Laodicea - Number Two | English and Greek Stacked

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Είναι ουσιώδες, για την κατανόηση του μηνύματος που αποσφραγίζεται στο βιβλίο της Αποκάλυψης, να αναγνωρισθούν οι ρίζες, η εξέλιξη και η σημασία της Προτεσταντικής Μεταρρυθμίσεως. Τρεις κύριες γραμμές μέσα στην ιστορία εκείνης της Μεταρρυθμίσεως αφορούν τη Βίβλο, καθώς και τη σωστή μεθοδολογία που πρέπει να χρησιμοποιείται στη μελέτη της Βίβλου, και επίσης το ότι οι εκλεγμένοι αγγελιοφόροι κατά μήκος εκείνης της ιστορίας αποτελούν ορόσημα αυτής της ιστορίας. Όπως συμβαίνει πάντοτε, ο Σατανάς επιχείρησε να αποκρύψει τη Βίβλο του Βασιλέως Ιακώβου με διάφορα απομιμήματα, και επιδίωξε να αποκρύψει τη σωστή μεθοδολογία για την κατανόηση της Βίβλου με διάφορα απομιμήματα, και επίσης επιδίωξε να αποκρύψει τους ορθούς αγγελιοφόρους (ορόσημα) που ανηγέρθησαν κατά την πορεία μέσα σε εκείνη την ιστορία.

“But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

«Όμως ο Σατανάς δεν έμενε αδρανής. Τώρα επιχείρησε εκείνο που έχει επιχειρήσει σε κάθε άλλο μεταρρυθμιστικό κίνημα—να εξαπατήσει και να καταστρέψει τον λαό, επιβάλλοντάς τους ένα παραχάραγμα αντί του αληθινού έργου. Όπως υπήρξαν ψευδόχριστοι στον πρώτο αιώνα της χριστιανικής εκκλησίας, έτσι αναδείχθηκαν και ψευδοπροφήτες στον δέκατο έκτο αιώνα.» The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

Κατά την ιστορία των Μιλλεριτών από το 1840 έως το 1844, ο μανδύας του Προτεσταντισμού (ο οποίος είναι ένα από τα δύο κέρατα του θηρίου της γης, που είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες), περιήλθε στον Μιλλεριτικό Αντβεντισμό, ο οποίος έγινε το προτεσταντικό κέρας. Ταυτοχρόνως, οι εκκλησίες που προηγουμένως ομολογούσαν ότι ήταν προτεσταντικές έγιναν αποστατικός Προτεσταντισμός ή, όπως τις προσδιόριζαν οι Μιλλερίτες, «οι θυγατέρες της Ρώμης». Όταν οι Προτεστάντες απέρριψαν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου το 1843, εξέπεσαν, και οι Μιλλερίτες συνέχισαν φέροντας τον μανδύα του Προτεσταντισμού. Η ιστορία των Μιλλεριτών υπήρξε το αποκορύφωμα του έργου του Θεού να οδηγήσει την «εκκλησία Του εν τη ερήμω» στην πλήρη κατανόηση του Λόγου του Θεού.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Το άνοιγμα της ανακριτικής κρίσεως έφερε τη δοκιμασία του νόμου του Θεού και ιδιαιτέρως του Σαββάτου. Η διακήρυξη του μηνύματος του τρίτου αγγέλου απαιτούσε μια εκκλησία που να υπερασπίζεται τον νόμο του Θεού, ο οποίος είχε ταφεί κάτω από τις παπικές παραδόσεις και συνήθειες κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες. Ο Χριστός οδήγησε τους Προτεστάντες στην ιστορία του 1840 έως 1844 και παρουσίασε τη δοκιμασία του Ηλία, του οποίου προτυπωνόταν ο William Miller, και όταν οι Προτεστάντες απέρριψαν το μήνυμα του Miller, επέστρεψαν στη Ρώμη. Η δοκιμασία του μηνύματος του πρώτου αγγέλου, όπως παραδόθηκε από τον Miller, προτυπωνόταν από τον Ηλία στο Όρος Κάρμηλος.

And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

Και ο Ηλίας προσήλθε προς όλον τον λαό και είπε: Έως πότε θα χωλαίνετε μεταξύ δύο φρονημάτων; Εάν ο Κύριος είναι ο Θεός, ακολουθείτε Αυτόν· εάν όμως ο Βάαλ, τότε ακολουθείτε αυτόν. Και ο λαός δεν του αποκρίθηκε ούτε λέξη. Α΄ Βασιλέων 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

Το 1840, όταν ήλθαν αντιμέτωποι με το μήνυμα του Ηλία, το οποίο εκπροσωπούνταν από τον Μίλλερ και τον πρώτο άγγελο, οι Προτεστάντες επέλεξαν τον Βάαλ!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Η Προτεσταντική Μεταρρύθμιση υπήρξε ένα αποσφράγισμα των αληθειών της Αγίας Γραφής, το οποίο άρχισε με τον «πρωινό αστέρα», που είχε υποσχεθεί ότι θα δοθεί κατά την ιστορία η οποία παριστάνεται από την εκκλησία των Θυατείρων. Η άμεση επίθεση εναντίον της Αγίας Γραφής είχε αρχίσει αιώνες νωρίτερα και παρουσιάζεται με σαφήνεια στο The Great Controversy, ιδίως μέσω της ιστορίας των Βαλδένσιων. Το 1930, ο Benjamin Wilkerson εξέδωσε το βιβλίο Our Authorized Bible Vindicated. Το βιβλίο τεκμηριώνει τον πόλεμο εναντίον των ιερών πρωτοτύπων κειμένων που τελικώς χρησιμοποιήθηκαν για τη μετάφραση της Βίβλου King James, καθώς και των διαφόρων σατανικών παραποιημένων κειμένων που προωθούνταν τότε και εξακολουθούν να προωθούνται από τους Καθολικούς, τον αποστατημένο Προτεσταντισμό και τους Λαοδικείς Αντβεντιστές. Ο πόλεμος αυτός είχε αρχίσει πολύ πριν από την ιστορία των Βαλδένσιων, αλλά αυτοί αποτελούν το ορόσημο και το σύμβολο εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους για να μαρτυρήσουν τη σημασία των ορθών χειρογράφων, τα οποία τελικώς μεταφράστηκαν στην έκδοση του 1611 της Βίβλου King James.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

Η παραγωγή της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου το 1611 διήλθε από μια πολύ συγκεκριμένη μεταφραστική διαδικασία. Η διαδικασία της μεταφράσεως και εκδόσεως της Βίβλου πραγματοποιήθηκε μέσω επτά σταδίων παραγωγής. Χρειάσθηκαν επίσης επτά έτη για να ολοκληρωθεί, και επτά βιβλικά έτη είναι δύο χιλιάδες πεντακόσιες είκοσι ημέρες. Αυτό είναι βεβαίως ο ίδιος αριθμός προφητικών ημερών κατά τον οποίο ο Ιησούς επικύρωσε τη διαθήκη με πολλούς, σε εκπλήρωση του Δανιήλ θ΄. Στο μέσον εκείνης της ιερής εβδομάδος ο Χριστός σταυρώθηκε, και βεβαίως ο εσταυρωμένος Χριστός είναι το κέντρο της Βίβλου. Τα επτά εκείνα στάδια για την παραγωγή του καθαρού Λόγου του Θεού ήσαν τα εξής.

First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

Πρώτον: Αρχική Μετάφραση από Μεμονωμένα Άτομα: Περίπου 50 μεταφραστές χωρίστηκαν σε έξι επιτροπές, καθεμία υπεύθυνη για διαφορετικά τμήματα της Βίβλου. Τα άτομα αυτά εργάστηκαν για τη μετάφραση από τις πρωτότυπες γλώσσες (Εβραϊκά, Αραμαϊκά και Ελληνικά) στα αγγλικά.
Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

Δεύτερον: Ανασκόπηση από την Επιτροπή: Αφού κάθε επιτροπή ολοκλήρωνε τη μετάφραση ενός τμήματος, το έργο ανασκοπείτο από τα ίδια τα μέλη της επιτροπής. Αυτό επέτρεπε τη συλλογική συνεισφορά και τη διόρθωση σφαλμάτων.
Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

Τρίτον: Ανασκόπηση από τη Γενική Επιτροπή: Οι μεταφράσεις των επιμέρους επιτροπών υποβλήθηκαν κατόπιν σε μια ευρύτερη ομάδα λογίων, η οποία αναφερόταν ως η Γενική Επιτροπή. Η επιτροπή αυτή αποτελούνταν από αντιπροσώπους καθεμιάς από τις έξι μεταφραστικές επιτροπές. Εξέτασαν ολόκληρο το έργο, συγκρίνοντας και εναρμονίζοντας τις μεταφράσεις των διαφόρων επιτροπών.
Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

Τέταρτον: Πρόσθετος έλεγχος και αναθεώρηση: Η αναθεωρημένη εκδοχή της Γενικής Επιτροπής επεστράφη στις επιμέρους επιτροπές για περαιτέρω έλεγχο και βελτίωση. Αυτή η επαναληπτική διαδικασία συνέβαλε στο να διασφαλιστεί ότι η μετάφραση ήταν συνεπής και ακριβής.
Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

Πέμπτον: Τελική Αναθεώρηση και Έγκριση: Αφού οι επιμέρους επιτροπές ολοκλήρωσαν τις αναθεωρήσεις τους, το τελικό σχέδιο υποβλήθηκε στη Γενική Επιτροπή για τελική εξέταση και έγκριση.
Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

Έκτον: Βασιλική Έγκριση και Δημοσίευση: Η εγκεκριμένη μετάφραση κατόπιν υποβλήθηκε στον Βασιλιά Ιάκωβο Α΄ προς έγκρισή του.
Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

Έβδομον: Αφού έδωσε τη βασιλική του έγκριση, η μετάφραση δημοσιεύθηκε το 1611 ως η Έκδοση του Βασιλέως Ιακώβου (Εξουσιοδοτημένη Έκδοση) της Αγίας Γραφής.

The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

Τα λόγια του Κυρίου είναι λόγια καθαρά· ως άργυρος δοκιμασμένος εν καμίνῳ της γης, καθαρισμένος επτάκις. Συ, Κύριε, θέλεις φυλάξει αυτά· θέλεις διαφυλάξει αυτά από της γενεάς ταύτης εις τον αιώνα. Ψαλμοί 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Στον πόλεμο του Σατανά εναντίον του λόγου του Θεού, και εναντίον των οροσήμων που αντιπροσωπεύονται από τους διάφορους αγγελιοφόρους εκείνης της αναπτυσσόμενης ιστορίας και της ορθής μεθοδολογίας που πρέπει να χρησιμοποιείται για την ορθή διαίρεση του Λόγου Του, η Βίβλος του Βασιλέως Ιακώβου του 1611 αποτελεί ορόσημο το οποίο προσδιορίζεται ειδικώς στον Ψαλμό δώδεκα. Καμία από τις διάφορες πλαστές Βίβλους που έχουν παραχθεί μέσω διεφθαρμένων καθολικών χειρογράφων δεν πληροί τα κριτήρια του Ψαλμού δώδεκα. Η διαδικασία του καθαρισμού, η οποία διήλθε από επτά στάδια, και η περίοδος των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ημερών προσδιορίζουν ότι η Βίβλος του Βασιλέως Ιακώβου είναι οι «καθαροί λόγοι» του Θεού. Ο Θεός υπόσχεται να διαφυλάξει τη Βίβλο του Βασιλέως Ιακώβου ως τον καθαρό Λόγο Του εις τον αιώνα, και επομένως υπόσχεται να στηρίξει τη μεθοδολογία του «ιστορικισμού» που χρησιμοποιήθηκε από τους Προτεστάντες μεταρρυθμιστές, συμπεριλαμβανομένου του Γουίλλιαμ Μίλλερ.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

Τον δέκατο τέταρτο αιώνα, ο Ιωάννης Ουίκλιφ, ο οποίος στο βιβλίο Η Μεγάλη Διαμάχη προσδιορίζεται ως «ο αυγερινός της Μεταρρύθμισης», χρησιμοποιήθηκε από τον Θεό για να μεταφράσει τη Βίβλο σε μια γλώσσα που ακόμη και ο απλός άνθρωπος θα μπορούσε να κατανοήσει. Αυτός είναι ο αγγελιοφόρος που σηματοδοτεί το ορόσημο της αρχής της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης.

“The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

«Το μεγάλο κίνημα που εγκαινίασε ο Ουίκλιφ, το οποίο επρόκειτο να ελευθερώσει τη συνείδηση και τη διάνοια και να αποδεσμεύσει τα έθνη που επί τόσο μακρόν ήταν δεμένα στο θριαμβικό άρμα της Ρώμης, είχε την πηγή του στη Βίβλο. Εδώ βρισκόταν η πηγή εκείνου του ρεύματος ευλογίας, το οποίο, όπως το ύδωρ της ζωής, ρέει διαμέσου των αιώνων από τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Ο Ουίκλιφ δέχθηκε τις Άγιες Γραφές με απόλυτη πίστη ως τη θεόπνευστη αποκάλυψη του θελήματος του Θεού, ως επαρκή κανόνα πίστεως και πράξεως. Είχε ανατραφεί ώστε να θεωρεί την Εκκλησία της Ρώμης ως τη θεία, αλάθητη εξουσία και να αποδέχεται με ανεπιφύλακτο σεβασμό τις καθιερωμένες διδασκαλίες και συνήθειες χιλίων ετών· αλλά αποστράφηκε όλα αυτά για να ακούσει τον άγιο λόγο του Θεού. Αυτή ήταν η εξουσία την οποία προέτρεπε τον λαό να αναγνωρίσει. Αντί της εκκλησίας που μιλούσε διά του πάπα, διακήρυξε ότι η μόνη αληθινή εξουσία είναι η φωνή του Θεού που μιλεί διά του λόγου Του. Και δίδασκε όχι μόνον ότι η Βίβλος είναι τέλεια αποκάλυψη του θελήματος του Θεού, αλλά και ότι το Άγιο Πνεύμα είναι ο μόνος ερμηνευτής της, και ότι κάθε άνθρωπος οφείλει, με τη μελέτη των διδασκαλιών της, να μάθει μόνος του το καθήκον του. Έτσι έστρεψε τις διάνοιες των ανθρώπων από τον πάπα και την Εκκλησία της Ρώμης στον λόγο του Θεού.»

“Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

«Ο Ουίκλιφ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους της Μεταρρυθμίσεως. Ως προς το εύρος της διανοίας, τη διαύγεια της σκέψεως, τη σταθερότητα στη διατήρηση της αληθείας και την τόλμη στην υπεράσπισή της, ελάχιστοι από εκείνους που ήλθαν μετά από αυτόν τον εξισώθηκαν μαζί του. Καθαρότητα βίου, ακάματη επιμέλεια στη μελέτη και στον μόχθο, αδιάφθορη ακεραιότητα και χριστοειδής αγάπη και πιστότητα στη διακονία του χαρακτήριζαν τον πρώτο των Μεταρρυθμιστών. Και τούτο παρά το πνευματικό σκότος και την ηθική διαφθορά της εποχής από την οποία αναδύθηκε.»

“The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

«Ο χαρακτήρας του Ουίκλιφ αποτελεί μαρτυρία της παιδευτικής και μεταμορφωτικής δύναμης των Αγίων Γραφών. Η Βίβλος ήταν εκείνη που τον κατέστησε αυτό που ήταν. Η προσπάθεια να συλλάβει κανείς τις μεγάλες αλήθειες της αποκάλυψης μεταδίδει φρεσκάδα και δύναμη σε όλες τις ικανότητες. Διευρύνει τον νου, οξύνει την αντίληψη και ωριμάζει την κρίση. Η μελέτη της Βίβλου θα εξευγενίσει κάθε σκέψη, αίσθημα και επιδίωξη, όπως καμία άλλη μελέτη δεν μπορεί να το κάνει. Παρέχει σταθερότητα σκοπού, υπομονή, θάρρος και καρτερία· εξευγενίζει τον χαρακτήρα και αγιάζει την ψυχή. Μια ειλικρινής, ευλαβική μελέτη των Γραφών, που φέρνει τον νου του μελετητή σε άμεση επαφή με τον άπειρο Νου, θα έδινε στον κόσμο ανθρώπους με ισχυρότερη και δραστικότερη διάνοια, καθώς και με ευγενέστερες αρχές, από όσες έχει ποτέ παραγάγει η ικανότερη εκπαίδευση που προσφέρει η ανθρώπινη φιλοσοφία. «Η εξήγησις των λόγων Σου», λέγει ο ψαλμωδός, «φωτίζει· συνετίζει τους απλούς». Ψαλμός 119:130». Η Μεγάλη Διαμάχη, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

Μετά τη μαρτυρία σχετικά με τον John Wycliffe στο The Great Controversy, η Αδελφή White παραθέτει έναν κατάλογο πιστών μεταρρυθμιστών (waymarks), ο οποίος τελικώς φθάνει έως τον μεταρρυθμιστή John Knox. Επισημαίνει ένα σημαντικό ερώτημα που τέθηκε στον John Knox από τη Mary, τη βασίλισσα της Σκωτίας.

“John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

«Ο Ιωάννης Νοξ είχε αποστραφεί τις παραδόσεις και τους μυστικισμούς της εκκλησίας, για να τραφεί από τις αλήθειες του Λόγου του Θεού, και η διδασκαλία του Ουίσαρτ είχε ενισχύσει την απόφασή του να εγκαταλείψει την κοινωνία της Ρώμης και να προσκολληθεί στους διωκόμενους μεταρρυθμιστές....»

“When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

«Όταν ήλθε πρόσωπο προς πρόσωπο με τη βασίλισσα της Σκωτίας, ενώπιον της οποίας ο ζήλος πολλών ηγετών των Προτεσταντών είχε ατονήσει, ο Ιωάννης Νόξ έδωσε αμετάκλητη μαρτυρία υπέρ της αλήθειας. Δεν ήταν δυνατόν να κερδηθεί με κολακείες· δεν λύγισε μπροστά σε απειλές. Η βασίλισσα τον κατηγόρησε για αίρεση. Είχε διδάξει τον λαό να αποδέχεται μια θρησκεία που το κράτος είχε απαγορεύσει, δήλωσε, και έτσι είχε παραβεί την εντολή του Θεού, η οποία προστάζει τους υπηκόους να υπακούουν στους άρχοντές τους. Ο Νόξ αποκρίθηκε σταθερά:—“Όπως η ορθή θρησκεία δεν έλαβε ούτε την προέλευσή της ούτε την εξουσία της από τους άρχοντες, αλλά μόνον από τον αιώνιο Θεό, έτσι ούτε οι υπήκοοι είναι δεσμευμένοι να διαμορφώνουν τη θρησκεία τους σύμφωνα με τα γούστα των αρχόντων τους. Διότι πολλές φορές συμβαίνει οι άρχοντες, περισσότερο από όλους τους άλλους, να είναι οι πιο αμαθείς ως προς την αληθινή θρησκεία του Θεού. Εάν όλο το σπέρμα του Αβραάμ είχε ακολουθήσει τη θρησκεία του Φαραώ, υπήκοοι του οποίου υπήρξαν επί μακρόν, σας παρακαλώ, κυρία μου, ποια θρησκεία θα υπήρχε στον κόσμο; Και αν όλοι κατά τις ημέρες των αποστόλων είχαν ακολουθήσει τη θρησκεία των Ρωμαίων αυτοκρατόρων, σας παρακαλώ, κυρία μου, ποια θρησκεία θα υπήρχε τώρα επάνω στη γη; … Και έτσι, κυρία μου, μπορείτε να αντιληφθείτε ότι οι υπήκοοι δεν είναι δεσμευμένοι ως προς τη θρησκεία των αρχόντων τους, μολονότι διατάσσονται να τους αποδίδουν σεβασμό.”»

“Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

Είπε η Μαρία: «Εσείς ερμηνεύετε τη Γραφή με έναν τρόπο, και εκείνοι [οι Ρωμαιοκαθολικοί διδάσκαλοι] την ερμηνεύουν με άλλον· ποιον να πιστέψω, και ποιος θα είναι κριτής;»

“‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

«“Θα πιστεύετε τον Θεό, ο οποίος ομιλεί σαφώς μέσα στον Λόγο Του,” απάντησε ο μεταρρυθμιστής· “και πέρα από όσα σας διδάσκει ο Λόγος, δεν θα πιστεύετε ούτε τον έναν ούτε τον άλλον. Ο Λόγος του Θεού είναι σαφής καθ’ εαυτόν, και αν σε κάποιο σημείο υπάρχει ασάφεια, το Άγιον Πνεύμα, το οποίο ποτέ δεν είναι αντίθετο προς τον εαυτό του, ερμηνεύει το ίδιο αυτό σημείο σαφέστερα σε άλλα μέρη, ώστε να μη μπορεί να απομένει καμμία αμφιβολία, παρά μόνον σε εκείνους που είναι πεισματωδώς αμαθείς.” Τέτοιες ήταν οι αλήθειες που ο άφοβος μεταρρυθμιστής, με κίνδυνο της ζωής του, μιλούσε στα αυτιά της βασιλικής εξουσίας. Με την ίδια ατρόμητη γενναιότητα παρέμεινε προσηλωμένος στον σκοπό του, προσευχόμενος και αγωνιζόμενος στις μάχες του Κυρίου, έως ότου η Σκωτία ελευθερώθηκε από τον παπισμό». The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Η αλληλεπίδραση μεταξύ του μεταρρυθμιστή και της βασίλισσας αναδεικνύει την τρίτη κλωστή στην ιστορία της Μεταρρύθμισης, η οποία προσδιορίζει την προσπάθεια του Σατανά να παραχαράξει τη Βίβλο, τους μεταρρυθμιστές και τη μεθοδολογία της βιβλικής μελέτης. Η απάντηση του Ιωάννη προς τη Βασίλισσα ήταν ότι η ορθή μεθοδολογία είναι ο «ιστορικισμός», ο οποίος εδράζεται στην παραδοχή ότι μία γραμμή προφητικής ιστορίας ερμηνεύεται από το Άγιο Πνεύμα μέσω μιας άλλης γραμμής προφητικής ιστορίας.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Το φως είχε ανοίξει μέσα στο σκοτάδι. Ο Wycliffe και οι πρώτοι μεταρρυθμιστές, σε όλη την πορεία μέχρι την ιστορία των Μιλλεριτών, χρησιμοποίησαν μια μέθοδο βιβλικής μελέτης που ονομάζεται «ιστορικισμός». Η ιστορία της βιβλικής αυτής μεθόδου μελέτης της Αγίας Γραφής συχνά παραβλέπεται, αλλά είναι ουσιώδες να αναγνωριστεί, εάν κάποιος πρόκειται πράγματι να διακρίνει τη σημασία των κανόνων της προφητικής ερμηνείας που υιοθετήθηκαν από τον Miller και, κατόπιν, από το Future for America.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Υπάρχουν μόνο δύο εκκλησίες τις οποίες η Αδελφή White προσδιορίζει ως τον ονομαστικά αναγνωρισμένο λαό του Θεού: ο αρχαίος Ισραήλ και η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.

“The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

«Οι λόγοι για τους οποίους ονομαζόμαστε λαός του Θεού πρέπει να επαναλαμβάνονται και να επαναλαμβάνονται. Δευτερονόμιο 4:1–13» Manuscript Releases, τόμος 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

«Η εκκλησία των αποστόλων», η εκκλησία στην έρημο κατά το παπικό σκότος, ουδέποτε ονομάσθηκαν λαός του Θεού που έφερε την επωνυμία Του· διότι ο όρος (που σημαίνει να ονομάζεται) δηλώνει μια εκκλησία στην οποία ανατίθεται η ευθύνη να είναι ο θεματοφύλακας του νόμου του Θεού, και με τον Αντβεντισμό επρόκειτο επίσης να είναι ο θεματοφύλακας των προφητικών αληθειών του Θεού.

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

«Ο Θεός κάλεσε την εκκλησία Του στις ημέρες αυτές, όπως κάλεσε και τον αρχαίο Ισραήλ, να σταθεί ως φως επάνω στη γη. Με τη δυνατή σπάθη της αλήθειας, τα μηνύματα του πρώτου, του δεύτερου και του τρίτου αγγέλου, τους έχει διαχωρίσει από τις εκκλησίες και από τον κόσμο, για να τους φέρει σε ιερή εγγύτητα προς τον Εαυτό Του. Τους έχει καταστήσει θεματοφύλακες του νόμου Του και τους έχει εμπιστευθεί τις μεγάλες αλήθειες της προφητείας για τον παρόντα καιρό. Όπως τα ιερά λόγια που είχαν εμπιστευθεί στον αρχαίο Ισραήλ, έτσι και αυτά αποτελούν ιερή παρακαταθήκη που πρέπει να μεταδοθεί στον κόσμο. Οι τρεις άγγελοι της Αποκάλυψης 14 αντιπροσωπεύουν τον λαό που δέχεται το φως των μηνυμάτων του Θεού και εξέρχεται ως όργανό Του για να απευθύνει την προειδοποίηση σε όλο το μήκος και το πλάτος της γης.» Testimonies, τόμος 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

Ο Ουίλλιαμ Μίλλερ αντιπροσώπευε τον εκλεκτό αγγελιοφόρο για το άνοιγμα των προφητικών αληθειών του Θεού, και όταν εκείνες οι αλήθειες οδήγησαν έναν λαό στην ανοιχτή θύρα των Αγίων των Αγίων το 1844, τότε ο Θεός άνοιξε τον νόμο του Θεού. Ο Ουίκλιφ αποτελεί ορόσημο στο άνοιγμα της Βίβλου και στην παραγωγή των απαρχών της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, αλλά είναι επίσης ορόσημο του έργου του Θεού για την εδραίωση «των μεγάλων αληθειών της προφητείας». Ο Τζον Ουίκλιφ ήταν ο αυγερινός που προσδιορίζεται στην ιστορία της χιλιόχρονης διακοσιοστής εξηκονταετούς κυριαρχίας του παπισμού. Το έργο του άρχισε τον δέκατο τέταρτο αιώνα, και κατόπιν, κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα, ένα άλλο ορόσημο εκείνης της προφητικής γραμμής ήταν η έκδοση της Βίβλου του Βασιλέως Ιακώβου το 1611. Επάνω σε εκείνη τη γραμμή φθάνουμε τελικώς στο ορόσημο των κανόνων προφητικής ερμηνείας του Μίλλερ. Ο Μίλλερ είναι ορόσημο σε εκείνη τη γραμμή αλήθειας, και το ίδιο ισχύει και για τους κανόνες του. Οι κανόνες του μαρτυρούν για ένα ορόσημο στο τέλος του Αντβεντισμού, το οποίο αντιπροσωπεύεται από τη δημοσίευση του Prophetic Keys.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Εάν δεν κατανοούμε ότι οι κανόνες του Μίλλερ ήταν ορόσημο σε μια γραμμή προφητικής ιστορίας, η οποία αντιπροσωπεύει το έργο της διαφυλάξεως των αρχικών και ορθών κειμένων της Βίβλου, καθώς και το έργο του ανοίγματος της αληθινής κατανοήσεως της Βίβλου, το οποίο απαιτούσε να οδηγηθούν οι μεταρρυθμιστές στο να κατανοήσουν και να χρησιμοποιήσουν την ιερή μεθοδολογία μελέτης που ονομάζεται «ιστορικισμός», τότε στερούμεθα των αναγκαίων πληροφοριών για να αναγνωρίσουμε προφητικές αλήθειες συνδεδεμένες με το έργο της παρουσιάσεως και διαφυλάξεως του φωτός του τρίτου αγγέλου στο τέλος του Αντβεντισμού. Για τον λόγο αυτό, είναι σημαντικό να εξετάσουμε συνοπτικώς εκείνη τη γραμμή της ιστορίας.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

Η μόνη γνήσια έννοια της λέξεως «Προτεστάντης» είναι να διαμαρτύρεται κατά της Ρώμης. Εάν μία εκκλησία παύσει να διαμαρτύρεται κατά της Ρώμης, δεν είναι πλέον Προτεσταντική και τότε καθίσταται θυγάτηρ της Ρώμης, όπως συνέβη με τους Προτεστάντες που απέρριψαν το μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Η κυριότερη κατανόηση που κατέστη το «σύνθημα» των Προτεσταντών οι οποίοι εξήλθαν από την Καθολική εκκλησία ήταν: «η Βίβλος και μόνον η Βίβλος». Ωστόσο, η ιστορία βεβαιώνει το γεγονός ότι η Βίβλος έπρεπε να ορθώς διαιρείται.

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

Σπούδασον να παραστήσεις σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην που δεν έχει λόγον να αισχύνεται, ορθοτομώντα τον λόγον της αληθείας. Αλλά τας βεβήλους και ματαίους φλυαρίας απόφευγε· διότι θα προχωρήσουν εις πλειοτέραν ασέβειαν. 2 Τιμόθεον 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Η μέθοδος της βιβλικής μελέτης την οποία οι Προτεστάντες οδηγήθηκαν να χρησιμοποιήσουν στις προσπάθειές τους να ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας είναι ο «ιστορικισμός». Η μέθοδος αυτή αποτέλεσε έναν συγκεκριμένο και σοβαρό στόχο για να τον προσβάλει ο Σατανάς, και πράγματι τον προσέβαλε.

“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

«Πρέπει να γνωρίζουμε οι ίδιοι τι συνιστά τον Χριστιανισμό, τι είναι η αλήθεια, ποια είναι η πίστη που έχουμε παραλάβει, ποιοι είναι οι βιβλικοί κανόνες—οι κανόνες που μας έχουν δοθεί από την ύψιστη εξουσία.» The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

Η υπονόμευση της βιβλικής μεθοδολογίας που χρησιμοποιήθηκε από τους Μεταρρυθμιστές έως και τον William Miller προσδιορίζεται ειδικά ως αρχίζουσα τον δέκατο πέμπτο αιώνα με έναν Ιησουίτη λόγιο ονόματι Francisco Ribera (1537–1591), στον οποίο αποδίδεται η διάδοση της φουτουριστικής ερμηνείας. Έγραψε σχόλιο στο βιβλίο της Αποκάλυψης, στο οποίο πρότεινε μια φουτουριστική ερμηνεία των προφητειών, απομακρύνοντάς τες από το ιστορικό τους πλαίσιο. Ο Ribera επινόησε αυτή τη μεθοδολογία με σκοπό να αντισταθεί στην αλήθεια που η μεθοδολογία του ιστορικισμού παρήγε πάντοτε. Αυτή η αλήθεια ήταν ότι ο πάπας της Ρώμης είναι ο αντίχριστος της βιβλικής προφητείας.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

Κατά τον δέκατο έβδομο και τον δέκατο όγδοο αιώνα μπορεί να τεκμηριωθεί ότι ο Προτεσταντισμός γνώριζε πως η ψευδής μεθοδολογία του Ριμπέρα ήταν σατανική και αβάσιμη. Οι Προτεστάντες εκείνης της ιστορικής περιόδου έγραψαν βιβλία και πραγματείες εναντίον των «βεβήλων και ματαίων φλυαριών» του Ιησουίτη λογίου. Αλλά το 1909 δημοσιεύθηκε ο Δούρειος Ίππος, η Βίβλος Αναφοράς του Σκόφιλντ, και οι παραπομπές που ενσωματώθηκαν στις υποσημειώσεις της Βίβλου βασίζονταν στις διδασκαλίες του Ριμπέρα και ενός άλλου Ιησουίτη ονόματι Μανουέλ Λακούνθα (1731–1801). Ο Λακούνθα έγραφε με το ψευδώνυμο Χουάν Χοσαφάτ Μπεν-Έζρα και δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Η Έλευση του Μεσσία εν Δόξῃ και Μεγαλοπρεπείᾳ. Όπως ο Ριμπέρα πριν από αυτόν, το βιβλίο αυτό αποτελούσε άμεση επίθεση κατά της εκπληρώσεως των προφητειών στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Ο Σατανάς γνώριζε ότι το μήνυμα το οποίο έπρεπε να συσκοτίσει με σύγχυση ήταν το τελικό προειδοποιητικό μήνυμα που προέρχεται από το βιβλίο της Αποκάλυψης. Η ενσωμάτωση των βεβήλων και ματαίων λογομαχιών των δύο Ιησουιτών ιερέων στις παραπομπές της Βίβλου Αναφορών του Σκόφιλντ επέτρεψε στον Σατανά να οδηγήσει τους αποστάτες Προτεστάντες στο να αποδεχθούν τις ιησουιτικές μεθοδολογίες, τυφλώνοντάς τους έτσι ως προς την αλήθεια. Ο Σατανάς το κατόρθωσε αυτό εισάγοντας διάφορα καθολικά προφητικά υποδείγματα, τα οποία εξάλειφαν τη δυνατότητα να προσδιοριστεί με σαφήνεια ποιος είναι ο αντίχριστος της βιβλικής προφητείας. Δεν ήταν δύσκολη πλάνη για τον Σατανά, διότι οι Προτεστάντες είχαν ήδη επιστρέψει στη ρωμαϊκή εκκλησία με την απόρριψη του μηνύματος του Μίλλερ το 1843.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Κατά τη διάρκεια των ετών έχουν δημοσιευθεί αρκετά βιβλία και άρθρα που τεκμηριώνουν την επίθεση του Σατανά κατά της Αγίας Γραφής, η οποία άρχισε μέσα στους πρώτους λίγους αιώνες μετά τη σταύρωση του Χριστού. Η επίθεση εκείνη έφθασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να εισαχθούν πλαστά χειρόγραφα για την παραγωγή πλαστών Βιβλίων. Ο Σατανάς επιτέθηκε επίσης στους Μεταρρυθμιστές που ανεδείχθησαν για να υπερασπισθούν τον λόγο του Θεού, τόσο όσο ζούσαν όσο και μετά τον θάνατό τους.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Σκεφθείτε μόνο πώς οι σύγχρονοι ιστορικοί και θεολόγοι των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας πραγματεύονται το θέμα του William Miller. Είναι σαν να ξέθαψαν τα οστά του και να τα έριξαν στον ποταμό Μισισιπή.

“William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

«Ο Ουίλλιαμ Μίλλερ συντάρασσε το βασίλειο του Σατανά, και ο αρχέχθρος επιζητούσε όχι μόνο να εξουδετερώσει την επίδραση του μηνύματος, αλλά και να εξολοθρεύσει τον ίδιο τον αγγελιοφόρο. Καθώς ο Πατήρ Μίλλερ εφάρμοζε πρακτικά την αλήθεια της Γραφής στις καρδιές των ακροατών του, η οργή των κατ’ όνομα Χριστιανών εξήφθη εναντίον του, όπως ακριβώς διεγέρθηκε και η οργή των Ιουδαίων εναντίον του Χριστού και των αποστόλων Του. Μέλη εκκλησιών υποκινούσαν τα κατώτερα στρώματα, και σε αρκετές περιστάσεις εχθροί συνωμοτούσαν να του αφαιρέσουν τη ζωή καθώς θα έφευγε από τον τόπο της συνάξεως. Αλλά άγιοι άγγελοι βρίσκονταν μέσα στο πλήθος, και ένας από αυτούς, με μορφή ανθρώπου, έλαβε τον βραχίονα αυτού του δούλου του Κυρίου και τον οδήγησε με ασφάλεια μακριά από τον εξαγριωμένο όχλο. Το έργο του δεν είχε ακόμη τελειώσει, και ο Σατανάς και οι απεσταλμένοι του απογοητεύθηκαν στον σκοπό τους.» Spirit of Prophecy, τόμος 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Δείτε πώς αυτές οι ίδιες δύο κατηγορίες του Αντβεντισμού (θεολόγοι και ιστορικοί) έχουν υποβαθμίσει και συγκαλύψει την εγκυρότητα των κανόνων του Μίλερ, τους οποίους η Αδελφή Γουάιτ μάς πληροφορεί ότι θα χρησιμοποιηθούν από όλους όσοι πράγματι κηρύττουν τα μηνύματα των τριών αγγέλων.

“Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

«Εκείνοι που ασχολούνται με τη διακήρυξη του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου ερευνούν τις Γραφές σύμφωνα με το ίδιο σχέδιο που υιοθέτησε ο Πατήρ Μίλλερ. Στο μικρό βιβλίο με τίτλο Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, ο Πατήρ Μίλλερ παραθέτει τους ακόλουθους απλούς, αλλά συνετούς και σπουδαίους κανόνες για τη μελέτη και την ερμηνεία της Αγίας Γραφής:—»

“[Rules one through five quoted.]

«[Παρατίθενται οι κανόνες ένα έως πέντε.]»

“The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

«Τα ανωτέρω αποτελούν ένα μέρος αυτών των κανόνων· και στη μελέτη μας της Βίβλου, όλοι θα πράξουμε καλά να προσέξουμε τις αρχές που εκτίθενται». Review and Herald, 25 Νοεμβρίου 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Χωρίς να εξετασθούν εκ νέου οι τρεις κλάδοι της γραμμής της προφητικής ιστορίας που συνδέονται με την ανάπτυξη και την εδραίωση του Λόγου του Θεού, είναι αδύνατον να διακριθεί η σημασία μιας σπουδαίας μαρτυρίας που υποστηρίζει τον William Miller ως τον αγγελιοφόρο ο οποίος προτυπώθηκε από τον Ηλία στην παρουσίαση του μηνύματος, και ως τον Μωυσή στην υπόσχεση ότι ο Miller θα αναστηθεί στην ανάσταση των δικαίων, και ως τον Ελισαιέ στη διάθεσή του να εγκαταλείψει το αγρόκτημά του και να υπηρετήσει το μήνυμα του Ηλία. Η αδελφή White ταυτοποιεί και τους τρεις αυτούς βιβλικούς ήρωες ως προτυπώνοντες τον William Miller, ο οποίος σήμερα αντιμετωπίζεται από σύγχρονους Αντβεντιστές θεολόγους και ιστορικούς σαν να ήταν απλώς κάποιο «φτωχό αγροτόπαιδο» του δέκατου όγδοου αιώνα.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

Ο Ουίλλιαμ Τύντεϊλ ήταν ένας από τους πολλούς μεταρρυθμιστές που ανεγέρθηκαν μέσα σε αυτή τη γραμμή της προφητικής ιστορίας. Αν μου επιτρέπεται να το διατυπώσω κατ’ αυτόν τον τρόπο, η «διακήρυξη αποστολής» του απέναντι στους απεσταλμένους του πάπα με τους οποίους ήλθε σε επαφή ήταν: «Θα κάμω το αγόρι που οδηγεί το άροτρο να γνωρίζει περισσότερα από τις Γραφές απ’ ό,τι εσείς.» Ο Ουίλλιαμ Μίλλερ ήταν το αγόρι της φάρμας, που οδηγούσε το άροτρο και εκπλήρωσε την προφητεία του Τύντεϊλ.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Αυτή η εισαγωγή έχει απλουστευθεί σε μεγάλο βαθμό ως προς όλη την ιστορία που θα μπορούσε να επιστρατευθεί προς υποστήριξη όσων έχουμε παρουσιάσει μέχρι τώρα. Θα εξετάσουμε τώρα ορισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Άλφα και του Ωμέγα, προκειμένου να επανέλθουμε στην εξέταση του Μίλλερ ως οροσήμου και αγγελιοφόρου.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Το βιβλίο του Δανιήλ αποτελεί την αρχή ενός βιβλίου που συνίσταται από δύο βιβλία. Το τέλος εκείνου του βιβλίου είναι το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Αν και είναι δύο διακριτά βιβλία, από κοινού αποτελούν ένα βιβλίο.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Πριν από χρόνια, είχα μία δημόσια αντιπαράθεση με έναν γνωστό θεολόγο των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, ο οποίος εργαζόταν στο Biblical Research Institute της Γενικής Διάσκεψης της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Ο θεολόγος επιχειρούσε να διορθώσει την κατανόησή μου σχετικά με τα τελευταία έξι εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, καθώς και σχετικά με το «παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ. Στην αλληλεπίδρασή μας, η οποία εκτυλίχθηκε σε βάθος χρόνου, διότι συνίστατο στο ότι εκείνος παρήγαγε ένα άρθρο, στο οποίο εγώ απαντούσα, το οποίο εκείνος κατόπιν ανταπαντούσε, και έπειτα, βεβαίως, εγώ εξέθετα εκ νέου τις σκέψεις μου, και ούτω καθεξής, με πληροφόρησε ότι στην επιτροπή όπου εργαζόταν, στη Γενική Διάσκεψη, θεωρούνταν ο ειδικός στο βιβλίο του Δανιήλ και ότι ένας συνεργάτης του θεωρούνταν ο κατεξοχήν ειδικός στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Στις μεταξύ μας συζητήσεις δεν ήθελε να πραγματευθεί ζητήματα από το βιβλίο της Αποκάλυψης, αλλά μάλλον να τα παραπέμψει στον συνάδελφό του. Ήθελε να περιορίσει τη συζήτηση αποκλειστικά στο βιβλίο του Δανιήλ.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Η αδελφή White είναι σαφής ότι ο Δανιήλ και η Αποκάλυψη είναι ένα βιβλίο. Σε αυτό το επίπεδο αντιπροσωπεύουν την Αγία Γραφή, η οποία είναι ένα βιβλίο αποτελούμενο από δύο βιβλία, το παλαιό και το νέο. Η αδελφή White σχολιάζει επίσης την Ιουδαϊκή εκκλησία, η οποία θεωρεί ότι μόνο το παλαιό βιβλίο είναι το ένα βιβλίο, και σχολιάζει επίσης εκείνους που παραμερίζουν το παλαιό βιβλίο, διότι κατανοούν ή είναι πρόθυμοι να κατανοήσουν μόνο το νέο βιβλίο. Η θεόπνευστη μαρτυρία της είναι ότι, εάν αποδέχεσαι μόνο το νέο, τότε απορρίπτεις το παλαιό, και αντιστρόφως. Το να ισχυρίζεται ο θεολόγος ότι ήταν ειδικός στον Δανιήλ, αλλά όχι στην Αποκάλυψη, επαναλαμβάνει την ιουδαϊκή αντίληψη της αποδοχής μόνο της Παλαιάς Διαθήκης, και γνωρίζουμε πού οδήγησε τους Ιουδαίους αυτή η στενή άποψη. Το να λαμβάνει κανείς οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές του ζητήματος—να αποδέχεται το παλαιό και όχι το νέο, ή να αποδέχεται το νέο αλλά όχι το παλαιό—σημαίνει να απορρίπτει ολόκληρη τη μαρτυρία.

“The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

«Ο Σωτήρας ρώτησε τους μαθητές του αν κατανοούσαν αυτά τα πράγματα. Εκείνοι απάντησαν: “Ναι, Κύριε.” Τότε τους είπε: “Διά τούτο, κάθε γραμματεύς μαθητευμένος εις την βασιλείαν των ουρανών είναι όμοιος με άνθρωπον οικονόμον, όστις εκβάλλει εκ του θησαυρού αυτού νέα και παλαιά.” Σε αυτή την παραβολή, ο Ιησούς έθεσε ενώπιον των μαθητών του την ευθύνη εκείνων, των οποίων το έργο είναι να δώσουν στον κόσμο το φως που έχουν λάβει από αυτόν. Η Παλαιά Διαθήκη ήταν τότε όλη η υπάρχουσα Γραφή· όμως δεν γράφτηκε μόνο για τους αρχαίους· ήταν για όλες τις εποχές και για όλους τους ανθρώπους. Ο Ιησούς ήθελε οι διδάσκαλοι της διδασκαλίας του να ερευνούν επιμελώς την Παλαιά Διαθήκη για εκείνο το φως που εδραιώνει την ταυτότητά του ως του Μεσσία που είχε προαναγγελθεί στην προφητεία και αποκαλύπτει τη φύση της αποστολής του προς τον κόσμο. Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι αχώριστες, διότι αμφότερες είναι οι διδασκαλίες του Χριστού. Η διδασκαλία των Ιουδαίων, οι οποίοι δέχονται μόνο την Παλαιά Διαθήκη, δεν οδηγεί στη σωτηρία, επειδή απορρίπτουν τον Σωτήρα, του οποίου η ζωή και η διακονία υπήρξαν εκπλήρωση του νόμου και των προφητειών. Και η διδασκαλία εκείνων που απορρίπτουν την Παλαιά Διαθήκη δεν οδηγεί στη σωτηρία, επειδή απορρίπτει εκείνο που αποτελεί άμεση μαρτυρία περί του Χριστού. Οι σκεπτικιστές αρχίζουν με το να υποτιμούν την Παλαιά Διαθήκη, και απαιτείται μόνον ένα ακόμη βήμα για να αρνηθούν την εγκυρότητα της Καινής, και έτσι απορρίπτονται αμφότερες.

“The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

«Οι Ιουδαίοι ασκούν μικρή επιρροή επάνω στον χριστιανικό κόσμο ως προς το να του καταδείξουν τη σπουδαιότητα των εντολών, περιλαμβανομένου του δεσμευτικού νόμου του Σαββάτου, διότι, καθώς προβάλλουν τους παλαιούς θησαυρούς της αλήθειας, παραμερίζουν τους νέους, που περιέχονται στις προσωπικές διδασκαλίες του Ιησού. Από την άλλη πλευρά, ο ισχυρότερος λόγος για τον οποίο οι Χριστιανοί αποτυγχάνουν να επηρεάσουν τους Ιουδαίους ώστε να δεχθούν τις διδασκαλίες του Χριστού ως τη γλώσσα της θείας σοφίας, είναι ότι, καθώς προβάλλουν τους θησαυρούς του λόγου του, μεταχειρίζονται με περιφρόνηση τα πλούτη της Παλαιάς Διαθήκης, τα οποία αποτελούν τις προγενέστερες διδασκαλίες του Υιού του Θεού μέσω του Μωυσή. Απορρίπτουν τον νόμο που διακηρύχθηκε από το Σινά, και το Σάββατο της τετάρτης εντολής, που θεσπίστηκε στον κήπο της Εδέμ. Όμως ο λειτουργός του ευαγγελίου, ο οποίος ακολουθεί τις διδασκαλίες του Χριστού, θα αποκτήσει πλήρη γνώση τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης, ώστε να τις παρουσιάζει στον λαό υπό το αληθινό τους φως ως ένα αχώριστο σύνολο—το ένα εξαρτώμενο από το άλλο και φωτίζοντάς το. Έτσι, όπως ο Ιησούς δίδαξε τους μαθητές του, θα προβάλλουν από τον θησαυρό τους “νέα και παλαιά”.» Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Η προηγούμενη συμβουλή έχει και μία ακόμη εφαρμογή για τους Λαοδικείς Αντβεντιστές. Το να ομολογούν ότι πιστεύουν ολόκληρη τη Βίβλο, τόσο την Παλαιά όσο και την Καινή Διαθήκη, και όμως να απορρίπτουν το Πνεύμα της Προφητείας, είναι ακριβώς το ίδιο λάκκο με το να δέχονται μόνο μία μαρτυρία. Δύο μάρτυρες απαιτούνται για να εδραιωθεί η αλήθεια· επομένως είναι αδύνατον να εδραιωθεί η αλήθεια με έναν μάρτυρα, και αν κάποιοι επιχειρούν να το πράξουν, απορρίπτουν και τους δύο μάρτυρες· στηρίζουν την πίστη τους σε αυτό που αποκαλείται «μισές αλήθειες».

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Θα επαναλάβω τώρα ένα ερώτημα που βρισκόταν σε ένα από τα αρχικά άρθρα τα οποία έχουν δημοσιευθεί από τον Ιούλιο του 2023. Το ερώτημα είναι: «Ποιο νέο φως έχει προέλθει από τον Αντβεντισμό από το 1863;» Η απάντηση είναι απλώς: «Κανένα.»

“The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

«Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι ένα. Το ένα είναι προφητεία, το άλλο αποκάλυψη· το ένα βιβλίο σφραγισμένο, το άλλο βιβλίο ανοιγμένο. Ο Ιωάννης άκουσε τα μυστήρια που εξέφεραν οι βροντές, αλλά του δόθηκε εντολή να μην τα γράψει.» Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Το Άλφα και το Ωμέγα, επομένως, καταδεικνύει ότι ο Δανιήλ είναι το πρώτο και η Αποκάλυψη το τελευταίο. Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει την αρχή και η Αποκάλυψη αντιπροσωπεύει το τέλος του Αντβεντισμού.

“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

«Η Αποκάλυψη είναι ένα σφραγισμένο βιβλίο, αλλά είναι επίσης και ένα ανοιγμένο βιβλίο. Καταγράφει θαυμαστά γεγονότα που πρόκειται να λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της ιστορίας αυτής της γης. Οι διδασκαλίες αυτού του βιβλίου είναι σαφείς, όχι μυστικιστικές και ακατανόητες. Σ’ αυτό επαναλαμβάνεται η ίδια γραμμή προφητείας όπως και στον Δανιήλ. Ορισμένες προφητείες ο Θεός τις έχει επαναλάβει, δείχνοντας έτσι ότι πρέπει να τους αποδοθεί σημασία. Ο Κύριος δεν επαναλαμβάνει πράγματα που δεν έχουν μεγάλη σπουδαιότητα.» Manuscript Releases, τόμος 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Στην απαρχή τοῦ Ἀντβεντισμοῦ, μέσα σ’ αὐτὰ αὐτὰ τὰ ἐδάφια ποὺ ἀποτελοῦν τὸν κεντρικὸ στύλο τοῦ Ἀντβεντισμοῦ, τὰ ἐδάφια ποὺ ἀποσφραγίσθηκαν τὸ 1798, ὁ Ἰησοῦς παρουσίασε τὸν ἑαυτό Του ὡς «Palmoni», τὸν Θαυμαστὸ Ἀριθμητή. Στο τέλος τοῦ Ἀντβεντισμοῦ, ὁ Ἰησοῦς παρουσιάζει τὸν ἑαυτό Του ὡς «Alpha and Omega», τὸν θαυμαστὸ γλωσσολόγο — τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο, ἡ ἀρχὴ τοῦ Ἀντβεντισμοῦ καὶ τὸ μὴνυμα τοῦ πρώτου ἀγγέλου ἦταν «κρεμασμένα ἐπάνω στὸν χρόνο». Στο τέλος τοῦ Ἀντβεντισμοῦ, τὸ μὴνυμα τοῦ τρίτου ἀγγέλου θὰ εἶναι κρεμασμένο ἐπάνω στὸν Λόγο Του.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Η αρχή και το τέλος του Αντβεντισμού λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της ιστορίας του έκτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας· επομένως, συμπίπτουν με την αρχή και το τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών. Η προφητική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι η ιστορία των δύο κεράτων, του Ρεπουμπλικανισμού και του Προτεσταντισμού. Κατά την ολοκλήρωση αυτής της ιστορίας, τα δύο αυτά κέρατα θα έχουν μεταβληθεί από αρνί σε δράκοντα. Ο Ρεπουμπλικανισμός θα μεταβληθεί σε δημοκρατία και ο Προτεσταντισμός θα μεταβληθεί σε αποστατικό Προτεσταντισμό. Όταν το ποτήρι του δοκιμαστικού χρόνου για τις Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζει να πλησιάζει στο τέλος του, όπως συμβαίνει ακριβώς τώρα, τα δύο κέρατα του αποστατικού Ρεπουμπλικανισμού και του αποστατικού Προτεσταντισμού θα σχηματίσουν εικόνα προς το θηρίο, συγχωνεύοντας έτσι εκκλησία και κράτος σε ένα κέρας που μιλεί ως δράκων. Αλλ’ ο Θεός δεν θα μείνει χωρίς μαρτυρία· διότι, κατά τη διαδικασία με την οποία θα φέρει τις Ηνωμένες Πολιτείες στο τέλος τους, θα εγείρει το γνήσιο κέρας του Προτεσταντισμού, ώστε να διαμαρτυρηθεί τόσο εναντίον της εικόνας του θηρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και, στη συνέχεια, εναντίον της εικόνας του θηρίου που αντιμετωπίζει ολόκληρος ο κόσμος. Η έγερση του προτεσταντικού κέρατος στο τέλος των Ηνωμένων Πολιτειών θα πραγματοποιηθεί μέσα στην ίδια ιστορική δομή μέσα στην οποία εγέρθη το προτεσταντικό κέρας στην αρχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένας προηγούμενος λαός της διαθήκης θα παραμερισθεί, και ένας νέος λαός θα καταστεί ο νέος λαός της διαθήκης. Δεν υπάρχει τίποτε νέο υπό τον ήλιο.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Όταν χρησιμοποιούμε τις χρονικές προφητείες όπως κατανοήθηκαν και παρουσιάστηκαν στην ιστορία των Μιλλεριτών για να αξιολογήσουμε το Άλφα και το Ωμέγα, διαπιστώνουμε ότι είναι ένα και το αυτό. Κάθε χρονική προφητεία αρχίζει με μια ιστορία κατά την οποία η προφητεία διακηρύσσεται, και η ιστορία αυτή πάντοτε προτυπώνει την ιστορία κατά την οποία η προφητεία εκπληρώνεται.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

Η ιστορία της προφητείας των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών άρχισε με το τρίτο διάταγμα το 457 π.Χ. και κατέληξε στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου στις 22 Οκτωβρίου 1844. Κατά την περίοδο που προηγήθηκε, αλλά πριν από την άφιξη του τρίτου διατάγματος, ολοκληρώθηκε το έργο της ανοικοδόμησης του ναού και της Ιερουσαλήμ. Κατά παρόμοιο τρόπο, στην ιστορία που προηγήθηκε της άφιξης του τρίτου αγγέλου, εδραιώθηκαν οι θεμελιώδεις αλήθειες του Μιλλεριτικού ναού.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

Το 1798 εκπληρώθηκε η προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, η οποία άρχισε το 723 π.Χ. με τη διασπορά των βορείων δέκα φυλών. Η προφητεία εκείνη προσδιόριζε δύο περιόδους χιλίων διακοσίων εξήντα ετών, επισημαίνοντας την καταπάτηση του κυριολεκτικού ναού και της κυριολεκτικής Ιερουσαλήμ από την κυριολεκτική ειδωλολατρική Ρώμη, η οποία ακολουθήθηκε από χίλια διακόσια εξήντα έτη κατά τα οποία η παπική Ρώμη καταπατούσε την πνευματική πόλη και τον πνευματικό ναό. Η προφητεία άρχισε με την καταστροφή του βορείου βασιλείου και τη διασπορά των πολιτών του βασιλείου. Το μέσον της προφητείας, το 538, σηματοδοτεί το τέλος της καταπάτησης του λαού του Θεού από την ειδωλολατρική Ρώμη, το τέταρτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, και επιφέρει τη διασπορά της εκκλησίας του Θεού στην έρημο των Σκοτεινών Αιώνων. Το τέλος εκείνης της χρονικής προφητείας, το 1798, σηματοδοτεί το τέλος του πέμπτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας. Η διασπορά των βορείων δέκα φυλών και της χριστιανικής εκκλησίας που έφυγε στην έρημο αντιπροσωπεύει τη συνάθροιση εκείνων που ήταν προορισμένοι να γίνουν το κέρας του Προτεσταντισμού. Τα ορόσημα συχνά παριστάνονται με αντίθετα, και μία διασπορά μπορεί να αντιπροσωπεύει μία συνάθροιση, όπως ακριβώς ο Ηλίας αντιπροσωπεύει τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Στην ίδια προφητική αντιπαράθεση ο Ηλίας δεν πεθαίνει, ενώ ο Ιωάννης ο Βαπτιστής πεθαίνει.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

Το 677 π.Χ. η νότια φυλή του Ιούδα (η οποία επίσης προσδιορίζεται στις Γραφές ως η ένδοξη γη) διασκορπίσθηκε για δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη, με λήξη στις 22 Οκτωβρίου 1844. Εκείνη η προφητεία προσδιόριζε την καταπάτηση του λαού του Θεού, τον οποίο ο Δανιήλ προσδιορίζει ως το «στράτευμα» στο Δανιήλ 8:13, 14.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Κατόπιν ήκουσα ενός αγίου λαλούντος, και άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιον που ελάλει· Έως πότε θα διαρκέσει η όρασις περί της καθημερινής θυσίας και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε να παραδοθούν και το αγιαστήριον και το στράτευμα εις καταπάτησιν; Και είπε προς εμέ· Έως δύο χιλιάδας και τριακοσίας ημέρας· τότε το αγιαστήριον θέλει καθαρισθή. Δανιήλ 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

Η προφητεία των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών, η οποία έληξε ταυτόχρονα με την προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών που άρχισε το 677 π.Χ., προσδιόριζε την καταπάτηση του αγιαστηρίου, όπως αυτή προσδιορίζεται στο Δανιήλ 8:13, 14. Η προφητεία της διασποράς του Ιούδα το 677 π.Χ. είχε προηγουμένως τρεις επιθέσεις από τον Ναβουχοδονόσορ, και η προφητεία εκείνη έληξε με την άφιξη του τρίτου αγγέλματος στις 22 Οκτωβρίου 1844.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Οι δύο προφητείες των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, που λήγουν αντιστοίχως το 1798 και το 1844, προσδιορίζουν τα σαράντα έξι έτη οικοδομήσεως του θεμελίου του Μιλλεριτικού ναού. Ο Μωυσής ήταν σαράντα έξι ημέρες λαμβάνοντας οδηγίες για την οικοδόμηση του ναού· η ανακαίνιση του ναού του Ηρώδη κατά τον καιρό του Χριστού διήρκεσε σαράντα έξι έτη, τα οποία έληξαν κατά το έτος του βαπτίσματος του Χριστού. Από το βάπτισμα μετέβη στην έρημο για σαράντα ημέρες, και όταν επέστρεψε, καθάρισε τον ναό για πρώτη φορά, και οι φιλόνικοι Ιουδαίοι θέλησαν να μάθουν με ποια εξουσία έπραττε ένα τέτοιο πράγμα.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

Και το πάσχα των Ιουδαίων ήταν πλησίον, και ο Ιησούς ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα. Και βρήκε μέσα στο ιερό εκείνους που πωλούσαν βόδια και πρόβατα και περιστέρια, και τους αργυραμοιβούς καθισμένους. Και αφού έκαμε φραγγέλιο από μικρά σχοινιά, τους έβγαλε όλους έξω από το ιερό, και τα πρόβατα και τα βόδια· και έχυσε τα νομίσματα των αργυραμοιβών και ανέτρεψε τα τραπέζια· και είπε προς εκείνους που πωλούσαν τα περιστέρια· Πάρτε αυτά από εδώ· μη κάμνετε τον οίκο του Πατέρα μου οίκο εμπορίου. Και θυμήθηκαν οι μαθητές του ότι ήταν γραμμένο· Ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγε. Αποκρίθηκαν τότε οι Ιουδαίοι και του είπαν· Τι σημείο μας δείχνεις, επειδή κάνεις αυτά; Αποκρίθηκε ο Ιησούς και τους είπε· Γκρεμίστε αυτόν τον ναό, και σε τρεις ημέρες θα τον εγείρω. Είπαν τότε οι Ιουδαίοι· Σαράντα έξι χρόνια οικοδομούνταν αυτός ο ναός, και εσύ θα τον ανεγείρεις σε τρεις ημέρες; Εκείνος όμως μιλούσε για τον ναό του σώματός του. Όταν λοιπόν αναστήθηκε από τους νεκρούς, θυμήθηκαν οι μαθητές του ότι τους το είχε πει αυτό· και επίστευσαν στη Γραφή και στον λόγο που είχε πει ο Ιησούς. Ιωάννης 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Ο Μιλλεριτικός ναός οικοδομήθηκε σε σαράντα έξι έτη από το 1798, κατά τη λήξη της πρώτης προφητείας των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, και ολοκληρώθηκε σαράντα έξι έτη αργότερα, με την εκπλήρωση της δεύτερης προφητείας των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών, το 1844. Αυτά τα σαράντα έξι έτη άρχισαν με την άφιξη του πρώτου αγγέλου και έληξαν με την άφιξη του τρίτου αγγέλου, διότι ο Χριστός είπε ότι ο ναός Του θα ανεγειρόταν σε τρεις ημέρες. Εάν δεν είστε πρόθυμοι να δείτε αυτά τα γεγονότα, αυτό οφείλεται σε δύο πρωταρχικά προβλήματα, πέρα από τα προβλήματα που ενδέχεται να υπάρχουν σε μια απρόθυμη και αμετανόητη καρδιά. Το πρώτο πρόβλημα είναι ότι δεν είστε πρόθυμοι να προσεγγίσετε τον προφητικό Λόγο από την προοπτική ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Δεν είστε ιστορικιστής. Το άλλο πρόβλημα είναι η αδυναμία να εφαρμόσετε συμβολικές λέξεις που έχουν καταγραφεί μέσα στον Λόγο του Θεού διά του Λόγου του Θεού. Οι απαρχές όλων αυτών των προφητειών προσδιορίζουν το τέλος, και πάντοτε προσδιορίζουν πολύ περισσότερα από απλώς ιστορίες που επαναλαμβάνονται.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Η Αγία Γραφή λέγει ότι είμεθα ναός του Αγίου Πνεύματος, και ο ναός του σώματος αποτελείται από σαράντα έξι χρωμοσώματα. Οι επιστήμονες που μελετούν αυτά τα σαράντα έξι χρωμοσώματα μας πληροφορούν ότι τα είκοσι τρία αρσενικά χρωμοσώματα και τα είκοσι τρία θηλυκά χρωμοσώματα είναι περιελιγμένα γύρω από μία πρωτεΐνη η οποία έχει σχήμα σταυρού.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ υπάρχουν τρεις συνδεδεμένες χρονικές προφητείες· η πρώτη αναφέρεται στη συντριβή της δυνάμεως του αγίου λαού, η οποία αντιπροσωπεύει τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι. Η συντριβή της δυνάμεως του αγίου λαού, η οποία εκπληρώθηκε επ’ αυτών, ήταν δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη· όμως στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ γίνεται αναφορά μόνο στο τελευταίο ήμισυ αυτής της περιόδου. Παρουσιάζει τον Δανιήλ ως μη εννοούντα τι εσήμαινε η διακήρυξη.

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

Και άκουσα τον άνδρα τον ενδεδυμένον λινά, ο οποίος ήτο επάνω από τα ύδατα του ποταμού, όταν ύψωσε τη δεξιά του χείρα και την αριστερά του χείρα προς τον ουρανό, και ώμοσε εις εκείνον που ζει εις τους αιώνας ότι θέλει είσθαι διά καιρόν, καιρούς και ήμισυ καιρού· και όταν τελειώσει να διασκορπίζει τη δύναμη του αγίου λαού, τότε πάντα ταύτα θέλουσι συντελεσθή. Και ήκουσα, αλλά δεν ενόησα· τότε είπα, Ω Κύριέ μου, ποιο θα είναι το τέλος τούτων; Δανιήλ 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Το δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ απεικονίζει το μήνυμα που αποσφραγίζεται στον καιρό του τέλους, ο οποίος ήταν το 1798. Στο χωρίο αυτό ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει τον William Miller, το πρωτεύον σύμβολο των σοφών σε εκείνη την ιστορία. Ο Miller οδηγήθηκε αρχικά στην προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών του Λευιτικού είκοσι έξι, και στα εδάφια επτά και οκτώ αντιπροσωπεύει τους σοφούς οι οποίοι πρέπει να συμφιλιώσουν την αλήθεια ότι η διασπορά των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών ταυτίζεται απολύτως με τη διασπορά του λαού Του από τον Θεό.

And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

Και αν ακόμη, παρά πάντα ταύτα, δεν με ακούσετε, τότε θα σας παιδεύσω επτάκις περισσότερο για τις αμαρτίες σας. Και θα συντρίψω την υπερηφάνεια της δυνάμεώς σας· και θα καταστήσω τον ουρανό σας ως σίδηρο, και τη γη σας ως χαλκό. Λευιτικόν 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

Η «υπερηφάνεια» του αρχαίου Ισραήλ ήταν όταν τους επετράπη να απορρίψουν τον Θεό ως βασιλέα τους και να εκλέξουν έναν ανθρώπινο βασιλέα. Η υπερηφάνειά τους, η οποία προηγείται της πτώσεως (Παροιμίαι 16:18), ήταν η επιθυμία τους να γίνουν όπως όλα τα ειδωλολατρικά βασίλεια που τους περιέβαλλαν. Η απομάκρυνση πρώτα του βόρειου βασιλείου και έπειτα του νότιου βασιλείου ήταν ο διασκορπισμός της δυνάμεως (βασιλέως) το 723 π.Χ. και το 677 π.Χ. αντιστοίχως.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Ο Μίλλερ εκπροσώπησε τους σοφούς που κατανόησαν την αύξηση της γνώσεως, η οποία αποσφραγίσθηκε στα προηγούμενα εδάφια του Δανιήλ δώδεκα, και στα εδάφια επτά και οκτώ παρουσιάζεται ως μη κατανοών τη σύνδεση των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών με τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη της διασποράς του λαού του Θεού. Ο Δανιήλ εκπροσωπεί τον λαό του Θεού στο τέλος του Αντβεντισμού, καθώς και τον Μίλλερ στην αρχή του Αντβεντισμού. Στο τέλος του Αντβεντισμού, το ίδιο δίλημμα υφίσταται, διότι, καθώς ο Αντβεντισμός παραμέρισε την κατανόηση του Μίλλερ περί των «επτά καιρών», αναγκάσθηκε να προσδιορίσει τα χίλια διακόσια εξήντα έτη μόνον ως τους Σκοτεινούς Αιώνες. Οι σοφοί στο τέλος είχαν ένα παρόμοιο πρόβλημα να επιλύσουν, όπως καταδεικνύουν ο Δανιήλ και ο Μίλλερ. Γιατί χρησιμοποιείται η ορολογία του Λευιτικού είκοσι έξι για να καταδείξει τρεισήμισι καιρούς αντί επτά καιρούς;

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Ο Μίλλερ ουδέποτε συμφιλίωσε πλήρως αυτό το δίλημμα, αλλά το 1856 το τελευταίο «νέο προφητικό φως» παρουσιάστηκε σε μια σειρά έξι άρθρων, τα οποία ουδέποτε ολοκληρώθηκαν, προσδιορίζοντας τους επτά καιρούς ως αντιπροσωπεύοντες τριάμισι έτη κατά τα οποία η ειδωλολατρική Ρώμη καταπατούσε τον κυριολεκτικό Ισραήλ του Θεού, ακολουθούμενα από τριάμισι έτη κατά τα οποία η παπική Ρώμη καταπατούσε τον πνευματικό Ισραήλ. Επτά έτη αργότερα ο Αντβεντισμός απέρριψε απερίφραστα όλο το φως των επτά καιρών, προετοιμάζοντας το δίλημμα για τους σοφούς στον καιρό του τέλους το 1989, όταν, όπως περιγράφεται στο Δανιήλ ένδεκα, εδάφιο σαράντα, οι χώρες που αντιπροσώπευαν την πρώην Σοβιετική Ένωση παρασύρθηκαν από τον παπισμό και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Το πρώτο φως που δόθηκε στον Μίλλερ απορρίφθηκε το 1863, και το τελευταίο φως επάνω στο θέμα δόθηκε από τον Χάιραμ Έντσον σε εκείνα τα έξι άρθρα. Εκείνα τα άρθρα διεκόπησαν και επτά χρόνια (καιρούς) αργότερα η ισχύς του σύγχρονου Ισραήλ παραμερίσθηκε, προκειμένου να μιμηθεί τις ειδωλολατρικές εκκλησίες που λίγα χρόνια νωρίτερα είχαν ορθώς ταυτοποιηθεί ως οι θυγατέρες της Βαβυλώνας. Οι επτά καιροί του Λευιτικού είκοσι έξι, ως προφητική διδαχή, έγιναν λίθος προσκόμματος, και η υπερηφάνεια του αρχαίου Ισραήλ, όπως εκπροσωπείται από την επιθυμία τους να έχουν τον Σαούλ να βασιλεύει επάνω τους ως βασιλιά, επαναλήφθηκε. Ο Ιησούς παριστά το τέλος με την αρχή.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Το βιβλίο του Δανιήλ προσδιορίζει επίσης μια προφητεία χιλίων διακοσίων ενενήντα ετών, μαζί με μια προφητεία χιλίων τριακοσίων τριάντα πέντε ετών, οι οποίες αμφότερες αρχίζουν με την αφαίρεση του «καθημερινού» το 508. Η αφαίρεση του «καθημερινού» αντιπροσωπεύει την απομάκρυνση της αντίστασης της παγανιστικής Ρώμης στην άνοδο της παπικής εξουσίας το 538. Υπήρξε μια μεταβατική περίοδος τριάντα ετών προτού η παπική εξουσία τοποθετηθεί επί του θρόνου της γης το 538, και κατόπιν τα υπόλοιπα χίλια διακόσια εξήντα έτη λήγουν το 1798. Τα τριάντα έτη της μετάβασης από το ένα βασίλειο στο επόμενο προσδιορίζουν τα τελικά έτη της παπικής κυριαρχίας, τα οποία οδηγούν στην τοποθέτηση του έκτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας επί του θρόνου της γης το 1798. Η αρχή της προφητείας των χιλίων διακοσίων ενενήντα ετών προσδιορίζει μια μετάβαση από το ένα βασίλειο της βιβλικής προφητείας στο επόμενο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, όπως ακριβώς και το τέλος εκείνης της προφητείας.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

Η προφητεία των χιλίων τριακοσίων τριάντα πέντε ετών, η οποία άρχισε με την αφαίρεση του «παντοτεινού» το 508, λήγει το 1843.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

Καὶ ἀφ’ οὗ καιροῦ ἀφαιρεθῇ ἡ παντοτινὴ θυσία καὶ στηθῇ τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, θέλουσιν εἶσθαι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα ἡμέραι. Μακάριος ὁ προσμένων καὶ φθάνων εἰς τὰς χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ἡμέρας. Δανιήλ 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Η προφητεία των χιλίων τριακοσίων τριάντα πέντε ετών έληξε το 1843, και ο Δανιήλ λέγει ότι εκείνοι που «περίμεναν» όταν αυτή η προφητεία θα εκπληρωνόταν θα ήταν μακάριοι. Η αδελφή Ουάιτ το εκφράζει κατ’ αυτόν τον τρόπο.

“Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

«Μακάριοι οι οφθαλμοί που είδαν τα πράγματα τα οποία εθεάθησαν το 1843 και το 1844.

“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

«Το μήνυμα εδόθη. Και δεν πρέπει να υπάρξει καμία καθυστέρηση στην επανάληψη του μηνύματος, διότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται· το τελικό έργο πρέπει να επιτελεσθεί. Ένα μεγάλο έργο θα γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ένα μήνυμα θα δοθεί σύντομα, κατ’ ορισμόν του Θεού, το οποίο θα διογκωθεί σε δυνατή κραυγή. Τότε ο Δανιήλ θα σταθεί στον κλήρο του, για να δώσει τη μαρτυρία του.» Manuscript Releases, τόμος 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Επομένως, η αρχή της προφητείας των χιλίων τριακοσίων τριάντα πέντε ετών προσδιορίζει μία μετάβαση από τη θρησκεία του παγανισμού στη θρησκεία του παπισμού, προσδιορίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο μία μετάβαση από τον Προτεσταντισμό στον Μιλλεριτικό Προτεσταντισμό.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Εκείνοι οι Αντβεντιστές που απορρίπτουν τις θεμελιώδεις αλήθειες του Αντβεντισμού απορρίπτουν όλες τις χρονικές προφητείες που παρουσίασαν οι Μιλλεριτές, ακόμη και τις δύο χιλιάδες τριακόσιες ημέρες του Δανιήλ 8:14. Μπορεί κάλλιστα να αρνούνται αυτό το γεγονός, αλλά μπορεί να αποδειχθεί λογικώς ότι το γεγονός αυτό είναι αληθές· όμως το σημείο που θέλω να τονίσω τώρα είναι διαφορετικό, και έτσι θα αφήσω προς το παρόν αυτό το ζήτημα, καθώς επιχειρούμε να οδηγήσουμε αυτό το άρθρο σε ολοκλήρωση.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

Η διασπορά της «ένδοξης γης» του Ιούδα το 677 π.Χ. αντιπροσωπεύει την καταπάτηση του «στρατεύματος» στο Δανιήλ 8:13, 14, και υποδεικνύει την εγκαθίδρυση της σύγχρονης ένδοξης γης, των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι δύο χιλιάδες τριακόσιες έτη των ίδιων εδαφίων άρχισαν το 457 π.Χ. και αντιπροσωπεύουν την καταπάτηση του «αγιαστηρίου».

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

Κατόπιν άκουσα έναν άγιο να ομιλεί, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον συγκεκριμένο άγιο που ελάλει: Έως πότε θα διαρκεί το όραμα περί της καθημερινής θυσίας, και της παραβάσεως της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδοθούν εις καταπάτησιν; Και είπε προς εμέ: Έως δύο χιλιάδες και τριακόσιες ημέρες· τότε το αγιαστήριο θα καθαρισθεί. Δανιήλ 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

Το 677 π.Χ. και το 457 π.Χ. είναι χρονολογίες που συνδέονται με τη σχέση του λαού του Θεού και του αγιαστηρίου του Θεού. Ο Θεός επανέφερε τόσο το στράτευμα όσο και το αγιαστήριο μαζί κατά τον ίδιο χρόνο, στις 22 Οκτωβρίου 1844. Τα διακόσια είκοσι έτη μεταξύ του 677 π.Χ. και του 457 π.Χ. συμβολίζουν μια περίοδο κατά την οποία ο Θεός καθιερώνει ένα ορόσημο που αντιπροσωπεύει αύξηση του φωτός. Στις 22 Οκτωβρίου 1844 έφθασε το φως του τρίτου αγγέλου, το φως του αγιαστηρίου άρχισε να λάμπει και ένα στράτευμα ήταν εκεί για να διακηρύξει το φως.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Στην προφητική γραμμή που προσδιορίζει τον τριπλό πόλεμο στον οποίο ενεπλάκησαν ο Σατανάς και ο Χριστός, παρήχθη η Βίβλος του Βασιλέως Ιακώβου του 1611. Ακριβώς διακόσια είκοσι έτη αργότερα, το 1831, ο Ουίλλιαμ Μίλλερ δημοσίευσε το μήνυμά του για πρώτη φορά:

“For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

«Επί εννέα έτη ο Ουίλλιαμ Μίλλερ ήταν πεπεισμένος ότι όφειλε να δώσει το μήνυμά του στις εκκλησίες· αλλά ανέμενε, ελπίζοντας ότι κάποια αναγνωρισμένη αυθεντία θα διακήρυσσε τα χαρμόσυνα νέα ενός Σωτήρος που επρόκειτο συντόμως να έλθει. Με το να αναμένει κατ’ αυτόν τον τρόπο, απλώς απέδειξε την αλήθεια του μηνύματος· είχαν όνομα ότι ζούσαν, αλλά απέθνησκαν ταχέως. Το 1831 ο Μίλλερ έδωσε την πρώτη του ομιλία επάνω στις προφητείες.» Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Ο Θεός διαφύλαξε τα ιερά και ορθά πρωτότυπα κείμενα που χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή της Βίβλου. Κατόπιν παρήγαγε τη Βίβλο Του το 1611. Έπειτα ανέδειξε έναν αγγελιοφόρο, ο οποίος θα χρησιμοποιούσε τους κανόνες που βρίσκονται, αντλούνται και θεμελιώνονται μέσα στη Βίβλο, ώστε να παραγάγει το μήνυμα του πρώτου αγγέλου. Το 1831, το μήνυμα του Μίλλερ έλαβε επίσημη διατύπωση, όπως το μήνυμα στην ιστορία του Χριστού έλαβε επίσημη διατύπωση από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, καθώς το μήνυμα έχει λάβει επίσημη διατύπωση σε κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα. Το μήνυμα του Μίλλερ, το μήνυμα του πρώτου αγγέλου που αναγγέλλει την έναρξη της κρίσεως, υποστηρίζεται άμεσα από την εφαρμογή της προφητικής χρονικής περιόδου των διακοσίων είκοσι ετών. Ήταν το μήνυμα της προειδοποιήσεως κατά την έναρξη της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας — των Ηνωμένων Πολιτειών.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

Το 1996 άρχισε η διακονία του Future for America, και το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο είχε αποσφραγισθεί το 1989 —το μήνυμα που προσδιόριζε τη θεραπεία της θανατηφόρου πληγής του παπισμού και τον επικείμενο νόμο της Κυριακής— δημοσιεύθηκε σε ένα περιοδικό με τίτλο, The Time of the End. Το μήνυμα στο τέλος του Αντβεντισμού είχε διατυπωθεί επίσημα, ακριβώς όπως είχε διατυπωθεί επίσημα και το μήνυμα στην αρχή. Στην αρχή, το μήνυμα ήταν προσδεδεμένο στον χρόνο και αντιπροσώπευε μία περαιτέρω ανάπτυξη των αληθειών που περιέχονται μέσα στον Λόγο του Θεού. Το 1996, διακόσια είκοσι χρόνια μετά τη γέννηση των Ηνωμένων Πολιτειών το 1776, το μήνυμα στο τέλος του Αντβεντισμού διατυπώθηκε επίσημα και αντιπροσώπευε μία περαιτέρω ανάπτυξη των μηνυμάτων των τριών αγγέλων.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Καθώς εξετάζουμε την παράλληλη ιστορία του Ρεπουμπλικανικού κέρατος και του Προτεσταντικού κέρατος στην ιστορία του έκτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας, πρέπει να γίνει κατανοητό ποιο είναι το Προτεσταντικό κέρας και ποιο δεν είναι.

Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

Σπούδασον να παραστήσεις σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην ανεπαίσχυντον, που ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας. Τας δε βεβήλους και ματαίους φλυαρίας φεύγε· διότι θέλουσι προκόψει εις πλείονα ασέβειαν. 2 Τιμόθεον 2:15, 16.