In the last article we referenced the following words of Jesus.
Στο τελευταίο άρθρο παραθέσαμε τα ακόλουθα λόγια του Ιησού.
Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Not everyone that saith unto me, Lord, Lord, shall enter into the kingdom of heaven; but he that doeth the will of my Father which is in heaven. Many will say to me in that day, Lord, Lord, have we not prophesied in thy name? and in thy name have cast out devils? and in thy name done many wonderful works? And then will I profess unto them, I never knew you: depart from me, ye that work iniquity. Therefore whosoever heareth these sayings of mine, and doeth them, I will liken him unto a wise man, which built his house upon a rock: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell not: for it was founded upon a rock. And every one that heareth these sayings of mine, and doeth them not, shall be likened unto a foolish man, which built his house upon the sand: And the rain descended, and the floods came, and the winds blew, and beat upon that house; and it fell: and great was the fall of it. Matthew 7:15–27.
Προσέχετε από τους ψευδοπροφήτες, οι οποίοι έρχονται προς εσάς με ενδύματα προβάτων, ενώ από μέσα είναι λύκοι άρπαγες. Από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε. Μήπως συνάγουν σταφύλια από αγκάθια ή σύκα από τριβόλια; Έτσι λοιπόν κάθε καλό δέντρο κάνει καλούς καρπούς, ενώ το σαπρό δέντρο κάνει κακούς καρπούς. Δεν μπορεί καλό δέντρο να κάνει κακούς καρπούς, ούτε σαπρό δέντρο να κάνει καλούς καρπούς. Κάθε δέντρο που δεν κάνει καλό καρπό κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά. Άρα λοιπόν, από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε. Δεν θα εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών καθένας που μου λέει: Κύριε, Κύριε, αλλά εκείνος που πράττει το θέλημα του Πατέρα μου, ο οποίος είναι στους ουρανούς. Πολλοί θα μου πουν κατά την ημέρα εκείνη: Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομά σου; και στο όνομά σου δεν εκβάλαμε δαιμόνια; και στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαυμαστά έργα; Και τότε θα τους ομολογήσω: Ποτέ δεν σας γνώρισα· φύγετε από εμένα, εσείς που εργάζεστε την ανομία. Καθένας λοιπόν που ακούει αυτούς τους λόγους μου και τους πράττει, θα τον παρομοιώσω με άνθρωπο φρόνιμο, ο οποίος έκτισε το σπίτι του επάνω στον βράχο· και κατέβηκε η βροχή, και ήρθαν τα ποτάμια, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέπεσαν επάνω σε εκείνο το σπίτι, και δεν έπεσε, επειδή ήταν θεμελιωμένο επάνω στον βράχο. Και καθένας που ακούει αυτούς τους λόγους μου και δεν τους πράττει, θα παρομοιωθεί με άνθρωπο μωρό, ο οποίος έκτισε το σπίτι του επάνω στην άμμο· και κατέβηκε η βροχή, και ήρθαν τα ποτάμια, και έπνευσαν οι άνεμοι, και προσέπεσαν επάνω σε εκείνο το σπίτι, και έπεσε· και μεγάλη ήταν η πτώση του. Ματθαίος 7:15–27.
The rebellion of 1863 marks the beginning of Laodicean Seventh-day Adventism building a false foundation upon the sand. Sand represents the satanic principle of pluralism, in contrast with the Rock of absolute truth. Absolute truth is established upon two witnesses, and the truths represented upon the two sacred charts of Habakkuk, which Adventism has progressively set aside, are derived from the Bible and confirmed by the Spirit of Prophecy. Those truths are absolute.
Η ανταρσία του 1863 σηματοδοτεί την αρχή του Λαοδικειανού Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας, ο οποίος οικοδομεί ένα ψευδές θεμέλιο επάνω στην άμμο. Η άμμος αντιπροσωπεύει τη σατανική αρχή του πλουραλισμού, σε αντίθεση με τον Βράχο της απόλυτης αλήθειας. Η απόλυτη αλήθεια εδραιώνεται επάνω σε δύο μάρτυρες, και οι αλήθειες που απεικονίζονται στα δύο ιερά διαγράμματα του Αββακούμ, τα οποία ο Αντβεντισμός έχει προοδευτικά παραμερίσει, προέρχονται από τη Βίβλο και επιβεβαιώνονται από το Πνεύμα της Προφητείας. Οι αλήθειες αυτές είναι απόλυτες.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
«Ο εχθρός επιζητεί να αποσπάσει τη διάνοια των αδελφών και αδελφών μας από το έργο της προετοιμασίας ενός λαού για να σταθεί κατά τις έσχατες αυτές ημέρες. Οι σοφιστείες του είναι επινοημένες ώστε να απομακρύνουν τις διάνοιες από τους κινδύνους και τα καθήκοντα της ώρας. Εκτιμούν ως ελάχιστης αξίας το φως που ο Χριστός ήλθε από τον ουρανό να δώσει στον Ιωάννη για τον λαό Του. Διδάσκουν ότι οι σκηνές που βρίσκονται ακριβώς ενώπιόν μας δεν είναι αρκετά σημαντικές ώστε να τύχουν ιδιαίτερης προσοχής. Καθιστούν ανενεργό την αλήθεια ουράνιας προελεύσεως και απογυμνώνουν τον λαό του Θεού από την παρελθούσα πείρα του, δίνοντάς του αντ’ αυτής μια ψευδή επιστήμη. «Ούτω λέγει ο Κύριος· Στάθητε επί τας οδούς, και ιδέτε, και ερωτήσατε περί των αρχαίων τρίβων, ποία είναι η αγαθή οδός, και περιπατείτε εν αυτή». [Ιερεμίας 6:16.]»
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296–297.
«Κανείς ας μη ζητεί να αποσπάσει τα θεμέλια της πίστεώς μας,—τα θεμέλια που τέθηκαν στην αρχή του έργου μας, με προσευχητική μελέτη του Λόγου και με αποκάλυψη. Επάνω σε αυτά τα θεμέλια οικοδομούμε επί περισσότερα από πενήντα έτη. Άνθρωποι μπορεί να υποθέτουν ότι έχουν βρει μια νέα οδό, ότι μπορούν να θέσουν ισχυρότερο θεμέλιο από εκείνο που έχει τεθεί· αλλά αυτό είναι μεγάλη πλάνη. “Θεμέλιον άλλον ουδείς δύναται να θέσει παρά το τεθέν.” [1 Corinthians 3:11.] Στο παρελθόν, πολλοί επιχείρησαν να οικοδομήσουν νέα πίστη, να θεμελιώσουν νέες αρχές· αλλά πόσο καιρό στάθηκε το οικοδόμημά τους; Σύντομα κατέπεσε· διότι δεν ήταν θεμελιωμένο επάνω στον Βράχο.» Testimonies, τόμος 8, 296–297.
When September 11, 2001 arrived so did the rains of the Holy Spirit.
Όταν έφθασε η 11η Σεπτεμβρίου 2001, έφθασαν επίσης και οι βροχές του Αγίου Πνεύματος.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Η όψιμη βροχή πρόκειται να εκχυθεί επάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να καταβεί από τον ουρανό, και ολόκληρη η γη να φωτισθεί από τη δόξα του.» Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.
When the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God, the latter rain began to sprinkle. When September 11, 2001 arrived the floodgates of papal principles was released.
Όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης γκρεμίστηκαν με ένα άγγιγμα από τον Θεό, η όψιμη βροχή άρχισε να ραντίζει. Όταν έφθασε η 11η Σεπτεμβρίου 2001, οι καταρράκτες των παπικών αρχών απελευθερώθηκαν.
“In this time of prevailing iniquity, the Protestant churches that have rejected a ‘Thus saith the Lord,’ will reach a strange pass. They will be converted to the world. In their separation from God, they will seek to make falsehood and apostasy from God the law of the nation. They will work upon the rulers of the land to make laws to restore the lost ascendency of the man of sin, who sits in the temple of God, showing himself that he is God. The Roman Catholic principles will be taken under the protection of the state. The protest of Bible truth will no longer be tolerated by those who have not made the law of God their rule of life.” Review and Herald, December 21, 1897.
«Σε αυτή την εποχή της επικρατούσας ανομίας, οι Προτεσταντικές εκκλησίες που έχουν απορρίψει ένα “Ούτω λέγει ο Κύριος”, θα φθάσουν σε ένα παράδοξο σημείο. Θα μεταστραφούν προς τον κόσμο. Με τον αποχωρισμό τους από τον Θεό, θα επιδιώξουν να καταστήσουν το ψεύδος και την αποστασία από τον Θεό νόμο του έθνους. Θα επηρεάσουν τους άρχοντες της χώρας ώστε να θεσπίσουν νόμους για την αποκατάσταση της χαμένης επικυριαρχίας του ανθρώπου της αμαρτίας, ο οποίος κάθεται στον ναό του Θεού, αποδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός. Οι Ρωμαιοκαθολικές αρχές θα τεθούν υπό την προστασία του κράτους. Η διαμαρτυρία της αλήθειας της Βίβλου δεν θα γίνεται πλέον ανεκτή από εκείνους που δεν έχουν καταστήσει τον νόμο του Θεού κανόνα της ζωής τους.» Review and Herald, 21 Δεκεμβρίου 1897.
The Patriot Act marks the beginning of the protection of Roman Catholic principles, that progressively leads to the soon-coming Sunday law. On September 11, 2001 the four winds that represent Islam of the third woe, began to blow.
Ο Νόμος περί Πατριωτισμού σηματοδοτεί την αρχή της προστασίας των ρωμαιοκαθολικών αρχών, η οποία οδηγεί προοδευτικά στον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι τέσσερις άνεμοι που αντιπροσωπεύουν το Ισλάμ του τρίτου αλίμονο, άρχισαν να πνέουν.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Οι άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, οι οποίοι παριστάνονται ως εξαγριωμένος ίππος που επιζητεί να λυθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας στον δρόμο του καταστροφή και θάνατο.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Θα κοιμόμαστε επάνω ακριβώς στο χείλος του αιωνίου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, είθε να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσημένα στον λαό Του, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και να ζήσουν. Χρειάζεται να διακρίνουμε ότι η οδός είναι στενή και η πύλη τεθλιμμένη. Αλλά καθώς διερχόμαστε από τη στενή πύλη, το πλάτος της είναι απεριόριστο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 217.
The rain, wind, and flood arrived on September 11, 2001 and the Laodicean Seventh-day Adventist church was tested as were the Jews at the baptism of Christ, and as were the Protestants beginning on August 11, 1840. From that point until the rebellious prediction of July 18, 2020, the Laodicean Seventh-day Adventist house progressively fell, just as certainly as the Jew’s temple was pronounced desolate before the cross, and just as the Protestants transitioned unto apostate Protestantism at the first disappointment of April 19, 1844.
Η βροχή, ο άνεμος και η πλημμύρα ήλθαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και η Λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας δοκιμάσθηκε, όπως δοκιμάσθηκαν οι Ιουδαίοι κατά το βάπτισμα του Χριστού, και όπως δοκιμάσθηκαν οι Προτεστάντες αρχίζοντας από τις 11 Αυγούστου 1840. Από εκείνο το σημείο έως την επαναστατική πρόβλεψη της 18ης Ιουλίου 2020, ο Λαοδικειακός οίκος των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας κατέπεφτε προοδευτικά, εξίσου βέβαια όπως ο ναός των Ιουδαίων κηρύχθηκε έρημος πριν από τον σταυρό, και όπως οι Προτεστάντες μετέβησαν στον αποστάτη Προτεσταντισμό κατά την πρώτη απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844.
The Laodicean movement of the third angel then entered into its final testing process, and as with the testing that began on September 11, 2001 the virgins were called to return to the old paths, which were the foundational truths of not only the Millerite movement of the first and second angels, but also the foundational truths of the movement of the third angel.
Το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου εισήλθε τότε στην τελική διαδικασία δοκιμασίας του, και, όπως με τη δοκιμασία που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι παρθένοι εκλήθησαν να επιστρέψουν στις αρχαίες οδούς, οι οποίες ήσαν οι θεμελιώδεις αλήθειες όχι μόνο του Μιλλεριτικού κινήματος του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, αλλά και οι θεμελιώδεις αλήθειες του κινήματος του τρίτου αγγέλου.
The symbol of the rejection of those foundational truths in the context of the strong delusion is the message Paul recorded in Second Thessalonians. That message is symbolized by “the daily” in the book of Daniel, for it was in the passage of Thessalonians that William Miller came to understand that “the daily” in the book of Daniel represented pagan Rome.
Το σύμβολο της απόρριψης εκείνων των θεμελιωδών αληθειών στο πλαίσιο της ισχυρής πλάνης είναι το μήνυμα που κατέγραψε ο Παύλος στη Δεύτερη προς Θεσσαλονικείς. Το μήνυμα αυτό συμβολίζεται από «το παντοτεινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ, διότι ήταν στο χωρίο της προς Θεσσαλονικείς που ο Γουίλλιαμ Μίλλερ κατέληξε να κατανοήσει ότι «το παντοτεινόν» στο βιβλίο του Δανιήλ αντιπροσώπευε την παγανιστική Ρώμη.
There have been books penned that address the definition of “the daily” in the book of Daniel. Most are erroneous, though if you wish to review a paper from an Adventist theologian that gets it right, you could locate, The Mystery of the Daily, by John W. Peters. I do not intend to address that element of “the daily,” in this article. There are also other books that cover the history of the “who, what and why” that the false view of “the daily” was ultimately established within Laodicean Seventh-day Adventism.
Έχουν συγγραφεί βιβλία που πραγματεύονται τον ορισμό του «καθημερινού» στο βιβλίο του Δανιήλ. Τα περισσότερα είναι εσφαλμένα, αν και, εάν επιθυμείτε να εξετάσετε μια μελέτη από έναν Αντβεντιστή θεολόγο που το αποδίδει ορθά, θα μπορούσατε να αναζητήσετε το The Mystery of the Daily, του John W. Peters. Δεν προτίθεμαι να πραγματευθώ, στο παρόν άρθρο, εκείνη την πτυχή του «καθημερινού». Υπάρχουν επίσης και άλλα βιβλία που καλύπτουν την ιστορία του «ποιος, τι και γιατί», μέσω της οποίας η ψευδής άποψη περί του «καθημερινού» εδραιώθηκε τελικά μέσα στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό της Εβδόμης Ημέρας.
The definition of the Hebrew word translated as “the daily”, and the history of rebellion against the foundational truth of “the daily” that began in earnest in 1901, has been repeatedly set forth in Habakkuk’s Tables and also in the recent articles on the book of Daniel.
Ο ορισμός της εβραϊκής λέξεως που μεταφράζεται ως «το καθημερινόν», καθώς και η ιστορία της αποστασίας κατά της θεμελιώδους αλήθειας του «καθημερινού», η οποία άρχισε κατ’ ουσίαν το 1901, έχουν επανειλημμένως εκτεθεί στους Πίνακες του Αββακούμ, καθώς και στα πρόσφατα άρθρα επί του βιβλίου του Δανιήλ.
I intend to keep the focus of “the daily” in this article on the prophetic characteristics associated with the symbol of Rome being rejected. Any who genuinely accept the authority of the writings of Ellen White simply need to read the following to know what is the correct understanding of “the daily.”
Προτίθεμαι να διατηρήσω στο παρόν άρθρο το επίκεντρο του «καθημερινού» στα προφητικά χαρακτηριστικά που συνδέονται με το σύμβολο της Ρώμης η οποία απορρίπτεται. Όσοι αποδέχονται γνήσια την αυθεντία των συγγραμμάτων της Ellen White χρειάζεται απλώς να διαβάσουν τα ακόλουθα, για να γνωρίσουν ποια είναι η ορθή κατανόηση του «καθημερινού».
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«Κατόπιν είδα, σε σχέση με το “Καθημερινό”, ότι η λέξη “θυσία” προστέθηκε από την ανθρώπινη σοφία και δεν ανήκει στο κείμενο· και ότι ο Κύριος έδωσε την ορθή κατανόηση αυτού σε εκείνους που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως. Όταν υπήρχε ενότητα, πριν από το 1844, σχεδόν όλοι ήσαν ενωμένοι στην ορθή άποψη περί του “Καθημερινού”· αλλά από το 1844 και έπειτα, μέσα στη σύγχυση, υιοθετήθηκαν άλλες απόψεις, και ακολούθησαν σκότος και σύγχυση». Review and Herald, 1 Νοεμβρίου 1850.
To reject William Miller’s understanding of “the daily” is to simultaneously reject the authority of the writings of Ellen White, for she saw “that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry.” She was also shown that the other views of “the daily” produced “darkness and confusion,” which are not attributes of Christ. Miller recognized “the daily” as pagan Rome when he studied Second Thessalonians.
Το να απορρίπτει κανείς την κατανόηση του William Miller περί «του καθημερινού» σημαίνει ότι ταυτοχρόνως απορρίπτει την αυθεντία των συγγραμμάτων της Ellen White, διότι εκείνη είδε «ότι ο Κύριος έδωσε την ορθή άποψη γι’ αυτό σε εκείνους που έδωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως». Της εδείχθη επίσης ότι οι άλλες απόψεις περί «του καθημερινού» παρήγαγαν «σκότος και σύγχυση», τα οποία δεν είναι ιδιότητες του Χριστού. Ο Miller αναγνώρισε «το καθημερινό» ως την ειδωλολατρική Ρώμη όταν μελετούσε τη Δευτέρα προς Θεσσαλονικείς.
“I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.’—William Miller, Second Advent Manual, page 66.” Advent Review and Sabbath Herald, January 6, 1853.
«Διάβαζα περαιτέρω, και δεν μπορούσα να βρω καμία άλλη περίπτωση στην οποία αυτό [το καθημερινόν] απαντούσε, παρά μόνο στον Δανιήλ. Τότε [με τη βοήθεια μιας συμφωνίας] έλαβα εκείνες τις λέξεις που βρίσκονταν σε σύνδεση με αυτό, “αφαιρέσει·” θα αφαιρέσει το καθημερινόν· “από του καιρού καθ’ ον το καθημερινόν θέλει αφαιρεθή,” κτλ. Συνέχισα να διαβάζω, και νόμιζα ότι δεν θα εύρισκα κανένα φως επάνω στο κείμενο· τελικώς έφθασα στη Β΄ Θεσσαλονικείς 2:7, 8. “Διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον εκείνος όστις τώρα κωλύει, θέλει κωλύει, εωσού εκβληθή εκ μέσου· και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος,” κτλ. Και όταν έφθασα σε εκείνο το κείμενο, ω, πόσο καθαρή και ένδοξη εφάνη η αλήθεια! Να το! Αυτό είναι το καθημερινόν! Λοιπόν, τώρα, τι εννοεί ο Παύλος με το “εκείνος όστις τώρα κωλύει,” ή εμποδίζει; Με τον “άνθρωπον της αμαρτίας” και τον “άνομον” εννοείται ο Παπισμός. Λοιπόν, τι είναι εκείνο που εμποδίζει να αποκαλυφθή ο Παπισμός; Μα, είναι ο Παγανισμός· λοιπόν, τότε, “το καθημερινόν” πρέπει να σημαίνη τον Παγανισμό».—William Miller, Second Advent Manual, σελίδα 66». Advent Review and Sabbath Herald, 6 Ιανουαρίου 1853.
Ultimately, Laodicean Adventism set aside the correct understanding which was given to Miller and those who gave the judgment hour cry, for apostate Protestantism’s erroneous idea that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That understanding is absurd on many levels, but more than being fallacious, it claims that a satanic symbol is a symbol of Christ.
Τελικώς, ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός παραμέρισε την ορθή κατανόηση που είχε δοθεί στον Μίλλερ και σε εκείνους που ύψωσαν την κραυγή της ώρας της κρίσεως, υιοθετώντας την εσφαλμένη ιδέα του αποστατημένου Προτεσταντισμού ότι «το παντοτινό» αντιπροσώπευε τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο. Η κατανόηση αυτή είναι παράλογη σε πολλά επίπεδα, αλλά, πέρα από το ότι είναι πλανεμένη, ισχυρίζεται ότι ένα σατανικό σύμβολο είναι σύμβολο του Χριστού.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Επομένως, ενώ ο δράκων, πρωτίστως, αντιπροσωπεύει τον Σατανά, είναι, υπό μία δευτερεύουσα έννοια, σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 439.
Miller identified “the daily” as pagan Rome, the dragon, but Laodicean Adventism took the idea from fallen Protestantism that it represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The rejection of Miller’s identification of “the daily” as pagan Rome represents a rejection of a truth which is represented upon both the sacred charts that were a fulfillment of Habakkuk chapter two. It is therefore a rejection of a foundational truth, just as was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six.
Ο Μίλλερ ταύτισε «το διαπαντός» με την ειδωλολατρική Ρώμη, τον δράκοντα· όμως ο Αντβεντισμός της Λαοδικείας υιοθέτησε από τον πεπτωκότα Προτεσταντισμό την ιδέα ότι αυτό αντιπροσωπεύει την ουράνια διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο. Η απόρριψη της ταύτισης του Μίλλερ περί «του διαπαντός» ως της ειδωλολατρικής Ρώμης συνιστά απόρριψη μιας αλήθειας η οποία απεικονίζεται και στους δύο ιερούς χάρτες που υπήρξαν εκπλήρωση του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ. Συνεπώς, πρόκειται για απόρριψη μιας θεμελιώδους αλήθειας, όπως ακριβώς υπήρξε και η απόρριψη των επτά καιρών του Λευιτικού είκοσι έξι.
To reject the truth that “the daily,” represents pagan Rome, is to reject the foundations of Adventism and the authority of the Spirit of Prophecy. Identifying a symbol of Satan as a symbol of Christ is parallel to identifying the work of Christ as the work of Satan.
Το να απορρίπτει κανείς την αλήθεια ότι το «διαπαντός» αντιπροσωπεύει την παγανιστική Ρώμη, σημαίνει να απορρίπτει τα θεμέλια του Αντβεντισμού και την εξουσία του Πνεύματος της Προφητείας. Το να ταυτίζει ένα σύμβολο του Σατανά με σύμβολο του Χριστού είναι παράλληλο προς το να ταυτίζει το έργο του Χριστού με το έργο του Σατανά.
“In rejecting Christ the Jewish people committed the unpardonable sin; and by refusing the invitation of mercy, we may commit the same error. We offer insult to the Prince of life, and put Him to shame before the synagogue of Satan and before the heavenly universe when we refuse to listen to His delegated messengers, and instead listen to the agents of Satan, who would draw the soul away from Christ. So long as one does this, he can find no hope or pardon, and he will finally lose all desire to be reconciled to God.” The Desire of Ages, 324.
«Απορρίπτοντας τον Χριστό, ο ιουδαϊκός λαός διέπραξε την ασυγχώρητη αμαρτία· και, αρνούμενοι την πρόσκληση του ελέους, είναι δυνατόν να διαπράξουμε το ίδιο σφάλμα. Προσβάλλουμε τον Άρχοντα της ζωής και Τον καταισχύνουμε ενώπιον της συναγωγής του Σατανά και ενώπιον του επουρανίου σύμπαντος, όταν αρνούμαστε να ακούσουμε τους εξουσιοδοτημένους αγγελιαφόρους Του και, αντιθέτως, ακούμε τα όργανα του Σατανά, που θα αποσπούσαν την ψυχή από τον Χριστό. Όσο κάποιος πράττει τούτο, δεν μπορεί να βρει ούτε ελπίδα ούτε συγχώρηση, και τελικά θα χάσει κάθε επιθυμία να συμφιλιωθεί με τον Θεό.» Η Ζωή του Χριστού, 324.
When Laodicean Adventism rejected the foundational understanding of “the daily” and the seven times, they not only rejected the authority of the Spirit of Prophecy, and the foundations, but they rejected the work of William Miller, who had been led to his understandings by the angel Gabriel and other angels.
Όταν ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός απέρριψε τη θεμελιώδη κατανόηση του «παντοτεινού» και των επτά καιρών, δεν απέρριψε μόνο την εξουσία του Πνεύματος της Προφητείας και τα θεμέλια, αλλά απέρριψε και το έργο του William Miller, ο οποίος είχε οδηγηθεί στις αντιλήψεις του από τον άγγελο Γαβριήλ και άλλους αγγέλους.
“God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.
«Ο Θεός έστειλε τον άγγελό Του να ενεργήσει επάνω στην καρδιά ενός γεωργού, ο οποίος δεν είχε πιστέψει τη Βίβλο, ώστε να τον οδηγήσει να ερευνήσει τις προφητείες. Άγγελοι του Θεού επισκέπτονταν επανειλημμένως εκείνον τον εκλεκτό, για να καθοδηγούν τη σκέψη του και να ανοίγουν στη νόησή του προφητείες οι οποίες έως τότε παρέμεναν σκοτεινές για τον λαό του Θεού. Η αρχή της αλυσίδας της αλήθειας του δόθηκε, και οδηγήθηκε να ερευνά κρίκο προς κρίκο, έως ότου αντίκρισε με θαυμασμό και δέος τον Λόγο του Θεού. Εκεί είδε μία τέλεια αλυσίδα αλήθειας. Εκείνος ο Λόγος, τον οποίο είχε θεωρήσει ως μη θεόπνευστο, τώρα ανοιγόταν ενώπιον της όρασής του μέσα στην ωραιότητα και τη δόξα του. Είδε ότι ένα μέρος της Γραφής εξηγεί ένα άλλο, και όταν ένα χωρίο ήταν κλειστό στη νόησή του, έβρισκε σε άλλο μέρος του Λόγου εκείνο που το εξηγούσε. Αντιμετώπιζε τον άγιο Λόγο του Θεού με χαρά και με τον βαθύτερο σεβασμό και δέος.» Early Writings, 230.
“His angel” is an expression that identifies the angel Gabriel.
«Ο άγγελός Του» είναι μια έκφραση που προσδιορίζει τον άγγελο Γαβριήλ.
“The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.
«Τα λόγια του αγγέλου: “Εγώ είμαι ο Γαβριήλ, ο παριστάμενος ενώπιον του Θεού”, δείχνουν ότι κατέχει θέση υψηλής τιμής στις ουράνιες αυλές. Όταν ήλθε με μήνυμα προς τον Δανιήλ, είπε: “Και δεν είναι ουδείς ο κραταιών μετ’ εμού περί τούτων, ειμή Μιχαήλ [Χριστός] ο άρχων υμών”. Δανιήλ 10:21. Περί του Γαβριήλ ο Σωτήρας λέγει στην Αποκάλυψη ότι “Απέστειλε και εσήμανεν αυτό διά του αγγέλου αυτού προς τον δούλον αυτού Ιωάννην”. Αποκάλυψη 1:1». Η Ζωή του Χριστού, 99.
The identification of a satanic symbol as a symbol of Christ is not only a parallel to the unpardonable sin, but the unpardonable sin is also associated with the rejection of the messengers who Christ sends. “The daily” then becomes the symbol of the unpardonable sin, and when it is understood that the “chosen one,” William Miller was led to the correct understanding of that truth, and when it was thereafter rejected, it fits directly into Second Thessalonians, which is the very passage of Scripture where Miller made his discovery. To reject that truth, is evidence of not loving the truth, and that rebellion produces a removal of the Holy Spirit and the delivery of the unholy spirit of Satan, which Paul identifies as strong delusion.
Η ταύτιση ενός σατανικού συμβόλου ως συμβόλου του Χριστού δεν αποτελεί μόνο παραλληλισμό προς την ασυγχώρητη αμαρτία, αλλά η ασυγχώρητη αμαρτία συνδέεται επίσης με την απόρριψη των αγγελιοφόρων τους οποίους αποστέλλει ο Χριστός. Τότε το «καθημερινόν» καθίσταται σύμβολο της ασυγχώρητης αμαρτίας, και όταν γίνει κατανοητό ότι ο «εκλεκτός», ο William Miller, οδηγήθηκε στη σωστή κατανόηση εκείνης της αλήθειας, και όταν αυτή εν συνεχεία απορρίφθηκε, αυτό εντάσσεται άμεσα στη Β΄ Θεσσαλονικείς, η οποία είναι ακριβώς το χωρίο της Γραφής όπου ο Miller έκανε την ανακάλυψή του. Το να απορρίπτει κανείς εκείνη την αλήθεια αποτελεί απόδειξη ότι δεν αγαπά την αλήθεια, και εκείνη η ανταρσία επιφέρει την απομάκρυνση του Αγίου Πνεύματος και την παράδοση του ακαθάρτου πνεύματος του Σατανά, το οποίο ο Παύλος προσδιορίζει ως ισχυρή πλάνη.
Just as “the robbers of thy people”, who “establish the vision”, “the daily” is a symbol of pagan Rome. In the context of Second Thessalonians, Paul teaches that the rejection of the message of chapter two is evidence that those who do so, do not love the truth. Because they do not love the truth represented in the chapter, they receive strong delusion.
Όπως ακριβώς «οι λῃσταί τοῦ λαοῦ σου», οι οποίοι «στήνουσι τὴν ὅρασιν», έτσι και «το καθημερινόν» αποτελεί σύμβολο της ειδωλολατρικής Ρώμης. Στο πλαίσιο της Β΄ Θεσσαλονικείς, ο Παύλος διδάσκει ότι η απόρριψη του μηνύματος του δευτέρου κεφαλαίου αποτελεί ένδειξη ότι όσοι το πράττουν δεν αγαπούν την αλήθεια. Επειδή δεν αγαπούν την αλήθεια που παριστάνεται στο κεφάλαιο, λαμβάνουν ισχυράν πλάνην.
All the prophets are addressing the last days, and previous inspired passages in this article identify that the strong delusion arrives upon those who do not love the truth during the outpouring of the Holy Spirit. One class is receiving the oil, and the other class is receiving strong delusion.
Όλοι οι προφήτες αναφέρονται στις έσχατες ημέρες, και προηγούμενα θεόπνευστα αποσπάσματα σε αυτό το άρθρο προσδιορίζουν ότι η ισχυρή πλάνη επέρχεται επάνω σε εκείνους που δεν αγαπούν την αλήθεια κατά την έκχυση του Αγίου Πνεύματος. Η μία τάξη λαμβάνει το έλαιο, και η άλλη τάξη λαμβάνει ισχυρή πλάνη.
The Holy Spirit is poured out during the history when the Holy Spirit is being removed from those who reject the increase of knowledge that is opened up during the two testing periods of the sealing time from September 11, 2001 to the soon-coming Sunday law. Repeating a prior passage:
Το Άγιο Πνεύμα εκχέεται κατά τη διάρκεια της ιστορίας, ενώ το Άγιο Πνεύμα αφαιρείται από εκείνους που απορρίπτουν την αύξηση της γνώσεως η οποία ανοίγεται κατά τις δύο περιόδους δοκιμασίας του καιρού της σφραγίσεως, από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Επαναλαμβάνοντας ένα προηγούμενο απόσπασμα:
“Looking down to the last days, the same infinite power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ As they reject the teachings of His Word, God withdraws His Spirit, and leaves them to the deceptions which they love.” Early Writings, 46.
«Αναβλέποντας προς τις έσχατες ημέρες, η ίδια άπειρη δύναμη δηλώνει, σχετικά με εκείνους που “δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας, διά να σωθώσιν”, “Διά τούτο θέλει πέμψει εις αυτούς ο Θεός ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσι το ψεύδος· διά να κατακριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες εις την αλήθειαν, αλλ’ ευαρεστηθέντες εις την αδικίαν”. Καθώς απορρίπτουν τις διδασκαλίες του Λόγου Του, ο Θεός αποσύρει το Πνεύμα Του και τους αφήνει στις απάτες τις οποίες αγαπούν.» Early Writings, 46.
Line upon line, Daniel teaches that in the last days, it is the robbers of thy people, (a symbol of Rome) that establishes the vision. The robbers are also represented as “the daily.” Solomon teaches that in the last days those who do not have the vision, perish, which is to be naked. To be made naked is to be a Laodicean, and a Laodicean is a foolish virgin.
Γραμμή επί γραμμής, ο Δανιήλ διδάσκει ότι στις έσχατες ημέρες είναι οι λησταί του λαού σου (σύμβολο της Ρώμης) εκείνοι που εδραιώνουν την όραση. Οι λησταί παριστάνονται επίσης ως «το καθημερινόν». Ο Σολομών διδάσκει ότι στις έσχατες ημέρες όσοι δεν έχουν την όραση, αφανίζονται, πράγμα που σημαίνει να είναι γυμνοί. Το να καταστεί κανείς γυμνός σημαίνει να είναι Λαοδικεύς, και ο Λαοδικεύς είναι μωρά παρθένος.
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
«Η κατάσταση της Εκκλησίας που παριστάνεται από τις μωρές παρθένες αναφέρεται επίσης ως η κατάσταση της Λαοδίκειας.» Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.
To be a foolish virgin when the message of the Midnight Cry arrives is to manifest what John records in Revelation chapter sixteen as, “the shame of thy nakedness.” John’s warning in the sixth plague is in relation to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet who, since 1989, are in the process of leading the world to Armageddon.
Το να είναι κανείς μωρή παρθένος όταν φθάνει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου σημαίνει να εκδηλώνει εκείνο που ο Ιωάννης καταγράφει στο δέκατο έκτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως ως «την αισχύνην της γυμνότητός σου». Η προειδοποίηση του Ιωάννη στην έκτη πληγή σχετίζεται με την τριπλή ένωση του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου, οι οποίοι, από το 1989, βρίσκονται στη διαδικασία του να οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα.
Paul’s message in Second Thessalonians is not simply about pagan Rome being represented by Daniel as “the daily,” but the chapter is emphasizing the relationship of pagan Rome to papal Rome. Pagan Rome restrained (withholdeth) the man of sin from coming to the throne of the earth in 538. Once pagan Rome was taken away, then “the mystery of iniquity,” “that wicked” who is the pope of Rome, is revealed. In the chapter Paul is identifying a specific prophetic relationship between pagan and papal Rome. To reject the teaching of the chapter is to reject the truth and receive strong delusion.
Το μήνυμα του Παύλου στη Β΄ Θεσσαλονικείς δεν αφορά απλώς το ότι η ειδωλολατρική Ρώμη παριστάνεται από τον Δανιήλ ως «το παντοτινό», αλλά το κεφάλαιο δίνει έμφαση στη σχέση της ειδωλολατρικής Ρώμης προς την παπική Ρώμη. Η ειδωλολατρική Ρώμη συγκρατούσε («κατέχει») τον άνθρωπο της αμαρτίας από του να ανέλθει στον θρόνο της γης το 538. Μόλις η ειδωλολατρική Ρώμη παραμερίσθηκε, τότε αποκαλύπτεται «το μυστήριον της ανομίας», «ο άνομος εκείνος», ο οποίος είναι ο πάπας της Ρώμης. Στο κεφάλαιο αυτό ο Παύλος προσδιορίζει μια συγκεκριμένη προφητική σχέση μεταξύ της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης. Το να απορρίψει κανείς τη διδασκαλία του κεφαλαίου σημαίνει να απορρίψει την αλήθεια και να δεχθεί ισχυρή πλάνη.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:3–12.
Κανείς ας μη σας εξαπατήσει με κανέναν τρόπο· διότι εκείνη η ημέρα δεν θα έλθει, εάν δεν έλθει πρώτα η αποστασία και δεν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο οποίος αντιτάσσεται και υπερυψώνει τον εαυτό του επάνω από κάθε λεγόμενο Θεό ή αντικείμενο λατρείας· ώστε αυτός, ως Θεός, να καθίσει στον ναό του Θεού, επιδεικνύοντας τον εαυτό του ότι είναι Θεός. Δεν ενθυμείσθε ότι, όταν ήμουν ακόμη μαζί σας, σας έλεγα αυτά τα πράγματα; Και τώρα γνωρίζετε εκείνο που τον συγκρατεί, ώστε να αποκαλυφθεί στον δικό του καιρό. Διότι το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον εκείνος που τώρα εμποδίζει, θα εμποδίζει, έως ότου βγει από τη μέση. Και τότε θα αποκαλυφθεί ο Άνομος, τον οποίο ο Κύριος θα αναλώσει με το πνεύμα του στόματός του και θα καταργήσει με την επιφάνεια της παρουσίας του· εκείνος, του οποίου η έλευση είναι σύμφωνα με την ενέργεια του Σατανά, με κάθε δύναμη και σημεία και τέρατα ψεύδους, και με κάθε απάτη αδικίας μεταξύ εκείνων που απολλύονται, επειδή δεν δέχθηκαν την αγάπη της αλήθειας, για να σωθούν. Και γι’ αυτό ο Θεός θα τους στείλει ενέργεια πλάνης, ώστε να πιστεύσουν το ψεύδος, για να κατακριθούν όλοι όσοι δεν επίστευσαν την αλήθεια, αλλά ευδόκησαν στην αδικία. 2 Θεσσαλονικείς 2:3–12.
Why are these last-day people “damned?” Why are they sent “strong delusion?” Why do they “perish” and thus reveal the shame of their nakedness? The passage states it is because they do not love the truth, and the truth set forth in the chapter identifies that pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy, would prevent papal Rome, the fifth kingdom of Bible prophecy, from ascending to the throne until paganism was taken away.
Γιατί αυτοί οι άνθρωποι των εσχάτων ημερών είναι «καταδικασμένοι»; Γιατί τους αποστέλλεται «ισχυρή πλάνη»; Γιατί «απολλύονται» και έτσι αποκαλύπτουν την αισχύνη της γυμνότητάς τους; Το χωρίο δηλώνει ότι αυτό συμβαίνει επειδή δεν αγαπούν την αλήθεια, και η αλήθεια που εκτίθεται στο κεφάλαιο προσδιορίζει ότι η ειδωλολατρική Ρώμη, η τέταρτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, θα εμπόδιζε την παπική Ρώμη, την πέμπτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας, να ανέλθει στον θρόνο έως ότου απομακρυνόταν η ειδωλολατρία.
The relationship between pagan and papal Rome that is identified in the chapter is also identified by John with the relationship of the church of Pergamos and the church of Thyatira. Pergamos aligns with pagan Rome and Thyatira is papal Rome. Paul and John provide two witnesses of the relationship of the two powers, as does the book of Daniel.
Η σχέση μεταξύ της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης, η οποία προσδιορίζεται στο κεφάλαιο, προσδιορίζεται επίσης από τον Ιωάννη μέσω της σχέσεως της εκκλησίας της Περγάμου και της εκκλησίας των Θυατείρων. Η Πέργαμος αντιστοιχεί προς την ειδωλολατρική Ρώμη και τα Θυάτειρα προς την παπική Ρώμη. Ο Παύλος και ο Ιωάννης παρέχουν δύο μάρτυρες της σχέσεως των δύο αυτών εξουσιών, όπως πράττει και το βιβλίο του Δανιήλ.
In the book of Daniel, the relationship of pagan Rome with papal Rome is repeatedly set forth. In Daniel two, it is represented by the mixture of iron with miry clay. In Daniel seven both pagan and papal Rome are the “diverse” kingdoms, and though Daniel two illustrates the two powers as a mixture, chapter seven identifies that the papal power proceeds out of the ten horned kingdom of pagan Rome. In Daniel eight the little horn of verses nine through twelve is Rome in both its phases. Verses nine and eleven are the little horn in the masculine tense, thus identifying pagan Rome, and verses ten and twelve are the little horn in the feminine tense, thus identifying papal Rome.
Στο βιβλίο του Δανιήλ, η σχέση της ειδωλολατρικής Ρώμης με την παπική Ρώμη εκτίθεται κατ’ επανάληψιν. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ παριστάνεται διά της μίξεως του σιδήρου με πηλό λασπώδη. Στο έβδομο κεφάλαιο του Δανιήλ, τόσο η ειδωλολατρική όσο και η παπική Ρώμη είναι τα «διάφορα» βασίλεια, και ενώ το δεύτερο κεφάλαιο του Δανιήλ εικονογραφεί τις δύο εξουσίες ως μίγμα, το έβδομο κεφάλαιο προσδιορίζει ότι η παπική εξουσία προέρχεται από το βασίλειο της ειδωλολατρικής Ρώμης με τα δέκα κέρατα. Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, το μικρό κέρας των εδαφίων 9 έως 12 είναι η Ρώμη και στις δύο φάσεις της. Τα εδάφια 9 και 11 αναφέρονται στο μικρό κέρας σε αρσενικό γένος, προσδιορίζοντας έτσι την ειδωλολατρική Ρώμη, και τα εδάφια 10 και 12 αναφέρονται στο μικρό κέρας σε θηλυκό γένος, προσδιορίζοντας έτσι την παπική Ρώμη.
In Daniel chapter eight, verse thirteen, pagan and papal Rome are portrayed as two desolating powers. Pagan Rome is “the daily” desolating power, and papal Rome is the transgression desolating power. In chapter eleven, verse thirty-one “the daily” desolating power of pagan Rome places the abomination desolating power, which is the papal power. In chapter twelve, verse eleven “the daily” desolating power of pagan Rome is removed in order to set up the abomination desolating power of the papacy.
Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, στο εδάφιο δεκατρία, η ειδωλολατρική και η παπική Ρώμη παρουσιάζονται ως δύο ερημωτικές δυνάμεις. Η ειδωλολατρική Ρώμη είναι η «καθημερινή» ερημωτική δύναμη, και η παπική Ρώμη είναι η ερημωτική παράβαση. Στο ενδέκατο κεφάλαιο, στο εδάφιο τριάντα ένα, η «καθημερινή» ερημωτική δύναμη της ειδωλολατρικής Ρώμης θέτει την ερημωτική βδέλυγμα δύναμη, η οποία είναι η παπική εξουσία. Στο δωδέκατο κεφάλαιο, στο εδάφιο ένδεκα, η «καθημερινή» ερημωτική δύναμη της ειδωλολατρικής Ρώμης αφαιρείται, προκειμένου να εγκαθιδρυθεί η ερημωτική βδέλυγμα δύναμη του παπισμού.
The relationship of the two desolating powers of Rome is a primary theme of the books of Daniel and Revelation, and that relationship is what Paul identifies as the truth that must be loved if a person will shun the strong delusion that is produced by believing a lie. God is never redundant, and each representation of the relationship of pagan Rome with papal Rome provides its own special testimony upon the subject, but to reject the symbol of Rome in the last days, is to reject the latter rain and receive strong delusion in its place. It is to be forever identified as a naked Laodicean.
Η σχέση των δύο ερημωτικών δυνάμεων της Ρώμης αποτελεί πρωτεύον θέμα των βιβλίων του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως, και αυτή η σχέση είναι εκείνη που ο Παύλος προσδιορίζει ως την αλήθεια η οποία πρέπει να αγαπηθεί, εάν ο άνθρωπος πρόκειται να αποφύγει την ισχυρή πλάνη που παράγεται από την πίστη στο ψεύδος. Ο Θεός ουδέποτε επαναλαμβάνει περιττώς, και κάθε παράσταση της σχέσεως της ειδωλολατρικής Ρώμης προς την παπική Ρώμη παρέχει τη δική της ιδιαίτερη μαρτυρία επί του θέματος· αλλά το να απορρίψει κανείς το σύμβολο της Ρώμης κατά τις έσχατες ημέρες σημαίνει να απορρίψει την όψιμη βροχή και να λάβει στη θέση της ισχυρή πλάνη. Σημαίνει να ταυτισθεί για πάντα ως γυμνός Λαοδικεύς.
The Laodicean Adventist historians, though manifesting no sacred respect for the role and work of William Miller, do identify that it was his recognition of the relationship of pagan and papal Rome that was the prophetic structure which he built “all” of his prophetic applications. Gabriel and the other angels led Miller to understand the relationship of pagan and papal Rome, but in his history, he did not see Rome as a threefold entity consisting of the dragon, the beast and the false prophet.
Οι Λαοδικειανοί Αντβεντιστές ιστορικοί, αν και δεν εκδηλώνουν κανέναν ιερό σεβασμό για τον ρόλο και το έργο του Γουίλλιαμ Μίλλερ, εντούτοις αναγνωρίζουν ότι η εκ μέρους του αναγνώριση της σχέσεως μεταξύ της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης αποτέλεσε την προφητική δομή επάνω στην οποία οικοδόμησε «όλες» τις προφητικές του εφαρμογές. Ο Γαβριήλ και οι άλλοι άγγελοι οδήγησαν τον Μίλλερ να κατανοήσει τη σχέση μεταξύ της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης, αλλά στην ιστορική του κατανόηση δεν είδε τη Ρώμη ως μία τριπλή οντότητα αποτελούμενη από τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη.
In his time the United States had not yet begun its role as the false prophet, for the Protestants of the United States did not become the daughters of Rome until 1844, and the foundational work of Miller had already been located upon the 1843 chart which was produced in May of 1842.
Κατά την εποχή του, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν ακόμη αρχίσει τον ρόλο τους ως του ψευδοπροφήτη, διότι οι Προτεστάντες των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έγιναν οι θυγατέρες της Ρώμης παρά μόνον το 1844, και το θεμελιώδες έργο του Miller είχε ήδη τοποθετηθεί επάνω στο διάγραμμα του 1843, το οποίο παρήχθη τον Μάιο του 1842.
In 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven were unsealed, and the messenger for that period of time recognized that there were three powers whose prophetic activities ran through verses forty to forty-five of chapter eleven. The king of the south in verse forty is the dragon power, the king of the north is the papal power who had been delivered its deadly wound in the beginning of the verse in 1798, at the hands of the dragon power of Napoleonic France. In the verse the papal power begins the work of healing its deadly wound. In 1989 the king of the north retaliates against the dragon power of the Soviet Union, who had then become the king of the south. When the beast of Catholicism retaliated against the Soviet Union it came with the proxy army of the United States, the false prophet of Revelation chapter sixteen. The dragon king of the south, the beast king of the north and the false prophet of chariots, horsemen and ships are all illustrated in verse forty, and the prophetic line ends in verse forty-five, when the papal power “comes to his end with none to help.”
Το 1989 αποσφραγίσθηκαν τα τελευταία έξι εδάφια του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, και ο αγγελιοφόρος για εκείνη τη χρονική περίοδο αναγνώρισε ότι υπήρχαν τρεις δυνάμεις των οποίων οι προφητικές δραστηριότητες εκτείνονταν στα εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε του ενδέκατου κεφαλαίου. Ο βασιλεύς του νότου στο εδάφιο σαράντα είναι η δύναμη του δράκοντος· ο βασιλεύς του βορρά είναι η παπική δύναμη, στην οποία είχε επιβληθεί το θανατηφόρο τραύμα της στην αρχή του εδαφίου, το 1798, από τα χέρια της δρακόντειας δύναμης της Ναπολεόντειας Γαλλίας. Στο εδάφιο, η παπική δύναμη αρχίζει το έργο της θεραπείας του θανατηφόρου τραύματός της. Το 1989 ο βασιλεύς του βορρά ανταποδίδει εναντίον της δρακόντειας δύναμης της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία τότε είχε καταστεί ο βασιλεύς του νότου. Όταν το θηρίο του Καθολικισμού αντεπιτέθηκε εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, ήλθε με τον πληρεξούσιο στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών, τον ψευδοπροφήτη του δέκατου έκτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Ο δράκων βασιλεύς του νότου, το θηρίο βασιλεύς του βορρά και ο ψευδοπροφήτης των αρμάτων, των ιππέων και των πλοίων απεικονίζονται όλοι στο εδάφιο σαράντα, και η προφητική γραμμή λήγει στο εδάφιο σαράντα πέντε, όταν η παπική δύναμη «φθάνει στο τέλος της χωρίς να υπάρχει κανείς να τη βοηθήσει».
Armageddon, in Revelation sixteen is a symbolic geographical area identifying the rebellion of mankind that precedes the return of Christ. Armageddon is a symbol of the word is made from two words, “Har” meaning mountain, and “Megiddo,” which is the valley of Jezreel. The fact that John combined a mountain with Megiddo, when Megiddo is a valley, informs the student of prophecy that Armageddon is a symbol, which contains a geographical reference, for there is no mountain in the valley of Jezreel.
Ο Αρμαγεδδών, στην Αποκάλυψη δεκάξι, είναι μια συμβολική γεωγραφική περιοχή που προσδιορίζει την ανταρσία της ανθρωπότητας η οποία προηγείται της επιστροφής του Χριστού. Ο Αρμαγεδδών είναι ένα σύμβολο· η λέξη αποτελείται από δύο λέξεις, «Har», που σημαίνει βουνό, και «Megiddo», που είναι η κοιλάδα του Ιεζραέλ. Το γεγονός ότι ο Ιωάννης συνδύασε ένα βουνό με το Μεγιδδώ, ενώ το Μεγιδδώ είναι κοιλάδα, πληροφορεί τον μελετητή της προφητείας ότι ο Αρμαγεδδών είναι σύμβολο, το οποίο περιέχει μια γεωγραφική αναφορά, διότι δεν υπάρχει βουνό στην κοιλάδα του Ιεζραέλ.
The Jezreel Valley is situated between the three seas (Mediterranean Sea, Sea of Galilee, and Dead Sea) and Jerusalem. It is relatively central in northern Israel, with these three bodies of water and Jerusalem located around it in different directions. Verse forty-five of Daniel eleven is where the king of the north comes to his end with none to help, and the verse identifies his geographical end as between the seas and the glorious holy mountain of Jerusalem. Verse forty of Daniel eleven introduces the three powers that are the subjects of the healing of the deadly wound of the papal power and its ultimate end.
Η κοιλάδα του Ιεζραέλ βρίσκεται ανάμεσα στις τρεις θάλασσες (Μεσόγειος Θάλασσα, Θάλασσα της Γαλιλαίας και Νεκρά Θάλασσα) και την Ιερουσαλήμ. Βρίσκεται σχετικά στο κεντρικό τμήμα του βόρειου Ισραήλ, με αυτά τα τρία υδάτινα σώματα και την Ιερουσαλήμ να βρίσκονται γύρω της προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Το εδάφιο σαράντα πέντε του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ είναι το σημείο όπου ο βασιλιάς του βορρά φθάνει στο τέλος του, χωρίς κανείς να τον βοηθήσει, και το εδάφιο προσδιορίζει το γεωγραφικό τέλος του ως ανάμεσα στις θάλασσες και το ένδοξο άγιο όρος της Ιερουσαλήμ. Το εδάφιο σαράντα του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ εισάγει τις τρεις δυνάμεις που αποτελούν τα υποκείμενα της θεραπείας της θανατηφόρας πληγής της παπικής εξουσίας και του τελικού της τέλους.
The first phrase of the verses identifies the time of the end in 1798, when the papacy received its deadly wound and verse forty-five identifies its permanent deadly wound. The prophetic history between the first and last death of the papal power identifies the rebellion of mankind as they restore the ascendancy of the papal power, when its deadly wound is healed in advance of the papal power’s ultimate demise. The six verses bear the signature of truth, for the beginning and end are both the death of the papal power, and the middle verses are the rebellion of mankind as the first deadly wound is healed.
Η πρώτη φράση των εδαφίων προσδιορίζει τον καιρό του τέλους στο 1798, όταν ο παπισμός έλαβε το θανατηφόρο τραύμα του, και το εδάφιο σαράντα πέντε προσδιορίζει το μόνιμο θανατηφόρο τραύμα του. Η προφητική ιστορία μεταξύ του πρώτου και του τελευταίου θανάτου της παπικής εξουσίας προσδιορίζει την ανταρσία της ανθρωπότητας καθώς αυτή αποκαθιστά την επικράτηση της παπικής εξουσίας, όταν το θανατηφόρο τραύμα της θεραπεύεται πριν από την τελική κατάλυση της παπικής εξουσίας. Τα έξι εδάφια φέρουν την υπογραφή της αλήθειας, διότι η αρχή και το τέλος είναι αμφότερα ο θάνατος της παπικής εξουσίας, και τα μεσαία εδάφια είναι η ανταρσία της ανθρωπότητας καθώς το πρώτο θανατηφόρο τραύμα θεραπεύεται.
Miller was given light from heavenly angels upon the relation of pagan and papal Rome. The key for Miller’s understanding of the prophetic model, which he employed for all of his prophetic applications, was “the daily” in Second Thessalonians. “The daily” in that chapter is pagan Rome, which is what established the vision that William Miller came to understand, for it is Rome, the robbers of thy people in verse fourteen of chapter eleven, that establishes the vision.
Στον Μίλλερ δόθηκε φως από ουράνιους αγγέλους σχετικά με τη σχέση μεταξύ της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης. Το κλειδί για την κατανόηση από τον Μίλλερ του προφητικού προτύπου, το οποίο χρησιμοποίησε σε όλες τις προφητικές του εφαρμογές, ήταν «το παντοτινόν» στη Δευτέρα προς Θεσσαλονικείς. «Το παντοτινόν» στο κεφάλαιο εκείνο είναι η ειδωλολατρική Ρώμη, πράγμα που θεμελίωσε το όραμα το οποίο ο Γουίλλιαμ Μίλλερ κατέληξε να κατανοήσει· διότι είναι η Ρώμη, οι λησταί του λαού σου στο εδάφιο δεκατέσσερα του ενδεκάτου κεφαλαίου, που θεμελιώνει το όραμα.
The messenger raised up to understand the increase of knowledge in 1989 came to understand the threefold nature of Rome. Miller was the messenger of the first and second angels, and he understood the first and second manifestations of Rome to establish the vision he presented to the world. The messenger of the third angel came to understand all three manifestations of Rome in order to establish the vision he was given to proclaim to the world.
Ο αγγελιοφόρος που ανεγέρθηκε για να κατανοήσει την αύξηση της γνώσεως το 1989 κατέληξε να κατανοήσει την τριπλή φύση της Ρώμης. Ο Μίλλερ ήταν ο αγγελιοφόρος του πρώτου και του δευτέρου αγγέλου, και κατενόησε την πρώτη και τη δεύτερη εκδήλωση της Ρώμης, ώστε να θεμελιώσει το όραμα που παρουσίασε στον κόσμο. Ο αγγελιοφόρος του τρίτου αγγέλου κατέληξε να κατανοήσει και τις τρεις εκδηλώσεις της Ρώμης, προκειμένου να θεμελιώσει το όραμα που του εδόθη να κηρύξει στον κόσμο.
The first manifestation of Rome was pagan Rome. Out of pagan Rome came papal Rome, the second manifestation. Out of the first two manifestations came modern Rome, the threefold alliance of the dragon, the beast and false prophet.
Η πρώτη εκδήλωση της Ρώμης ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη. Από την ειδωλολατρική Ρώμη προήλθε η παπική Ρώμη, η δεύτερη εκδήλωση. Από τις δύο πρώτες εκδηλώσεις προήλθε η σύγχρονη Ρώμη, η τριπλή συμμαχία του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτη.
We will continue the line of the controversy of “the daily” in Advent history in the next article.
Θα συνεχίσουμε τη γραμμή της διαμάχης περί «του καθημερινού» στην Αντβεντιστική ιστορία στο επόμενο άρθρο.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
«Εκείνος που βλέπει κάτω από την επιφάνεια, που διαβάζει τις καρδιές όλων των ανθρώπων, λέγει για εκείνους που είχαν μεγάλο φως: “Δεν θλίβονται ούτε μένουν ενεοί εξαιτίας της ηθικής και πνευματικής τους καταστάσεως.” Ναι, “εξέλεξαν τας οδούς αυτών, και η ψυχή αυτών ευφραίνεται εις τα βδελύγματα αυτών. Και εγώ θέλω εκλέξει τας συμφοράς αυτών, και θέλω επιφέρει επ’ αυτούς εκείνα τα οποία φοβούνται· διότι όταν εκάλεσα, ουδείς απεκρίθη· όταν ελάλησα, δεν ήκουσαν· αλλά έπραξαν το πονηρόν ενώπιόν μου, και εξέλεξαν εκείνο εις το οποίον δεν ευηρεστήθην.” “Ο Θεός θέλει πέμψει εις αυτούς ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσι το ψεύδος,” επειδή “δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας, διά να σωθώσιν,” “αλλά ευηρεστήθησαν εις την αδικίαν.” Ησαΐας 66:3, 4· 2 Θεσσαλονικείς 2:11, 10, 12.»
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’
«Ο ουράνιος Διδάσκαλος ρώτησε: “Ποια ισχυρότερη πλάνη μπορεί να εξαπατήσει τον νου από την προσποίηση ότι οικοδομείτε επάνω στο ορθό θεμέλιο και ότι ο Θεός δέχεται τα έργα σας, ενώ στην πραγματικότητα ενεργείτε σε πολλά πράγματα σύμφωνα με την κοσμική πολιτική και αμαρτάνετε εναντίον του Ιεχωβά; Ω, είναι μεγάλη απάτη, γοητευτική πλάνη, που κυριεύει τους νους όταν άνθρωποι που κάποτε γνώρισαν την αλήθεια εκλαμβάνουν τη μορφή της ευσέβειας ως το πνεύμα και τη δύναμή της· όταν νομίζουν ότι είναι πλούσιοι και πεπλουτισμένοι και δεν έχουν ανάγκη ουδενός, ενώ στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη των πάντων.”»
“God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.
«Ο Θεός δεν έχει αλλάξει απέναντι στους πιστούς δούλους Του που διατηρούν τα ιμάτιά τους αμόλυντα. Αλλά πολλοί κραυγάζουν: “Ειρήνη και ασφάλεια”, ενώ επέρχεται επάνω τους αιφνίδια καταστροφή. Εάν δεν υπάρξει πλήρης μετάνοια, εάν οι άνθρωποι δεν ταπεινώσουν την καρδιά τους με εξομολόγηση και δεν δεχθούν την αλήθεια καθώς είναι εν τω Ιησού, δεν θα εισέλθουν ποτέ στον ουρανό. Όταν λάβει χώρα εξαγνισμός στις τάξεις μας, δεν θα αναπαυόμαστε πλέον αμέριμνοι, καυχώμενοι ότι είμαστε πλούσιοι και πεπλουτισμένοι και δεν έχουμε χρεία ουδενός.»
“Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
«Ποιος μπορεί αληθινά να πει: “Το χρυσάφι μας είναι δοκιμασμένο στη φωτιά· τα ιμάτιά μας είναι αμόλυντα από τον κόσμο”; Είδα τον Διδάσκαλό μας να δείχνει τα ιμάτια της λεγόμενης δικαιοσύνης. Αφού τα απέσπασε, αποκάλυψε τη μόλυνση που βρισκόταν από κάτω. Έπειτα μου είπε: “Δεν μπορείς να δεις πώς με υποκρισία έχουν καλύψει τη μόλυνσή τους και τη σήψη του χαρακτήρα τους; ‘Πώς έγινε πόρνη η πιστή πόλη!’ Ο οίκος του Πατέρα μου έγινε οίκος εμπορίου, τόπος απ’ όπου η θεία παρουσία και η δόξα έχουν αποχωρήσει! Γι’ αυτό υπάρχει αδυναμία, και η ισχύς λείπει.”» Testimonies, τόμος 8, 249, 250.