντικές εκκλησίες και οργανώσεις, οι οποίες υποστήριξαν ότι ο διορισμός παραβίαζε τον διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους. Τον Ιανουάριο του 1952, ο Στρατηγός Clark απέσυρε το όνομά του.
On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.
Στις 10 Ιανουαρίου 1984, ο Πρόεδρος Ronald Reagan και ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ συμφώνησαν επισήμως να εγκαθιδρύσουν πλήρεις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Αγίας Έδρας. Στις 9 Απριλίου 1984, ο William A. Wilson (ο οποίος ήδη υπηρετούσε ως προσωπικός αντιπρόσωπος του Reagan) επέδωσε τα διαπιστευτήριά του και έγινε ο πρώτος Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αγία Έδρα.
Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”
Μέσα στα τριάντα τρία έτη από το 1951 έως το 1984, η αντίσταση του Προτεσταντισμού εναντίον του Καθολικισμού διαλύθηκε. Οι «βραχίονες» που στάθηκαν υπέρ του παπισμού το 496 με τον Κλόβι ενσαρκώνουν τυπολογικώς τον Ρήγκαν το 1984 και έπειτα έως το 1989. Ο Κλόβι αντιπροσώπευε την απομάκρυνση της θρησκείας (του παγανισμού) που εμπόδιζε τον παπισμό να ανυψωθεί εκ νέου στην εξουσία, και έως το 1984 η αντίσταση του Προτεσταντισμού στην άνοδο του παπισμού είχε αφαιρεθεί. Το «καθημερινό» (ο παγανισμός) είχε αφαιρεθεί, και ο Παύλος περιγράφει αυτή την απομάκρυνση της αντίστασης του παγανισμού προς τον παπισμό ως «αποστασία».
The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.
Η συμβολική εκκλησία του συμβιβασμού, η οποία εκπροσωπείται από τον Μέγα Κωνσταντίνο, και η ιστορία από το 313 έως το 538, αντιπροσώπευαν μια περίοδο κατά την οποία μια εκκλησία συμβιβάστηκε και εξέπεσε. Η θρησκεία που εκπροσωπείται από το «508», η οποία προηγουμένως είχε αναχαιτίσει τις προελάσεις της παπικής εξουσίας, προεικόνιζε την αποστασία των Προτεσταντών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Reagan εκπροσωπείτο από τον Clovis. Το 496 ο Clovis έδωσε τη «δύναμή» του στον παπισμό, προεικονίζοντας έτσι την «ανίερη συμμαχία» που πραγματοποιήθηκε κατά τα έτη του Reagan. Ο Clovis επίσης εκπροσωπούσε την αφαίρεση του «καθημερινού» το 508. Το 508 προεικόνιζε το 1984.
“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.
«Αυτός ο συμβιβασμός μεταξύ παγανισμού και Χριστιανισμού είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη του “ανθρώπου της αμαρτίας”, ο οποίος είχε προειπωθεί στην προφητεία ότι θα εναντιωνόταν στον Θεό και θα υψωνόταν υπεράνω Αυτού. Εκείνο το γιγάντιο σύστημα ψευδούς θρησκείας είναι αριστούργημα της δύναμης του Σατανά — μνημείο των προσπαθειών του να καθίσει επάνω στον θρόνο, ώστε να κυβερνήσει τη γη σύμφωνα με το θέλημά του.» The Great Controversy, 50.
Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.
Ο Ρήγκαν χαρακτήρισε περίφημα τη Σοβιετική Ένωση «αυτοκρατορία του κακού» σε ομιλία του το 1983 και θεωρούσε τον άθεο κομμουνισμό βαθιά ηθική και πνευματική απειλή. Ο ίδιος και ο Ιωάννης Παύλος Β΄ διαμόρφωσαν στενή προσωπική και πολιτική σύμπραξη εναντίον του σοβιετικού κομμουνισμού. Αμφότεροι έβλεπαν τον αγώνα με ηθικούς και ακόμη και προνοιακούς όρους· ο Ρήγκαν μιλούσε κατ’ ιδίαν για ένα «Θείο Σχέδιο» με σκοπό την κατάρρευση του κομμουνισμού. Ο Ρήγκαν έτρεφε ενδιαφέρον για τις εμφανίσεις της Φάτιμα (την προειδοποίηση ότι «η Ρωσία θα διασπείρει τα σφάλματά της»), και οι δύο ηγέτες συζήτησαν την κοινή τους πεποίθηση ότι ο Θεός είχε διαφυλάξει τη ζωή τους (αμφότεροι επέζησαν από απόπειρες δολοφονίας το 1981) για έναν σκοπό συνδεδεμένο με την ήττα του κομμουνισμού.
The Disciples of Christ
Οι Μαθητές του Χριστού
Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.
Ο Ρήγκαν ανατράφηκε στο δόγμα των Disciples of Christ, του οποίου οι ιδρυτικοί πατέρες δίδασκαν ευθέως ότι ο πάπας του Καθολικισμού ήταν ο αντίχριστος. Ο Αλέξανδρος Κάμπελ, ο επιφανέστερος πρώιμος ηγέτης της εκκλησίας των Disciples of Christ, ταύτιζε επανειλημμένως το παπικό αξίωμα με τον αντίχριστο. Σε συζητήσεις και συγγράμματα, υποστήριζε ότι το μικρόν κέρας του Δανιήλ 7, το θηρίον της Αποκαλύψεως 13 και ο άνθρωπος της αμαρτίας του 2 Θεσσαλονικείς 2 παρέπεμπαν όλα στους πάπες της Ρώμης. Χρησιμοποιούσε αυτές τις ταυτίσεις σε δημόσιες αντιπαραθέσεις (συμπεριλαμβανομένης εκείνης με τον Καθολικό Επίσκοπο John B. Purcell το 1837). Ο Barton W. Stone αναφερόταν στην κυβέρνηση του Πάπα ως τον αληθινό αντίχριστο και τον «άνθρωπο της αμαρτίας». Ο Walter Scott (ένας ακόμη πρώιμος ευαγγελιστής του κινήματος) έγραψε ότι ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο Πάπας της Ρώμης, θα ανερχόταν στην Χριστιανική εκκλησία και θα εξυψωνόταν υπεράνω του Θεού.
Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.
Η μητέρα του Reagan, Nelle, ήταν ευσεβές μέλος του δόγματος των Disciples of Christ και υπήρξε η κύρια θρησκευτική επιρροή κατά την παιδική του ηλικία. Ο Reagan βαπτίσθηκε στην εκκλησία των Disciples of Christ στο Dixon του Illinois, σε ηλικία 11 ετών, και ήταν ενεργό μέλος εκεί κατά την εφηβική του ηλικία (περιλαμβανομένης και της διδασκαλίας στο κατηχητικό της Κυριακής). Φοίτησε στο Eureka College, το οποίο ήταν συνδεδεμένο με τους Disciples of Christ.
“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.
«Εκείνοι που συγχέονται στην κατανόηση του λόγου, που αδυνατούν να διακρίνουν τη σημασία του αντιχρίστου, ασφαλώς θα τοποθετηθούν στο πλευρό του αντιχρίστου. Δεν υπάρχει τώρα καιρός για να αφομοιωθούμε με τον κόσμο.» Kress Collection, 105.
Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.
Ο Ρήγκαν προτυπωνόταν από τον Χλωδοβίκο και επίσης από τον συμβιβασμό του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Ρήγκαν ήταν επίσης ο πρώτος από τους τελευταίους οκτώ προέδρους από τον καιρό του τέλους το 1989. Ως ο πρώτος από τους τελευταίους οκτώ προέδρους, προτυπώνει τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος, όπως και ο Ρήγκαν, είναι βαθύτατα συγκεχυμένος ως προς τους αληθινούς σκοπούς του παπισμού και ως προς το ποιος είναι ο παπισμός.
Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.
Δύνανται δύο να περιπατώσιν ομού, εάν δεν είναι σύμφωνοι; Αμώς 3:3.
The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.
Ο έκτος και τελευταίος γάμος συνθήκης στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ λαμβάνει χώρα στην ιστορία που αρχίζει κατά τον καιρό του τέλους το 1989 και ολοκληρώνεται στην ιστορία του Donald Trump.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.
«Στα κινήματα που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να εξασφαλιστεί για τους θεσμούς και τις πρακτικές της εκκλησίας η υποστήριξη του κράτους, οι Προτεστάντες ακολουθούν τα βήματα των παπιστών. Και ακόμη περισσότερο, ανοίγουν την πόρτα ώστε ο Παπισμός να ανακτήσει στην Προτεσταντική Αμερική την υπεροχή την οποία έχει χάσει στον Παλαιό Κόσμο». The Great Controversy, 573.
The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.
Η συμμαχία γάμου του 313 και το Διάταγμα των Μεδιολάνων ευθυγραμμίζονται με την ιστορία του 533, και το διάταγμα του Ιουστινιανού το 533 θα εφαρμοσθεί εκ νέου από μία διοίκηση που ομολογεί ότι είναι χριστιανική, η οποία δεν αντιλαμβάνεται πλέον ότι το να προσδιορίζει κανείς την παπική εξουσία ως χριστιανικό θεσμό είναι, στην καλύτερη περίπτωση, οξύμωρο σχήμα, και, στη χειρότερη, θανατηφόρα πλάνη.
Church and State
Εκκλησία και Κράτος
In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.
Το 457 π.Χ., το τρίτο διάταγμα του Αρταξέρξη αποκατέστησε την εθνική κυριαρχία τόσο στην πολιτική όσο και στη θρησκευτική εξουσία.
And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.
Καὶ συ, Ἔσδρα, κατὰ τὴ σοφία τοῦ Θεοῦ σου, ἥτις εἶναι ἐν τῇ χειρί σου, κατάστησον ἄρχοντας καὶ κριτάς, οἵτινες νὰ κρίνωσι πάντα τὸν λαὸν τὸν πέραν τοῦ ποταμοῦ, πάντας τοὺς γινώσκοντας τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ σου· καὶ διδάσκετε τοὺς μὴ γνωρίζοντας αὐτούς. Καὶ ὅστις δὲν θέλει πράξει τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ σου καὶ τὸν νόμον τοῦ βασιλέως, ἀς ἐκτελεσθῇ ταχέως κρίσις ἐπ’ αὐτόν, εἴτε εἰς θάνατον, εἴτε εἰς ἐξορίαν, εἴτε εἰς δήμευσιν ὑπαρχόντων, εἴτε εἰς φυλάκισιν. Ἔσδρας 7:25, 26.
The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.
Το τρίτο διάταγμα παρείχε εξουσία για την εκτέλεση κρίσεως και τιμωρίας τόσο για τους νόμους του Θεού όσο και για τους νόμους του βασιλέως. Το διάταγμα εκείνο σηματοδότησε την αρχή της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, η οποία ολοκληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν ο Χριστός ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του. Επίσης, σηματοδότησε την αρχή μιας προφητείας διακοσίων πενήντα ετών, η οποία έληξε το 207 π.Χ., στην ιστορία που εκτυλίσσεται μεταξύ των μαχών της Ραφίας το 217 π.Χ. και του Πανίου το 200 π.Χ. Η αποκατάσταση τόσο της πολιτικής όσο και της θρησκευτικής κυριαρχίας το 457 π.Χ. προσδιορίζει ένα διττό άλφα, το οποίο βρίσκει δύο ωμέγα εκπληρώσεις. Αμφότερες οι ωμέγα εκπληρώσεις αντιπροσωπεύουν μία κλειστή θύρα· η μία για το Προτεσταντικό κέρας και η άλλη για το Ρεπουμπλικανικό κέρας.
The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.
Η πρώτη προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών παρίστανε τους νόμους του Θεού, και η προφητεία των διακοσίων πενήντα ετών παρίστανε τους νόμους του βασιλέως. Οι δύο προφητείες προσδιορίζουν το κέρας του Προτεσταντισμού και το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού επάνω στο θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Το Ρεπουμπλικανικό κέρας του θηρίου της γης τοποθετείται στο μέσον των εδαφίων ένδεκα έως δεκαέξι του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ. Η δεκαεπταετής περίοδος μεταξύ της Ραφίας και του Πανίου τέμνεται από ένα κέρας της διττής προφητείας του τρίτου διατάγματος το 457 π.Χ. Η δίπτυχη προφητεία προσδιορίζει τόσο την κρίση του τελικού λαού της διαθήκης όσο και την κρίση του έθνους όπου ο λαός εκείνος της διαθήκης βρίσκει τις ρίζες του.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Και είπε προς τον Άβραμ, Γνώριζε μετά βεβαιότητος ότι το σπέρμα σου θα είναι ξένο σε γη που δεν θα είναι δική τους, και θα υπηρετήσουν αυτούς· και εκείνοι θα τους καταθλίψουν τετρακόσια έτη· αλλά και το έθνος εκείνο, το οποίο θα υπηρετήσουν, εγώ θα κρίνω· και έπειτα θα εξέλθουν με μεγάλη περιουσία. Γένεσις 15:13, 14.
In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.
Στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ, η 22α Οκτωβρίου 1844 προτυπώνεται από την 22α Οκτωβρίου 573 π.Χ. Η μία ημερομηνία προσδιορίζει την έναρξη της ανακριτικής κρίσεως και η άλλη προσδιορίζει το σάλπισμα της σάλπιγγας του Ιωβηλαίου τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος της διαδικασίας της κρίσεως. Και οι δύο ημερομηνίες συμπίπτουν, και αμφότερες υποδηλώνουν κεκλεισμένη θύρα. Το 1844 αντιπροσωπεύει το κλείσιμο της θύρας των Αγίων, καθώς ο Χριστός εισήλθε στα Άγια των Αγίων. Το 573 π.Χ. προσδιορίζει το τέλος της ανθρώπινης δοκιμασίας, όταν οι δούλοι της αμαρτίας που έχουν λυτρωθεί λαμβάνουν την ελευθερία τους και μια νέα γη για να κατοικήσουν σε αυτήν.
And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.
Και εάν δεν εξαγορασθεί εντός αυτών των ετών, τότε θέλει εξέλθει κατά το έτος του ιωβηλαίου, αυτός και τα τέκνα αυτού μετ’ αυτού. Διότι εις εμέ οι υιοί Ισραήλ είναι δούλοι· δούλοι μου είναι, τους οποίους εξήγαγον εκ γης Αιγύπτου· εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας. Λευιτικόν 25:54, 55.
Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.
Και οι δύο 22ες Οκτωβρίου αντιπροσωπεύουν την κλειστή θύρα του επικείμενου κυριακάτικου νόμου. Η περίοδος δοκιμασίας που δόθηκε στον Αντβεντισμό άρχισε το 1844 και λήγει με τον επικείμενο κυριακάτικο νόμο, και η περίοδος δοκιμασίας που δόθηκε επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες λήγει με τον επικείμενο κυριακάτικο νόμο. Και οι δύο λήξεις ευθυγραμμίζονται με τους δύο μάρτυρες της 22ας Οκτωβρίου, των 2.300 ετών και των διακοσίων πενήντα ετών.
The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.
Τα διακόσια πενήντα έτη που καταλήγουν στην ιστορία μεταξύ της Ραφίας και του Πανίου διαιρούν την περίοδο των δύο μαχών σε δύο συμβολικούς αριθμούς, οι οποίοι από κοινού φέρουν τη δική τους ιδιαίτερη σημασία. Δέκα έτη μετά τη Ραφία, που σημαίνει μεθόριος τόπος, και επτά έτη πριν από το Πάνιο, το οποίο ήταν μάχη που διεξήχθη σε πεδιάδα και κατέληξε σε πολιορκία. Το δέκα και το επτά, ως σύμβολα, προσδιορίζουν τη δύναμη του δράκοντος βάσει πολλών μαρτύρων. Το 207 π.Χ. τοποθετεί τον Trump, το σύμβολο του θηρίου της γης, μεταξύ του εδαφίου ένδεκα και του εδαφίου δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα, προφητικώς προετοιμαζόμενο να λαλήσει ως δράκων, όπως παρίσταται από τον συνδυασμό του αριθμού δέκα και του αριθμού επτά.
Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.
Το δεκαεπτά είναι επίσης συμβολικό, και επεκτείνει την ιστορία από τη Ραφία έως το Πάνιον, πέρα από το Πάνιον και επίσης πριν από τη Ραφία. Ο Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ βασίλευσε ως βασιλιάς της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου από το 221 π.Χ. έως το 204 π.Χ., και νίκησε τον Αντίοχο τον Μέγα στη Ραφία το 217 π.Χ. Ο Πτολεμαίος άρχισε να βασιλεύει πριν από τη Ραφία, και βασίλευσε επί «δεκαεπτά» έτη. Ο αριθμός δεκαεπτά αντιπροσωπεύει μια ιστορική περίοδο η οποία αρχίζει πριν από τη Ραφία και εκτείνεται πέρα από τη μάχη του Πανίου και την πολιορκία της Σιδώνος έως το κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας, όπως αυτό παριστάνεται από το έτος 330. Η προφητεία των διακοσίων πενήντα ετών για την περίοδο της εκκλησίας της Σμύρνης άρχισε το 64 και έληξε με το Διάταγμα των Μεδιολάνων και τη συνθήκη γάμου του 313.
Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States
Ο Μέγας Κωνσταντίνος αντιπροσωπεύει την ιστορία της εκκλησίας της Περγάμου, και η ιστορία αυτή άρχισε το 313 και έληξε το 538. Τα πρώτα «δεκαεπτά» έτη μετά τη λήξη της προφητείας των διακοσίων πενήντα ετών, το 313, περιλαμβάνουν τρία ορόσημα. Το 313 εκδόθηκε το Διάταγμα των Μεδιολάνων, το 321 θεσπίστηκε ο πρώτος νόμος περί Κυριακής, και η διαίρεση της αυτοκρατορίας σηματοδοτείται στο 330. Το 330 αντιπροσωπεύει τον τελικό νόμο περί Κυριακής, ο οποίος σηματοδοτεί το κλείσιμο της ανθρώπινης δοκιμασίας. Ο αριθμός δεκαεπτά, επομένως, αρχίζει πριν από τη Ραφία και τελειώνει πολύ μετά τη στρατιωτική εκστρατεία του Πανείου και της Σιδώνος. Το εδάφιο δεκαέξι στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον νόμο περί Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.
Η προφητεία της Σμύρνης προσδιορίζει το σημείο της πολιορκίας, το οποίο αποτελεί την ίδια την καρδιά του προειδοποιητικού αγγέλματος του Ιεζεκιήλ. Το ορόσημο που προηγείται του νόμου της Κυριακής, όπως παριστάνεται από τις δύο απεικονίσεις της καταστροφής της Ιερουσαλήμ, είναι η πολιορκία, αλλά είναι επίσης και το Διάταγμα των Μεδιολάνων, το οποίο σηματοδοτεί την έναρξη του σχηματισμού της εικόνας του θηρίου.
At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.
Κατά την πολιορκία θα λάβει χώρα μια πομπή γάμου συνθήκης. Αποτελεί ένα φράκταλ της γαμήλιας πομπής που άρχισε με τον Reagan, όπως προτυπώθηκε από τον Clovis το 496, αλλά η τελική πομπή προς τον γάμο αρχίζει κατά την πολιορκία, ευθυγραμμιζόμενη με το διάταγμα του Ιουστινιανού του 533 και με το Διάταγμα των Μεδιολάνων του 313. Και τα δύο ορόσημα προηγούνται του νόμου της Κυριακής. Το 313 προηγήθηκε του πρώτου νόμου της Κυριακής το 321, και το διάταγμα του 533 προηγήθηκε του νόμου της Κυριακής κατά την τρίτη Σύνοδο της Ορλεάνης το 538. Κάποιο είδος νομοθεσίας θα εκπληρώσει τα προφητικά χαρακτηριστικά τόσο του διατάγματος του Ιουστινιανού όσο και του Διατάγματος των Μεδιολάνων, ενώ κάποιο είδος συμβολικού γάμου συνθήκης θα τεθεί σε ισχύ.
When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.
Όταν εκδοθεί εκείνο το διάταγμα, είναι πλέον πολύ αργά για να ετοιμαστεί κανείς, διότι η θύρα της δοκιμασίας έχει κλείσει για το προτεσταντικό κέρας, τόσο βέβαια όσο έκλεισε κατά το πρώτο Πάσχα στην Αίγυπτο. Έπειτα από αυτό, ο νόμος της Κυριακής, το επόμενο ορόσημο, καταδεικνύει όχι απλώς ότι η εικόνα του θηρίου έχει πλέον πλήρως διαμορφωθεί, αλλά και την επιβολή του χαράγματος του θηρίου. Ο νόμος της Κυριακής σηματοδοτεί το τέλος της δοκιμασίας για το Ρεπουμπλικανικό κέρας, το θηρίο της γης της Αποκάλυψης δεκατρία, τόσο βέβαια όσο ο Φαραώ και το στράτευμά του πέθαναν στην Ερυθρά Θάλασσα μετά το Πάσχα.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.
Τα διακόσια πενήντα έτη που ολοκληρώνονται το 207 π.Χ. ταυτοποιούν τον Donald Trump, όπως αντιπροσωπεύεται από τον Αντίοχο τον Μέγα, ο οποίος προετοιμάζεται για την επερχόμενη εκστρατεία που αρχίζει στην πεδιάδα του Πανείου και καταλήγει με την πολιορκία της Σιδώνος. Μετά τη Μάχη του Πανείου, ο πτολεμαϊκός διοικητής Σκόπας ο Αιτωλός κατέφυγε με περίπου 10.000 επιζώντες στρατιώτες στην πόλη της Σιδώνος. Ο Αντίοχος τον καταδίωξε και πολιόρκησε τη Σιδώνα. Η πτολεμαϊκή κυβέρνηση στην Αλεξάνδρεια απέστειλε δύναμη ενισχύσεως, αλλά αυτή απέτυχε. Αντιμέτωπος με λιμό, ο Σκόπας παρέδωσε την πόλη. Ο Αντίοχος επέτρεψε στον Σκόπα να αποχωρήσει· ο Σκόπας αργότερα επέστρεψε στην Αίγυπτο, όπου τελικώς εκτελέσθηκε με κατηγορίες προδοσίας και υπεξαιρέσεως. Η πολιορκία της Σιδώνος ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Κοίλης Συρίας από τον Αντίοχο μετά το Πάνειο.
Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.
Η αδελφή White προσδιορίζει το βιβλίο του Uriah Smith, Daniel and the Revelation, ως «το βοηθητικό χέρι του Θεού». Ο Smith προσδιορίζει τη διττή εκστρατεία του Αντιόχου στο υπόμνημά του επί των εδαφίων δεκατέσσερα και δεκαπέντε του Δανιήλ ένδεκα.
“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.
Η ανατροφή τοῦ νεαροῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου ἐνεπιστεύθη ὑπὸ τῆς Ῥωμαϊκῆς Συγκλήτου εἰς τὸν Μ. Αἰμίλιον Λέπιδον, ὅστις διώρισε τὸν Ἀριστομένην, παλαιὸν καὶ ἔμπειρον ὑπουργὸν ἐκείνης τῆς αὐλῆς, κηδεμόνα αὐτοῦ. Ἡ πρώτη αὐτοῦ πράξις ἦτο νὰ μεριμνήσῃ διὰ τὴν ἀπόκρουσιν τῆς ἀπειλουμένης εἰσβολῆς τῶν δύο συμμαχησάντων βασιλέων, Φιλίππου καὶ Ἀντιόχου.
“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.
Πρὸς τοῦτο τὸν σκοπὸν ἀπέστειλε τὸν Σκόπαν, ἐπιφανῆ στρατηγὸ τῆς Αἰτωλίας, ὅστις τότε ὑπηρέτει τοὺς Αἰγυπτίους, εἰς τὴν πατρίδα αὐτοῦ, ἵνα στρατολογήσῃ ἐνισχύσεις διὰ τὸν στρατόν. Ἀφοῦ δὲ συνεκρότησε στρατόν, εἰσέβαλεν εἰς τὴν Παλαιστίνην καὶ τὴν Κοίλην Συρίαν (ἐπειδὴ ὁ Ἀντίοχος ἦτο ἀπασχολημένος εἰς πόλεμον μετὰ τοῦ Ἀττάλου ἐν τῇ Μικρᾷ Ἀσίᾳ), καὶ ὑπέταξεν ὅλην τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν ἐξουσίαν τῆς Αἰγύπτου.
“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.
«Έτσι τα πράγματα οδηγήθηκαν σε μια κατάσταση κατάλληλη για την εκπλήρωση του εδαφίου που βρίσκεται ενώπιόν μας. Διότι ο Αντίοχος, παύοντας τον πόλεμό του με τον Άτταλο κατόπιν επιταγής των Ρωμαίων, έλαβε χωρίς καθυστέρηση μέτρα για την ανάκτηση της Παλαιστίνης και της Κοίλης Συρίας από τα χέρια των Αιγυπτίων. Ο Σκόπας στάλθηκε για να του αντιταχθεί. Κοντά στις πηγές του Ιορδάνη, οι δύο στρατοί συναντήθηκαν. [Πάνειον] Ο Σκόπας ηττήθηκε, καταδιώχθηκε έως τη Σιδώνα, και εκεί πολιορκήθηκε στενά. Τρεις από τους ικανότερους στρατηγούς της Αιγύπτου, με τις εκλεκτότερες δυνάμεις τους, στάλθηκαν για να λύσουν την πολιορκία, αλλά χωρίς επιτυχία. Τελικά ο Σκόπας, αντικρίζοντας, στο αποσκελετωμένο και άπιαστο φάσμα της πείνας, έναν εχθρό με τον οποίο αδυνατούσε να αναμετρηθεί, εξαναγκάστηκε να παραδοθεί με τους ατιμωτικούς όρους της διατήρησης μόνον της ζωής· κατόπιν τούτου, αυτός και οι δέκα χιλιάδες άνδρες του αφέθηκαν να αναχωρήσουν, απογυμνωμένοι και γυμνοί. Εδώ ήταν η κατάληψη των πλέον οχυρωμένων πόλεων από τον βασιλιά του βορρά· διότι η Σιδώνα ήταν, τόσο ως προς τη θέση της όσο και ως προς τα οχυρώματά της, μία από τις ισχυρότερες πόλεις εκείνων των καιρών. Εδώ ήταν η αποτυχία των όπλων του νότου να αντισταθούν, και επίσης η αποτυχία του λαού που ο βασιλιάς του νότου είχε εκλέξει· δηλαδή, του Σκόπα και των Αιτωλικών δυνάμεών του». Daniel and the Revelation, 257, 258.
The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.
Τα διακόσια πενήντα έτη που ολοκληρώνονται το 207 π.Χ. προσδιορίζουν τον Donald Trump. Η προφητεία των διακοσίων πενήντα ετών που λήγει στο 313, με τον συμβατικό γάμο Ανατολής και Δύσεως και το Διάταγμα των Μεδιολάνων, προσδιορίζει τον σχηματισμό της εικόνας του θηρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εκκλησία της Περγάμου, η οποία άρχισε το 313, αντιπροσωπεύει την ιστορία κατά την οποία ο Χριστιανισμός εξέπεσε μέσω συμβιβασμού με τη θρησκεία του παγανισμού, πριν από την ανάληψη του θρόνου από την παπική εξουσία. Η Πέργαμος και το έτος 313 προτυπώνουν τον συμβιβασμό που αναπαρίσταται από τον σχηματισμό της εικόνας του θηρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντιπροσωπεύει τον συμβιβασμό του Χριστιανισμού και της παπικής Ρώμης, διότι η θρησκεία του Καθολικισμού δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από παγανισμό μεταμφιεσμένο ως χριστιανικός θεσμός. Η προφητεία των διακοσίων πενήντα ετών που άρχισε το 1776 και λήγει φέτος αναφέρεται επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έτσι, και οι τρεις προφητείες των διακοσίων πενήντα ετών πραγματεύονται κάποια προφητική πτυχή του θηρίου της γης της Αποκαλύψεως δεκατρία, και όλες οι τρεις λήγουν εντός των προφητικών γραμμών που αναπαρίστανται από τον αριθμό δεκαεπτά.
The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.
Ο νόμος της Κυριακής είναι όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες ομιλούν ως δράκων, και η ομιλία ενός έθνους είναι η ενέργεια των νομοθετικών και δικαστικών αρχών του.
“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.
«Η “ομιλία” του έθνους είναι η ενέργεια των νομοθετικών και δικαστικών του αρχών.» The Great Controversy, 442.
Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”
Ο Τραμπ δεν είναι ούτε δικαστική ούτε νομοθετική αρχή, επομένως ο επικείμενος νόμος της Κυριακής θεσπίζεται από το Κογκρέσο. Εντούτοις, κάθε ενέργεια που παρέχει υποστήριξη στην παπική εξουσία προτυπώνει τον νόμο της Κυριακής. Το διάταγμα του 533 και το έδικτο του 313 προσδιορίζουν την αρχή της περιόδου κατά την οποία σχηματίζεται η εικόνα του θηρίου. Το συμπέρασμα είναι ο επικείμενος νόμος της Κυριακής, και ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος με την αρχή· έτσι, η ενέργεια του Τραμπ μέσω εκτελεστικού διατάγματος, η οποία θα παρείχε οποιαδήποτε «παραχώρηση» στον αντίχριστο της προφητείας της Βίβλου, θα αντιπροσώπευε το άλφα του κινήματος που τελειώνει μόνο στο ωμέγα, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες «θα αποκηρύξουν τόσο τις αρχές της διακυβέρνησής τους ώστε να θεσπίσουν νόμο της Κυριακής».
“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.
«Πολλοί υπάρχουν, ακόμη και μεταξύ εκείνων που συμμετέχουν σε αυτό το κίνημα για την επιβολή της Κυριακής, οι οποίοι είναι τυφλωμένοι ως προς τα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν αυτή την ενέργεια. Δεν βλέπουν ότι στρέφονται ευθέως κατά της θρησκευτικής ελευθερίας. Πολλοί υπάρχουν που ουδέποτε κατανόησαν τις αξιώσεις του βιβλικού Σαββάτου και το ψευδές θεμέλιο επάνω στο οποίο στηρίζεται ο θεσμός της Κυριακής. Κάθε κίνηση υπέρ της θρησκευτικής νομοθεσίας είναι στην πραγματικότητα πράξη παραχωρήσεως προς τον παπισμό, ο οποίος επί τόσους αιώνες πολεμά αδιάκοπα την ελευθερία της συνειδήσεως. Η τήρηση της Κυριακής οφείλει την ύπαρξή της ως δήθεν χριστιανικός θεσμός στο “μυστήριο της ανομίας·” και η επιβολή της θα αποτελέσει ουσιαστική αναγνώριση των αρχών που είναι ο ίδιος ο ακρογωνιαίος λίθος του Ρωμαιοκαθολικισμού. Όταν το έθνος μας αποκηρύξει κατ’ αυτόν τον τρόπο τις αρχές της διακυβερνήσεώς του, ώστε να θεσπίσει νόμο περί Κυριακής, ο Προτεσταντισμός, με αυτή την πράξη, θα ενώσει τα χέρια με τον παπισμό· δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά η παροχή ζωής στην τυραννία, η οποία επί μακρόν παρακολουθεί με άγρυπνη επιθυμία την ευκαιρία να εκτιναχθεί και πάλι σε ενεργό δεσποτισμό.» Testimonies, volume 5, 711.
Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.
Κάθε «κίνημα υπέρ θρησκευτικής νομοθεσίας είναι στην πραγματικότητα πράξη παραχώρησης προς τον παπισμό», και αυτά τα κινήματα λαμβάνουν χώρα εν όψει του επικείμενου νόμου της Κυριακής.
“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.
«Το διάταγμα που επιβάλλει τη λατρεία αυτής της ημέρας πρόκειται να εκδοθεί για ολόκληρο τον κόσμο. Σε περιορισμένο βαθμό, έχει ήδη εκδοθεί. Σε διάφορους τόπους η πολιτική εξουσία μιλά με τη φωνή δράκοντος, ακριβώς όπως μίλησε ο ειδωλολάτρης βασιλιάς προς τους Εβραίους αιχμαλώτους.» Signs of the Times, 6 Μαΐου, 1897.
We will continue these things in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτά τα θέματα στο επόμενο άρθρο.