Από το 2023, ο Κύριος έχει αποκαλύψει τα γεγονότα που οδηγούν στη λήξη του καιρού της χάριτος για τις Ηνωμένες Πολιτείες και κατόπιν για τον κόσμο. Η αλληλουχία αυτών των γεγονότων είχε γίνει αντιληπτή ήδη πριν από το 2023, αλλά οι λεπτομέρειές τους δεν είχαν διαφανεί πριν από την έναρξη αυτής της χρονικής περιόδου. Από τότε οδηγηθήκαμε να κατανοήσουμε ότι η διαδοχικά εξελισσόμενη διαδικασία της κρίσης των ζώντων εφαρμόστηκε τόσο στο ρεπουμπλικανικό κέρας όσο και στο προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Το θηρίο της γης είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αντιληφθήκαμε ότι η διαδικασία της κρίσης των ζώντων, η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, θα έθετε πρώτα υπό κρίση το Δημοκρατικό Κόμμα του ρεπουμπλικανικού κέρατος και, αφού δοκιμάζονταν οι Δημοκρατικοί, η διαδικασία θα περνούσε κατόπιν στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Με βάση αυτή την αποκαλυφθείσα γνώση, διακρίναμε εκ των προτέρων ότι το Δημοκρατικό Κόμμα θα κατέρρεε εκ των έσω και θα έφθανε στο τέλος του με τη νίκη του Μπάιντεν το 2020. Η ιστορία επιβεβαίωσε την παρατήρησή μας.

Όσοι πιστεύουν ότι η σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών στις 3 Νοεμβρίου διέψευσε εκείνη την πρόβλεψη απέχουν πολύ από το να έχουν δίκιο. Μετά την κατάρρευση που υπέστησαν οι Δημοκρατικοί εξαιτίας των κλεμμένων εκλογών του 2020, το Δημοκρατικό Κόμμα έχει εκφυλιστεί στο κόμμα που είναι γνωστό ως κόκκινη και πράσινη συμμαχία. Το Δημοκρατικό Κόμμα του παρελθόντος δεν υπάρχει πια, και η νέα του μορφή είναι μια συμμαχία παγκοσμιοποιητών κομμουνιστικής ιδεολογίας και ισλαμιστών. Ο Ισμαήλ είναι το σύμβολο του Ισλάμ, και η μητέρα του ήταν Αιγύπτια. Η Αίγυπτος είναι ο δράκοντας—οι παγκοσμιοποιητές των Ηνωμένων Πολιτειών και του κόσμου. Ο δράκοντας—οι παγκοσμιοποιητές—αντιπροσωπεύεται από το «κόκκινο», ως κοινό σύμβολο του κομμουνισμού, ενώ το Ισλάμ ταυτίζεται με το πράσινο. Η Άγαρ και ο Ισμαήλ αντιπροσωπεύουν την κόκκινη και πράσινη συμμαχία που επικράτησε στις πρόσφατες εκλογές.

Το πράσινο συνδέεται παραδοσιακά με το Ισλάμ λόγω του συμβολισμού του στο Κοράνιο και στην πρώιμη ισλαμική παράδοση. Οι κάτοικοι του Παραδείσου φορούν πράσινα ενδύματα από λεπτό μετάξι και αναπαύονται πάνω σε πράσινα μαξιλάρια (π.χ., σούρα Αλ-Καχφ 18:31 και σούρα Αλ-Ινσάν 76:21). Ο Μωάμεθ προτιμούσε τα πράσινα ενδύματα και ενταφιάστηκε με πράσινο μανδύα. Για τον λόγο αυτό, το πράσινο έγινε διαδεδομένο χρώμα στην ισλαμική τέχνη, στη διακόσμηση των τεμενών, στις βιβλιοδεσίες του Κορανίου και στις σημαίες πολλών χωρών με μουσουλμανική πλειονότητα (Σαουδική Αραβία, Πακιστάν κ.λπ.), καθώς και οργανώσεων όπως η Χαμάς. Στη σύγχρονη πολιτική γλώσσα, επομένως, το «πράσινο» χρησιμοποιείται ως σύντομη αναφορά στον ισλαμισμό.

Το κόκκινο είναι το σύμβολο του κομμουνισμού, όπως αποτυπώνεται στις κόκκινες σημαίες της Παρισινής Κομμούνας, των Μπολσεβίκων και διαφόρων κομμουνιστικών κομμάτων. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ο «bonnet rouge» είχε σκοπίμως κόκκινο χρώμα, το οποίο αποτελούσε ουσιώδες στοιχείο της ταυτότητάς του ως επαναστατικού συμβόλου. Η συμμαχία του κόκκινου και του πράσινου έχει αντικαταστήσει το Δημοκρατικό Κόμμα. Το κόμμα είναι πλέον η συμμαχία του κόκκινου και του πράσινου.

Στο πλαίσιο της κατανόησης της διαδικασίας της κρίσης που άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου, οι Δημοκρατικοί ήταν το πρώτο τμήμα του Ρεπουμπλικανικού κέρατος του θηρίου της γης που κρίθηκε, και η κρίση τους ολοκληρώθηκε με το τέλος τους στις εκλογές του 2020, οπότε άρχισε η κρίση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Στις 3 Νοεμβρίου 2026, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έπαψε να υπάρχει, με την ίδια βεβαιότητα με την οποία είχε πάψει να υπάρχει το Δημοκρατικό Κόμμα το 2020.

Η κατάρρευση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σηματοδοτεί την ολοκλήρωση της κρίσης επί του κέρατος του ρεπουμπλικανισμού και, όπως συνέβη με το Δημοκρατικό Κόμμα, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει καταρρεύσει, διασπώμενο σε δύο παρατάξεις. Η μία πλευρά χαρακτηρίζεται ως RINOs και η άλλη ως MAGA. Δεν πρόκειται ποτέ να επανενωθούν. Το Δημοκρατικό Κόμμα μετεξελίχθηκε σε μια διττή συμμαχία κομμουνιστών και ισλαμιστών, ενώ το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα διασπάστηκε σε ένα κόμμα Ρεπουμπλικανών που υποστηρίζουν την παγκοσμιοποίηση και σε ένα κόμμα Ρεπουμπλικανών που θέτουν την Αμερική πάνω απ’ όλα. Αυτό που απομένει για το θηρίο της γης και τα δύο κέρατά του είναι η λήξη της περιόδου χάριτος με τον επικείμενο νόμο για την Κυριακή.

Ο λόγος για τον οποίο το Δημοκρατικό Κόμμα κρίθηκε πριν από τους Ρεπουμπλικανούς έχει εκτεθεί στα άρθρα αυτά από το 2023. Τα δύο κόμματα συναποτελούν το Ρεπουμπλικανικό «κέρας» του θηρίου της γης, και το θηρίο της γης προτυπώθηκε από τη Μηδοπερσική Αυτοκρατορία. Στο βιβλίο του Δανιήλ, ο συμβολικός κριός της Μηδοπερσίας φέρει δύο κέρατα.

Τότε σήκωσα τα μάτια μου και είδα· και ιδού, μπροστά στον ποταμό στεκόταν ένα κριάρι που είχε δύο κέρατα· και τα δύο κέρατα ήταν ψηλά, αλλά το ένα ήταν ψηλότερο από το άλλο, και το ψηλότερο αναπτύχθηκε τελευταίο. Δανιήλ 8:3.

Αν και μεγάλο μέρος του πολιτικού σκεπτικού του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ενυπήρχε στα θεμέλια των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την ίδρυσή τους το 1776, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, τυπικά, δεν εμφανίστηκε στην ιστορία παρά λίγο πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο. Συγκροτήθηκε ως το κόμμα κατά της δουλείας, ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα υπήρχε πολύ πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο. Οι Δημοκρατικοί ήταν και εξακολουθούν να είναι το κόμμα υπέρ της δουλείας. Το υψηλότερο κέρας αναφύηκε τελευταίο, και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ιδρύθηκε τελευταίο, το 1854, μετά την ίδρυση του Δημοκρατικού Κόμματος το 1828. Ο πρώτος Ρεπουμπλικανός πρόεδρος ήταν ο Αβραάμ Λίνκολν και ο τελευταίος είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Η διαδικασία της κρίσης του ρεπουμπλικανικού κέρατος έχει πλέον ολοκληρωθεί· η κρίση του θηρίου της γης με τα δύο κέρατα διαγράφεται στον ορίζοντα.

Το προτεσταντικό κέρας έχει επίσης τη δική του προφητική διαίρεση σε δύο μέρη, σαφώς διαφορετική από τα δύο πολιτικά κόμματα, η οποία όμως παραμένει διμερής στο πλαίσιο της διαδικασίας της κρίσης. Ο Κύριος συνήψε διαθήκη με έναν εκλεκτό λαό, όταν τον οδήγησε μέσα από τα ύδατα της Ερυθράς Θάλασσας και τον έφερε στο όρος Σινά. Όταν οι δώδεκα κατάσκοποι στάλθηκαν στη Γη της Επαγγελίας για να την εξερευνήσουν, οι Ισραηλίτες απέρριψαν το μήνυμα του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ, και ο Κύριος ακύρωσε τη διαθήκη Του με τους στασιαστές και συνήψε διαθήκη με τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ.

Αλλά, όπως είναι βέβαιο ότι ζω, έτσι και ολόκληρη η γη θα γεμίσει με τη δόξα του Κυρίου. Επειδή όλοι εκείνοι οι άνδρες που είδαν τη δόξα μου και τα θαύματά μου, τα οποία έκανα στην Αίγυπτο και στην έρημο, με έθεσαν ήδη δέκα φορές σε δοκιμασία και δεν υπάκουσαν στη φωνή μου, ασφαλώς δεν θα δουν τη γη που ορκίστηκα να δώσω στους πατέρες τους· ούτε θα τη δει κανείς από εκείνους που με παρόργισαν. Τον δούλο μου, όμως, τον Χάλεβ, επειδή είχε μέσα του διαφορετικό πνεύμα και με ακολούθησε με απόλυτη αφοσίωση, θα τον φέρω στη γη στην οποία πήγε· και το σπέρμα του θα την κληρονομήσει. Αριθμοί 14:21–24.

Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει ότι όλα όσα συνέβησαν στον αρχαίο Ισραήλ αποτελούν προτύπωση της συντέλειας του κόσμου.

Όλα αυτά, λοιπόν, συνέβησαν σ’ εκείνους ως παραδείγματα και γράφτηκαν για τη δική μας νουθεσία, σ’ εμάς στους οποίους έχουν φτάσει τα τέλη των αιώνων. Γι’ αυτό, όποιος νομίζει ότι στέκεται, ας προσέχει μήπως πέσει. Α΄ Κορινθίους 10:11, 12.

Η δεκαπλή διαδικασία δοκιμασίας στην οποία υποβλήθηκε ο λαός της διαθήκης στις απαρχές του αρχαίου Ισραήλ, όπως αποτυπώνεται στην ιστορία του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ, επαναλήφθηκε στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, την εποχή του Χριστού. Όπως και στις απαρχές, ο λαός της διαθήκης, κατά την επίσκεψη του Χριστού, υποβλήθηκε σε μια διαδικασία δοκιμασίας στην οποία θα αποτύγχανε ως έθνος. Η ανυπότακτη γενιά που συνήψε διαθήκη στο Σινά πέθανε στην έρημο κατά τα σαράντα χρόνια της περιπλάνησης, με εξαίρεση, μεταξύ άλλων, τον Ιησού του Ναυή και τον Χάλεβ, οι οποίοι παρέμειναν πιστοί. Αντίστοιχα, ο παλαιός λαός της διαθήκης στην εποχή του Χριστού υπέστη κρίση ως έθνος με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ., αν και δεν χάθηκαν όλα τα μέλη του. Ο νέος λαός της διαθήκης, τον οποίο αντιπροσώπευαν ο Ιησούς του Ναυή και ο Χάλεβ, προεικόνιζε τη χριστιανική εκκλησία. Έτσι, τόσο στις απαρχές όσο και στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, ένας παλαιός λαός της διαθήκης υποβλήθηκε σε δοκιμασία, απέτυχε σε αυτήν και παραμερίστηκε.

Ό,τι υπήρξε, αυτό θα υπάρξει· και ό,τι έγινε, αυτό θα γίνει· και δεν υπάρχει τίποτε νέο κάτω από τον ήλιο. Υπάρχει κάτι για το οποίο μπορεί να ειπωθεί: Ιδού, αυτό είναι νέο; Έχει ήδη υπάρξει από παλιά, σε καιρούς πριν από εμάς. Εκκλησιαστής 1:9, 10.

Στην ιστορία του μιλλεριτικού κινήματος από το 1798 έως το 1863, ο προγενέστερος λαός της διαθήκης ήταν οι Προτεστάντες, οι οποίοι μόλις είχαν εξέλθει από τους Σκοτεινούς Αιώνες της παπικής κυριαρχίας. Αυτός ο λαός της διαθήκης δοκιμάστηκε από το 1798 έως το 1844 και, όταν απέτυχε στη δοκιμασία, αναδείχθηκε ένας νέος λαός της διαθήκης μέσα από το μιλλεριτικό κίνημα εκείνης της περιόδου. Όπως ακριβώς ο αρχαίος Ισραήλ συνήψε διαθήκη κατά την ιστορική περίοδο της απελευθέρωσής του από την Αίγυπτο και στη συνέχεια δοκιμάστηκε και απέτυχε, έτσι και οι Ιουδαίοι της εποχής του Χριστού απέτυχαν στη δοκιμασία της ιερής εβδομάδας του ένατου κεφαλαίου του Δανιήλ.

Και θα επικυρώσει τη διαθήκη με πολλούς για μία εβδομάδα· και στο μέσο της εβδομάδας θα κάνει να παύσουν η θυσία και η προσφορά, και εξαιτίας της εξάπλωσης των βδελυγμάτων θα το ερημώσει, μέχρι τη συντέλεια, και ό,τι έχει οριστεί θα εκχυθεί επάνω στον ερημωμένο τόπο. Δανιήλ 9:27.

Η συμμετοχή στη σταύρωση του Μεσσία αντιστοιχούσε στην απόρριψη του μηνύματος του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ. Όπως συνέβη στην αρχή και στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, ένας προηγούμενος λαός της διαθήκης παρακάμπτεται ακριβώς τη στιγμή που εκλέγεται ένας νέος λαός της διαθήκης. Στις 19 Απριλίου 1844 έληξε το βιβλικό έτος 1843, και η πρόβλεψη του Ουίλλιαμ Μίλλερ ότι το 1843 θα ήταν το έτος της επιστροφής του Κυρίου προκάλεσε απογοήτευση σε όσους ακολουθούσαν το μήνυμα του Μίλλερ. Η αποτυχημένη πρόβλεψη του Μίλλερ σηματοδότησε επίσης τη στιγμή κατά την οποία ο προηγούμενος λαός της διαθήκης, οι Προτεστάντες που μόλις είχαν εξέλθει από το σκοτάδι το 1798, αισθάνθηκε δικαιωμένος που είχε απορρίψει το μήνυμα του πρώτου αγγέλου, το οποίο είχε φέρει ο Ουίλλιαμ Μίλλερ. Όσοι αισθάνθηκαν δικαιωμένοι για την απόρριψη του μηνύματος του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ αποτελούσαν παράδειγμα της απόρριψης του μηνύματος του Μίλλερ από τους Προτεστάντες, καθώς και παράδειγμα της απόρριψης του Χριστού από τους Ιουδαίους, όπως αυτή εκδηλώθηκε με τη συμμετοχή τους στον θάνατό Του και με τη διακήρυξή τους ότι δεν είχαν άλλον βασιλιά παρά μόνο τον Καίσαρα.

Ο λαός της νέας διαθήκης στην ιστορία των Μιλλεριτών οδηγήθηκε στο σημείο να αποδεχθεί και τις δέκα εντολές του Θεού, καταδεικνύοντας έτσι τη διάκριση ανάμεσα σε ένα χριστιανικό σώμα που τηρούσε τις εντολές και σε έναν πρώην λαό της διαθήκης που παρέμενε προσκολλημένος στην παπική ταύτιση της ημέρας του Ήλιου με την ημέρα λατρείας, μολονότι πουθενά στον Λόγο του Θεού δεν υπάρχει μαρτυρία για την Κυριακή ως ημέρα λατρείας. Οι τρεις εκείνοι μάρτυρες προσδιορίζουν τη διαδικασία δοκιμασίας που άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Στις 11/9 άρχισε η κρίση των ζώντων, και επρόκειτο να κριθούν και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης. Η κρίση του πολιτικού κέρατος του θηρίου της γης ήταν διττή: πρώτα επί του Δημοκρατικού Κόμματος και κατόπιν επί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

Στις 11 Σεπτεμβρίου, η κρίση των ζώντων άρχισε επίσης με το προτεσταντικό κέρας. Άρχισε με τον προηγούμενο λαό της διαθήκης, ο οποίος από το 1863 είναι η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας. Η κρίση της λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας απεικονίζεται μέσα από την ιστορία στην οποία η ίδια έχει τις απαρχές της. Στην ιστορία του κινήματος των Μιλλεριτών, η κρίση του 1844 επί του προηγούμενου και του νέου λαού της διαθήκης τοποθετήθηκε στο πλαίσιο της παραβολής των δέκα παρθένων του εικοστού πέμπτου κεφαλαίου του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου. Η δοκιμασία αυτή απεικονίζεται με μια ομάδα μωρών παρθένων που στερούνται ελαίου και με φρόνιμες παρθένες που διαθέτουν το έλαιο. Στην ιστορία των Μιλλεριτών, η παραβολή των δέκα παρθένων απεικονίζεται με την πρώτη απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844, όταν ο προηγούμενος λαός της διαθήκης παρακάμφθηκε και άρχισε η περίοδος αναμονής της παραβολής.

Η περίοδος της αναμονής στην ιστορία των Μιλλεριτών άρχισε με την πρώτη απογοήτευση της 19ης Απριλίου 1844. Άρχισε με τη διάψευση της πρόβλεψης του Μίλλερ, η οποία όριζε το 1843 ως έτος της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. Τότε άρχισε η περίοδος της αναμονής και τότε οι Προτεστάντες απέρριψαν το μήνυμα του Μίλλερ και παρακάμφθηκαν, με αποτέλεσμα να καταστούν ο πρώην λαός της διαθήκης, όπως καταδεικνύεται από τα βιβλικά παραδείγματα εκείνων που διέσχισαν την Ερυθρά Θάλασσα στις απαρχές του αρχαίου Ισραήλ και εκείνων που απέρριψαν τον Χριστό κατά την «εβδομάδα» του Δανιήλ 9:27. Οι τρεις αυτοί μάρτυρες, ο Ιησούς του Ναυή, ο σταυρός και οι Προτεστάντες του 1844, προσδιορίζουν ένα σημείο στο οποίο η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας δοκιμάζεται και παρακάμπτεται. Στο σημείο εκείνο εκλέγεται ένας νέος λαός της διαθήκης, στο πλαίσιο της παραβολής των δέκα παρθένων.

«Η παραβολή των δέκα παρθένων στο Ματθαίον 25 απεικονίζει επίσης την εμπειρία του λαού των Αντβεντιστών». Η Μεγάλη Διαμάχη, 393.

«Συχνά με παραπέμπουν στην παραβολή των δέκα παρθένων, από τις οποίες οι πέντε ήταν φρόνιμες και οι πέντε μωρές. Η παραβολή αυτή έχει εκπληρωθεί και θα εκπληρωθεί κατά γράμμα, διότι έχει ιδιαίτερη εφαρμογή στην εποχή αυτή και, όπως και το μήνυμα του τρίτου αγγέλου, έχει εκπληρωθεί και θα εξακολουθήσει να αποτελεί παρούσα αλήθεια έως τη συντέλεια του χρόνου». Review and Herald, 19 Αυγούστου 1890.

Η παραβολή των δέκα παρθένων απεικονίζει τη διαδικασία της κρίσης για το προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης. Πρώτα δοκιμάζεται ο λαός της προηγούμενης διαθήκης· έπειτα δοκιμάζεται ο λαός της νέας διαθήκης. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ αυτών των δύο κρίσεων είναι η περίοδος της καθυστέρησης στην παραβολή. Η περίοδος της καθυστέρησης σηματοδοτήθηκε από μια πρόβλεψη που δεν επαληθεύτηκε. Η πρόβλεψη που δεν επαληθεύτηκε στην ιστορία του μιλλεριτικού κινήματος ήταν το μήνυμα του Μίλλερ του 1843, ενώ η πρόβλεψη που δεν επαληθεύτηκε κατά την κρίση των ζώντων ήταν ότι το Νάσβιλ θα δεχόταν επίθεση από το Ισλάμ στις 18 Ιουλίου 2020. Στο σημείο εκείνο, ολοκληρώθηκε η κρίση της λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας και άρχισε η κρίση όσων είχαν διατυπώσει την πρόβλεψη για το Νάσβιλ.

Στην πρώτη κιόλας διαδικασία δοκιμασίας που περιγράφεται στους Αριθμούς 14, ο Θεός διακήρυξε ότι η γη θα γέμιζε από τη δόξα Του. Εκείνη η πρόρρηση για τη μελλοντική δόξα περιλαμβανόταν στην εξαγγελία της κρίσης του Κυρίου εναντίον του στασιαστικού λαού της διαθήκης, ο οποίος είχε διαβεί την Ερυθρά Θάλασσα.

Αλλά, όπως είναι βέβαιο ότι ζω, έτσι και ολόκληρη η γη θα γεμίσει με τη δόξα του Κυρίου. Επειδή όλοι εκείνοι οι άνδρες που είδαν τη δόξα μου και τα θαύματά μου, τα οποία έκανα στην Αίγυπτο και στην έρημο, με έθεσαν ήδη δέκα φορές σε δοκιμασία και δεν υπάκουσαν στη φωνή μου, ασφαλώς δεν θα δουν τη γη που ορκίστηκα να δώσω στους πατέρες τους· ούτε θα τη δει κανείς από εκείνους που με παρόργισαν. Τον δούλο μου, όμως, τον Χάλεβ, επειδή είχε μέσα του διαφορετικό πνεύμα και με ακολούθησε με απόλυτη αφοσίωση, θα τον φέρω στη γη στην οποία πήγε· και το σπέρμα του θα την κληρονομήσει. Αριθμοί 14:21–24.

Η γη γεμίζει με τη δόξα του Κυρίου όταν κατέρχεται ο άγγελος του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης.

Και μετά από αυτά είδα έναν άλλον άγγελο, που είχε μεγάλη εξουσία, να κατεβαίνει από τον ουρανό· και η γη φωτίστηκε από τη δόξα του. Και φώναξε δυνατά με ισχυρή φωνή, λέγοντας: Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα η μεγάλη, και έγινε κατοικία δαιμόνων και φυλακή κάθε ακάθαρτου πνεύματος και κλουβί κάθε ακάθαρτου και μισητού πτηνού. Διότι όλα τα έθνη ήπιαν από το κρασί του θυμού της πορνείας της, και οι βασιλιάδες της γης πόρνευσαν μαζί της, και οι έμποροι της γης πλούτισαν από την αφθονία της χλιδής της. Αποκάλυψη 18:1–3.

Η Έλεν Γουάιτ δηλώνει σαφώς ότι τα τρία αυτά εδάφια εκπληρώθηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

«Τώρα διαδίδεται ότι έχω δηλώσει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από παλιρροϊκό κύμα; Ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο. Εκείνο που είπα, καθώς έβλεπα τα μεγάλα κτίρια να υψώνονται εκεί, όροφο τον όροφο, ήταν: “Τι τρομερές σκηνές θα εκτυλιχθούν όταν ο Κύριος εγερθεί για να σείσει τρομερά τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3”. Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί προειδοποίηση για όσα πρόκειται να συμβούν στη γη. Δεν έχω όμως κάποιο ιδιαίτερο φως σχετικά με όσα πρόκειται να συμβούν στη Νέα Υόρκη· το μόνο που γνωρίζω είναι ότι κάποια μέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα γκρεμιστούν από τις αναστατώσεις και τις ανατροπές που θα επιφέρει η δύναμη του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι η καταστροφή είναι παρούσα στον κόσμο. Ένας λόγος από τον Κύριο, ένα άγγιγμα της κραταιάς δύναμής του, και αυτά τα ογκώδη οικοδομήματα θα καταρρεύσουν. Θα εκτυλιχθούν σκηνές, τη φρίκη των οποίων δεν μπορούμε να φανταστούμε». Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

Η περίοδος κατά την οποία η γη φωτίζεται από τη δόξα του Κυρίου άρχισε όταν κατέρρευσαν οι Δίδυμοι Πύργοι «με τις μεταβολές και τις ανατροπές που επιτελεί η δύναμη του Θεού» στις 11 Σεπτεμβρίου. Εκείνη τη στιγμή άρχισε η εκπλήρωση της υπόσχεσης που παρουσιάζεται μέσα από την ιστορική αφήγηση των Αριθμών 14, η οποία περιγράφει μια δεκαπλή προοδευτική διαδικασία δοκιμασίας. Εκείνη τη στιγμή άρχισε η δοκιμασία και των δύο κεράτων του θηρίου της γης. Οι δύο παρατάξεις που επρόκειτο να δοκιμαστούν εντός του ρεπουμπλικανικού κέρατος ήταν τα δύο πολιτικά κόμματα, ενώ τα δύο στοιχεία του προτεσταντικού κέρατος ήταν ο άλλοτε λαός της διαθήκης, τον οποίο αντιπροσώπευε η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, και, στη συνέχεια, εκείνοι που βίωσαν την απογοήτευση μιας αποτυχημένης πρόβλεψης, η οποία σηματοδότησε την έναρξη της περιόδου αναμονής της παραβολής των δέκα παρθένων.

Και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης υπόκεινται στη διαδικασία της κρίσης, και τα δύο κέρατα κρίνονται σε δύο διαδοχικά στάδια που προηγούνται του επικείμενου νόμου περί Κυριακής, οπότε το θηρίο της γης, δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες, κλείνει τη θύρα της δικής του περιόδου χάριτος ως το έκτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας. Η Ιερουσαλήμ αποτελεί σύμβολο ενός έθνους που απορρίπτει το μήνυμα της σωτηρίας, όπως αποδεικνύεται από τη συμμετοχή του στον θάνατο του Μεσσία.

Και θα τους πεις ακόμη: Έτσι λέει ο Κύριος: Μήπως πέφτουν και δεν σηκώνονται; Μήπως απομακρύνεται κανείς και δεν επιστρέφει; Γιατί, λοιπόν, αυτός ο λαός της Ιερουσαλήμ έχει περιπέσει σε αδιάκοπη αποστασία; Εμμένουν στην απάτη, αρνούνται να επιστρέψουν. Αφουγκράστηκα και άκουσα, αλλά δεν μιλούσαν ορθά· κανείς δεν μετανόησε για την κακία του, λέγοντας: «Τι έκανα;» Καθένας πήρε τον δικό του δρόμο, όπως το άλογο ορμά στη μάχη. Ακόμη και ο πελαργός στον ουρανό γνωρίζει τους καθορισμένους καιρούς του· και το τρυγόνι και ο γερανός και το χελιδόνι τηρούν τον καιρό του ερχομού τους· ο λαός μου όμως δεν γνωρίζει την κρίση του Κυρίου. Πώς λέτε: «Είμαστε σοφοί και ο νόμος του Κυρίου είναι μαζί μας»; Ιδού, πράγματι μάταια τον θέσπισε· η γραφίδα των γραμματέων είναι ανώφελη. Οι σοφοί έχουν ντροπιαστεί, έχουν τρομοκρατηθεί και έχουν αιχμαλωτιστεί· ιδού, απέρριψαν τον λόγο του Κυρίου· και ποια σοφία υπάρχει μέσα τους; Ιερεμίας 8:4–9.

Το θηρίο του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, το οποίο βγαίνει από τη γη και έχει δύο κέρατα, ξεκίνησε ως αρνίο, αλλά καταλήγει να μιλά σαν δράκοντας. Η Ιερουσαλήμ και ο Ιούδας αποτελούσαν προτυπώσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ιούδας είναι το σύμβολο της Γης της Επαγγελίας του αρχαίου Ισραήλ, και ο Κύριος επέλεξε την Ιερουσαλήμ ως την πόλη όπου θα έθετε το όνομά Του. Όπως ακριβώς ο Κύριος έβγαλε τον αρχαίο Ισραήλ από τα δεσμά και τη δουλεία της Αιγύπτου και τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας, έτσι ο Κύριος έβγαλε τον Προτεσταντισμό από το σκοτάδι της παπικής εκκλησίας και τη δουλεία στους βασιλιάδες της Ευρώπης και τον οδήγησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Διακόσια πενήντα χρόνια μετά το 1776, ελάχιστοι στις Ηνωμένες Πολιτείες κατανοούν ότι τα δύο έγγραφα, η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Σύνταγμα, είναι θεϊκά κείμενα σχεδιασμένα για την απόρριψη μιας διεφθαρμένης εκκλησίας και μιας ελιτίστικης μοναρχίας. Το σημαντικότερο είναι ότι δεν γνωρίζουν «την κρίση του Κυρίου».

Η κρίση του Κυρίου κατά των Ηνωμένων Πολιτειών άρχισε την 11η Σεπτεμβρίου και στις 3 Νοεμβρίου 2026, διακόσια πενήντα χρόνια μετά τη Διακήρυξη του 1776, η κρίση κατά του Ρεπουμπλικανικού κέρατος έληξε.

Και είδα έναν άλλον άγγελο να πετά στο μεσουράνημα, έχοντας το αιώνιο ευαγγέλιο για να το κηρύξει σε όσους κατοικούν στη γη και σε κάθε έθνος και φυλή και γλώσσα και λαό, λέγοντας με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό και δώστε του δόξα· διότι έφθασε η ώρα της κρίσης του· και προσκυνήστε εκείνον που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των υδάτων. Αποκάλυψη 14:6, 7.

Θα συνεχίσουμε την εξέταση αυτών των αληθειών στο επόμενο άρθρο.