Το Βιβλίο του Ιωήλ και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας - Αριθμός Είκοσι Εννέα

Η πέμπτη Μεσσιανική προφητεία στο βιβλίο του Ματθαίου είναι το ορόσημο της απογοητεύσεως και του θανάτου. Στις 18 Ιουλίου 2020, η ψευδής πρόρρηση της καταστροφής του Νάσβιλ εθανάτωσε τον Ηλία και τον Μωυσή.

Ο Μωυσής και ο Ηλίας θανατώνονται στους δρόμους των Σοδόμων και της Αιγύπτου. Η τελευταία δήλωση της Παλαιάς Διαθήκης προσδιορίζει ότι ο Ηλίας θα ερχόταν πριν από τη μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου. Εκείνη η φοβερή ημέρα αρχίζει όταν ο Μιχαήλ εγείρεται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και αναγγέλλεται στην Αποκάλυψη είκοσι δύο ότι «ο δίκαιος και ο άδικος» θα παραμείνουν σε εκείνη την κατάσταση στην αιωνιότητα.

Ο Ηλίας πρέπει να εμφανιστεί πριν κλείσει η περίοδος της δοκιμασίας, και φονεύεται και ανασταίνεται στην Αποκάλυψη ένδεκα, ακριβώς πριν κλείσει η περίοδος της δοκιμασίας. Ανασταίνεται και παρουσιάζει το μήνυμά του έως ότου κλείσει η περίοδος της δοκιμασίας, οπότε ακολουθεί άλλη μία ανάσταση, δικαίων και αδίκων.

Αυτή η ειδική ανάσταση ακολουθείται από τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, κατά την οποία οι δίκαιοι νεκροί ανασταίνονται, και έπειτα από μία χιλιετία κατά την οποία οι άγιοι κρίνουν τους απολεσθέντες. Στο τέλος της χιλιετίας υπάρχει μία ακόμη ανάσταση και η τρίτη έλευση του Χριστού. Η σειρά των προφητικών αναστάσεων περιλαμβάνει και την ανάσταση του παπικού θηρίου, αλλά καθεμία από τις αναστάσεις αποτελεί ιδιαίτερο θέμα του προφητικού Λόγου του Θεού. Στις 18 Ιουλίου 2020, το Λαοδικειακό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αυτοκτόνησε, επαναστατώντας εναντίον της εντολής του Χριστού που απαγορεύει χρονικές εφαρμογές πέραν του 1844.

Ἐν συνεχείᾳ ἠκούσθη φωνὴ ἐν Ῥαμᾷ, δηλονότι ὑπερηφανία καὶ αὐτοεξύψωσις. Ἡ Ῥαχήλ, ἥτις σημαίνει καλὴ ὁδοιπόρος, πενθεῖ, διότι ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας δὲν εἶναι, καὶ, τὸ σπουδαιότερον, δὲν δύνανται νὰ παρηγορηθοῦν. Δὲν ἔχουν παρηγορίαν, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ὁ Παράκλητος, ὁ ὁποῖος θὰ ἀπεστέλλετο ὅταν ἡ φωνὴ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἤρξατο τὸν Ἰούλιον τοῦ 2023.

Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία, και σύμφωνα με την Αποκάλυψη, ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία, η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού αποσφραγίζεται. Αυτή η αποσφράγιση είναι εκείνη που ανασταίνει τον Μωυσή και τον Ηλία, οι οποίοι είναι επίσης η Ραχήλ, η καλή οδοιπόρος, η οποία έκλαιγε και θρηνούσε για τα παιδιά της και δεν μπορούσε να παρηγορηθεί. Ο θρήνος της μετατρέπεται σε χαρά όταν αυτά τα παιδιά ανασταίνονται.

Ο Μωυσής και ο Ηλίας ήσαν νεκροί στους δρόμους των Σοδόμων και της Αιγύπτου, και ακριβώς όπως με τον Χριστό, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες θα εκαλούντο έξω από την Αίγυπτο, όταν η σύναξη άρχισε τον Ιούλιο του 2023.

Νεκροί στον αιγυπτιακό δρόμο, μια ουράνια φωνή από την έρημο καλεί την κοιλάδα των νεκρών οστών του Ιεζεκιήλ στη ζωή. Η φωνή αυτή άρχισε να ηχεί τον Ιούλιο του 2023.

Ο Θεός καλεί τον Υιό Του έξω από την Αίγυπτο, και κάλεσε επίσης τον Μωυσή έξω από την Αίγυπτο· διότι ο Μωυσής ως το άλφα και ο Ιησούς ως το ωμέγα αντιπροσωπεύουν την εμπειρία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι ψάλλουν την ωδή του Μωυσή και του Αρνίου. Η ωδή εκείνη περιλαμβάνει την κλήση εξόδου από την Αίγυπτο. Στον Ιεζεκιήλ παριστάνονται δύο στάδια, τα οποία προεικονίσθηκαν από τα δύο στάδια στη δημιουργία του Αδάμ. Πρώτον, σχηματίζεται το σώμα, και έπειτα η πνοή της ζωής εμφυσάται στο σώμα και τότε αυτό ζει. Στην Αποκάλυψη ένδεκα το πρώτο στάδιο είναι η είσοδος του Πνεύματος του Θεού στους φονευμένους, και τότε αυτοί στάθηκαν στα πόδια τους. Όταν σταθούν, είναι το στράτευμα του Θεού. Εκείνο που μεταδίδει το Πνεύμα στο κεφάλαιο ένδεκα παριστάνεται από την πρώτη προφητεία του Ιεζεκιήλ. Η φωνή εν τη ερήμω είναι το προφητικό μήνυμα που συνοδεύεται από το Άγιο Πνεύμα.

Το βιβλίο του Ματθαίου περιέχει τα δώδεκα κεφάλαια που αποτελούν το ωμέγα των δώδεκα κεφαλαίων της Γένεσης, τα οποία παρέχουν δύο μάρτυρες που αντιπροσωπεύουν τη διαθήκη με τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες σφραγίζονται για την αιωνιότητα σε μια σχέση Θεότητας ενωμένης με την ανθρωπινότητά τους. Καθίστανται το σημείο για τους εργάτες της ενδεκάτης ώρας.

Το λάβαρο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, όταν ανακαλούνται στον ουρανό στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, συνίσταται στο ότι πρώτα καλούνται να εξέλθουν από την Αίγυπτο, όπου και εσφάγησαν. Μία φωνή από την έρημο τούς καλεί να εξέλθουν από την Αίγυπτο, ώστε να είναι το σημείο για τους εργάτες της ενδεκάτης ώρας. Η ανάστασή τους το 2024 παριστάνεται επίσης ως γέννηση, και ως αφύπνιση, αναλόγως με το ποια εικόνα προσδιορίζεται. Υπό την έννοια της γεννήσεως, είναι εκείνοι που εκπληρώνουν την παραβολή των δέκα παρθένων, και, υπό αυτή την έννοια, η γέννησή τους είναι παρθενική γέννηση, και αυτοί είναι το σημείο.

Υπήρχαν σημεία στην ιστορία του Μωυσή και του Χριστού, όπως υπήρχαν και στη Μιλλεριτική ιστορία. Στις έσχατες ημέρες, ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός θα ζητεί σημείο, και το μόνο του σημείο είναι το σημείο του Ιωνά. Υπάρχει επίσης ένα σημείο για εκείνους που ανασταίνονται το 2024. Το σημείο τους είναι οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι.

Όσοι διαφεύγουν εκπροσωπούνται επίσης ως οι εξόριστοι του Ισραήλ, και εξεβλήθησαν από τους αδελφούς τους, οι οποίοι τους μισούσαν. Οι αδελφοί τους τούς εξέβαλαν, διότι τους μισούσαν, επειδή δεν μπορούσαν να αντικρούσουν την αλήθεια του σαββάτου, η οποία εκπροσωπείται από το «επτά φορές» του Μωυσή.

Ο Κύριος άρχισε να συνάγει το υπόλοιπο τον Ιούλιο του 2023, και το υπόλοιπο είναι οι «εκβεβλημένοι» του Ισραήλ. Τον Ιούλιο του 2023, έθεσε την χείρα Του εκ δευτέρου για να συνάξει τους εκβεβλημένους Του. Έθεσε την χείρα Του εκ δευτέρου το 1849, προ της ωμέγα φωτός του Μωυσέως περί των επτά καιρών το 1856. Το άλφα φως αντιπροσωπεύθηκε από την πρώτη προφητική ανακάλυψη του Μίλλερ — τους επτά καιρούς του Μωυσέως.

Όταν οι εξόριστοι υψωθούν ως το σημείο, τότε θα συνάξουν τους εργάτες της ενδεκάτης ώρας, οι οποίοι μπορούν «να προειδοποιηθούν μόνο βλέποντας» «τη διαφορά μεταξύ εκείνων που έχουν τη σφραγίδα του Θεού και εκείνων που τηρούν μία νόθη ημέρα αναπαύσεως». Το σημείο για τους εργάτες της ενδεκάτης ώρας είναι οι εξόριστοι, και το σημείο ΤΩΝ εξορίστων είναι το αίνιγμα του να τρώγουν «κατ’ αυτό το έτος όσα φυτρώνουν αφ’ εαυτών, και κατά το δεύτερον έτος ό,τι αναφύεται από τα αυτά· και κατά το τρίτον έτος σπείρατε, και θερίσατε, και φυτεύσατε αμπελώνας, και φάγετε τους καρπούς αυτών».

Το αίνιγμα του χωρίου είναι ότι αυτό αντιπροσωπεύει τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι πέντε και είκοσι έξι. Το Σάββατο της αναπαύσεως της γης είναι συστατικό στοιχείο της διαθήκης, το οποίο προσδιορίζει τόσο την ευλογία όσο και την κατάρα, είτε από την τήρηση είτε από την απόρριψη της αναπαύσεως του εβδόμου έτους για τη γη της επαγγελίας. Το σημείο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι το συστατικό στοιχείο της τριπλής υποσχέσεως της διαθήκης, η οποία αντιπροσωπεύεται από το Σάββατο του εβδόμου έτους της γης. Η θεμελιώδης αλήθεια των «επτά καιρών» προσδιορίζει ένα από τα τρία στοιχεία της διαθήκης, η οποία υπόσχεται νέα καρδιά και νέο νου, νέο σώμα, καθώς και γη για να κατοικεί κανείς.

Το Σάββατο της εβδόμης ημέρας είναι το σημείο μεταξύ του Θεού και του λαού Του, αλλά αυτό το Σάββατο της εβδόμης ημέρας αντιπροσωπεύει επίσης τη διαθηκική ευθύνη που δόθηκε στον αρχαίο Ισραήλ. Έπρεπε να είναι οι φύλακες, οι θεματοφύλακες των Δέκα Εντολών. Η Αδελφή Ουάιτ δηλώνει σαφώς ότι ο σύγχρονος Ισραήλ το 1844, σε αντιστοιχία με τον αρχαίο Ισραήλ, κατέστη θεματοφύλακας όχι μόνο των Δέκα Εντολών, αλλά και του προφητικού Λόγου του Θεού.

Οι Δέκα Εντολές αντιπροσωπεύονται από το σημείο του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, και οι νόμοι της προφητείας αντιπροσωπεύονται από το Σάββατο του εβδόμου έτους. Ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός της Εβδόμης Ημέρας θα περιέλθει σε μεγάλη αμηχανία όταν αποστατήσει και αρχίσει να λατρεύει τον ήλιο, αλλά η εντολή του Σαββάτου, την οποία πρώτα απέρριψε, είναι το «επτά καιρούς» του Μωυσή.

Για να κερδίσει ο λαός του Θεού τη γη της επαγγελίας, πρέπει να κατανοεί και να τηρεί όχι μόνο το Σάββατο της έβδομης ημέρας, αλλά και το επταετές Σάββατο. Ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός δεν μπορεί να αντικρούσει αυτήν τη βιβλική αλήθεια, αν και την καλύπτει με ψεύδη. Αυτή είναι η ρίζα του μίσους τους, που τους οδηγεί να εκβάλλουν εκείνους οι οποίοι θα είναι το σημαιοφόρο λάβαρο.

Το πρώτο όραμα της Ellen White δόθηκε όταν πέντε γυναίκες (που αντιπροσώπευαν πέντε φρόνιμες παρθένες) ήταν συναγμένες μαζί, αφού είχαν εκδιωχθεί από τους αδελφούς τους, οι οποίοι τις μισούσαν. Τις μισούσαν εξαιτίας του δόγματος της Δευτέρας Παρουσίας, τυποποιώντας έτσι τους εκβεβλημένους των εσχάτων ημερών.

Οι «κατ’ όνομα» (δηλαδή μόνο κατ’ όνομα) «Αντβεντιστές, όπως ο Ιούδας, θα μας παρέδιδαν στους Καθολικούς». Το έπραξαν αυτό επειδή «εμίσησαν» τους απόβλητους «εξαιτίας του Σαββάτου». Οι κατ’ όνομα Αντβεντιστές ομολογούν ότι τηρούν το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, επομένως αυτό δεν μπορεί να είναι το Σάββατο στο οποίο γίνεται αναφορά. Μισούν τους απόβλητους, διότι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να ανατρέψουν τη θεμελιώδη αλήθεια των επτά καιρών του Μωυσή, η οποία ήταν η άλφα κατανόηση του Ηλία στο πρόσωπο του William Miller.

Ο Ιούδας δεν είναι σύμβολο του Συνεδρίου, το οποίο αποτελούνταν από Σαδδουκαίους και Φαρισαίους· ο Ιούδας ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές. Ήταν ένας από τη νύμφη της διαθήκης, την οποία ο Χριστός επρόκειτο να νυμφευθεί κατά την Πεντηκοστή. Η προδοσία εναντίον των εκβεβλημένων προέρχεται από τον Ιούδα, τη Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Αυτοί παριστάνονται με πολλά σύμβολα, όπως οι Λευίτες, οι οποίοι απορρίπτονται από τον Άγγελο της Διαθήκης στο Μαλαχία τρία. Οι Λευίτες διαχωρίζονται κατά εκείνη την εκκαθάριση, και ο αριθμός τους είναι 25, είτε πιστοί είτε άπιστοι. Οι Λευίτες καθαίρονται εκ των προτέρων προτού ανυψωθούν ως προσφορά, όπως στα πρότερα έτη.

Οι Λευίτες είναι η προσφορά, διότι αντανακλούν τελείως τον χαρακτήρα του Χριστού, ο οποίος είναι η μεγάλη προσφορά. Όταν εκείνοι οι είκοσι πέντε Λευίτες υψώνονται ως προσφορά, οι είκοσι πέντε ψευδείς Λευίτες προσκυνούν τον ήλιο στο Ιεζεκιήλ 8.

Ο Ιούδας δεν αντιπροσωπεύει μόνο έναν πονηρό Λευίτη, αλλά είναι επίσης ένας πονηρός ιερέας που έχει προετοιμαστεί επί τριάντα έτη, όπως συμβολίζεται από τα τριάντα αργύρια του Ιούδα.

Τα τριάντα αργύρια που έρριψε ο Ιούδας αντιπροσωπεύουν τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης, ο οποίος εκβάλλει (εκκαθαρίζει) τη σκωρία (το κίβδηλο ασήμι) στο τρίτο κεφάλαιο του Μαλαχία. Εκείνη η ασεβής ιερατεία αντιπροσωπευόταν από την ανταρσία του Κορέ, του Δαθάν και του Αβειρών και από τους στασιαστές του 1888. Η ασεβής ιερατεία καταπίνεται όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, το θηρίο της γης, ανοίγουν το στόμα τους. Έπειτα φωτιά καταστρέφει τους ακολούθους τους, κατά την πλήρη έκχυση της όψιμης βροχής, η οποία αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής.

Η παρθενική γέννηση ως σημείο κατά τις ημέρες του Χριστού, αντιπροσωπεύει το σημείο των φρονίμων παρθένων κατά τις έσχατες ημέρες. Κατά την περίοδο εκείνη το Σανχεδρίν, η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, θα ζητήσει σημείο, αλλά δεν θα μπορέσει να διακρίνει το μόνο σημείο που δόθηκε στη Λαοδίκεια. Το σημείο για το μεγάλο πλήθος, τους εργάτες της ενδεκάτης ώρας, είναι το να βλέπουν άνδρες και γυναίκες να τηρούν το Σάββατο της εβδόμης ημέρας κατά την περίοδο της δοκιμασίας του νόμου της Κυριακής. Το σημείο του υπολοίπου στην αντιπαράθεσή τους με τον λαό της προτέρας διαθήκης είναι το Σάββατο του εβδόμου έτους, το οποίο αντιπροσωπεύει τα θεμέλια του Αντβεντισμού, όπως προσδιορίζονται ως ο κεντρικός στύλος και των δύο ιερών πινάκων του Αββακούμ. Το σημείο που δόθηκε στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό είναι το σημείο του Ιωνά, το οποίο πραγματεύεται ο διάλογος μεταξύ του Χριστού και του Πέτρου.

Το σημείο για το Σανχεντρίν, και επομένως για τον Αντβεντισμό, είναι το σημείο του Ιωνά. Ο Σίμων Βαριωνᾶς εισάγεται στο χωρίο ως σύμβολο ανθρώπου της διαθήκης, διότι το όνομά του πρόκειται να αλλάξει. Το όνομα του Άβραμ άλλαξε κατά τη διαθήκη. Το όνομα του Σαούλ άλλαξε σε Παύλο. Το όνομα του Ιακώβ άλλαξε σε Ισραήλ. Αυτοί οι τρεις μάρτυρες θεμελιώνουν ότι, όταν το όνομα ενός βιβλικού προσώπου αλλάζει, αυτός αντιπροσωπεύει άνθρωπο της διαθήκης και, επομένως, προτυπώνει τον τελευταίο λαό της διαθήκης, ο οποίος είναι οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Αυτοί οι τρεις μάρτυρες θεμελιώνουν επίσης ότι το όνομα ενός ανθρώπου της διαθήκης αντιπροσωπεύει τον προφητικό συμβολισμό που συνδέεται με το πρόσωπο του οποίου το όνομα αλλάζει. Σαούλ σημαίνει «εκλεκτός», διότι είχε εκλεγεί να μεταφέρει το ευαγγέλιο στους Εθνικούς. Το όνομά του άλλαξε σε Παύλο, που σημαίνει μικρός, διότι στα ίδια του τα μάτια ήταν ο ελάχιστος από τους αποστόλους, επειδή είχε διώξει την εκκλησία του Θεού. Ο Ιακώβ, ο σφετεριστής, μεταβλήθηκε τόσο στο όνομα όσο και στην εμπειρία σε νικητή, όπως σημαίνει το Ισραήλ. Το όνομα του Πέτρου ήταν Σίμων, που σημαίνει εκείνος που ακούει· και Βαριωνᾶς, που σημαίνει ο υιός του Ιωνά.

Ο Πέτρος αντιπροσωπεύει την τελευταία γενεά του Ιωνά, διότι ήταν υιός του Ιωνά. Ιωνάς σημαίνει «περιστερά», και ο Σίμων είναι εκείνος που άκουσε το μήνυμα της περιστεράς· και ο Σίμων Βαριωνάς είχε ακούσει το μήνυμα του χρίσματος του Ιησού, όταν Αυτός βαπτίσθηκε και έγινε Ιησούς Χριστός, και το Άγιο Πνεύμα κατήλθε με μορφή περιστεράς. Το μήνυμα του Ιωνά ήταν το μήνυμα της περιστεράς, η οποία αντιπροσώπευε το χρίσμα του Ιησού με δύναμη κατά το βάπτισμά Του. Το μήνυμα του Ιωνά παριστάνετο με τον Ιωνά να βρίσκεται τρεις ημέρες στην κοιλία κήτους. Αυτές οι τρεις ημέρες είναι οι τρεις ημέρες από το Πάσχα έως την εορτή των απαρχών, οι οποίες προτυπώνονται από το βάπτισμα του Χριστού και από τον χρόνο του Ιωνά στην κοιλία του κήτους.

Το σημείο τοῦ Ἰωνᾶ εἶναι τὸ σημείο τοῦ χρίσματος τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὸ βάπτισμά Του, τὸ ὁποῖο προτυπώνει τὴν κάθοδο τοῦ ἀγγέλου τῆς Ἀποκαλύψεως δεκαοκτώ στὶς 9/11. Ἡ 9/11 ἤρχισε μία δοκιμαστικὴ διαδικασία τριῶν σταδίων, ὅπως ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὶς τρεῖς ἡμέρες τοῦ Ἰωνᾶ. Αὐτὰ τὰ τρία στάδια ἀπεικονίζονται ἐπίσης στὴ Μιλλεριτικὴ ἱστορία. Ἡ 11η Αὐγούστου 1840 ἐσήμανε τὴ δοκιμασία τοῦ πρώτου ἀγγέλου, ἡ 19η Ἀπριλίου 1844 τὴ δοκιμασία τοῦ δευτέρου ἀγγέλου, καὶ ἡ 22α Ὀκτωβρίου 1844 τὴν τρίτη δοκιμασία. Αὐτὰ τὰ τρία στάδια ἀντιπροσωπεύουν τὴν 9/11, τὴν 18η Ἰουλίου 2020 καὶ τὸν νόμο τῆς Κυριακῆς.

Κατά τον κυριακάτικο νόμο, ο Ιωνάς εκβάλλεται από το στόμα ενός κήτους, ακριβώς εκεί όπου ο Χριστός μέλλει να εξεμέσει τη Λαοδίκεια από το στόμα Του, το οποίο είναι ακριβώς εκεί όπου η όνος του Βαλαάμ ανοίγει το στόμα της και μιλεί, το οποίο είναι ακριβώς εκεί όπου ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη του Βαπτιστή, μιλεί, και το οποίο είναι επίσης εκεί όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες λαλούν ως δράκων. Έπειτα ο Ιωνάς δίδει την τελική προειδοποίηση προς τον κόσμο ως το σύμβολο εκείνων που αναστήθηκαν μαζί με τον Μωυσή και τον Ηλία το 2024. Οι ψυχές αυτές απέθαναν στους δρόμους των Σοδόμων και της Αιγύπτου, και κατόπιν ανασταίνονται ως το ισχυρό στράτευμα του Ιεζεκιήλ. Κατά την ανάστασή τους γίνονται το σημείο του Ιωνά, διότι αυτός αντιπροσωπεύει εκείνους που απέθαναν και ανασταίνονται για να δώσουν το τελικό μήνυμα προς τη Νινευή. Ο Ιωνάς στην κοιλία του κήτους, ο Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων, ο Ιωάννης στον λέβητα του ζέοντος ελαίου, αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που έχουν βιώσει έναν συμβολικό θάνατο και ανάσταση. Το χρίσμα κατά την 11η Σεπτεμβρίου προς την ανάσταση του ισχυρού στρατεύματος του Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει το βάπτισμα του Χριστού προς την ανάστασή Του.

Το κορυφαίο θαύμα ήταν η ανάσταση του Λαζάρου.

Ο Χριστός καθυστέρησε προτού αναστήσει τον Λάζαρο, και ο Λάζαρος δεν ήταν μόνο το «κορυφαίο θαύμα», αλλά ήταν επίσης και η «σφραγίδα» επάνω στο έργο του Θεού. Στο χωρίο, το σημείο του Ιωνά είναι το μόνο σημείο για τη μοιχαλίδα και πονηρή γενεά. Είναι σημαντικό να διακρίνουμε ότι ο χρονισμός της διαδικασίας της σφραγίσεως είναι πολύ συγκεκριμένος. Στο χωρίο που εξετάζουμε, όπου το όνομα του Πέτρου αλλάζει, πληροφορούμεθα ότι από εκείνο το σημείο και έπειτα ο Ιησούς άρχισε να αποκαλύπτει ότι επρόκειτο να θανατωθεί· όμως, στο τελευταίο εδάφιο ο Ματθαίος καταγράφει: «Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ.» Έπειτα, στον αμέσως επόμενο στίχο, καταγράφει: «From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.»

Το χωρίο αρχίζει με τον Ιησού να ρωτά ποιος λένε οι άνθρωποι ότι είναι, και κατόπιν με μια επακόλουθη ερώτηση, με την οποία ρώτησε τους μαθητές ποιος νόμιζαν ότι ήταν.

Όταν απαντά ο Πέτρος, αναγνωρίζει ότι ο Ιησούς ήταν ο Χριστός και ο Υιός του ζώντος Θεού. Η λέξη «Χριστός» είναι η ελληνική λέξη που αντιστοιχεί στην εβραϊκή λέξη «Μεσσίας». Ο Ιησούς θέτει το ερώτημα περί του ποιος είναι, και οδηγεί τους μαθητές στο γεγονός ότι είναι ο Μεσσίας, αλλά αμέσως τους πληροφορεί ότι δεν πρέπει να το πουν σε κανέναν. Από τότε άρχισε να διδάσκει ότι θα εκπλήρωνε τους είκοσι τρεις οδοδείκτες στα τρία τελευταία κεφάλαια του Ματθαίου, αλλά ήταν αναγκαίο οι αλήθειες που συνδέονται με τον Χριστό να αποκαλύπτονται κατά τρόπο σταδιακό, βήμα προς βήμα.

Θα συνεχίσουμε αυτά τα Μεσσιανικά ορόσημα στο επόμενο άρθρο.