Ο προφήτης Μιχαίας θέτει ένα ερώτημα σχετικά με την κατανόηση της κρίσης.

Και είπα: Ακούστε, σας παρακαλώ, αρχηγοί του Ιακώβ και άρχοντες του οίκου του Ισραήλ· δεν οφείλετε εσείς να γνωρίζετε το δίκαιο; Μιχαίας 3:1.

Η απάντηση είναι ότι ο λαός του Θεού οφείλει να έχει γνώση της κρίσης. Οφείλει να κατανοεί ότι υπάρχει μια χρονική στιγμή κατά την οποία ο Θεός θα άρχιζε την κρίση Του.

Λέγοντας με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό και δώστε του δόξα· διότι ήρθε η ώρα της κρίσης του· και προσκυνήστε εκείνον που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των υδάτων. Αποκάλυψη 14:7.

Το θέμα της κρίσης διατρέχει ολόκληρο τον Λόγο του Θεού, αλλά οι λεπτομέρειες της κρίσης παρερμηνεύονται και παραβλέπονται σε μεγάλο βαθμό, θαμμένες κάτω από «παραδόσεις και έθιμα», που αποτελούν ένα από τα κύρια μέσα τα οποία χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να συγκαλύπτει τις αλήθειες του Θεού.

Εσύ όμως, γιατί κρίνεις τον αδελφό σου; Ή γιατί περιφρονείς τον αδελφό σου; Διότι όλοι θα σταθούμε ενώπιον του βήματος της κρίσης του Χριστού. Γιατί είναι γραμμένο: «Ζω εγώ, λέει ο Κύριος· κάθε γόνατο θα λυγίσει ενώπιόν μου και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει στον Θεό». Επομένως, ο καθένας μας θα δώσει λόγο για τον εαυτό του στον Θεό. Ρωμαίους 14:10–12.

Υπάρχει ένας καιρός που προσδιορίζεται ως «ώρα», κατά τον οποίο όλοι θα παρουσιαστούμε για να κριθούμε. Η λαοδικειακή εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας γνωρίζει πολύ καλά ότι η κρίση άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν ο Χριστός ολοκλήρωσε το έργο Του στα Άγια του ουράνιου αγιαστηρίου, αλλά έχει αρνηθεί να δει ότι η κρίση εκτυλίσσεται μέσα από μια πολύ λεπτομερή διαδοχή σταδίων. Κατανοεί ότι, όταν ο Χριστός εισήλθε στα Άγια των Αγίων και άρχισε την κρίση το 1844, ξεκίνησε από εκείνους που είχαν πεθάνει με την πίστη του Χριστού. Κατανοεί ότι η διαδικασία της κρίσης άρχισε από τον Αδάμ και προχώρησε σταδιακά, διατρέχοντας την ιστορική καταγραφή της ανθρωπότητας από τον Αδάμ και έπειτα. Γνωρίζει ότι υπάρχει ένας καιρός κατά τον οποίο ο Χριστός παύει να κρίνει τους νεκρούς και ότι τότε αρχίζει το έργο Του για την κρίση όσων βρίσκονται τότε στη ζωή. Κι όμως, έχει τυφλωθεί από «παραδόσεις και έθιμα».

“‘Και αυτή είναι η αιώνια ζωή: να γνωρίζουν Εσένα, τον μόνο αληθινό Θεό, και τον Ιησού Χριστό, τον οποίο απέστειλες.’ Πόσο αναγκαίο είναι οι άνδρες και οι γυναίκες που επαγγέλλονται ευσέβεια να κατανοούν τις Αγίες Γραφές. Με αυτόν τον τρόπο τρέφονται με την υγιαίνουσα διδασκαλία, ριζώνουν και θεμελιώνονται στην αλήθεια και εδραιώνονται στη γνώση του Ιησού Χριστού. Όμως οι παραδόσεις και τα έθιμα των ανθρώπων δεν πρέπει να αναμειγνύονται με τις ιερές αλήθειες της αποκάλυψης. Σε εκείνους που το έκαναν αυτό, ο Χριστός είπε: ‘Πολύ καλά αθετείτε τις εντολές του Θεού, για να τηρείτε τις δικές σας παραδόσεις.’ Και αυτό είναι τόσο αληθινό σήμερα όσο ήταν και όταν ο Χριστός βρισκόταν στη γη και απορρίφθηκε και σταυρώθηκε.

«“Ερευνάτε τις Γραφές”. Μελετάτε, προσεύχεστε και πιστεύετε. Πάρτε στα χέρια σας την Αγία Γραφή χωρίς προκατάληψη, με πνεύμα ταπεινό και πρόθυμο να διδαχθεί, και, με τη διάνοιά σας ανοιχτή στις επιδράσεις του Πνεύματος του Θεού, αφήστε την πειστική της δύναμη να διαπλάσει τη ζωή και τη συνείδησή σας. Σήμερα η φωνή από τον Γολγοθά μιλά με τόνους ελέους σε κάθε ψυχή. Είθε όλοι να κατανοήσουν ότι η μόνη τους ελπίδα είναι να ακούσουν, να δεχθούν και να χαρούν την αλήθεια, η οποία είναι η δύναμη του Θεού προς σωτηρία όλων όσοι πιστεύουν». Bible Echo, 2 Σεπτεμβρίου 1895.

Οι Λαοδικείς Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας αναγνωρίζουν ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη «ώρα» η οποία έφθασε και σηματοδότησε την έναρξη της κρίσης των νεκρών στις 22 Οκτωβρίου 1844, ωστόσο αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι υπάρχει μια χρονική στιγμή κατά την οποία ο Χριστός άρχισε να κρίνει τους ζωντανούς. Όπως η έναρξη της κρίσης των νεκρών, έτσι και η κρίση των ζωντανών υποδεικνύεται στον προφητικό Του λόγο. Ο Πέτρος υποδεικνύει αυτόν τον χρόνο, τον οποίο προσδιορίζει ως τους «χρόνους αποκαταστάσεως πάντων».

Μετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας, όταν έρθουν καιροί αναψυχής από την παρουσία του Κυρίου· και θα αποστείλει τον Ιησού Χριστό, ο οποίος σας είχε κηρυχθεί προηγουμένως. Πράξεις 3:19, 20.

Κατά την κρίση οι αμαρτίες εξαλείφονται, αλλά μόνο αν έχουμε εξομολογηθεί και εγκαταλείψει τις παραβάσεις που έχουμε διαπράξει. Αν δεν έχουμε εξομολογηθεί και εγκαταλείψει αυτές τις αμαρτίες, εξαλείφονται τα ονόματά μας. Κατά την κρίση υπάρχει ένα βιβλίο που περιέχει τα ονόματα όσων έχουν ομολογήσει πίστη στον Χριστό, και ένα άλλο βιβλίο στο οποίο είναι καταγεγραμμένη κάθε αμαρτία που έχουμε διαπράξει. Υπάρχει επίσης ένα βιβλίο ενθύμησης.

Παρατηρούσα ώσπου τοποθετήθηκαν οι θρόνοι και κάθισε ο Παλαιός των ημερών, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν το χιόνι και οι τρίχες της κεφαλής του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν σαν πύρινη φλόγα και οι τροχοί του σαν φωτιά που κατακαίει. Ένας πύρινος ποταμός έρρεε και εξερχόταν από μπροστά του· χίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν και δέκα χιλιάδες επί δέκα χιλιάδες στέκονταν ενώπιόν του· το δικαστήριο συνήλθε και τα βιβλία ανοίχτηκαν. Δανιήλ 7:9, 10.

Στο βιβλίο της Αποκάλυψης, η κρίση των απολεσθέντων λαμβάνει χώρα μετά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, ενώ η κρίση εκείνων που σώζονται προηγείται της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού.

Και είδα τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, να στέκονται ενώπιον του Θεού· και τα βιβλία ανοίχθηκαν· και ανοίχθηκε ένα άλλο βιβλίο, το οποίο είναι το βιβλίο της ζωής· και οι νεκροί κρίθηκαν με βάση όσα ήταν γραμμένα στα βιβλία, σύμφωνα με τα έργα τους. Αποκάλυψη 20:12.

Κατά την κρίση υπάρχουν τρία βιβλία: το βιβλίο της ζωής, το βιβλίο των αμαρτιών και ένα βιβλίο ενθυμήσεως.

Τότε εκείνοι που φοβούνταν τον Κύριο μιλούσαν συχνά ο ένας στον άλλον· και ο Κύριος έδωσε προσοχή και άκουσε, και γράφτηκε ενώπιόν του βιβλίο ενθύμησης για εκείνους που φοβούνταν τον Κύριο και συλλογίζονταν το όνομά του. Και θα είναι δικοί μου, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, την ημέρα εκείνη που θα συγκεντρώσω τα πολύτιμα πετράδια μου· και θα τους σπλαχνιστώ, όπως ένας άνθρωπος σπλαχνίζεται τον ίδιο του τον γιο που τον υπηρετεί. Τότε θα επιστρέψετε και θα διακρίνετε ανάμεσα στον δίκαιο και στον ασεβή, ανάμεσα σ’ εκείνον που υπηρετεί τον Θεό και σ’ εκείνον που δεν τον υπηρετεί. Μαλαχίας 3:16–18.

Η κρίση διαχωρίζει τους σωσμένους από τους απολεσθέντες, με βάση τα τρία βιβλία καταγραφής του ουρανού. Ο Μαλαχίας ορίζει τους σωσμένους ως εκείνους που «φοβούνταν τον Κύριο». Ο Πέτρος προσδιορίζει έναν καιρό κατά τον οποίο οι άνθρωποι είναι ζωντανοί και μπορούν να μετανοήσουν και να μεταστραφούν. Για να μετανοήσει μια ψυχή, πρέπει να είναι ζωντανή. Σύμφωνα με τον Πέτρο, η ώρα της κρίσης των ζώντων είναι «οι καιροί αναψύξεως». Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η διαδικασία της κρίσης που είχε αρχίσει στις 22 Οκτωβρίου 1844 ολοκληρώθηκε, και Εκείνος άρχισε το έργο Του για την κρίση των ζώντων. Μια σταδιακή διαδικασία κρίσης είχε αρχίσει το 1844: μια διαδικασία που άρχισε με τους νεκρούς των οποίων τα ονόματα ήταν καταγεγραμμένα στο βιβλίο της ζωής.

Στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Χριστός εγέρθηκε για να αρχίσει την επόμενη φάση της κρίσης. Κατά την κρίση των ζώντων, θα «αντιδικούσε» επίσης με τον λαό. Ο Χριστός δεν αντιδικεί με τους νεκρούς, διότι οι νεκροί δεν γνωρίζουν τίποτε, αφού, όπως κατέδειξε ο Ιησούς στην ιστορία της Μάρθας, της Μαρίας και του Λαζάρου, ο θάνατος είναι ύπνος.

Διότι για όποιον συγκαταλέγεται ανάμεσα σε όλους τους ζωντανούς υπάρχει ελπίδα· γιατί ένας ζωντανός σκύλος είναι καλύτερος από ένα νεκρό λιοντάρι. Διότι οι ζωντανοί γνωρίζουν ότι θα πεθάνουν· οι νεκροί όμως δεν γνωρίζουν τίποτε ούτε έχουν πια ανταμοιβή· διότι η μνήμη τους έχει λησμονηθεί. Επίσης, και η αγάπη τους και το μίσος τους και ο φθόνος τους έχουν πλέον χαθεί· και ποτέ πια δεν θα έχουν μερίδιο σε οτιδήποτε γίνεται κάτω από τον ήλιο. Εκκλησιαστής 9:4–6.

Για να απευθύνει ο Ιησούς εκκλήσεις στην ανθρωπότητα, πρέπει η ανθρωπότητα να είναι ζωντανή.

Αυτά είπε· και έπειτα τους λέει: «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμάται· πηγαίνω όμως να τον ξυπνήσω από τον ύπνο». Τότε οι μαθητές του είπαν: «Κύριε, αν κοιμάται, θα γίνει καλά». Ο Ιησούς, όμως, μιλούσε για τον θάνατό του· εκείνοι νόμιζαν ότι είχε μιλήσει για την ανάπαυση του ύπνου. Τότε ο Ιησούς τούς είπε ξεκάθαρα: «Ο Λάζαρος είναι νεκρός». Ιωάννης 11:11–14.

Ο Πέτρος προσδιορίζει τους «καιρούς αναψυχής» ως την «ώρα» κατά την οποία αρχίζει η κρίση των ζώντων· τότε αποστέλλεται ο Ιησούς και, όταν Εκείνος φθάνει, «στέκεται» και «αγορεύει».

Ο Κύριος εγείρεται για να αντιδικήσει και στέκεται για να κρίνει τον λαό. Ο Κύριος θα έρθει σε κρίση με τους πρεσβυτέρους του λαού του και με τους άρχοντές του· διότι εσείς καταφάγατε τον αμπελώνα· όσα αρπάξατε από τους φτωχούς βρίσκονται στα σπίτια σας. Ησαΐας 3:13, 14.

Η Έλεν Χουάιτ προσδιορίζει πότε ο Κύριος «εγείρεται» ή, όπως το διατυπώνει ο Ησαΐας, «ο Κύριος σηκώνεται» για να «δικάσει» και να «κρίνει τους λαούς».

«Τώρα διαδίδεται ότι έχω δηλώσει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από ένα παλιρροϊκό κύμα; Αυτό δεν το είπα ποτέ. Έχω πει, καθώς παρατηρούσα τα μεγάλα κτίρια να ανεγείρονται εκεί, όροφο μετά τον όροφο: “Τι τρομερές σκηνές θα εκτυλιχθούν όταν ο Κύριος εγερθεί για να σείσει με φοβερή δύναμη τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3”. Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί προειδοποίηση για όσα πρόκειται να συμβούν στη γη. Όμως δεν έχω λάβει κάποιο ιδιαίτερο φως σχετικά με όσα πρόκειται να συμβούν στη Νέα Υόρκη· γνωρίζω μόνο ότι κάποια μέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα γκρεμιστούν από τις μεταβολές και τις ανατροπές που θα επιφέρει η δύναμη του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι η καταστροφή είναι παρούσα στον κόσμο. Ένας λόγος του Κυρίου, ένα άγγιγμα της κραταιάς δύναμής του, και αυτά τα ογκώδη οικοδομήματα θα καταρρεύσουν. Θα εκτυλιχθούν σκηνές των οποίων τη φρίκη δεν μπορούμε να φανταστούμε». Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.

Η αδελφή Γουάιτ επισημαίνει επίσης ότι ο άγγελος που κατέβηκε στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, με ένα ανοιχτό βιβλιαράκι στο χέρι Του, δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό.

«Ο ισχυρός άγγελος που καθοδηγούσε τον Ιωάννη δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Το ότι έθεσε το δεξί Του πόδι στη θάλασσα και το αριστερό Του στην ξηρά φανερώνει τον ρόλο που διαδραματίζει στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά. Η στάση αυτή δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του πάνω σε ολόκληρη τη γη». Το Βιβλικό Σχολιολόγιο των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, τόμος 7, 971.

Ο ρόλος τον οποίο ο Ιησούς «διαδραματίζει στις τελικές σκηνές» αντιπροσωπεύει το έργο Του ως ουράνιου αρχιερέα.

Γι’ αυτό, άγιοι αδελφοί, μέτοχοι της ουράνιας κλήσης, στρέψτε την προσοχή σας στον Απόστολο και Αρχιερέα της ομολογίας μας, τον Χριστό Ιησού. Εβραίους 3:1.

Η αδελφή Χουάιτ όχι μόνο ταυτίζει τον άγγελο του δέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης με τον Χριστό, αλλά αναγνωρίζει επίσης τους τρεις αγγέλους του δέκατου τέταρτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης ως σύμβολα του Χριστού, διότι επισημαίνει ότι οι Προτεστάντες της εποχής του μιλλεριτικού κινήματος σταύρωσαν τα τρία μηνύματα, όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Χριστό.

«Πολλοί βλέπουν με φρίκη τη στάση των Ιουδαίων, οι οποίοι απέρριψαν και σταύρωσαν τον Χριστό· και καθώς διαβάζουν την ιστορία της επαίσχυντης κακομεταχείρισής Του, νομίζουν ότι Τον αγαπούν και ότι δεν θα Τον είχαν αρνηθεί όπως ο Πέτρος, ούτε θα Τον είχαν σταυρώσει όπως οι Ιουδαίοι. Αλλά ο Θεός, που διαβάζει τις καρδιές όλων, έχει θέσει σε δοκιμασία την αγάπη για τον Ιησού την οποία διακήρυσσαν ότι αισθάνονταν. Όλος ο ουρανός παρακολουθούσε με το βαθύτερο ενδιαφέρον την υποδοχή του μηνύματος του πρώτου αγγέλου. Πολλοί όμως, που διακήρυσσαν ότι αγαπούσαν τον Ιησού και έχυναν δάκρυα καθώς διάβαζαν την ιστορία του σταυρού, χλεύαζαν τη χαρμόσυνη είδηση της έλευσής Του. Αντί να δεχθούν το μήνυμα με χαρά, το χαρακτήρισαν πλάνη. Μισούσαν όσους αγαπούσαν την επιφάνειά Του και τους απέκλειαν από τις εκκλησίες. Όσοι απέρριψαν το πρώτο μήνυμα δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από το δεύτερο· ούτε ωφελήθηκαν από τη μεσονύκτια κραυγή, η οποία επρόκειτο να τους προετοιμάσει ώστε να εισέλθουν μαζί με τον Ιησού, διά της πίστεως, στα Άγια των Αγίων του επουράνιου αγιαστηρίου. Και απορρίπτοντας τα δύο προηγούμενα μηνύματα, έχουν συσκοτίσει τόσο τη διάνοιά τους, ώστε δεν μπορούν να διακρίνουν κανένα φως στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο δείχνει την οδό προς τα Άγια των Αγίων. Είδα ότι, όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Ιησού, έτσι και οι κατ’ όνομα εκκλησίες είχαν σταυρώσει αυτά τα μηνύματα, και γι’ αυτό δεν γνωρίζουν την οδό προς τα Άγια των Αγίων και δεν μπορούν να ωφεληθούν από τη μεσιτεία του Ιησού εκεί. Όπως οι Ιουδαίοι, που πρόσφεραν τις ανώφελες θυσίες τους, έτσι και αυτοί αναπέμπουν τις ανώφελες προσευχές τους προς το διαμέρισμα από το οποίο έχει αποχωρήσει ο Ιησούς· και ο Σατανάς, ευχαριστημένος με την εξαπάτηση, εμφανίζεται με θρησκευτικό προσωπείο και στρέφει προς τον εαυτό του τη διάνοια αυτών που ομολογούν ότι είναι Χριστιανοί, ενεργώντας με τη δύναμή του, τα σημεία του και τα ψευδή θαύματά του, για να τους κρατήσει δέσμιους στην παγίδα του». Πρώιμα Γραπτά, 259–261.

Οι άγγελοι της Αποκάλυψης συμβολίζουν τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, και ο άγγελος του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, ο οποίος κατήλθε όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης γκρεμίστηκαν με ένα άγγιγμα του Θεού στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ήταν ο Χριστός. Ο Πέτρος επισήμανε ότι, όταν θα άρχιζε η κρίση των ζώντων, την οποία προσδιόρισε ως τους «καιρούς αναψύξεως», ο Θεός θα έστελνε τον Ιησού. Η «ανάψυξη» του Πέτρου είναι η όψιμη βροχή, η έλευση της οποίας τοποθετείται κατά την κάθοδο του αγγέλου του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης.

«Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει πάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να κατέβει από τον ουρανό και ολόκληρη η γη θα φωτιστεί από τη δόξα του». Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.

Στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Ιησούς εγέρθηκε για να σείσει φοβερά τη γη, να αρχίσει την κρίση των ζώντων και να «αντιδικήσει» με τον λαό Του. Αντιδικεί μέσω του προφητικού Του Λόγου. Ωστόσο, παρόλο που η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας γνωρίζει τον σταδιακό χαρακτήρα της διαδικασίας της κρίσης, τα μέλη της δεν γνωρίζουν ότι άρχισαν να κρίνονται όταν κατέρρευσαν τα μεγάλα κτίρια της πόλης της Νέας Υόρκης.

Ναι, ο πελαργός στον ουρανό γνωρίζει τους ορισμένους καιρούς του· και το τρυγόνι και ο γερανός και το χελιδόνι τηρούν τον καιρό της έλευσής τους· ο λαός μου, όμως, δεν γνωρίζει την κρίση του Κυρίου. Πώς λέτε: «Είμαστε σοφοί, και ο νόμος του Κυρίου είναι μαζί μας»; Ιδού, πράγματι μάταια τον θέσπισε· μάταιη είναι η γραφίδα των γραμματέων. Οι σοφοί καταισχύνθηκαν, καταπτοήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν· ιδού, απέρριψαν τον λόγο του Κυρίου· και ποια σοφία υπάρχει μέσα τους; Ιερεμίας 8:7–9.

Όταν ο Χριστός εγέρθηκε για να συνηγορήσει στις 11 Σεπτεμβρίου, κάλεσε τον λαό Του να αναζητήσει τα «παλαιά μονοπάτια» του Ιερεμία.

«Ο εχθρός επιδιώκει να αποσπάσει τον νου των αδελφών μας, ανδρών και γυναικών, από το έργο της προετοιμασίας ενός λαού που θα σταθεί ακλόνητος στις έσχατες αυτές ημέρες. Οι σοφιστείες του αποσκοπούν στο να απομακρύνουν τον νου από τους κινδύνους και τα καθήκοντα της ώρας. Θεωρούν μικρής αξίας το φως που ο Χριστός ήρθε από τον ουρανό να δώσει στον Ιωάννη για τον λαό Του. Διδάσκουν ότι οι σκηνές που πρόκειται σύντομα να εκτυλιχθούν μπροστά μας δεν είναι αρκετά σημαντικές ώστε να τους δοθεί ιδιαίτερη προσοχή. Καθιστούν ανίσχυρη την αλήθεια ουράνιας προέλευσης και στερούν από τον λαό του Θεού την προηγούμενη πείρα του, δίνοντάς του στη θέση της μια ψευδή επιστήμη. “Έτσι λέει ο Κύριος: Σταθείτε στους δρόμους και δείτε, και ρωτήστε για τα παλαιά μονοπάτια, πού βρίσκεται ο καλός δρόμος, και βαδίστε σ’ αυτόν.” [Ιερεμίας 6:16.]

«Ας μην προσπαθήσει κανείς να γκρεμίσει τα θεμέλια της πίστης μας — τα θεμέλια που τέθηκαν στην αρχή του έργου μας, με προσευχητική μελέτη του Λόγου και με αποκάλυψη. Επάνω σε αυτά τα θεμέλια οικοδομούμε εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια. Οι άνθρωποι μπορεί να νομίζουν ότι βρήκαν έναν νέο δρόμο, ότι μπορούν να θέσουν ισχυρότερο θεμέλιο από εκείνο που έχει τεθεί· αυτό όμως είναι μεγάλη πλάνη. “Άλλο θεμέλιο δεν μπορεί κανείς να θέσει εκτός από εκείνο που έχει τεθεί”. [Α΄ Κορινθίους 3:11.] Στο παρελθόν, πολλοί επιχείρησαν να οικοδομήσουν μια νέα πίστη, να θεσπίσουν νέες αρχές· πόσο καιρό όμως στάθηκε όρθιο το οικοδόμημά τους; Σύντομα κατέρρευσε· διότι δεν ήταν θεμελιωμένο επάνω στον Βράχο». Μαρτυρίες, τόμος 8, 296, 297.

Η άρνηση της λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας να επιστρέψει στις αλήθειες που εδραιώθηκαν στην ιστορία του μιλλεριτικού κινήματος την έχει θέσει εκτός της «οδού» του Θεού, και η ίδια επέλεξε μια νέα οδό που στηρίζεται στις κενές υποσχέσεις των «παραδόσεων και των εθίμων».

Τρέξτε πέρα δώθε στους δρόμους της Ιερουσαλήμ και δείτε τώρα, και εξακριβώστε, και αναζητήστε στις πλατείες της αν μπορείτε να βρείτε έναν άνθρωπο, αν υπάρχει κάποιος που να πράττει το δίκαιο, που να αναζητεί την αλήθεια· και θα τη συγχωρήσω. Και μολονότι λένε: «Ζει ο Κύριος», ασφαλώς ψευδορκούν. Κύριε, δεν είναι τα μάτια σου στραμμένα στην αλήθεια; Τους χτύπησες, αλλά δεν πόνεσαν· τους αφάνισες, αλλά αρνήθηκαν να δεχθούν σωφρονισμό· έκαναν τα πρόσωπά τους σκληρότερα από βράχο· αρνήθηκαν να επιστρέψουν. Γι’ αυτό είπα: Ασφαλώς αυτοί είναι φτωχοί· είναι ανόητοι· γιατί δεν γνωρίζουν την οδό του Κυρίου ούτε την κρίση του Θεού τους. Θα πάω στους επιφανείς και θα τους μιλήσω· γιατί αυτοί έχουν γνωρίσει την οδό του Κυρίου και την κρίση του Θεού τους· αλλά κι αυτοί, όλοι μαζί, έσπασαν τον ζυγό και διέρρηξαν τα δεσμά. Ιερεμίας 5:1–5.

Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας θα κληθούν να λογοδοτήσουν για την άρνησή τους να αναγνωρίσουν τη διαδικασία της κρίσης όπως αυτή προσδιορίζεται στον προφητικό λόγο του Θεού. Η Έλεν Γουάιτ επισημαίνει σαφώς ότι όσοι σφραγίζονται στο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι οι ίδιοι με εκείνους που σφραγίζονται στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ.

«Αυτό το σφράγισμα των δούλων του Θεού είναι το ίδιο με εκείνο που παρουσιάστηκε στον Ιεζεκιήλ σε όραμα». Μαρτυρίες προς τους λειτουργούς, 445.

Στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, η Ιερουσαλήμ συμβολίζει την Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.

«Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που ένιωσε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε δειχθεί. Είχαν υιοθετήσει την άποψη ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και την έκδηλη φανέρωση της δύναμης του Θεού όπως άλλοτε. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λένε: Ο Κύριος δεν θα κάνει καλό, ούτε θα κάνει κακό. Είναι πολύ ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, “Ειρήνη και ασφάλεια” είναι η κραυγή ανθρώπων που ποτέ ξανά δεν θα υψώσουν τη φωνή τους σαν σάλπιγγα, για να φανερώσουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις του και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Αυτά τα βουβά σκυλιά, που δεν ήθελαν να γαβγίσουν, είναι εκείνα που νιώθουν τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, παρθένες και μικρά παιδιά αφανίζονται όλοι μαζί.» Μαρτυρίες, τόμος 5, 211.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η κρίση των ζώντων. Ξεκίνησε από τον λαό που ομολογεί ότι ανήκει στον Θεό και προχώρησε από την ηγεσία έως τους λαϊκούς. Όταν ολοκληρωθεί η κρίση της εκκλησίας του Θεού, η διαδικασία της κρίσης συνεχίζεται με όσους βρίσκονται εκτός του λαού που ομολογεί ότι ανήκει στον Θεό.

Διότι έφθασε ο καιρός να αρχίσει η κρίση από τον οίκο του Θεού· και αν αρχίσει πρώτα από εμάς, ποιο θα είναι το τέλος εκείνων που δεν υπακούν στο ευαγγέλιο του Θεού; Α΄ Πέτρου 4:17.

Το «ευαγγέλιο» στο οποίο δεν υπακούν είναι το «αιώνιο ευαγγέλιο» που διακηρύσσεται από τον πρώτο άγγελο του δέκατου τέταρτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, ο οποίος όχι μόνο αναγγέλλει την «ώρα» της κρίσης του Θεού, αλλά και καλεί τους ανθρώπους να «φοβούνται τον Θεό». Στον Μαλαχία, εκείνοι που φοβούνται τον Θεό είναι αυτοί που καταγράφονται στο βιβλίο ενθύμησης.

Λέγοντας με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό και δώστε του δόξα· διότι ήρθε η ώρα της κρίσης του· και προσκυνήστε εκείνον που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των υδάτων. Αποκάλυψη 14:7.

Η διαδικασία της κρίσης αρχίζει από τον λαό της διαθήκης του Θεού, και το 1844 ο Κύριος παρέκαμψε τον έως τότε λαό της διαθήκης και συνήψε διαθήκη με το κίνημα των Μιλλεριτών. Οι Προτεστάντες εκείνης της ιστορικής περιόδου παρακάμφθηκαν, καθώς ο Κύριος επέλεξε έναν νέο λαό της διαθήκης, όπως είχε κάνει με εκείνους που εξήλθαν από την Αίγυπτο διαμέσου της Ερυθράς Θάλασσας, στην ιστορία του Μωυσή, του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ. Η ίδια διαδικασία φανερώθηκε στο τέλος της ιστορίας του Ισραήλ, όταν ο Θεός έδωσε διαζύγιο στον αρχαίο Ισραήλ και συνήψε διαθήκη με τη νέα Του νύφη—τη χριστιανική εκκλησία. Η εκκλησία εκείνη περιήλθε στη δουλεία των 1.260 ετών του παπικού σκότους, η οποία είχε προτυπωθεί από τα 430 έτη σκότους που βίωσε ο αρχαίος Ισραήλ στην Αίγυπτο. Όταν η χριστιανική εκκλησία εξήλθε από το παπικό σκοτάδι το 1798, τα μέλη της ήταν πλέον Προτεστάντες χριστιανοί. Στη συνέχεια δοκιμάστηκαν και παρακάμφθηκαν το 1844, όπως και εκείνοι που πέθαναν στην έρημο προτού εισέλθουν στη Γη της Επαγγελίας, καθώς επίσης και οι Ιουδαίοι, στους οποίους δόθηκε διαζύγιο όταν ο Χριστός νυμφεύθηκε τη χριστιανική Του νύφη. Στις 11 Σεπτεμβρίου επαναλήφθηκε η διαδικασία δοκιμασίας που είχε λάβει χώρα την εποχή του Μωυσή, την εποχή του Χριστού και το 1844.

Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος χθες και σήμερα και στους αιώνες. Προς Εβραίους 13:8.

Η Έλεν Χουάιτ επισημαίνει επίσης την αρχή αυτή:

«Το έργο του Θεού στη γη παρουσιάζει, από εποχή σε εποχή, εντυπωσιακή ομοιότητα σε κάθε μεγάλη μεταρρύθμιση ή θρησκευτικό κίνημα. Οι αρχές που διέπουν τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ενεργεί απέναντι στους ανθρώπους παραμένουν πάντοτε οι ίδιες. Τα σημαντικά κινήματα του παρόντος έχουν τα αντίστοιχά τους στο παρελθόν, και η εμπειρία της εκκλησίας σε παλαιότερες εποχές προσφέρει διδάγματα μεγάλης αξίας για τη δική μας εποχή». Η Μεγάλη Διαμάχη, 343.

Ο Χριστός συνήψε για πρώτη φορά διαθήκη με έναν εκλεκτό λαό κατά την απελευθέρωση στην Ερυθρά Θάλασσα. Το έκανε αυτό εκπληρώνοντας την προφητεία του Αβραάμ, η οποία προσδιόριζε τη δουλεία του λαού του Θεού στην Αίγυπτο, δουλεία που προεικονίζει τη δουλεία του πνευματικού Ισραήλ κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες της παπικής κυριαρχίας. Η αιχμαλωσία στην Αίγυπτο δεν προεικόνιζε μόνο την αιχμαλωσία των Σκοτεινών Αιώνων, αλλά και την αιχμαλωσία του αρχαίου Ισραήλ στη Βαβυλώνα.

«Η εκκλησία του Θεού στη γη βρισκόταν πράγματι σε αιχμαλωσία κατά τη μακρά αυτή περίοδο αδυσώπητου διωγμού, όπως ακριβώς και οι υιοί Ισραήλ κρατούνταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα κατά την περίοδο της εξορίας». Προφήτες και Βασιλείς, 714.

Η αιχμαλωσία στην Αίγυπτο, σε εκπλήρωση της προφητείας του Αβραάμ, καταδεικνύει επίσης ότι το έθνος στο οποίο κατοικούσε ο λαός του Θεού κατά την περίοδο της δουλείας θα κρινόταν και αυτό.

Και είπε στον Άβραμ: Να γνωρίζεις με βεβαιότητα ότι το σπέρμα σου θα ζήσει ως ξένο σε γη που δεν θα του ανήκει και θα υπηρετεί τους κατοίκους της· και εκείνοι θα το καταδυναστεύουν τετρακόσια χρόνια. Αλλά και το έθνος που θα υπηρετεί θα το κρίνω εγώ· και έπειτα θα εξέλθει με μεγάλα πλούτη. Γένεση 15:13, 14.

Όταν ο εκλεκτός λαός εξήλθε από την Αίγυπτο, η Αίγυπτος ήρθε αντιμέτωπη με την κρίση της στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας. Μετά από εβδομήντα χρόνια αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα, η Βαβυλώνα καταλύθηκε από τη Μηδοπερσική Αυτοκρατορία. Όταν οι Προτεστάντες των Σκοτεινών Αιώνων εξήλθαν από την περίοδο των παπικών διωγμών, ο στρατηγός του Ναπολέοντα, Μπερτιέ, αιχμαλώτισε τον πάπα, και ο αντίχριστος πέθανε στην εξορία έναν χρόνο αργότερα.

Δεν έχει σημασία πίσω από ποια παράδοση ή ποιο έθιμο κρύβεται κάποιος για να αγνοήσει το μήνυμα που προσδιορίζει την ώρα της κρίσης του Θεού· τόσο η εκκλησία όσο και το κράτος υπόκεινται στη διαδικασία της κρίσης. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η κρίση των ζώντων και η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας εισήλθε στην περίοδο της κρίσης της, καθώς ο Χριστός εγέρθηκε για να σείσει τρομερά τη γη και να απευθύνει έκκληση στην εκκλησία Του να επιστρέψει στις παλαιές οδούς. Η εκκλησία αυτή είναι ο πρώην λαός της διαθήκης, ο οποίος παρακάμπτεται, και όσοι πράγματι επέλεξαν να επιστρέψουν στις παλαιές οδούς, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση του Χριστού, επρόκειτο στη συνέχεια να κριθούν. Η διαχωριστική γραμμή για την κρίση του πρώην λαού της διαθήκης και του νέου λαού της διαθήκης ήταν το 2020. Το έθνος στο οποίο είχε αρχικά εδραιωθεί ο πρώην λαός της διαθήκης υπέκειτο επίσης στην ίδια ακριβώς διαδικασία κρίσης. Η κρίση εκείνου του έθνους άρχισε το 1861 με τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Στις 11 Σεπτεμβρίου, άρχισε η κρίση του πρώτου από τα δύο μέρη που συγκροτούν το Ρεπουμπλικανικό κέρας του θηρίου της γης της Αποκάλυψης, παράλληλα με την κρίση της λαοδικειανής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Το τμήμα εκείνο του Ρεπουμπλικανικού κέρατος ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο έφθασε και αυτό στο τέλος του το 2020, με την κλεμμένη εκλογή του Τζο Μπάιντεν.

Από το 2020 άρχισε η κρίση των ζώντων για το δεύτερο τμήμα του ρεπουμπλικανικού κέρατος, το οποίο αντιπροσωπεύεται από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Άρχισε επίσης και για όσους είχαν παλαιότερα συνδεθεί με τη λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Η κρίση που ολοκληρώθηκε για το Δημοκρατικό Κόμμα το 2020 προκάλεσε πολυδιάσπαση στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία έκτοτε απλώς συνεχίζεται, καθώς συνεχίζεται και η διαδικασία της κρίσης. Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι πλέον το κόμμα του κόκκινου (των κομμουνιστών) και του πράσινου (των ισλαμιστών). Το τέλος της διαδικασίας της κρίσης για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα επήλθε στις 3 Νοεμβρίου 2026, διακόσια πενήντα χρόνια μετά το 1776. Όπως συνέβη με το Δημοκρατικό Κόμμα, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει πλέον διασπαστεί και κατακερματιστεί οριστικά, ακριβώς όπως το Δημοκρατικό Κόμμα κατέρρευσε και κατακερματίστηκε το 2020.

Το 2020, η θύρα έκλεισε για την πρώτη φάση τόσο του ρεπουμπλικανικού όσο και του προτεσταντικού κέρατος του θηρίου της γης που περιγράφεται στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Στις 3 Νοεμβρίου 2026, η θύρα έκλεισε για τη δεύτερη φάση του ρεπουμπλικανικού κέρατος, και η θύρα πρόκειται σύντομα να κλείσει για τον λαό της νέας διαθήκης, δηλαδή για τη δεύτερη φάση του προτεσταντικού κέρατος του θηρίου της γης. Όταν κλείσει εκείνη η θύρα, θα κλείσει στη συνέχεια και η θύρα της χάριτος για το θηρίο που φέρει αυτά τα δύο κέρατα. Οι δύο θύρες που απομένουν να κλείσουν κατά την κρίση των ζώντων προτυπώθηκαν στην πρώτη ιστορία ενός εκλεκτού λαού της διαθήκης, ο οποίος υπαγόταν στην προφητεία του Αβραάμ για έναν εκλεκτό λαό. Ο Χριστός απεικονίζει πάντοτε το τέλος μέσω της αρχής. Όταν οι Εβραίοι έβαλαν το αίμα στους παραστάτες των θυρών κατά το πρώτο Πάσχα, εκείνη η θύρα αντιπροσώπευε την επόμενη θύρα στη δική μας ιστορία. Όταν ο Φαραώ πέθανε στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας, η δεύτερη θύρα εκείνης της ιστορίας προτύπωνε την κλειστή θύρα για το έθνος των Ηνωμένων Πολιτειών με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.

Ο λαός του Θεού καταδικάζεται από τον Λόγο του Θεού επειδή δεν κατανοεί την κρίση του Θεού, και όσοι βρίσκονται εκτός της εκκλησίας του Θεού τελούν υπό την ίδια καταδίκη. Ο λαός του Θεού θα επιτύχει ή θα αποτύχει στην τελική δοκιμασία ανάλογα με το αν θα επιστρέψει στις παλαιές οδούς που αποτυπώνονται στον προφητικό Λόγο του Θεού. Οι Εβραίοι κατά το πρώτο Πάσχα συμβολίζουν τη δεύτερη κλειστή θύρα για το προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης, και η Αίγυπτος, που βρίσκει το τέλος της στην Ερυθρά Θάλασσα, συμβολίζει το θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών τελούν επίσης υπό καταδίκη επειδή απορρίπτουν τις ιερές παλαιές οδούς τους.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι παλαιές οδοί που θα τις καταδικάσουν κατά την κρίση είναι τα δύο ιερά κείμενα: η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Σύνταγμα. Κατά την επικείμενη θέσπιση του νόμου περί Κυριακής, το έθνος αυτό θα απορρίψει τις αρχές που εκφράζονται στα δύο εκείνα ιερά κείμενα, τα οποία εναρμονίζονται με τις δύο ιερές μαρτυρίες που αντιπροσωπεύονται από την Αγία Γραφή και το Πνεύμα της Προφητείας και οι οποίες θα καταδικάσουν το προτεσταντικό κέρας.

Το να βρίσκεται κανείς σε μια κατάσταση στην οποία οι «παραδόσεις και τα έθιμα» εμποδίζουν μια ψυχή να κατανοήσει τι συμβολίζουν οι πύρινες σφαίρες του Νάσβιλ και γιατί, όχι μόνο κλείνει τη θύρα για το προτεσταντικό κέρας των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά σηματοδοτεί επίσης την έλευση της περιόδου που οδηγεί στην κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν, όπως καταγράφει η Έλεν Γουάιτ, «την εθνική αποστασία ακολουθεί η εθνική καταστροφή».

Θα συνεχίσουμε με τα θέματα αυτά στο επόμενο άρθρο.