The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

Στο εικοστό όγδοο κεφάλαιο του Ησαΐα, οι «άνδρες οι εμπαίκται, οι άρχοντες» της «Ιερουσαλήμ» παρουσιάζονται ως οι «μεθυσμένοι του Εφραΐμ» και ως «στέφανος υπερηφανίας». Ο «στέφανος» αντιπροσωπεύει την ηγεσία και η «υπερηφανία» αντιπροσωπεύει έναν σατανικό χαρακτήρα.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

Οι μεθύστακες αντιπαραβάλλονται προς το υπόλοιπο («κατάλοιπο»), το οποίο γίνεται η «στέφανος» της δόξης του Θεού· διότι κατά την όψιμη βροχή ο Κύριος εγκαθιδρύει τη «βασιλεία της δόξης» Του, όπως προτυπώθηκε όταν Εκείνος εγκαθίδρυσε τη «βασιλεία της χάριτος» στον σταυρό. Η βασιλεία της χάριτος στον σταυρό προτυπώνει τη βασιλεία της δόξης κατά τον νόμο της Κυριακής. Η όψιμη βροχή άρχισε στις 9/11, όταν άρχισαν η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων και η κρίση των ζώντων.

“I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

«Είδα ότι όλα τα πράγματα ατενίζουν με ένταση και εκτείνουν τις σκέψεις τους προς την επικείμενη κρίση που βρίσκεται ενώπιόν τους. Οι αμαρτίες του Ισραήλ πρέπει προηγουμένως να οδηγηθούν σε κρίση. Κάθε αμαρτία πρέπει να εξομολογηθεί στο αγιαστήριο· τότε το έργο θα προχωρήσει. Πρέπει να γίνει τώρα. Το υπόλοιπο στον καιρό της θλίψεως θα κράξει: Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;»

“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

«Η όψιμη βροχή έρχεται επάνω σε εκείνους που είναι καθαροί—τότε όλοι θα τη λάβουν όπως παλαιότερα. »

“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

«Όταν οι τέσσερις άγγελοι αφήσουν, ο Χριστός θα εγκαθιδρύσει τη βασιλεία Του. Κανείς δεν λαμβάνει την όψιμη βροχή παρά μόνον εκείνοι που πράττουν ό,τι μπορούν. Ο Χριστός θα μας βοηθούσε. Όλοι θα μπορούσαν να είναι νικητές διά της χάριτος του Θεού, μέσω του αίματος του Ιησού. Όλος ο ουρανός ενδιαφέρεται για το έργο. Οι άγγελοι ενδιαφέρονται.» Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

Οι τέσσερις άνεμοι της Αποκάλυψης παριστάνονται επίσης από τον Ησαΐα ως σφοδρός άνεμος, ο οποίος είχε συγκρατηθεί κατά την ημέρα του ανατολικού ανέμου, όπως και οι τέσσερις άνεμοι της έριδος της Αποκάλυψης κρατούνται υπό έλεγχο από τους τέσσερις αγγέλους. Οι τέσσερις άνεμοι προσδιορίζονται από την Αδελφή Γουάιτ ως «έξαλλο άλογο που ζητεί να ξεφύγει», φέροντας «θάνατο και καταστροφή». Οι τέσσερις άνεμοι αφήνονται προοδευτικά ελεύθεροι, αρχίζοντας από την 11η Σεπτεμβρίου, έπειτα ενισχυόμενοι σε μεγάλο βαθμό κατά τον νόμο της Κυριακής, και κατόπιν απολύτως λυμένοι όταν κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία.

Released and Restrained

Απελευθερωμένο και Συγκρατημένο

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

Η εβδόμη σάλπιγγα, η οποία είναι επίσης το τρίτο ουαί, η οποία αναγγέλλει τη συντέλεση του μυστηρίου του Θεού, εσαλπίσθη προφητικώς την 11η Σεπτεμβρίου, όταν το Ισλάμ αφέθηκε ελεύθερο και κατόπιν προφητικώς συγκρατήθηκε από τον George W. Bush μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Η μητέρα του Ισλάμ, η Άγαρ, η μητέρα του Ισμαήλ, είναι σύμβολο συγκρατήσεως και απελευθερώσεως. Αφέθηκε ελεύθερη από τη Σάρρα να τεκνοποιήσει με τον Αβραάμ κατ’ εντολήν της Σάρρας, έπειτα όμως, εξαιτίας ζηλοτυπίας, συγκρατήθηκε από τη Σάρρα, με αποτέλεσμα η Άγαρ να φύγει, έως ότου ο άγγελος συγκράτησε την Άγαρ από το να φύγει και της είπε να επιστρέψει. Μετά τη γέννηση του Ισαάκ, η έριδα της Άγαρ και της Σάρρας συνεχίσθηκε, έως ότου ο Αβραάμ εξέβαλε τη δούλη, επιβάλλοντας έτσι επάνω της έναν ακόμη περιορισμό.

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

Οι τέσσερις άγγελοι του Ισλάμ ελευθερώθηκαν κατά την έναρξη της προφητείας των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών της Αποκάλυψης, κεφάλαιο 9, εδάφιο 15, και κατόπιν συγκρατήθηκαν στις 11 Αυγούστου 1840.

And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

Και ὁ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ἤκουσα μία φωνὴ ἐκ τῶν τεσσάρων κεράτων τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου, τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, λέγουσαν πρὸς τὸν ἕκτον ἄγγελον, ὃς εἶχεν τὴν σάλπιγγα· Λῦσον τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, τοὺς δεδεμένους ἐπὶ τῷ μεγάλῳ ποταμῷ Εὐφράτῃ. Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, οἵτινες ἦσαν ἡτοιμασμένοι διὰ μίαν ὥραν, καὶ ἡμέραν, καὶ μῆνα, καὶ ἐνιαυτόν, ἵνα θανατώσωσι τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων. Ἀποκάλυψις 9:13–15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

Αφού το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο εξαπολύθηκε για να επιτεθεί κατά την 11η Σεπτεμβρίου, ο George W. Bush εγκαινίασε τον παγκόσμιο πόλεμό του κατά της τρομοκρατίας και επέβαλε έναν περιορισμό στο Ισλάμ. Η πρώτη μνεία του Ισμαήλ, του συμβόλου του Ισλάμ, προσδιορίζει ότι οι απόγονοι του Ισμαήλ θα ήσαν εναντίον παντός ανθρώπου και ότι πας άνθρωπος θα ήτο εναντίον αυτών.

And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

Και ο άγγελος του Κυρίου είπε προς αυτήν: Ιδού, είσαι έγκυος και θέλεις γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομά αυτού Ισμαήλ· διότι ο Κύριος ήκουσε την ταλαιπωρίαν σου. Και αυτός θέλει είσθαι άνθρωπος άγριος· η χείρ αυτού θέλει είσθαι εναντίον πάντων, και η χείρ πάντων εναντίον αυτού· και θέλει κατοικεί ενώπιον πάντων των αδελφών αυτού. Γένεσις 16:11, 12.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

Το Ισλάμ είναι η δύναμη στο τέλος του κόσμου εναντίον της οποίας θα είναι «η χείρ παντός ανθρώπου», και το Ισλάμ θα είναι εναντίον παντός ανθρώπου, ακριβώς όπως αυτό εκπληρώνεται τελείως σήμερα. Το ιδιαίτερο έργο του Ισλάμ ως συμβόλου της προφητείας είναι να επιφέρει έναν παγκόσμιο πόλεμο. Το θέμα αυτό επιβεβαιώνεται από την ιστορία του Ηλία, του Ιωάννη του Βαπτιστή και παριστάνεται ως «η οργή των εθνών» στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

“‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

«Η έναρξη εκείνου του καιρού θλίψεως», που αναφέρεται εδώ, δεν αναφέρεται στον καιρό κατά τον οποίο θα αρχίσουν να εκχύνονται οι πληγές, αλλά σε μια σύντομη περίοδο ακριβώς πριν από την έκχυσή τους, ενώ ο Χριστός βρίσκεται στο αγιαστήριο. Κατά τον καιρό εκείνο, ενώ το έργο της σωτηρίας πλησιάζει στην ολοκλήρωσή του, θλίψη θα επέρχεται επί της γης, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται, ώστε να μη ματαιώσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατά τον καιρό εκείνο η «όψιμη βροχή», ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, θα έλθει, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους ώστε να σταθούν κατά την περίοδο κατά την οποία θα εκχυθούν οι επτά τελευταίες πληγές». Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

Κατά τις «ημέρες» κατά τις οποίες πέφτει η όψιμη βροχή, ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία της δόξας Του, όπως αυτή παριστάνεται στο βιβλίο του Δανιήλ.

And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

Και εν ταις ημέραις των βασιλέων τούτων ο Θεός του ουρανού θέλει αναστήσει βασιλείαν, ήτις εις τον αιώνα δεν θέλει φθαρή· και η βασιλεία δεν θέλει αφεθή εις άλλον λαόν, αλλ’ αυτή θέλει κατασυντρίψει και αφανίσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, και αυτή θέλει διαμένει εις τους αιώνας. Δανιήλ 2:44.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

Κατά τις «ημέρες» κατά τις οποίες ο Χριστός εγκαθιδρύει τη βασιλεία της δόξας Του, εκείνοι που είναι το «στέμμα» της δόξας του Χριστού αντιπαραβάλλονται προς τους μέθυσους που φέρουν το «στέμμα» της υπερηφανείας. Το «όραμα» του Αββακούμ, το οποίο έπρεπε να γραφεί και να καταστεί σαφές επάνω σε «πλάκες», απεικονίζει παραστατικά την ιστορική μαρτυρία των θεμελιωδών αληθειών του Αντβεντισμού. Στη μαρτυρία του Αββακούμ, οι δύο τάξεις του Ιωήλ, είτε της «υπερηφανείας» είτε της «δόξας», παριστάνονται ως μία τάξη ανθρώπων που είτε —δικαιώνονται διά της πίστεως είτε— επαίρονται εν υπερηφανείᾳ. Το τέταρτο εδάφιο του δευτέρου κεφαλαίου απευθύνεται στις δύο αυτές τάξεις και αυτές παραλληλίζονται με την κλασική απεικόνιση του Φαρισαίου και του Τελώνου. Ο Τελώνης επέστρεψε στον οίκο του δεδικαιωμένος, ενώ η «ψυχή» του Φαρισαίου «δεν είναι ευθεία», διότι «επήρθη».

Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

Ἰδοὺ, ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, ἥτις ἐπαίρεται, δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐν αὐτῷ· ὁ δὲ δίκαιος θέλει ζήσει διὰ τῆς πίστεως αὐτοῦ. Ἀββακοὺμ 2:4.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

Στο επόμενο εδάφιο ο Αββακούμ προσδιορίζει την τάξη εκείνη, της οποίας οι καρδιές υψώνονται από υπερηφάνεια, ως μεθυσμένη, συνδέοντας έτσι τους μεθυσμένους του Ησαΐα και του Αββακούμ με την «υπερηφάνεια».

Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

Ναι, ακόμη, επειδή παραβαίνει εξαιτίας του οίνου, είναι άνθρωπος υπερήφανος, και δεν μένει στον οίκο του· ο οποίος πλαταίνει την επιθυμία του όπως ο άδης, και είναι ως θάνατος, και δεν δύναται να χορτασθεί, αλλά συνάγει προς εαυτόν πάντα τα έθνη, και επισωρεύει προς εαυτόν όλους τους λαούς. Αββακούμ 2:5.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

Αξίζει να ενθυμούμαστε ότι τα εδάφια αυτά στον Αββακούμ δεν εκπληρώθηκαν μόνο στην ιστορία των Μιλλεριτών, αλλά η εκπλήρωσή τους αποτέλεσε κοινό θέμα τόσο της Έλλεν Γουάιτ όσο και των πρώτων πρωτοπόρων του Αντβεντισμού. Εκείνοι που δικαιώθηκαν διά της πίστεως η οποία παριστάνεται στο εδάφιο τέσσερα της ιστορίας των Μιλλεριτών ήταν όσοι υπέμειναν την κρίση της πρώτης απογοητεύσεως, η οποία σηματοδότησε τόσο τον χρόνο της βραδύτητος όσο και την άφιξη του αγγέλματος του δευτέρου αγγέλου που ανήγγελλε την πτώση της Βαβυλώνος. Οι Μιλλερίτες κατανόησαν, μέσα σε εκείνη τη δοκιμαστική ιστορία, ότι ο πρώην λαός της διαθήκης, ο οποίος ιστορικώς είχε υπάρξει Προτεστάντες, είχε καταστεί οι θυγατέρες της Βαβυλώνος. Οι Προτεστάντες εκείνοι ήσαν Προτεστάντες που παριστάνονται από την εκκλησία των Σάρδεων, αντιπροσωπεύοντας έναν λαό της διαθήκης, διότι είχαν «όνομα», σύμβολο τόσο χαρακτήρος όσο και σχέσεως διαθήκης, αλλά ήσαν νεκροί.

And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

Και προς τον άγγελο της εκκλησίας εν Σάρδεσι γράψον· Ταύτα λέγει εκείνος που έχει τα επτά Πνεύματα του Θεού και τους επτά αστέρας· γνωρίζω τα έργα σου, ότι έχεις όνομα ότι ζεις, και είσαι νεκρός. Αποκάλυψις 3:1.

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

Κατά τη δοκιμαστική διαδικασία του 1844, η οποία άρχισε στις 19 Απριλίου και κατόπιν έληξε στις 22 Οκτωβρίου, όσοι απέτυχαν στη δοκιμασία υψώθηκαν με υπερηφάνεια· και αν απλώς διαβάζαμε τα εδάφια που ακολουθούν το πέμπτο εδάφιο, το γνώρισμα της ανθρώπινης υπερηφάνειας εκεί παραδειγματίζεται με μια απεικόνιση παπικής αλαζονείας και αυτοεξύψωσης. Καταλήγει στο εδάφιο είκοσι, όπου διακηρύσσεται ότι ο Κύριος είναι στον άγιό Του ναό· ας σιωπά ενώπιόν Του όλη η γη.

But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

Ἀλλ’ ὁ Κύριος εἶναι ἐν τῷ ἁγίῳ ναῷ αὐτοῦ· πᾶσα ἡ γῆ ἀς σιωπᾷ ἐνώπιον αὐτοῦ. Ἀββακοὺμ 2:20.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

Το δεύτερο εδάφιο του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ προσδιορίζει την πρώτη απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844, και το κεφάλαιο ολοκληρώνεται στο εδάφιο είκοσι, το οποίο επισημαίνει με σαφήνεια την 22α Οκτωβρίου 1844, όταν ο Κύριος ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του.

Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

Τέσσερις Ελεύσεις στις 22 Οκτωβρίου 1844 (γραμμή επί γραμμή)

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

«Η έλευση του Χριστού ως του αρχιερέως μας στα Άγια των Αγίων, για τον καθαρισμό του αγιαστηρίου, όπως παρουσιάζεται στο Δανιήλ 8:14· η έλευση του Υιού του ανθρώπου προς τον Παλαιό των Ημερών, όπως εκτίθεται στο Δανιήλ 7:13· και η έλευση του Κυρίου στον ναό Του, όπως προελέχθη από τον Μαλαχία, είναι περιγραφές του αυτού γεγονότος· και τούτο παριστάνεται επίσης από την έλευση του νυμφίου στον γάμο, όπως περιγράφεται από τον Χριστό στην παραβολή των δέκα παρθένων, στο Ματθαίος 25.» Η Μεγάλη Διαμάχη, σ. 426.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

Τα εδάφια τρία και τέσσερα προσδιορίζουν τις δύο τάξεις που παράγονται κατά τη διαδικασία της δοκιμασίας από το εδάφιο δύο έως το εδάφιο είκοσι, τη διαδικασία της δοκιμασίας από τις 19 Απριλίου 1844 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844. Τα εδάφια τέσσερα έως δεκαεννέα απευθύνονται στην παπική εξουσία, με εξαίρεση το εδάφιο δεκατέσσερα, το οποίο αναφέρεται στην ιστορία που ακολουθεί την κάθοδο του αγγέλου του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως στο 9/11.

For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

Διότι η γη θα πληρωθεί από τη γνώση της δόξας του Κυρίου, καθώς τα ύδατα καλύπτουν τη θάλασσα. Αββακούμ 2:14.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

Κατά τη διαδικασία δοκιμασίας του δευτέρου αγγέλου στην ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος, αναπτύχθηκαν δύο τάξεις προσκυνητών, οι οποίες κατόπιν φανερώθηκαν κατά την κρίση της 22ας Οκτωβρίου 1844. Ο χαρακτήρας των ασεβών στο χωρίο είναι ο χαρακτήρας του παπισμού, και κατά την περίοδο εκείνης της δοκιμασίας οι πιστοί Μιλλερίτες κατέληξαν να διακηρύττουν, σε συμφωνία με το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου, ότι η Προτεσταντική εκκλησία είχε καταστεί οι θυγατέρες της Ρώμης μέσω της απόρριψης του Μιλλεριτικού αγγέλματος. Η διαμάχη που εκτυλίχθηκε από την έναρξη στις 19 Απριλίου έως τη λήξη στις 22 Οκτωβρίου είναι ο τόπος όπου ο χαρακτήρας είτε ως υπερήφανος πότης του οίνου της Βαβυλώνος, όπως ήταν ο Βαλτάσαρ, είτε ως κάποιος ο οποίος, όπως ο Δανιήλ ενώπιον του Βαλτάσαρ, εδικαιώθη διά της πίστεώς του. Αυτή η διαμάχη είναι εκεί όπου εκτυλίσσεται το δράμα που αφυπνίζει τον κόσμο στις αιώνιες πραγματικότητες που συνδέονται με το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Το υπόβαθρο του μεθυσμένου έναντι του δικαιωμένου τίθεται εντός του πλαισίου του επιχειρήματος περί του πώς ο κόσμος φωτίζεται ως προς τα ζητήματα: «Διότι η γη θέλει πληρωθή από της γνώσεως της δόξης του Κυρίου, καθώς τα ύδατα καλύπτουσι τη θάλασσαν.» Αυτή η φώτιση άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

Κατά το τέλος της ιστορίας που παριστάνεται στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ, ο Κύριος ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του στις 22 Οκτωβρίου 1844. Το έπραξε σε εκπλήρωση της προφητείας την οποία παρουσίασε ως Παλμωνί στο εδάφιο δεκατέσσερα του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ.

Palmoni

Παλαμωνί

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

Τη δεκάτη ημέρα του εβδόμου μηνός του βιβλικού ημερολογίου, η οποία το 1844 συνέπεσε με την εικοστή δευτέρα ημέρα του δεκάτου μηνός, εκπληρώθηκε το Αββακούμ 2:20, και ο συμβολικός αριθμός «220» δύναται να διακριθεί στο «κεφάλαιο και εδάφιο» που προσδιορίζει μία οικονομική μεταβολή στο έργο του Χριστού στο επουράνιο αγιαστήριο. Ένα προφητικό γνώρισμα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι ότι είναι εκείνοι οι οποίοι ακολουθούν το Αρνίον όπου αν υπάγη. Το να ακολουθεί κανείς τον Χριστό σημαίνει να Τον ακολουθεί στον Λόγο Του.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

Στον Λόγο Του, ο αριθμός «220» συμβολικά αντιπροσωπεύει τον συνδυασμό της θεότητας και της ανθρωπότητας, και ακριβώς το έργο που ο Χριστός άρχισε κατά την ημερομηνία εκείνη ήταν το έργο της ένωσης της θεότητάς Του με την ανθρωπότητα. Το 1844, κατά την εικοστή δεύτερη ημέρα του δεκάτου μηνός, ή συμβολικά είκοσι δύο επί δέκα που ισούται με «220» (22 X 10 = 220), ή θα μπορούσατε να πείτε, κατά αυτήν ακριβώς την ημερομηνία που συμβολικά ισοδυναμεί με το «220», το Αββακούμ «2:20» εκπληρώθηκε, καθώς ο Χριστός μετακινήθηκε από τα Άγια στα Άγια των Αγίων για να αρχίσει την ερευνητική κρίση.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

Ο Παλμώνι, ο Θαυμαστός Αριθμητής, βρίσκεται εντός του «ερωτήματος και της απαντήσεως» που αποτελεί τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού, και οι περισσότεροι Αντβεντιστές αγνοούν πλήρως αυτήν την αλήθεια.

“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

«Το εδάφιο της Γραφής το οποίο, περισσότερο από κάθε άλλο, είχε αποτελέσει τόσο το θεμέλιο όσο και τον κεντρικό στύλο της Αντβεντιστικής πίστης ήταν η διακήρυξη: “Ἕως διακοσίας χιλιάδας καὶ τριακοσίας ἑσπέρας καὶ πρωΐας· τότε τὸ ἁγιαστήριον θέλει καθαρισθῆ.” [Daniel 8:14.]» The Great Controversy, 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

Το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα, παρουσιάζει ένα ερώτημα στο εδάφιο δεκατρία, το οποίο ακολουθείται από μια απάντηση στο εδάφιο δεκατέσσερα. Η εβραϊκή λέξη Παλμωνί αποδίδεται ως «εκείνος ο κάποιος άγιος» στο εδάφιο δεκατρία, και το συγκεκριμένο αυτό όνομα του Χριστού σημαίνει ο Θαυμαστός Αριθμητής ή ο Αριθμητής των Μυστηρίων.

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

Όταν η Έλλεν Γουάιτ προσδιορίζει ότι το εδάφιο δεκατέσσερα είναι ο κεντρικός στύλος και το θεμέλιο του Αντβεντισμού, θέτει τη θεία έμφαση στο ερώτημα και στην απάντηση αυτών των δύο εδαφίων, πράγμα που απαιτεί ο Χριστός, ως ο Θαυμαστός Αριθμητής, να είναι το πρωταρχικό σημείο αναφοράς. Η αδελφή Γουάιτ επανειλημμένως τόνιζε τη σπουδαιότητα του να θεωρείται ο Χριστός ως η κεντρική αλήθεια κάθε περικοπής, και στα εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα υπάρχει άμεση εμφάνιση του Χριστού — «εκείνος ο κάποιος άγιος» — ο οποίος είναι ο Παλμονί.

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

Όταν ο Αντβεντισμός απέρριψε το «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι το 1863, έκλεισε τα μάτια του στον Παλμώνι, διότι η προφητική δομή της ερώτησης και της απάντησης βασίζεται στη σχέση μεταξύ των «επτά καιρών» του Μωυσή και των «δύο χιλιάδων τριακοσίων ημερών» του Δανιήλ. Η προφητική σχέση των «επτά καιρών» του Μωυσή, δηλαδή δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, και των «δύο χιλιάδων τριακοσίων εσπερινών και πρωινών» του Δανιήλ, δηλαδή δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, θεμελιώνεται στον χρόνο, ο οποίος παριστάνεται με αριθμούς, και ο Θαυμαστός Αριθμητής βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της ερώτησης και της απάντησης, που αποτελούν τον κεντρικό στύλο του Αντβεντισμού. Όσοι ενδέχεται να έχουν διαβάσει τα συγγράμματα του Ιώσηπου ίσως θυμούνται τα λογικά του επιχειρήματα με τα οποία προσδιόριζε δύο ιδιαίτερα πράγματα που δημιουργήθηκαν από τον Θεό. Το ένα ήταν η εβραϊκή γλώσσα και το άλλο ο μετρήσιμος χρόνος, ο οποίος με τη σειρά του απαιτεί τα μαθηματικά.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

Το δέκατο τρίτο εδάφιο θέτει το ερώτημα: «Ἕως πότε;» Το εδάφιο δεν ρωτά «πότε», αλλά «ἕως πότε;» Το αν το ερώτημα αφορά διάρκεια (ἕως πότε;) ή αν αφορά μια χρονική στιγμή (πότε;) είναι ουσιώδες για την ορθή κατανόηση. Η απάντηση στο ερώτημα του δέκατου τετάρτου εδαφίου είτε προσδιορίζει μια χρονική στιγμή είτε μια χρονική περίοδο, και ενδεχομένως αμφότερα· όμως, οποιαδήποτε κι αν είναι η απάντηση, πρέπει να τοποθετηθεί εντός του πλαισίου του ερωτήματος του δέκατου τρίτου εδαφίου. Το να ορθοτομεί κανείς τον λόγο, δηλαδή να κατανοεί ορθά την απάντηση του δέκατου τετάρτου εδαφίου, απαιτεί ορθή κατανόηση του πλαισίου του ερωτήματος. Είναι «πότε» ή «τότε»;

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

Οι μέθυσοι του Εφραΐμ διδάσκουν αορίστως ότι το εδάφιο δεκατέσσερα προσδιορίζει ένα χρονικό σημείο, το οποίο ταυτίζουν με την 22α Οκτωβρίου 1844, και όταν το πράττουν αυτό ενδέχεται κάλλιστα να παραπέμπουν στο απόσπασμα που μόλις παραθέσαμε από το Η Μεγάλη Διαμάχη, αλλά ο Λόγος του Θεού ουδέποτε μεταβάλλεται και ουδέποτε αποτυγχάνει. Το ερώτημα «έως πότε» προσδιορίζει διάρκεια, όχι ένα χρονικό σημείο. Η 22α Οκτωβρίου 1844 σηματοδότησε την έναρξη της περιόδου της ανακριτικής κρίσεως, και οι αλήθειες που συνδέονται με εκείνο το έργο αντιπροσωπεύουν το αιώνιο ευαγγέλιο και είναι πολύ σπουδαιότερες από απλώς την ημερομηνία κατά την οποία αυτό άρχισε.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

Η εβραϊκή γραμματική είναι σαφής, και η ίδια ακριβώς σημασία αποδόθηκε στη Μετάφραση του Βασιλέως Ιακώβου. Όχι μόνο η γραμματική τοποθετεί σαφώς το ερώτημα στο πλαίσιο της διάρκειας, αλλά η ερώτηση «έως πότε» είναι σύμβολο της βιβλικής προφητείας. Μπορεί να αποδειχθεί βάσει πολλών μαρτύρων ότι η ερώτηση «έως πότε», ως σύμβολο, αντιπροσωπεύει την ιστορία από την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής. Πρώτα θα εξετάσουμε το σύμβολο του «έως πότε» προτού επιστρέψουμε στον Παλμωνί και στον Ιωήλ.

How Long? Isaiah Six

Ἕως πότε; Ἠσαΐας Ἕξ

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

Στο έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα, εδάφιο τρία, οι άγγελοι διακηρύσσουν ότι όλη η γη είναι πλήρης της δόξας του Θεού.

And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

Και ἐκραύγαζεν ὁ εἷς πρὸς τὸν ἄλλον, καὶ ἔλεγε· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πᾶσα ἡ γῆ εἶναι πλήρης τῆς δόξης αὐτοῦ. Ησαΐας 6:3.

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

Η Αδελφή Ουάιτ συνδέει την κάθοδο του αγγέλου της Αποκάλυψης δεκαοκτώ με τους αγγέλους του εδαφίου τρία.

“As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

«Καθώς αυτοί [οι άγγελοι] ατενίζουν το μέλλον, όταν ολόκληρη η γη θα πληρωθεί με τη δόξα Του, ο θριαμβευτικός ύμνος αίνου αντιλαλεί από τον έναν προς τον άλλον με μελωδική ψαλμωδία: “Άγιος, άγιος, άγιος είναι ο Κύριος των Δυνάμεων.”» Review and Herald, 22 Δεκεμβρίου 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

Ο Ησαΐας βρίσκεται στο 9/11 και ρωτά: «Ἕως πότε;» πρέπει να παρουσιάζει το μήνυμα του 9/11 σε έναν λαό Λαοδικέων που δεν επιθυμεί να δει ούτε να ακούσει. Του λέγεται ότι πρέπει να επιμείνει έως ότου οι πόλεις ερημωθούν, και η καταστροφή των πόλεων, η οποία αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής, όταν η εθνική αποστασία ακολουθείται από την εθνική καταστροφή.

Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

Και είπα, Κύριε, έως πότε; Και απεκρίθη: Έως ότου αι πόλεις ερημωθώσιν, ώστε να μη υπάρχει κάτοικος, και αι οικίαι, ώστε να μη υπάρχει άνθρωπος, και η γη καταστή τελείως έρημος, και ο Κύριος απομακρύνη τους ανθρώπους εις τόπον μακράν, και υπάρχη μεγάλη εγκατάλειψις εν μέσω της γης. Πλην έτι εν αυτή θέλει υπάρχει δέκατον, και θέλει επιστρέψει, και θέλει καταφαγωθή· ως τερέβινθος και ως δρυς, των οποίων η ουσία μένει εν αυτοίς όταν ρίπτωσι τα φύλλα αυτών, ούτω το άγιον σπέρμα θέλει είσθαι η ουσία αυτής. Ησαΐας 6:11–13.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

Στις 9/11, όταν η γη εφωτίσθη με τη δόξα του Θεού, ο Ησαΐας χρίζεται για να παρουσιάσει το μήνυμα της όψιμης βροχής και ερωτά: «ἕως πότε;» πρέπει να παρουσιάζει το μήνυμα των 9/11 σε ανθρώπους των οποίων η καρδία έχει παχυνθεί; Η απάντηση είναι: «ἕως οὗ» ο νόμος της Κυριακής, όταν θα υπάρξει «μεγάλη εγκατάλειψη εν μέσω της γης». Η «μεγάλη εγκατάλειψη» επιτελείται από τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, τον οποίον ο Ησαΐας, στο εικοστό δεύτερο κεφάλαιο, παριστάνει ως Σεβνά.

Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

Ἰδοὺ, ὁ Κύριος θὰ σὲ μεταφέρει ἀσφαλῶς εἰς αἰχμαλωσίαν μεγάλην, καὶ βεβαίως θὰ σὲ περισκεπάσῃ. Βεβαίως θὰ σὲ περιδινήσῃ καὶ θὰ σὲ ἐκσφενδονίσῃ ὡς σφαῖραν εἰς γῆν πλατεῖαν· ἐκεῖ θὰ ἀποθάνῃς, καὶ ἐκεῖ τὰ ἅρματα τῆς δόξης σου θὰ γίνωσιν ἡ αἰσχύνη τοῦ οἴκου τοῦ κυρίου σου. Καὶ θὰ σὲ ἐκβάλω ἀπὸ τὸ ἀξίωμά σου, καὶ ἀπὸ τὴν θέσιν σου θὰ σὲ καταβιβάσῃ. Ἠσαΐας 22:17–19.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

Ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός εγκαταλείπει την αλήθεια κατά τον νόμο της Κυριακής και εκεί «ανατρέπεται», όπως παριστάνεται στο Δανιήλ κεφάλαιο ένδεκα, εδάφιο σαράντα ένα.

He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

Καὶ θὰ εἰσέλθῃ ἐπίσης εἰς τὴν ἔνδοξον γῆν, καὶ πολλαὶ χώραι θὰ καταβληθοῦν· ἀλλὰ αὗται θὰ διαφύγουν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ, ὁ Ἐδὼμ, καὶ ὁ Μωάβ, καὶ τὸ ἐξαίρετον τῶν υἱῶν Ἀμμών. Δανιήλ 11:41.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

Όταν ο Ησαΐας ρωτά «έως πότε», του λέγεται να παρουσιάζει το μήνυμα στον Αντβεντισμό έως και τον νόμο της Κυριακής, όταν οι «πολλοί» του Δανιήλ ένδεκα εδάφιο σαράντα ένα θα «ανατραπούν», όταν θα εγκαταλείψουν το Σάββατο και τον Θεό. Τότε θα εξεμεσθούν από το στόμα του Κυρίου, όπως παριστάνεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, όπου όλα τα βιβλία της Βίβλου συναντώνται και καταλήγουν, και όπου ο Σεβνά του Ησαΐα είκοσι δύο «βιαίως» εκσφενδονίζεται «σαν σφαίρα σε ευρύχωρη χώρα», καθώς «απομακρύνονται» «πολύ μακριά».

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

Κατά την εκείνη χρονική περίοδο, το υπόλοιπο, το οποίο παριστάνεται ως «δέκατον» (δηλαδή δεκάτη), «επιστρέφει»· οι οποίοι, στο χωρίο, παραβάλλονται με δένδρα που έχουν «ουσία» η οποία παραμένει όταν τα φύλλα απορρίπτονται. Τα «φύλλα» αντιπροσωπεύουν την ομολογία στον προφητικό συμβολισμό. Όταν ο Αντβεντισμός φθάσει στον νόμο της Κυριακής και αποδεχθεί την πρώτη ημέρα της εβδομάδος στη θέση του Σαββάτου του Θεού, τότε θα αποβάλει τα φύλλα της «ομολογίας» του και δεν θα ισχυρίζεται πλέον ότι τηρεί το Σάββατο του Θεού, την εβδόμη ημέρα.

“The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

«Η καταδίκη της συκής υπήρξε μια παραβολή εν πράξει. Εκείνο το άκαρπο δέντρο, που επιδείκνυε το επιτηδευμένο του φύλλωμα μπροστά στο ίδιο το πρόσωπο του Χριστού, ήταν σύμβολο του ιουδαϊκού έθνους. Ο Σωτήρας επιθυμούσε να καταστήσει σαφές στους μαθητές Του την αιτία και τη βεβαιότητα της καταστροφής του Ισραήλ. Για τον σκοπό αυτό προσέδωσε στο δέντρο ηθικές ιδιότητες και το κατέστησε ερμηνευτή της θείας αλήθειας. Οι Ιουδαίοι διακρίνονταν από όλα τα άλλα έθνη, ομολογώντας υποταγή στον Θεό. Είχαν τύχει ιδιαιτέρας ευνοίας από Αυτόν και αξίωναν για τον εαυτό τους δικαιοσύνη ανώτερη από κάθε άλλον λαό. Αλλά είχαν διαφθαρεί από την αγάπη του κόσμου και την πλεονεξία του κέρδους. Καυχώνταν για τη γνώση τους, αλλά αγνοούσαν τις απαιτήσεις του Θεού και ήταν πλήρεις υποκρίσεως. Όπως το άκαρπο δέντρο, άπλωναν ψηλά τους επιτηδευμένους κλάδους τους, εύρωστοι στην όψη και ωραίοι στο μάτι, αλλά δεν απέδιδαν «τίποτε παρά φύλλα». Η ιουδαϊκή θρησκεία, με τον μεγαλοπρεπή ναό της, τα ιερά θυσιαστήριά της, τους μιτροφόρους ιερείς της και τις επιβλητικές τελετές της, ήταν πράγματι ωραία ως προς την εξωτερική της εμφάνιση, αλλά η ταπεινοφροσύνη, η αγάπη και η αγαθοεργία έλειπαν.»

“All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

«Όλα τα δέντρα στον συκεώνα ήταν στερημένα από καρπό· αλλά τα άφυλλα δέντρα δεν δημιουργούσαν καμία προσδοκία και δεν προκαλούσαν καμία απογοήτευση. Με τα δέντρα αυτά παριστάνονταν τα Έθνη. Ήταν τόσο στερημένα ευσέβειας όσο και οι Ιουδαίοι· αλλά δεν είχαν ομολογήσει ότι υπηρετούσαν τον Θεό. Δεν προέβαλλαν καυχησιολογικές αξιώσεις αγαθότητας. Ήταν τυφλοί στα έργα και στις οδούς του Θεού. Γι’ αυτούς ο καιρός των σύκων δεν είχε ακόμη έλθει. Εξακολουθούσαν ακόμη να περιμένουν μια ημέρα που θα τους έφερνε φως και ελπίδα. Οι Ιουδαίοι, που είχαν λάβει μεγαλύτερες ευλογίες από τον Θεό, θεωρούνταν υπόλογοι για την κατάχρηση αυτών των δωρεών. Τα προνόμια για τα οποία καυχώνταν απλώς αύξαναν την ενοχή τους.» The Desire of Ages, σσ. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

Κατά τον νόμο της Κυριακής, η διακήρυξη του Λαοδικειανού Αντβεντισμού ότι είναι ο λαός της διαθήκης του Θεού εκλείπει, καθώς αποδέχεται το σημείο της διαθήκης του θανάτου και απορρίπτει τη σφραγίδα της διαθήκης της ζωής. Τότε αποβάλλουν τα φύλλα της ομολογίας τους, και εκείνο που τίθεται σε θέα είναι ένα υπόλοιπο, το οποίο αντιπροσωπεύεται από τον Ησαΐα, ο οποίος κατά την 9/11 «επέστρεψε» στις αρχαίες τρίβους, κατόπιν ταπεινώθηκε έως το χώμα όταν αυτοί (ο Ησαΐας) συνειδητοποίησαν τη διεφθαρμένη του εμπειρία, και στη συνέχεια καθαρίσθηκε με άνθρακα από επάνω στο θυσιαστήριο. Η Αδελφή Γουάιτ μάς πληροφορεί ότι ο άνθρακας από το θυσιαστήριο αντιπροσωπεύει τον καθαρισμό, αλλά ο καθαρισμός είναι απλώς εκείνο που επιτελείται όταν ο άνθρακας αγγίζει τα χείλη του Ησαΐα.

“The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

«Ο πυρακτωμένος άνθρακας είναι συμβολικός του εξαγνισμού. Εάν αγγίξει τα χείλη, κανένας ακάθαρτος λόγος δεν θα εξέλθει από αυτά. Ο πυρακτωμένος άνθρακας συμβολίζει επίσης τη δύναμη των προσπαθειών των δούλων του Κυρίου». Review and Herald, 16 Οκτωβρίου 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

Οι «άνθρακες» από το θυσιαστήριο που ρίπτονται στη γη κατά τις έσχατες ημέρες είναι οι άνθρακες που ρίπτονται στη γη όταν ανοίγεται η έβδομη και τελική σφραγίδα στα πρώτα πέντε εδάφια του ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Ο Ησαΐας, και συνεπώς οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, καθαρίζονται από τον άνθρακα που αγγίζει τα χείλη τους, αλλά ο «άνθρακας» είναι ένα μήνυμα. Αγγίζει τα χείλη τους όταν λαμβάνουν το βιβλίο από το χέρι του αγγέλου και το κατατρώγουν.

Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

Ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστιν. Ἰωάννης 17:17.

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

Εκείνοι που «επιστρέφουν» και γίνονται το υπόλοιπο (κατάλοιπο) παριστάνονται ως οι βαλανιδιές και τα τερέβινθα δένδρα· και καθώς ο Χριστός είχε «επενδύσει το δένδρο με ηθικές ιδιότητες και το είχε καταστήσει ερμηνευτή της θείας αλήθειας», τα δένδρα του Ησαΐα έχουν μέσα τους την «ηθική ιδιότητα», όπως αυτή παρίσταται από την «ουσία». Η ουσία παραμένει με τα δένδρα, ακόμη και όταν εκείνοι που ήταν μόνον φύλλα ομολογίας απορρίπτονται. Ο «άγιος σπόρος» είναι η «ουσία», και ο Χριστός είναι ο «άγιος σπόρος» της προφητείας. Τα δένδρα αυτά, τα οποία παριστάνονται ως το υπόλοιπο και επίσης από τον ίδιο τον Ησαΐα στο έκτο κεφάλαιο, αντιπροσωπεύουν ανθρώπους και επομένως την ανθρωπότητα, και ο άγιος σπόρος αντιπροσωπεύει τη θεότητα. Έτσι, το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα προσδιορίζει τον καθαρισμό του Αντβεντισμού από την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής, και οι λεπτομέρειες που ο Ησαΐας συνεισφέρει σε εκείνη την προφητική ιστορία παριστάνονται όλες με την ερώτησή του «έως πότε». Για τον Ησαΐα, η απάντηση στο «έως πότε» ήταν από την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής.

How Long? 1840–1844

Πόσο Καιρό; 1840–1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

Η 11η Αυγούστου 1840 προεικόνιζε την 11η Σεπτεμβρίου, και με την προφητική ιστορία από την 11η Αυγούστου 1840 έως την 22α Οκτωβρίου 1844 έλαβε χώρα η μάχη του Όρους Καρμήλου μεταξύ του Ηλία και των προφητών της Ιεζάβελ. Τελικώς, οι προφήτες του Βάαλ αποδείχθηκαν ψευδοπροφήτες και εκτελέστηκαν από τον Ηλία, αλλά ήδη από την αρχή της αντιπαράθεσης ο Ηλίας έθεσε το ερώτημα: «έως πότε» χωλαίνετε μεταξύ δύο φρονημάτων;

And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

Καὶ ἦλθεν ὁ Ἠλίας πρὸς πάντα τὸν λαόν καὶ εἶπεν· Ἕως πότε χωλανετε μεταξύ δύο φρονημάτων; ἐὰν ὁ Κύριος εἶναι ὁ Θεός, ἀκολουθεῖτε αὐτόν· ἀλλ’ ἐὰν ὁ Βάαλ, τότε ἀκολουθεῖτε αὐτόν. Καὶ ὁ λαὸς οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ λόγον. Τότε εἶπεν ὁ Ἠλίας πρὸς τὸν λαόν· Ἐγώ, μόνον ἐγώ, ἀπέμεινα προφήτης τοῦ Κυρίου· οἱ δὲ προφῆται τοῦ Βάαλ εἶναι τετρακόσιοι πεντήκοντα ἄνδρες. Αʹ Βασιλειῶν 18:21, 22.

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

Ο Ηλίας βρίσκεται στην 11η Αυγούστου 1840, ρωτώντας εκείνη τη γενεά αν το Μιλλεριτικό μήνυμα είναι αληθινό ή ψευδές. Είναι ένα ακόμη μήνυμα προς τη Λαοδίκεια, όπως ήταν και το Ησαΐας έξι.

“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

«Χιλιάδες οδηγήθηκαν να ασπασθούν την αλήθεια που κηρύχθηκε από τον William Miller, και δούλοι του Θεού ανεγέρθηκαν με το πνεύμα και τη δύναμη του Ηλία για να διακηρύξουν το μήνυμα. Όπως ο Ιωάννης, ο πρόδρομος του Ιησού, εκείνοι που κήρυτταν αυτό το επίσημο μήνυμα ένιωθαν υποχρεωμένοι να βάλουν την αξίνα στη ρίζα του δέντρου και να καλέσουν τους ανθρώπους να φέρουν καρπούς άξιους μετανοίας. Η μαρτυρία τους ήταν τέτοια ώστε να αφυπνίσει και να επηρεάσει ισχυρά τις εκκλησίες και να φανερώσει τον αληθινό τους χαρακτήρα. Και καθώς η επίσημη προειδοποίηση να φύγουν από την επερχόμενη οργή αντηχούσε, πολλοί από εκείνους που ήταν ενωμένοι με τις εκκλησίες δέχθηκαν το θεραπευτικό μήνυμα· είδαν τις αποστασίες τους, και με πικρά δάκρυα μετανοίας και βαθιά οδύνη ψυχής, ταπεινώθηκαν ενώπιον του Θεού. Και καθώς το Πνεύμα του Θεού αναπαυόταν επάνω τους, βοήθησαν να ηχήσει η κραυγή: “Φοβήθητε τον Θεόν και δότε δόξαν εις Αυτόν· διότι ήλθεν η ώρα της κρίσεως Αυτού.”» Early Writings, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

Στη δοκιμαστική ιστορία του 1840 έως 1844, οι Προτεστάντες που απέρριψαν το μήνυμα του Ηλία έγιναν οι θυγατέρες της Ρώμης και παρέδωσαν τον μανδύα του Προτεσταντισμού στον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό. Με τον Ησαΐα και τον Ηλία, έχουμε δύο μάρτυρες οι οποίοι μαρτυρούν το γεγονός ότι το ερώτημα «έως πότε» είναι σύμβολο της ιστορίας που αρχίζει στις 9/11 και τελειώνει με τον νόμο της Κυριακής. Στη Μιλλεριτική ιστορία, η 11η Αυγούστου 1840 αντιστοιχεί προς την 9/11, και η 22α Οκτωβρίου 1844 αντιστοιχεί προς τον νόμο της Κυριακής. Όταν φωτιά κατέβηκε από τον ουρανό και κατέφαγε την προσφορά του Ηλία, οι δώδεκα λίθοι φωτίστηκαν όλοι μαζί με την προσφορά, σηματοδοτώντας έτσι τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ως σημείο, παριστώμενο ως φωτισμένοι λίθοι. Οι ψευδοπροφήτες θανατώθηκαν τότε από τον Ηλία, καθώς και οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο ψευδοπροφήτης, θανατώνονται ως η έκτη βασιλεία κατά τον νόμο της Κυριακής.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

Το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα δίνει έμφαση σε μια διαδικασία δοκιμασίας, εκκαθαρίσεως και εξαγνισμού ανάμεσα στον λαό του Θεού από την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής. Ο Ηλίας απευθύνεται στη Λαοδικειακή στάση του λαού του Θεού, αλλά ταυτόχρονα παρέχει και αποδείξεις για τη διάκριση μεταξύ αληθινού και ψευδούς προφήτη και, κατ’ επέκτασιν, αληθινού ή ψευδούς μηνύματος. Έτσι, αρχίζοντας από τις 11 Αυγούστου 1840 και καταλήγοντας στις 22 Οκτωβρίου 1844, μια προφητική δοκιμασία επήλθε επί των Προτεσταντών της περιόδου των Σάρδεων, και καθώς ακριβώς η φωτιά στο Όρος Κάρμηλος παρήγαγε έναν διαχωρισμό σε δύο τάξεις, δύο τάξεις φανερώθηκαν και το 1844. Η μία τάξη στη διαδικασία της δοκιμασίας ήταν ο λαός της διαθήκης που επρόκειτο σύντομα να γίνει «πρώην», και η άλλη τάξη ήταν ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός, με τον οποίο ο Θεός θα εισερχόταν σε διαθήκη στις 22 Οκτωβρίου 1844. Η περίοδος της δοκιμασίας και του διαχωρισμού είναι η ιστορία του αμπελώνος, καθώς ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός αποδείχθηκε ότι ήταν ο αληθινός προφήτης ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου ο Σαρδιανός Προτεσταντισμός άρχισε να εκπληρώνει τον ρόλο του ως αποστατικός Προτεσταντισμός. Όπως ακριβώς οι προφήτες του Βάαλ αποκαλύφθηκαν ως ψευδείς, έτσι και ο πρώην λαός της διαθήκης αποκαλύφθηκε και κατόπιν προσδιορίσθηκε από τους Μιλλερίτες ως θυγάτηρ της Ρώμης. Η ιστορία του Όρους Κάρμηλος, καθώς και η εκπλήρωση εκείνης της ιστορίας στον καιρό των Μιλλεριτών, παρέχει μια δεύτερη μαρτυρία προς το έκτο κεφάλαιο του Ησαΐα ότι το ερώτημα «έως πότε» αποτελεί σύμβολο της χρονικής περιόδου από την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής.

“‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

«“Κύριε Θεέ τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαάκ καὶ τοῦ Ἰσραήλ,” ἱκετεύει ὁ προφήτης, “ἀς γίνῃ γνωστὸ σήμερα ὅτι σὺ εἶσαι Θεὸς ἐν τῷ Ἰσραήλ, καὶ ὅτι ἐγὼ εἶμαι δοῦλός σου, καὶ ὅτι κατὰ τὸν λόγον σου ἔπραξα πάντα ταῦτα. Ἐπάκουσόν μου, Κύριε, ἐπάκουσόν μου, διὰ νὰ γνωρίσῃ ὁ λαὸς οὗτος ὅτι σὺ εἶσαι Κύριος ὁ Θεός, καὶ ὅτι σὺ ἐπέστρεψες πάλιν τὴν καρδίαν αὐτῶν.”»

“A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

«Σιγή, καταπιεστική μέσα στη σοβαρότητά της, απλώνεται επάνω σε όλους. Οι ιερείς του Βάαλ τρέμουν από τρόμο. Έχοντας επίγνωση της ενοχής τους, αναμένουν ταχεία ανταπόδοση.»

“No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

«Μόλις τελειώνει η προσευχή του Ηλία, φλόγες πυρός, ως λαμπρές αστραπές, καταβαίνουν από τον ουρανό επάνω στο υψωμένο θυσιαστήριο, κατατρώγοντας τη θυσία, γλείφοντας το νερό στο αυλάκι και κατακαίοντας ακόμη και τις πέτρες του θυσιαστηρίου. Η λαμπρότητα της φλόγας φωτίζει το όρος και θαμβώνει τα μάτια του πλήθους. Στις κάτω κοιλάδες, όπου πολλοί παρακολουθούν με αγωνιώδη αναμονή τις κινήσεις εκείνων που βρίσκονται επάνω, η κάθοδος του πυρός διακρίνεται καθαρά, και όλοι εκπλήσσονται από το θέαμα. Μοιάζει με τον στύλο πυρός που στην Ερυθρά Θάλασσα χώρισε τους υιούς του Ισραήλ από το αιγυπτιακό στράτευμα.»

“The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

«Ο λαός επάνω στο όρος πέφτει κατά γης με δέος ενώπιον του αόρατου Θεού. Δεν τολμούν να εξακολουθήσουν να ατενίζουν το πυρ που εστάλη από τον Ουρανό. Φοβούνται μήπως και οι ίδιοι καταναλωθούν· και, ελεγχόμενοι ως προς το καθήκον τους να αναγνωρίσουν τον Θεό του Ηλία ως τον Θεό των πατέρων τους, προς τον οποίον οφείλουν υποταγή, αναφωνούν όλοι μαζί, ως με μία φωνή: “Ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός· ο Κύριος, αυτός είναι ο Θεός.” Με συγκλονιστική καθαρότητα η κραυγή αντηχεί επάνω στο όρος και επαναλαμβάνεται στην πεδιάδα από κάτω. Επιτέλους ο Ισραήλ αφυπνίζεται, απαλλάσσεται από την πλάνη, μετανοεί. Επιτέλους ο λαός βλέπει πόσο βαριά έχει ατιμάσει τον Θεό. Ο χαρακτήρας της λατρείας του Βάαλ, σε αντίθεση με τη λογική λατρεία που απαιτεί ο αληθινός Θεός, αποκαλύπτεται πλήρως. Ο λαός αναγνωρίζει τη δικαιοσύνη και το έλεος του Θεού, ο οποίος απέκρυψε τη δρόσο και τη βροχή έως ότου οδηγηθούν να ομολογήσουν το όνομά Του. Είναι τώρα έτοιμοι να παραδεχθούν ότι ο Θεός του Ηλία είναι υπεράνω κάθε ειδώλου.» Προφήτες και Βασιλείς, 153.

How Long? Moses

Πόσο Ακόμη; Μωυσής

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

Η πρώτη φορά που το συμβολικό ερώτημα «ἕως πότε;» εγείρεται στον προφητικό Λόγο είναι κατά την όγδοη πληγή επί των Αἰγυπτίων, στον καιρό τοῦ Μωυσέως. Ἡ όγδοη πληγή είναι «ἀκρίδες» (σύμβολο τοῦ Ἰσλάμ), οι οποίες φέρονται με «ἀνατολικόν ἄνεμον» (σύμβολο τοῦ Ἰσλάμ).

And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

Καὶ εἰσῆλθον ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἀαρὼν πρὸς τὸν Φαραώ, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν Ἑβραίων· Ἕως πότε θέλεις ἀρνεῖσθαι νὰ ταπεινωθῇς ἐνώπιόν μου; Ἄφες τὸν λαόν μου νὰ ἀπέλθῃ, διὰ νὰ μὲ λατρεύσῃ. Ἐὰν δὲ ἀρνηθῇς νὰ ἀφήσῃς τὸν λαόν μου νὰ ἀπέλθῃ, ἰδοὺ, αὔριον θέλω φέρει τὰς ἀκρίδας εἰς τὰ ὅριά σου· καὶ θέλουσι καλύψει τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, ὥστε νὰ μὴ δύναταί τις νὰ ἴδῃ τὴν γῆν· καὶ θέλουσι καταφάγει τὸ ὑπόλοιπον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον διεσώθη, τὸ ὁποῖον ἔμεινεν εἰς ἐσᾶς ἀπὸ τὴν χάλαζαν, καὶ θέλουσι καταφάγει πᾶν δένδρον τὸ ὁποῖον φύεται δι’ ἐσᾶς ἐκ τοῦ ἀγροῦ· καὶ θέλουσι γεμίσει τὰς οἰκίας σου, καὶ τὰς οἰκίας πάντων τῶν δούλων σου, καὶ τὰς οἰκίας πάντων τῶν Αἰγυπτίων· πράγμα τὸ ὁποῖον οὔτε οἱ πατέρες σου οὔτε οἱ πατέρες τῶν πατέρων σου εἶδον, ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἦσαν ἐπὶ τῆς γῆς μέχρι τῆς ἡμέρας ταύτης. Καὶ ἐστράφη, καὶ ἐξῆλθεν ἀπὸ τοῦ Φαραώ.

And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

Καὶ οἱ θεράποντες τοῦ Φαραὼ εἶπαν πρὸς αὐτόν· Ἕως πότε θέλει οὗτος ὁ ἄνθρωπος εἶσθαι παγὶς εἰς ἡμᾶς; ἄφες τοὺς ἄνδρας νὰ ἀπέλθωσι, διὰ νὰ λατρεύσωσι Κύριον τὸν Θεὸν αὐτῶν· δὲν ἐγνώρισας ἔτι ὅτι ἡ Αἴγυπτος κατεστράφη;

And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

Και ο Μωυσής και ο Ααρών οδηγήθηκαν πάλι στον Φαραώ· και εκείνος τους είπε: Πηγαίνετε, λατρεύσατε τον Κύριο τον Θεό σας· αλλά ποιοι είναι εκείνοι που θα πάνε;

And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

Καὶ εἶπεν ὁ Μωυσῆς· Θὰ ὑπάγωμεν μετὰ τῶν νέων ἡμῶν καὶ μετὰ τῶν πρεσβυτέρων ἡμῶν, μετὰ τῶν υἱῶν ἡμῶν καὶ μετὰ τῶν θυγατέρων ἡμῶν, μετὰ τῶν ποιμνίων ἡμῶν καὶ μετὰ τῶν βοῶν ἡμῶν θὰ ὑπάγωμεν· διότι ὀφείλομεν νὰ ἑορτάσωμεν ἑορτὴν εἰς τὸν Κύριον.

And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· Εἴη ὁ Κύριος οὕτως μεθ’ ὑμῶν, ὡς ἐγὼ θὰ σᾶς ἀφήσω νὰ ἀπέλθητε, καὶ τὰ μικρὰ παιδία σας· προσέξατε· διότι κακὸν εἶναι ἔμπροσθέν σας. Οὐχί οὕτως· ὑπάγετε τώρα ἐσεῖς οἱ ἄνδρες, καὶ λατρεύσατε τὸν Κύριον· διότι τοῦτο ἐζητήσατε. Καὶ ἐξεβλήθησαν ἀπὸ τῆς παρουσίας τοῦ Φαραώ.

And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

Και είπε ο Κύριος προς τον Μωυσήν· Έκτεινον την χείρα σου επί την γην της Αιγύπτου διά τας ακρίδας, διά να επέλθωσιν επί την γην της Αιγύπτου και να καταφάγωσι πάντα τα χόρτα της γης, πάντα όσα αφήκεν το χάλαζον. Και εξέτεινεν ο Μωυσής την ράβδον αυτού επί την γην της Αιγύπτου, και ο Κύριος έφερε ανατολικόν άνεμον επί την γην όλην εκείνην την ημέραν και όλην εκείνην την νύκτα· και όταν έγινε πρωί, ο ανατολικός άνεμος έφερε τας ακρίδας. Και ανέβησαν αι ακρίδες επί πάσαν την γην της Αιγύπτου και εκάθησαν εις πάντα τα όρια της Αιγύπτου· βαρείαι σφόδρα ήσαν· πριν από αυτάς δεν υπήρξαν τοιαύται ακρίδες ως αυταί, ουδέ μετά ταύτας θέλουσιν υπάρξει τοιαύται. Διότι εκάλυψαν το πρόσωπον πάσης της γης, ώστε η γη εσκοτίσθη· και κατέφαγον πάντα τα χόρτα της γης και πάντα τον καρπόν των δένδρων, όσα αφήκεν το χάλαζον· και δεν απέμεινεν ουδέν χλωρόν εις τα δένδρα, ούτε εις τα χόρτα του αγρού, εις πάσαν την γην της Αιγύπτου.

Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

Τότε ο Φαραώ εκάλεσε με σπουδή τον Μωυσή και τον Ααρών· και είπε· Ημάρτησα εις τον Κύριον τον Θεόν σας και εις εσάς. Τώρα λοιπόν συγχωρήσατε, παρακαλώ, την αμαρτίαν μου μόνον αυτήν την φοράν, και δεήθητε προς τον Κύριον τον Θεόν σας, διά να απομακρύνη απ’ εμού μόνον τούτον τον θάνατον. Και εξήλθεν από τον Φαραώ, και εδεήθη προς τον Κύριον. Και ο Κύριος έστρεψεν άνεμον δυτικόν, μέγαν και ισχυρόν, όστις απεμάκρυνε τας ακρίδας και έρριψεν αυτάς εις την Ερυθράν θάλασσαν· δεν έμεινεν ουδέ μία ακρίς εις πάντα τα όρια της Αιγύπτου. Έξοδος 10:3–19.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

Πρώτον, «ο Κύριος ο Θεός των Εβραίων» ρωτά: «Έως πότε θέλεις αρνηθή να ταπεινωθής ενώπιόν μου;» και έπειτα οι δούλοι του Φαραώ ρώτησαν εκ νέου τον Φαραώ: «Έως πότε ο άνθρωπος ούτος θέλει είσθαι εις ημάς παγίς;» Το ερώτημα τίθεται κατά την όγδοη πληγή, η οποία αντιστοιχεί με την 9/11 για διάφορους λόγους. Η δέκατη πληγή είναι η θανάτωση των πρωτοτόκων, η οποία αντιστοιχεί με τον σταυρό και ακολουθείται από την απογοήτευση στην Ερυθρά Θάλασσα, την οποία η Έμπνευση αντιστοιχίζει με την απογοήτευση των μαθητών κατά τον σταυρό, η οποία αντιστοιχεί με τη μεγάλη απογοήτευση των Μιλλεριτών το 1844. Αυτοί οι τρεις μάρτυρες αντιστοιχούν όλοι με τον νόμο της Κυριακής. Η δέκατη πληγή είναι ο νόμος της Κυριακής, και δύο πληγές νωρίτερα η όγδοη πληγή έφερε τις «ακρίδες» επάνω σε «ανατολικόν άνεμον». Οι «ακρίδες» εκάλυψαν ολόκληρη τη γη, καθώς το Ισλάμ συγκλονίζει σήμερα ολόκληρο τον κόσμο, καθώς έχει εξαπλώσει το σκότος του μέσω της εξαναγκασμένης μετανάστευσης. Η λατινική ονομασία της «ακρίδας της ερήμου» είναι «locusta migratoria», εκπροσωπώντας την εξάπλωση του Ισλάμ μέσω της μετανάστευσης, η οποία προτυπώνεται στον φυσικό κόσμο ως μετανάστευση.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

Η ένατη πληγή ήταν ένα σκότος που μπορούσε να γίνει αισθητό.

And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Μωυσῆν· Ἔκτεινον τὴν χεῖρά σου πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ ἔσται σκότος ἐπὶ γῆς Αἰγύπτου, σκότος ψηλαφητόν. Καὶ ἐξέτεινεν Μωυσῆς τὴν χεῖρα αὐτοῦ πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ ἐγένετο σκότος γνόφος θυέλλης ἐν πάσῃ τῇ γῇ Αἰγύπτου ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας· καὶ οὐκ εἶδον ἀλλήλους τρεῖς ἡμέρας, καὶ οὐκ ἀνέστη οὐδεὶς ἐκ τῆς κοίτης αὐτοῦ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας· πᾶσι δὲ τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ ἦν φῶς ἐν πᾶσι τοῖς κατοικητηρίοις αὐτῶν. Ἔξοδος 10:21–23.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

Στον συμβολισμό τοῦ «ἕως πότε» ποὺ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸ Ὄρος Κάρμηλος καὶ τὸν Ἠλία, φανερώνεται μία διάκριση ὅταν τὸ πῦρ καταβαίνει ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ὁ Θεὸς τοῦ Ἠλία ἔπραξε ἐκεῖνο ποὺ ὁ Βάαλ δὲν δύναται νὰ πράξει. Στὴν ἱστορία τῶν Μιλλεριτῶν, ἡ διάκριση ἐτέθη μεταξὺ τοῦ πεπτωκότος Σαρδιανοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ τοῦ Μιλλεριτικοῦ Ἀντβεντισμοῦ. Μὲ τὸν Μωυσῆ, ἡ διάκριση ἦταν σκότος ἢ φῶς. Ὑπῆρχε φῶς στὶς Ἑβραϊκὲς οἰκίες. Ὁ Ἠσαΐας μᾶς πληροφορεῖ περαιτέρω ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ἔχουν φῶς στὴ γραμμὴ τοῦ Μωυσῆ, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐπίσης ἐκεῖνοι ποὺ καταστρέφονται ἀπὸ τὸν Ἠλία, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ χάνουν τὸ μανδύα τοῦ Προτεσταντισμοῦ στὴ χρονικὴ περίοδο τῶν Μιλλεριτῶν, εἶναι λαὸς ποὺ «ἀκούει» «μὲν, ἀλλὰ δὲν ἐννοεῖ· καὶ βλέπει» «μὲν, ἀλλὰ δὲν καταλαμβάνει». Ἔπειτα διατυπώνεται μία ἀποφάνση γιὰ αὐτὸν τὸν λαὸ, ἡ ὁποία λέγει· «Πάχυνον τὴν καρδίαν τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ βάρυνον τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ κλείσον τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν· μήποτε ἴδωσι με τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, καὶ ἀκούσωσι με τὰ ὦτα αὐτῶν, καὶ νοήσωσι με τὴν καρδίαν αὐτῶν, καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰαθῶσιν.»

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

Πρόθυμος να επιτελέσει το έργο, αλλά καταβεβλημένος από την αποστολή να κηρύξει σε εκείνους που δεν θα ακούσουν, ο Ησαΐας «τότε είπε», «Κύριε, έως πότε;»

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

Οι τρεις τελευταίες από τις δέκα πληγές της Αιγύπτου παρέχουν μαρτυρία των τριών βημάτων από την 11η Σεπτεμβρίου έως τον νόμο της Κυριακής. Στις 11 Αυγούστου 1840 το μήνυμα του πρώτου αγγέλου ενδυναμώθηκε, και στις 19 Απριλίου 1844 έφθασε ο δεύτερος άγγελος και ενδυναμώθηκε στη Συνάθροιση Σκηνών του Έξετερ στις 12–17 Αυγούστου, και ο τρίτος άγγελος έφθασε στις 22 Οκτωβρίου 1844. Ο τρίτος άγγελος ευθυγραμμίζεται με τον νόμο της Κυριακής, και συνεπώς προσδιορίζει μία διαδικασία τριών βημάτων, διότι δεν δύνασαι να έχεις τρίτο, χωρίς πρώτο και δεύτερο.

“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

«Το πρώτο και το δεύτερο μήνυμα δόθηκαν το 1843 και το 1844, και τώρα βρισκόμαστε υπό τη διακήρυξη του τρίτου· αλλά και τα τρία μηνύματα πρέπει ακόμη να διακηρύσσονται. Είναι τώρα εξίσου ουσιώδες όσο ποτέ άλλοτε να επαναληφθούν σε εκείνους που αναζητούν την αλήθεια. Με την πένα και με τη φωνή οφείλουμε να ηχήσουμε τη διακήρυξη, καταδεικνύοντας τη σειρά τους και την εφαρμογή των προφητειών που μας οδηγούν στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Δεν μπορεί να υπάρξει τρίτο χωρίς το πρώτο και το δεύτερο. Αυτά τα μηνύματα οφείλουμε να δώσουμε στον κόσμο μέσω εντύπων, με ομιλίες, παρουσιάζοντας στη γραμμή της προφητικής ιστορίας τα πράγματα που έγιναν και τα πράγματα που θα γίνουν.» Selected Messages, βιβλίο 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

Η δέκατη πληγή της Αιγύπτου έχει συσχετισθεί, κατ’ έμπνευσιν, με τον σταυρό και με την επακολουθήσασα απογοήτευση που συνδέεται με αυτόν. Η δέκατη πληγή είναι, επομένως, το τρίτο μήνυμα, το οποίο, από προφητική αναγκαιότητα, πρέπει να προηγείται από ένα πρώτο και ένα δεύτερο μήνυμα. Στο 9/11 ο Κύριος ρώτησε τον Φαραώ: «έως πότε;» και αμέσως κατόπιν και οι δούλοι του Φαραώ ρώτησαν επίσης: «έως πότε;». Αφού ο Μωυσής μετέφερε στον Φαραώ την ερώτηση του Θεού, «έως πότε;», και ακριβώς πριν οι δούλοι επαναλάβουν προς τον Φαραώ την ερώτηση του Μωυσή, ο Μωυσής επισημαίνει ένα σημείο καμπής, καθώς «εστράφη και εξήλθε απ’ έμπροσθεν του Φαραώ». Έξοδος 10:6.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

Η 11η Σεπτεμβρίου υπήρξε ένα προφητικό σημείο καμπής, το οποίο προτυπώθηκε όταν ο Μωυσής επέφερε την πληγή των ακρίδων, που ήλθε με τον ανατολικό άνεμο.

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

«Υπάρχουν περίοδοι που αποτελούν καμπές στην ιστορία των εθνών και της εκκλησίας. Στην πρόνοια του Θεού, όταν φθάνουν αυτές οι διάφορες κρίσεις, δίδεται το φως για εκείνον τον καιρό.» Bible Echo, 26 Αυγούστου 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

Η επόμενη πληγή προκάλεσε σκότος ή φως, αναλόγως με την τάξη στην οποία ανήκε κανείς. Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν ένα «σημείο καμπής στην ιστορία των εθνών και της εκκλησίας». Κατά το σημείο εκείνο, ο λαός του Θεού εκλήθη να επιστρέψει και να περιπατήσει στις αρχαίες οδούς, αλλά αρνήθηκαν να περιπατήσουν εν αυταίς και δεν εισήκουσαν τον ήχο της σάλπιγγος. Ένας διαχωρισμός μεταξύ σκότους και φωτός πραγματοποιήθηκε μετά τον Ηλία, και ο Μωυσής ρώτησε: «έως πότε;» Περαιτέρω δηλώνει στο απόσπασμα:

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

«Υπάρχουν περίοδοι που αποτελούν καμπές στην ιστορία των εθνών και της εκκλησίας. Κατά την πρόνοια του Θεού, όταν φθάνουν αυτές οι διάφορες κρίσιμες στιγμές, δίδεται το φως για τον καιρό εκείνο. Αν γίνει δεκτό, ακολουθεί πνευματική πρόοδος· αν απορριφθεί, επέρχονται πνευματική παρακμή και ναυάγιο.» Bible Echo, 26 Αυγούστου 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

Θα συνεχίσουμε το θέμα του «έως πότε» στο επόμενο άρθρο.

“In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

Τον Μάιο του 1842 συγκλήθηκε στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης μία Γενική Συνδιάσκεψη. Κατά την έναρξη αυτής της συγκέντρωσης, οι αδελφοί Charles Fitch και Apollos Hale, από το Haverhill, παρουσίασαν τις εικονικές προφητείες του Δανιήλ και του Ιωάννη, τις οποίες είχαν ζωγραφίσει επάνω σε ύφασμα, μαζί με τους προφητικούς αριθμούς, δείχνοντας την εκπλήρωσή τους. Ο αδελφός Fitch, εξηγώντας από το διάγραμμά του ενώπιον της Συνδιάσκεψης, είπε ότι, καθώς εξέταζε αυτές τις προφητείες, είχε σκεφθεί πως, αν μπορούσε να παρουσιάσει κάτι παρόμοιο με αυτό που εδώ εκτίθεται, θα απλοποιούσε το θέμα και θα του καθιστούσε ευκολότερη την παρουσίασή του ενώπιον ακροατηρίου. Εδώ υπήρχε περισσότερο φως στην οδό μας. Αυτοί οι αδελφοί είχαν πράξει εκείνο που ο Κύριος είχε δείξει στον Αββακούμ με το όραμά του 2.468 χρόνια νωρίτερα, λέγοντας: «Γράψε την όραση και κάμε αυτήν σαφή επάνω σε πινακίδες, ώστε να τρέχει εκείνος που την αναγινώσκει. Διότι η όραση είναι ακόμη για προσδιορισμένο καιρό». Αββακούμ 2:2.

“After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

«Έπειτα από κάποια συζήτηση επί του θέματος, αποφασίστηκε ομόφωνα να λιθογραφηθούν τριακόσια παρόμοια με αυτό το διάγραμμα, πράγμα το οποίο σύντομα πραγματοποιήθηκε. Ονομάστηκαν “τα διαγράμματα του ’43”. Αυτή υπήρξε μια πολύ σημαντική Συνδιάσκεψη.» The Autobiography of Joseph Bates, 263.

“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

«Είδα ότι ο πίνακας του 1843 είχε καθοδηγηθεί από το χέρι του Κυρίου, και ότι δεν έπρεπε να αλλοιωθεί· ότι οι αριθμοί ήταν όπως Αυτός τους ήθελε· ότι το χέρι Του ήταν επάνω του και έκρυψε ένα λάθος σε ορισμένους από τους αριθμούς, ώστε κανείς να μη δύναται να το διακρίνει, έως ότου το χέρι Του απομακρύνθηκε». Early Writings, 74.

“It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

«Ήταν η ενωμένη μαρτυρία των κηρύκων και των εντύπων της Δευτέρας Παρουσίας, όταν ίσταντο επί “της αρχικής πίστεως”, ότι η δημοσίευση του χάρτη ήταν εκπλήρωση του Αββακούμ 2:2, 3. Εάν ο χάρτης ήταν θέμα προφητείας (και όσοι το αρνούνται εγκαταλείπουν την αρχική πίστη), τότε έπεται ότι το 457 π.Χ. ήταν το έτος από το οποίο έπρεπε να αρχίσει η χρονολόγηση των 2300 ημερών. Ήταν αναγκαίο το 1843 να είναι ο πρώτος δημοσιευμένος χρόνος, ώστε “το όραμα” να “βραδύνει”, ή να υπάρξει χρόνος βραδύτητος, κατά τον οποίο η τάξη των παρθένων επρόκειτο να νυστάξει και να κοιμηθεί επάνω στο μεγάλο θέμα του χρόνου, ακριβώς προτού αφυπνισθεί από την Κραυγή του Μεσονυκτίου.» Second Advent Review and Sabbath Herald, Τόμος I, Αριθμός 2, James White.