The prophet Micah raises a question about understanding of the judgment.
Ο προφήτης Μιχαίας θέτει ένα ερώτημα σχετικά με την κατανόηση της κρίσης.
And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Micah 3:1.
Και είπα: Ακούστε, σας παρακαλώ, αρχηγοί του Ιακώβ και άρχοντες του οίκου του Ισραήλ· δεν οφείλετε εσείς να γνωρίζετε το δίκαιο; Μιχαίας 3:1.
The answer is that God’s people are to know judgment. They are to understand that there is a time when God would begin His judgment.
Η απάντηση είναι ότι ο λαός του Θεού οφείλει να έχει γνώση της κρίσης. Οφείλει να κατανοεί ότι υπάρχει μια χρονική στιγμή κατά την οποία ο Θεός θα άρχιζε την κρίση Του.
Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:7.
Λέγοντας με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό και δώστε του δόξα· διότι ήρθε η ώρα της κρίσης του· και προσκυνήστε εκείνον που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των υδάτων. Αποκάλυψη 14:7.
The subject of the judgment runs throughout God’s Word, but the details of judgment are largely misunderstood and disregarded, buried under “traditions and customs,” which is one of the main tools Satan employs to cover God’s truths.
Το θέμα της κρίσης διατρέχει ολόκληρο τον Λόγο του Θεού, αλλά οι λεπτομέρειες της κρίσης παρερμηνεύονται και παραβλέπονται σε μεγάλο βαθμό, θαμμένες κάτω από «παραδόσεις και έθιμα», που αποτελούν ένα από τα κύρια μέσα τα οποία χρησιμοποιεί ο Σατανάς για να συγκαλύπτει τις αλήθειες του Θεού.
But why dost thou judge thy brother? or why dost thou set at nought thy brother? for we shall all stand before the judgment seat of Christ. For it is written, As I live, saith the Lord, every knee shall bow to me, and every tongue shall confess to God. So then every one of us shall give account of himself to God. Romans 14:10–12.
Εσύ όμως, γιατί κρίνεις τον αδελφό σου; Ή γιατί περιφρονείς τον αδελφό σου; Διότι όλοι θα σταθούμε ενώπιον του βήματος της κρίσης του Χριστού. Γιατί είναι γραμμένο: «Ζω εγώ, λέει ο Κύριος· κάθε γόνατο θα λυγίσει ενώπιόν μου και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει στον Θεό». Επομένως, ο καθένας μας θα δώσει λόγο για τον εαυτό του στον Θεό. Ρωμαίους 14:10–12.
There is a time pointed out as an “hour” when we all shall stand in judgment. The Laodicean Seventh-day Adventist church is well aware that the judgment commenced on October 22, 1844, when Christ finished His work in the holy place of the heavenly sanctuary, but they have refused to see that the judgment represents a very detailed progression of judgment. They understand that when Christ moved into the Most Holy Place and began judgment in 1844, He began with those who had died in the faith of Christ. They understand that the process of judgment began with Adam and proceeded through the historical record of mankind progressively from Adam onward. They know there is a time when Christ ceases judging those who are dead, and that He then begins His work of judging those that are then living. Yet they have been blinded by “traditions and customs.”
Υπάρχει ένας καιρός που προσδιορίζεται ως «ώρα», κατά τον οποίο όλοι θα παρουσιαστούμε για να κριθούμε. Η λαοδικειακή εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας γνωρίζει πολύ καλά ότι η κρίση άρχισε στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν ο Χριστός ολοκλήρωσε το έργο Του στα Άγια του ουράνιου αγιαστηρίου, αλλά έχει αρνηθεί να δει ότι η κρίση εκτυλίσσεται μέσα από μια πολύ λεπτομερή διαδοχή σταδίων. Κατανοεί ότι, όταν ο Χριστός εισήλθε στα Άγια των Αγίων και άρχισε την κρίση το 1844, ξεκίνησε από εκείνους που είχαν πεθάνει με την πίστη του Χριστού. Κατανοεί ότι η διαδικασία της κρίσης άρχισε από τον Αδάμ και προχώρησε σταδιακά, διατρέχοντας την ιστορική καταγραφή της ανθρωπότητας από τον Αδάμ και έπειτα. Γνωρίζει ότι υπάρχει ένας καιρός κατά τον οποίο ο Χριστός παύει να κρίνει τους νεκρούς και ότι τότε αρχίζει το έργο Του για την κρίση όσων βρίσκονται τότε στη ζωή. Κι όμως, έχει τυφλωθεί από «παραδόσεις και έθιμα».
“‘And this is life eternal, that they might know Thee, the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ What necessity is there for men and women who profess godliness to understand the Holy Scriptures. It is by this means that they are nurtured in sound doctrine, and become rooted and grounded in the truth, established in the knowledge of Jesus Christ. But the traditions and customs of men must not be mingled with the sacred truths of revelation. To those who were doing this Christ said, ‘Full well ye reject the commandments of God, that ye may keep your own traditions.’ And this is as true now as it was when Christ was on earth, and was rejected and crucified.
“‘Και αυτή είναι η αιώνια ζωή: να γνωρίζουν Εσένα, τον μόνο αληθινό Θεό, και τον Ιησού Χριστό, τον οποίο απέστειλες.’ Πόσο αναγκαίο είναι οι άνδρες και οι γυναίκες που επαγγέλλονται ευσέβεια να κατανοούν τις Αγίες Γραφές. Με αυτόν τον τρόπο τρέφονται με την υγιαίνουσα διδασκαλία, ριζώνουν και θεμελιώνονται στην αλήθεια και εδραιώνονται στη γνώση του Ιησού Χριστού. Όμως οι παραδόσεις και τα έθιμα των ανθρώπων δεν πρέπει να αναμειγνύονται με τις ιερές αλήθειες της αποκάλυψης. Σε εκείνους που το έκαναν αυτό, ο Χριστός είπε: ‘Πολύ καλά αθετείτε τις εντολές του Θεού, για να τηρείτε τις δικές σας παραδόσεις.’ Και αυτό είναι τόσο αληθινό σήμερα όσο ήταν και όταν ο Χριστός βρισκόταν στη γη και απορρίφθηκε και σταυρώθηκε.
“‘Search the Scriptures.’ Study, pray, and believe. Take up the Bible without prejudice, and in a humble, teachable spirit, and, with the understanding open to the impressions of the Spirit of God, let its convincing power mould the life and conscience. Today the voice from Calvary is speaking in tones of mercy to every soul. May all see that their only hope is to hear, to receive, and to rejoice in the truth which is the power of God unto salvation to all who believe.” Bible Echo, September 2, 1895.
«“Ερευνάτε τις Γραφές”. Μελετάτε, προσεύχεστε και πιστεύετε. Πάρτε στα χέρια σας την Αγία Γραφή χωρίς προκατάληψη, με πνεύμα ταπεινό και πρόθυμο να διδαχθεί, και, με τη διάνοιά σας ανοιχτή στις επιδράσεις του Πνεύματος του Θεού, αφήστε την πειστική της δύναμη να διαπλάσει τη ζωή και τη συνείδησή σας. Σήμερα η φωνή από τον Γολγοθά μιλά με τόνους ελέους σε κάθε ψυχή. Είθε όλοι να κατανοήσουν ότι η μόνη τους ελπίδα είναι να ακούσουν, να δεχθούν και να χαρούν την αλήθεια, η οποία είναι η δύναμη του Θεού προς σωτηρία όλων όσοι πιστεύουν». Bible Echo, 2 Σεπτεμβρίου 1895.
Laodicean Seventh-day Adventists see that there was a specific “hour” that arrived and marked the beginning of the judgment of the dead on October 22, 1844, yet they refuse to see there is a time when Christ began to judge the living. As with the beginning of the judgment of the dead, the judgment of the living is also pointed out in His prophetic word. Peter identifies that time, which he identifies as the “times of restitution of all things.”
Οι Λαοδικείς Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας αναγνωρίζουν ότι υπήρξε μια συγκεκριμένη «ώρα» η οποία έφθασε και σηματοδότησε την έναρξη της κρίσης των νεκρών στις 22 Οκτωβρίου 1844, ωστόσο αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι υπάρχει μια χρονική στιγμή κατά την οποία ο Χριστός άρχισε να κρίνει τους ζωντανούς. Όπως η έναρξη της κρίσης των νεκρών, έτσι και η κρίση των ζωντανών υποδεικνύεται στον προφητικό Του λόγο. Ο Πέτρος υποδεικνύει αυτόν τον χρόνο, τον οποίο προσδιορίζει ως τους «χρόνους αποκαταστάσεως πάντων».
Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.
Μετανοήστε, λοιπόν, και επιστρέψτε, για να εξαλειφθούν οι αμαρτίες σας, όταν έρθουν καιροί αναψυχής από την παρουσία του Κυρίου· και θα αποστείλει τον Ιησού Χριστό, ο οποίος σας είχε κηρυχθεί προηγουμένως. Πράξεις 3:19, 20.
In the judgment sins are blotted out, but only if we have confessed and forsaken the transgressions we have committed. If we have not confessed and forsaken those sins, our names are blotted out. In the judgment there is a book containing the names of those who have professed faith in Christ, and another book where is recorded every sin we have committed. There is also a book of remembrance.
Κατά την κρίση οι αμαρτίες εξαλείφονται, αλλά μόνο αν έχουμε εξομολογηθεί και εγκαταλείψει τις παραβάσεις που έχουμε διαπράξει. Αν δεν έχουμε εξομολογηθεί και εγκαταλείψει αυτές τις αμαρτίες, εξαλείφονται τα ονόματά μας. Κατά την κρίση υπάρχει ένα βιβλίο που περιέχει τα ονόματα όσων έχουν ομολογήσει πίστη στον Χριστό, και ένα άλλο βιβλίο στο οποίο είναι καταγεγραμμένη κάθε αμαρτία που έχουμε διαπράξει. Υπάρχει επίσης ένα βιβλίο ενθύμησης.
I beheld till the thrones were cast down, and the Ancient of days did sit, whose garment was white as snow, and the hair of his head like the pure wool: his throne was like the fiery flame, and his wheels as burning fire. A fiery stream issued and came forth from before him: thousand thousands ministered unto him, and ten thousand times ten thousand stood before him: the judgment was set, and the books were opened. Daniel 7:9, 10.
Παρατηρούσα ώσπου τοποθετήθηκαν οι θρόνοι και κάθισε ο Παλαιός των ημερών, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν το χιόνι και οι τρίχες της κεφαλής του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν σαν πύρινη φλόγα και οι τροχοί του σαν φωτιά που κατακαίει. Ένας πύρινος ποταμός έρρεε και εξερχόταν από μπροστά του· χίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν και δέκα χιλιάδες επί δέκα χιλιάδες στέκονταν ενώπιόν του· το δικαστήριο συνήλθε και τα βιβλία ανοίχτηκαν. Δανιήλ 7:9, 10.
In the book of Revelation, the judgment of the lost takes place after Christ’s second coming, but the judgment of those who are saved precedes the second coming of Christ.
Στο βιβλίο της Αποκάλυψης, η κρίση των απολεσθέντων λαμβάνει χώρα μετά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, ενώ η κρίση εκείνων που σώζονται προηγείται της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού.
And I saw the dead, small and great, stand before God; and the books were opened: and another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works. Revelation 20:12.
Και είδα τους νεκρούς, μικρούς και μεγάλους, να στέκονται ενώπιον του Θεού· και τα βιβλία ανοίχθηκαν· και ανοίχθηκε ένα άλλο βιβλίο, το οποίο είναι το βιβλίο της ζωής· και οι νεκροί κρίθηκαν με βάση όσα ήταν γραμμένα στα βιβλία, σύμφωνα με τα έργα τους. Αποκάλυψη 20:12.
In the judgment there are three books: the book of life, the book of sins and a book of remembrance.
Κατά την κρίση υπάρχουν τρία βιβλία: το βιβλίο της ζωής, το βιβλίο των αμαρτιών και ένα βιβλίο ενθυμήσεως.
Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him. Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.
Τότε εκείνοι που φοβούνταν τον Κύριο μιλούσαν συχνά ο ένας στον άλλον· και ο Κύριος έδωσε προσοχή και άκουσε, και γράφτηκε ενώπιόν του βιβλίο ενθύμησης για εκείνους που φοβούνταν τον Κύριο και συλλογίζονταν το όνομά του. Και θα είναι δικοί μου, λέει ο Κύριος των δυνάμεων, την ημέρα εκείνη που θα συγκεντρώσω τα πολύτιμα πετράδια μου· και θα τους σπλαχνιστώ, όπως ένας άνθρωπος σπλαχνίζεται τον ίδιο του τον γιο που τον υπηρετεί. Τότε θα επιστρέψετε και θα διακρίνετε ανάμεσα στον δίκαιο και στον ασεβή, ανάμεσα σ’ εκείνον που υπηρετεί τον Θεό και σ’ εκείνον που δεν τον υπηρετεί. Μαλαχίας 3:16–18.
The judgment divides the saved from the lost as determined by the three record books of heaven. The saved are defined by Malachi as those that “feared the Lord.” Peter identifies a time when men are alive, and can repent and be converted. To repent, a soul must be living. According to Peter, the hour of the judgment of the living is “the times of refreshing.” On September 11, 2001, the judgment process that had begun on October 22, 1844, ended, and He began His work of judging the living. A progressive process of judgment had begun in 1844: a process that began with the dead whose names were recorded in the book of life.
Η κρίση διαχωρίζει τους σωσμένους από τους απολεσθέντες, με βάση τα τρία βιβλία καταγραφής του ουρανού. Ο Μαλαχίας ορίζει τους σωσμένους ως εκείνους που «φοβούνταν τον Κύριο». Ο Πέτρος προσδιορίζει έναν καιρό κατά τον οποίο οι άνθρωποι είναι ζωντανοί και μπορούν να μετανοήσουν και να μεταστραφούν. Για να μετανοήσει μια ψυχή, πρέπει να είναι ζωντανή. Σύμφωνα με τον Πέτρο, η ώρα της κρίσης των ζώντων είναι «οι καιροί αναψύξεως». Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η διαδικασία της κρίσης που είχε αρχίσει στις 22 Οκτωβρίου 1844 ολοκληρώθηκε, και Εκείνος άρχισε το έργο Του για την κρίση των ζώντων. Μια σταδιακή διαδικασία κρίσης είχε αρχίσει το 1844: μια διαδικασία που άρχισε με τους νεκρούς των οποίων τα ονόματα ήταν καταγεγραμμένα στο βιβλίο της ζωής.
On 9/11, Christ stood up to begin the next phase of judgment. In the judgment of the living, He would also “plead” with the people. Christ does not plead with the dead, for the dead know not anything, for as Jesus identified in the history of Martha, Mary and Lazarus, death is sleep.
Στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Χριστός εγέρθηκε για να αρχίσει την επόμενη φάση της κρίσης. Κατά την κρίση των ζώντων, θα «αντιδικούσε» επίσης με τον λαό. Ο Χριστός δεν αντιδικεί με τους νεκρούς, διότι οι νεκροί δεν γνωρίζουν τίποτε, αφού, όπως κατέδειξε ο Ιησούς στην ιστορία της Μάρθας, της Μαρίας και του Λαζάρου, ο θάνατος είναι ύπνος.
For to him that is joined to all the living there is hope: for a living dog is better than a dead lion. For the living know that they shall die: but the dead know not anything, neither have they any more a reward; for the memory of them is forgotten. Also their love, and their hatred, and their envy, is now perished; neither have they any more a portion forever in any thing that is done under the sun. Ecclesiastes 9:4–6.
Διότι για όποιον συγκαταλέγεται ανάμεσα σε όλους τους ζωντανούς υπάρχει ελπίδα· γιατί ένας ζωντανός σκύλος είναι καλύτερος από ένα νεκρό λιοντάρι. Διότι οι ζωντανοί γνωρίζουν ότι θα πεθάνουν· οι νεκροί όμως δεν γνωρίζουν τίποτε ούτε έχουν πια ανταμοιβή· διότι η μνήμη τους έχει λησμονηθεί. Επίσης, και η αγάπη τους και το μίσος τους και ο φθόνος τους έχουν πλέον χαθεί· και ποτέ πια δεν θα έχουν μερίδιο σε οτιδήποτε γίνεται κάτω από τον ήλιο. Εκκλησιαστής 9:4–6.
For Jesus to plead with mankind requires mankind to be alive.
Για να απευθύνει ο Ιησούς εκκλήσεις στην ανθρωπότητα, πρέπει η ανθρωπότητα να είναι ζωντανή.
These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.
Αυτά είπε· και έπειτα τους λέει: «Ο φίλος μας ο Λάζαρος κοιμάται· πηγαίνω όμως να τον ξυπνήσω από τον ύπνο». Τότε οι μαθητές του είπαν: «Κύριε, αν κοιμάται, θα γίνει καλά». Ο Ιησούς, όμως, μιλούσε για τον θάνατό του· εκείνοι νόμιζαν ότι είχε μιλήσει για την ανάπαυση του ύπνου. Τότε ο Ιησούς τούς είπε ξεκάθαρα: «Ο Λάζαρος είναι νεκρός». Ιωάννης 11:11–14.
Peter identifies the “times of refreshing” as the “hour” when the judgment of the living begins, and at that time Jesus is sent, and when He arrives He “stands” and “pleads.”
Ο Πέτρος προσδιορίζει τους «καιρούς αναψυχής» ως την «ώρα» κατά την οποία αρχίζει η κρίση των ζώντων· τότε αποστέλλεται ο Ιησούς και, όταν Εκείνος φθάνει, «στέκεται» και «αγορεύει».
The Lord standeth up to plead, and standeth to judge the people. The Lord will enter into judgment with the ancients of his people, and the princes thereof: for ye have eaten up the vineyard; the spoil of the poor is in your houses. Isaiah 3:13, 14.
Ο Κύριος εγείρεται για να αντιδικήσει και στέκεται για να κρίνει τον λαό. Ο Κύριος θα έρθει σε κρίση με τους πρεσβυτέρους του λαού του και με τους άρχοντές του· διότι εσείς καταφάγατε τον αμπελώνα· όσα αρπάξατε από τους φτωχούς βρίσκονται στα σπίτια σας. Ησαΐας 3:13, 14.
Ellen White identifies when the Lord “arises,” or as Isaiah states, “the Lord standeth up” to “plead” and to “judge the people.”
Η Έλεν Χουάιτ προσδιορίζει πότε ο Κύριος «εγείρεται» ή, όπως το διατυπώνει ο Ησαΐας, «ο Κύριος σηκώνεται» για να «δικάσει» και να «κρίνει τους λαούς».
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
«Τώρα διαδίδεται ότι έχω δηλώσει πως η Νέα Υόρκη πρόκειται να σαρωθεί από ένα παλιρροϊκό κύμα; Αυτό δεν το είπα ποτέ. Έχω πει, καθώς παρατηρούσα τα μεγάλα κτίρια να ανεγείρονται εκεί, όροφο μετά τον όροφο: “Τι τρομερές σκηνές θα εκτυλιχθούν όταν ο Κύριος εγερθεί για να σείσει με φοβερή δύναμη τη γη! Τότε θα εκπληρωθούν τα λόγια της Αποκάλυψης 18:1–3”. Ολόκληρο το δέκατο όγδοο κεφάλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί προειδοποίηση για όσα πρόκειται να συμβούν στη γη. Όμως δεν έχω λάβει κάποιο ιδιαίτερο φως σχετικά με όσα πρόκειται να συμβούν στη Νέα Υόρκη· γνωρίζω μόνο ότι κάποια μέρα τα μεγάλα κτίρια εκεί θα γκρεμιστούν από τις μεταβολές και τις ανατροπές που θα επιφέρει η δύναμη του Θεού. Από το φως που μου έχει δοθεί, γνωρίζω ότι η καταστροφή είναι παρούσα στον κόσμο. Ένας λόγος του Κυρίου, ένα άγγιγμα της κραταιάς δύναμής του, και αυτά τα ογκώδη οικοδομήματα θα καταρρεύσουν. Θα εκτυλιχθούν σκηνές των οποίων τη φρίκη δεν μπορούμε να φανταστούμε». Review and Herald, 5 Ιουλίου 1906.
Sister White also identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten with a little book open in His hand was no less a personage than Jesus Christ.
Η αδελφή Γουάιτ επισημαίνει επίσης ότι ο άγγελος που κατέβηκε στο δέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, με ένα ανοιχτό βιβλιαράκι στο χέρι Του, δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό.
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventists Bible Commentary, volume 7, 971.
«Ο ισχυρός άγγελος που καθοδηγούσε τον Ιωάννη δεν ήταν άλλος από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Το ότι έθεσε το δεξί Του πόδι στη θάλασσα και το αριστερό Του στην ξηρά φανερώνει τον ρόλο που διαδραματίζει στις τελευταίες σκηνές της μεγάλης διαμάχης με τον Σατανά. Η στάση αυτή δηλώνει την υπέρτατη δύναμη και εξουσία Του πάνω σε ολόκληρη τη γη». Το Βιβλικό Σχολιολόγιο των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας, τόμος 7, 971.
The part which Jesus “is acting in the closing scenes” represents His work as the heavenly high priest.
Ο ρόλος τον οποίο ο Ιησούς «διαδραματίζει στις τελικές σκηνές» αντιπροσωπεύει το έργο Του ως ουράνιου αρχιερέα.
Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus. Hebrews 3:1.
Γι’ αυτό, άγιοι αδελφοί, μέτοχοι της ουράνιας κλήσης, στρέψτε την προσοχή σας στον Απόστολο και Αρχιερέα της ομολογίας μας, τον Χριστό Ιησού. Εβραίους 3:1.
Sister White not only identifies the angel of Revelation ten as Christ, but she also identifies the three angels of Revelation fourteen as symbols of Christ, for she notes that the Protestants of Millerite history crucified the three messages as the Jews crucified Christ.
Η αδελφή Χουάιτ όχι μόνο ταυτίζει τον άγγελο του δέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης με τον Χριστό, αλλά αναγνωρίζει επίσης τους τρεις αγγέλους του δέκατου τέταρτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης ως σύμβολα του Χριστού, διότι επισημαίνει ότι οι Προτεστάντες της εποχής του μιλλεριτικού κινήματος σταύρωσαν τα τρία μηνύματα, όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Χριστό.
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
«Πολλοί βλέπουν με φρίκη τη στάση των Ιουδαίων, οι οποίοι απέρριψαν και σταύρωσαν τον Χριστό· και καθώς διαβάζουν την ιστορία της επαίσχυντης κακομεταχείρισής Του, νομίζουν ότι Τον αγαπούν και ότι δεν θα Τον είχαν αρνηθεί όπως ο Πέτρος, ούτε θα Τον είχαν σταυρώσει όπως οι Ιουδαίοι. Αλλά ο Θεός, που διαβάζει τις καρδιές όλων, έχει θέσει σε δοκιμασία την αγάπη για τον Ιησού την οποία διακήρυσσαν ότι αισθάνονταν. Όλος ο ουρανός παρακολουθούσε με το βαθύτερο ενδιαφέρον την υποδοχή του μηνύματος του πρώτου αγγέλου. Πολλοί όμως, που διακήρυσσαν ότι αγαπούσαν τον Ιησού και έχυναν δάκρυα καθώς διάβαζαν την ιστορία του σταυρού, χλεύαζαν τη χαρμόσυνη είδηση της έλευσής Του. Αντί να δεχθούν το μήνυμα με χαρά, το χαρακτήρισαν πλάνη. Μισούσαν όσους αγαπούσαν την επιφάνειά Του και τους απέκλειαν από τις εκκλησίες. Όσοι απέρριψαν το πρώτο μήνυμα δεν μπορούσαν να ωφεληθούν από το δεύτερο· ούτε ωφελήθηκαν από τη μεσονύκτια κραυγή, η οποία επρόκειτο να τους προετοιμάσει ώστε να εισέλθουν μαζί με τον Ιησού, διά της πίστεως, στα Άγια των Αγίων του επουράνιου αγιαστηρίου. Και απορρίπτοντας τα δύο προηγούμενα μηνύματα, έχουν συσκοτίσει τόσο τη διάνοιά τους, ώστε δεν μπορούν να διακρίνουν κανένα φως στο μήνυμα του τρίτου αγγέλου, το οποίο δείχνει την οδό προς τα Άγια των Αγίων. Είδα ότι, όπως οι Ιουδαίοι σταύρωσαν τον Ιησού, έτσι και οι κατ’ όνομα εκκλησίες είχαν σταυρώσει αυτά τα μηνύματα, και γι’ αυτό δεν γνωρίζουν την οδό προς τα Άγια των Αγίων και δεν μπορούν να ωφεληθούν από τη μεσιτεία του Ιησού εκεί. Όπως οι Ιουδαίοι, που πρόσφεραν τις ανώφελες θυσίες τους, έτσι και αυτοί αναπέμπουν τις ανώφελες προσευχές τους προς το διαμέρισμα από το οποίο έχει αποχωρήσει ο Ιησούς· και ο Σατανάς, ευχαριστημένος με την εξαπάτηση, εμφανίζεται με θρησκευτικό προσωπείο και στρέφει προς τον εαυτό του τη διάνοια αυτών που ομολογούν ότι είναι Χριστιανοί, ενεργώντας με τη δύναμή του, τα σημεία του και τα ψευδή θαύματά του, για να τους κρατήσει δέσμιους στην παγίδα του». Πρώιμα Γραπτά, 259–261.
The angels of Revelation symbolize no less a personage than Jesus Christ, and the angel of Revelation eighteen who descended when the great buildings of New York were thrown down by a touch of God on September 11, 2001, was Christ. Peter identified that when the judgment of the living began, which he identified as the “times of refreshing,” God would send Jesus. Peter’s “refreshing” is the latter rain, which is identified as arriving when the angel of Revelation eighteen descends.
Οι άγγελοι της Αποκάλυψης συμβολίζουν τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, και ο άγγελος του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, ο οποίος κατήλθε όταν τα μεγάλα κτίρια της Νέας Υόρκης γκρεμίστηκαν με ένα άγγιγμα του Θεού στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ήταν ο Χριστός. Ο Πέτρος επισήμανε ότι, όταν θα άρχιζε η κρίση των ζώντων, την οποία προσδιόρισε ως τους «καιρούς αναψύξεως», ο Θεός θα έστελνε τον Ιησού. Η «ανάψυξη» του Πέτρου είναι η όψιμη βροχή, η έλευση της οποίας τοποθετείται κατά την κάθοδο του αγγέλου του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
«Η όψιμη βροχή πρόκειται να πέσει πάνω στον λαό του Θεού. Ένας ισχυρός άγγελος πρόκειται να κατέβει από τον ουρανό και ολόκληρη η γη θα φωτιστεί από τη δόξα του». Review and Herald, 21 Απριλίου 1891.
On 9/11, Jesus stood to shake terribly the earth, to begin the judgment of the living and “plead” with His people. He pleads through His prophetic Word. But even though the Laodicean Seventh-day Adventist church knows of the progressive nature of the judgment process, they know not that they began to be judged when the great buildings of New York City came down.
Στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Ιησούς εγέρθηκε για να σείσει φοβερά τη γη, να αρχίσει την κρίση των ζώντων και να «αντιδικήσει» με τον λαό Του. Αντιδικεί μέσω του προφητικού Του Λόγου. Ωστόσο, παρόλο που η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας γνωρίζει τον σταδιακό χαρακτήρα της διαδικασίας της κρίσης, τα μέλη της δεν γνωρίζουν ότι άρχισαν να κρίνονται όταν κατέρρευσαν τα μεγάλα κτίρια της πόλης της Νέας Υόρκης.
Yea, the stork in the heaven knoweth her appointed times; and the turtle and the crane and the swallow observe the time of their coming; but my people know not the judgment of the Lord. How do ye say, We are wise, and the law of the Lord is with us? Lo, certainly in vain made he it; the pen of the scribes is in vain. The wise men are ashamed, they are dismayed and taken: lo, they have rejected the word of the Lord; and what wisdom is in them? Jeremiah 8:7–9.
Ναι, ο πελαργός στον ουρανό γνωρίζει τους ορισμένους καιρούς του· και το τρυγόνι και ο γερανός και το χελιδόνι τηρούν τον καιρό της έλευσής τους· ο λαός μου, όμως, δεν γνωρίζει την κρίση του Κυρίου. Πώς λέτε: «Είμαστε σοφοί, και ο νόμος του Κυρίου είναι μαζί μας»; Ιδού, πράγματι μάταια τον θέσπισε· μάταιη είναι η γραφίδα των γραμματέων. Οι σοφοί καταισχύνθηκαν, καταπτοήθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν· ιδού, απέρριψαν τον λόγο του Κυρίου· και ποια σοφία υπάρχει μέσα τους; Ιερεμίας 8:7–9.
When Christ stood to plead at 9/11, He called His people to seek the “old paths” of Jeremiah.
Όταν ο Χριστός εγέρθηκε για να συνηγορήσει στις 11 Σεπτεμβρίου, κάλεσε τον λαό Του να αναζητήσει τα «παλαιά μονοπάτια» του Ιερεμία.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
«Ο εχθρός επιδιώκει να αποσπάσει τον νου των αδελφών μας, ανδρών και γυναικών, από το έργο της προετοιμασίας ενός λαού που θα σταθεί ακλόνητος στις έσχατες αυτές ημέρες. Οι σοφιστείες του αποσκοπούν στο να απομακρύνουν τον νου από τους κινδύνους και τα καθήκοντα της ώρας. Θεωρούν μικρής αξίας το φως που ο Χριστός ήρθε από τον ουρανό να δώσει στον Ιωάννη για τον λαό Του. Διδάσκουν ότι οι σκηνές που πρόκειται σύντομα να εκτυλιχθούν μπροστά μας δεν είναι αρκετά σημαντικές ώστε να τους δοθεί ιδιαίτερη προσοχή. Καθιστούν ανίσχυρη την αλήθεια ουράνιας προέλευσης και στερούν από τον λαό του Θεού την προηγούμενη πείρα του, δίνοντάς του στη θέση της μια ψευδή επιστήμη. “Έτσι λέει ο Κύριος: Σταθείτε στους δρόμους και δείτε, και ρωτήστε για τα παλαιά μονοπάτια, πού βρίσκεται ο καλός δρόμος, και βαδίστε σ’ αυτόν.” [Ιερεμίας 6:16.]
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
«Ας μην προσπαθήσει κανείς να γκρεμίσει τα θεμέλια της πίστης μας — τα θεμέλια που τέθηκαν στην αρχή του έργου μας, με προσευχητική μελέτη του Λόγου και με αποκάλυψη. Επάνω σε αυτά τα θεμέλια οικοδομούμε εδώ και περισσότερα από πενήντα χρόνια. Οι άνθρωποι μπορεί να νομίζουν ότι βρήκαν έναν νέο δρόμο, ότι μπορούν να θέσουν ισχυρότερο θεμέλιο από εκείνο που έχει τεθεί· αυτό όμως είναι μεγάλη πλάνη. “Άλλο θεμέλιο δεν μπορεί κανείς να θέσει εκτός από εκείνο που έχει τεθεί”. [Α΄ Κορινθίους 3:11.] Στο παρελθόν, πολλοί επιχείρησαν να οικοδομήσουν μια νέα πίστη, να θεσπίσουν νέες αρχές· πόσο καιρό όμως στάθηκε όρθιο το οικοδόμημά τους; Σύντομα κατέρρευσε· διότι δεν ήταν θεμελιωμένο επάνω στον Βράχο». Μαρτυρίες, τόμος 8, 296, 297.
The refusal of the Laodicean Seventh-day Adventist church to return to the truths established in the Millerite history has taken them out of God’s “way,” and they selected a new way that is upheld by the empty promises of “traditions and customs.”
Η άρνηση της λαοδικειακής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας να επιστρέψει στις αλήθειες που εδραιώθηκαν στην ιστορία του μιλλεριτικού κινήματος την έχει θέσει εκτός της «οδού» του Θεού, και η ίδια επέλεξε μια νέα οδό που στηρίζεται στις κενές υποσχέσεις των «παραδόσεων και των εθίμων».
Run ye to and fro through the streets of Jerusalem, and see now, and know, and seek in the broad places thereof, if ye can find a man, if there be any that executeth judgment, that seeketh the truth; and I will pardon it. And though they say, The Lord liveth; surely they swear falsely. O Lord, are not thine eyes upon the truth? thou hast stricken them, but they have not grieved; thou hast consumed them, but they have refused to receive correction: they have made their faces harder than a rock; they have refused to return. Therefore I said, Surely these are poor; they are foolish: for they know not the way of the Lord, nor the judgment of their God. I will get me unto the great men, and will speak unto them; for they have known the way of the Lord, and the judgment of their God: but these have altogether broken the yoke, and burst the bonds. Jeremiah 5:1–5.
Τρέξτε πέρα δώθε στους δρόμους της Ιερουσαλήμ και δείτε τώρα, και εξακριβώστε, και αναζητήστε στις πλατείες της αν μπορείτε να βρείτε έναν άνθρωπο, αν υπάρχει κάποιος που να πράττει το δίκαιο, που να αναζητεί την αλήθεια· και θα τη συγχωρήσω. Και μολονότι λένε: «Ζει ο Κύριος», ασφαλώς ψευδορκούν. Κύριε, δεν είναι τα μάτια σου στραμμένα στην αλήθεια; Τους χτύπησες, αλλά δεν πόνεσαν· τους αφάνισες, αλλά αρνήθηκαν να δεχθούν σωφρονισμό· έκαναν τα πρόσωπά τους σκληρότερα από βράχο· αρνήθηκαν να επιστρέψουν. Γι’ αυτό είπα: Ασφαλώς αυτοί είναι φτωχοί· είναι ανόητοι· γιατί δεν γνωρίζουν την οδό του Κυρίου ούτε την κρίση του Θεού τους. Θα πάω στους επιφανείς και θα τους μιλήσω· γιατί αυτοί έχουν γνωρίσει την οδό του Κυρίου και την κρίση του Θεού τους· αλλά κι αυτοί, όλοι μαζί, έσπασαν τον ζυγό και διέρρηξαν τα δεσμά. Ιερεμίας 5:1–5.
Seventh-day Adventists will be held accountable for refusing to see the judgment process as identified in God’s prophetic word. Ellen White clearly identifies that those who are sealed in Revelation chapter seven are the same as those sealed in chapter nine of Ezekiel.
Οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας θα κληθούν να λογοδοτήσουν για την άρνησή τους να αναγνωρίσουν τη διαδικασία της κρίσης όπως αυτή προσδιορίζεται στον προφητικό λόγο του Θεού. Η Έλεν Γουάιτ επισημαίνει σαφώς ότι όσοι σφραγίζονται στο έβδομο κεφάλαιο της Αποκάλυψης είναι οι ίδιοι με εκείνους που σφραγίζονται στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ.
“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision.” Testimonies to Ministers, 445.
«Αυτό το σφράγισμα των δούλων του Θεού είναι το ίδιο με εκείνο που παρουσιάστηκε στον Ιεζεκιήλ σε όραμα». Μαρτυρίες προς τους λειτουργούς, 445.
In Ezekiel nine, Jerusalem represents the Seventh-day Adventist church.
Στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, η Ιερουσαλήμ συμβολίζει την Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας.
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 211.
«Εδώ βλέπουμε ότι η εκκλησία —το αγιαστήριο του Κυρίου— ήταν η πρώτη που ένιωσε το πλήγμα της οργής του Θεού. Οι πρεσβύτεροι, εκείνοι στους οποίους ο Θεός είχε δώσει μεγάλο φως και οι οποίοι είχαν σταθεί ως φύλακες των πνευματικών συμφερόντων του λαού, είχαν προδώσει την εμπιστοσύνη που τους είχε δειχθεί. Είχαν υιοθετήσει την άποψη ότι δεν χρειάζεται να αναμένουμε θαύματα και την έκδηλη φανέρωση της δύναμης του Θεού όπως άλλοτε. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Αυτά τα λόγια ενισχύουν την απιστία τους, και λένε: Ο Κύριος δεν θα κάνει καλό, ούτε θα κάνει κακό. Είναι πολύ ελεήμων για να επισκεφθεί τον λαό Του με κρίση. Έτσι, “Ειρήνη και ασφάλεια” είναι η κραυγή ανθρώπων που ποτέ ξανά δεν θα υψώσουν τη φωνή τους σαν σάλπιγγα, για να φανερώσουν στον λαό του Θεού τις παραβάσεις του και στον οίκο του Ιακώβ τις αμαρτίες του. Αυτά τα βουβά σκυλιά, που δεν ήθελαν να γαβγίσουν, είναι εκείνα που νιώθουν τη δίκαιη εκδίκηση ενός προσβεβλημένου Θεού. Άνδρες, παρθένες και μικρά παιδιά αφανίζονται όλοι μαζί.» Μαρτυρίες, τόμος 5, 211.
On September 11, 2001, the judgment of the living commenced. It began with God’s professed people, and it progressed from leadership unto the laity. When the judgment of God’s church concludes, the judgment process proceeds to those outside of the professed people of God.
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η κρίση των ζώντων. Ξεκίνησε από τον λαό που ομολογεί ότι ανήκει στον Θεό και προχώρησε από την ηγεσία έως τους λαϊκούς. Όταν ολοκληρωθεί η κρίση της εκκλησίας του Θεού, η διαδικασία της κρίσης συνεχίζεται με όσους βρίσκονται εκτός του λαού που ομολογεί ότι ανήκει στον Θεό.
For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.
Διότι έφθασε ο καιρός να αρχίσει η κρίση από τον οίκο του Θεού· και αν αρχίσει πρώτα από εμάς, ποιο θα είναι το τέλος εκείνων που δεν υπακούν στο ευαγγέλιο του Θεού; Α΄ Πέτρου 4:17.
The “gospel” that is not obeyed is the “everlasting gospel” that is announced by the first angel of Revelation fourteen, who not only announces the “hour” of God’s judgment, but calls on men to “fear God.” It is those who fear God in Malachi that are written in the book of remembrance.
Το «ευαγγέλιο» στο οποίο δεν υπακούν είναι το «αιώνιο ευαγγέλιο» που διακηρύσσεται από τον πρώτο άγγελο του δέκατου τέταρτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, ο οποίος όχι μόνο αναγγέλλει την «ώρα» της κρίσης του Θεού, αλλά και καλεί τους ανθρώπους να «φοβούνται τον Θεό». Στον Μαλαχία, εκείνοι που φοβούνται τον Θεό είναι αυτοί που καταγράφονται στο βιβλίο ενθύμησης.
Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:7.
Λέγοντας με δυνατή φωνή: Φοβηθείτε τον Θεό και δώστε του δόξα· διότι ήρθε η ώρα της κρίσης του· και προσκυνήστε εκείνον που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και τη θάλασσα και τις πηγές των υδάτων. Αποκάλυψη 14:7.
The judgment process begins with the covenant people of God, and in 1844 the Lord passed by the former covenant people and entered into covenant with the Millerite movement. The Protestants of that history were passed by as the Lord chose a new covenant people, as He had done with those who came out of Egypt through the Red Sea in the history of Moses, Joshua and Caleb. The same process was illustrated at the end of Israel when God divorced ancient Israel and entered into covenant with His new bride—the Christian church. That church went into the bondage of 1,260 years of papal darkness as typified by 430 years of darkness in Egypt for ancient Israel. When the Christian church emerged from the papal darkness in 1798, they were then Protestant Christians. They were thereafter tested and passed by in 1844, as were those who died in the wilderness in advance of entering the Promised Land, and also as the Jews who were divorced as Christ married His Christian bride. At 9/11, the testing process of Moses, Christ and 1844 was repeated.
Η διαδικασία της κρίσης αρχίζει από τον λαό της διαθήκης του Θεού, και το 1844 ο Κύριος παρέκαμψε τον έως τότε λαό της διαθήκης και συνήψε διαθήκη με το κίνημα των Μιλλεριτών. Οι Προτεστάντες εκείνης της ιστορικής περιόδου παρακάμφθηκαν, καθώς ο Κύριος επέλεξε έναν νέο λαό της διαθήκης, όπως είχε κάνει με εκείνους που εξήλθαν από την Αίγυπτο διαμέσου της Ερυθράς Θάλασσας, στην ιστορία του Μωυσή, του Ιησού του Ναυή και του Χάλεβ. Η ίδια διαδικασία φανερώθηκε στο τέλος της ιστορίας του Ισραήλ, όταν ο Θεός έδωσε διαζύγιο στον αρχαίο Ισραήλ και συνήψε διαθήκη με τη νέα Του νύφη—τη χριστιανική εκκλησία. Η εκκλησία εκείνη περιήλθε στη δουλεία των 1.260 ετών του παπικού σκότους, η οποία είχε προτυπωθεί από τα 430 έτη σκότους που βίωσε ο αρχαίος Ισραήλ στην Αίγυπτο. Όταν η χριστιανική εκκλησία εξήλθε από το παπικό σκοτάδι το 1798, τα μέλη της ήταν πλέον Προτεστάντες χριστιανοί. Στη συνέχεια δοκιμάστηκαν και παρακάμφθηκαν το 1844, όπως και εκείνοι που πέθαναν στην έρημο προτού εισέλθουν στη Γη της Επαγγελίας, καθώς επίσης και οι Ιουδαίοι, στους οποίους δόθηκε διαζύγιο όταν ο Χριστός νυμφεύθηκε τη χριστιανική Του νύφη. Στις 11 Σεπτεμβρίου επαναλήφθηκε η διαδικασία δοκιμασίας που είχε λάβει χώρα την εποχή του Μωυσή, την εποχή του Χριστού και το 1844.
Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.
Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ίδιος χθες και σήμερα και στους αιώνες. Προς Εβραίους 13:8.
Ellen White also identifies this principle:
Η Έλεν Χουάιτ επισημαίνει επίσης την αρχή αυτή:
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
«Το έργο του Θεού στη γη παρουσιάζει, από εποχή σε εποχή, εντυπωσιακή ομοιότητα σε κάθε μεγάλη μεταρρύθμιση ή θρησκευτικό κίνημα. Οι αρχές που διέπουν τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ενεργεί απέναντι στους ανθρώπους παραμένουν πάντοτε οι ίδιες. Τα σημαντικά κινήματα του παρόντος έχουν τα αντίστοιχά τους στο παρελθόν, και η εμπειρία της εκκλησίας σε παλαιότερες εποχές προσφέρει διδάγματα μεγάλης αξίας για τη δική μας εποχή». Η Μεγάλη Διαμάχη, 343.
The first time Christ entered into covenant with a chosen people was at the Red Sea deliverance. He did so in fulfillment of the prophecy of Abraham, which identified the bondage of God’s people in Egypt, which typifies the bondage of spiritual Israel during the Dark Ages of papal rule. The captivity in Egypt not only typified the captivity of the Dark Ages, but also the captivity of ancient Israel in Babylon.
Ο Χριστός συνήψε για πρώτη φορά διαθήκη με έναν εκλεκτό λαό κατά την απελευθέρωση στην Ερυθρά Θάλασσα. Το έκανε αυτό εκπληρώνοντας την προφητεία του Αβραάμ, η οποία προσδιόριζε τη δουλεία του λαού του Θεού στην Αίγυπτο, δουλεία που προεικονίζει τη δουλεία του πνευματικού Ισραήλ κατά τους Σκοτεινούς Αιώνες της παπικής κυριαρχίας. Η αιχμαλωσία στην Αίγυπτο δεν προεικόνιζε μόνο την αιχμαλωσία των Σκοτεινών Αιώνων, αλλά και την αιχμαλωσία του αρχαίου Ισραήλ στη Βαβυλώνα.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
«Η εκκλησία του Θεού στη γη βρισκόταν πράγματι σε αιχμαλωσία κατά τη μακρά αυτή περίοδο αδυσώπητου διωγμού, όπως ακριβώς και οι υιοί Ισραήλ κρατούνταν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα κατά την περίοδο της εξορίας». Προφήτες και Βασιλείς, 714.
The captivity in Egypt in fulfillment of Abraham’s prophecy also identifies that the nation where God’s people dwelt during the period of bondage would also be judged.
Η αιχμαλωσία στην Αίγυπτο, σε εκπλήρωση της προφητείας του Αβραάμ, καταδεικνύει επίσης ότι το έθνος στο οποίο κατοικούσε ο λαός του Θεού κατά την περίοδο της δουλείας θα κρινόταν και αυτό.
And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.
Και είπε στον Άβραμ: Να γνωρίζεις με βεβαιότητα ότι το σπέρμα σου θα ζήσει ως ξένο σε γη που δεν θα του ανήκει και θα υπηρετεί τους κατοίκους της· και εκείνοι θα το καταδυναστεύουν τετρακόσια χρόνια. Αλλά και το έθνος που θα υπηρετεί θα το κρίνω εγώ· και έπειτα θα εξέλθει με μεγάλα πλούτη. Γένεση 15:13, 14.
When the chosen people came out of Egypt, Egypt met its judgment in the waters of the Red Sea. After seventy years of captivity in Babylon, Babylon was overthrown by the Medo-Persian empire. When the Protestants of the Dark Ages emerged from the period of papal persecution, Napoleon's General Berthier took the pope captive, and the antichrist died in exile a year later.
Όταν ο εκλεκτός λαός εξήλθε από την Αίγυπτο, η Αίγυπτος ήρθε αντιμέτωπη με την κρίση της στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας. Μετά από εβδομήντα χρόνια αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα, η Βαβυλώνα καταλύθηκε από τη Μηδοπερσική Αυτοκρατορία. Όταν οι Προτεστάντες των Σκοτεινών Αιώνων εξήλθαν από την περίοδο των παπικών διωγμών, ο στρατηγός του Ναπολέοντα, Μπερτιέ, αιχμαλώτισε τον πάπα, και ο αντίχριστος πέθανε στην εξορία έναν χρόνο αργότερα.
It matters not what tradition or custom a person hides behind to disregard the message identifying the hour of God’s judgment; both church and state are subject to the judgment process. On September 11, 2001, the judgment of the living began and the Laodicean Seventh-day Adventist church began its judgment period, as Christ stood to shake terribly the earth and plead for His church to return to the old paths. That church is the former covenant people who are being passed by, and those who did choose to return to the old paths in response to Christ’s pleading were thereafter to be judged. The dividing line for the judgment of the former covenant people and the new covenant people was 2020. The nation where the former covenant people were initially established was also subject to the very same judgment process. That nation’s judgment began in 1861 with the Civil War.
Δεν έχει σημασία πίσω από ποια παράδοση ή ποιο έθιμο κρύβεται κάποιος για να αγνοήσει το μήνυμα που προσδιορίζει την ώρα της κρίσης του Θεού· τόσο η εκκλησία όσο και το κράτος υπόκεινται στη διαδικασία της κρίσης. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 άρχισε η κρίση των ζώντων και η λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας εισήλθε στην περίοδο της κρίσης της, καθώς ο Χριστός εγέρθηκε για να σείσει τρομερά τη γη και να απευθύνει έκκληση στην εκκλησία Του να επιστρέψει στις παλαιές οδούς. Η εκκλησία αυτή είναι ο πρώην λαός της διαθήκης, ο οποίος παρακάμπτεται, και όσοι πράγματι επέλεξαν να επιστρέψουν στις παλαιές οδούς, ανταποκρινόμενοι στην έκκληση του Χριστού, επρόκειτο στη συνέχεια να κριθούν. Η διαχωριστική γραμμή για την κρίση του πρώην λαού της διαθήκης και του νέου λαού της διαθήκης ήταν το 2020. Το έθνος στο οποίο είχε αρχικά εδραιωθεί ο πρώην λαός της διαθήκης υπέκειτο επίσης στην ίδια ακριβώς διαδικασία κρίσης. Η κρίση εκείνου του έθνους άρχισε το 1861 με τον Εμφύλιο Πόλεμο.
On 9/11, the first of the two parts that make up the Republican horn of the earth beast of Revelation began its judgment alongside the Laodicean Seventh-day Adventist church. That portion of the Republican horn was the Democratic party, which also came to its end in 2020 with the stolen election of Joe Biden.
Στις 11 Σεπτεμβρίου, άρχισε η κρίση του πρώτου από τα δύο μέρη που συγκροτούν το Ρεπουμπλικανικό κέρας του θηρίου της γης της Αποκάλυψης, παράλληλα με την κρίση της λαοδικειανής Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Το τμήμα εκείνο του Ρεπουμπλικανικού κέρατος ήταν το Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο έφθασε και αυτό στο τέλος του το 2020, με την κλεμμένη εκλογή του Τζο Μπάιντεν.
From 2020, the judgment of the living began upon the second part of the Republican horn, represented by the Republican party. It also began on those who had formerly been associated with the Laodicean Seventh-day Adventist church. The judgment that ended for the Democratic party in 2020 produced a multifold division within the Democratic party, which has only continued as the judgment process has continued. The Democratic party is now the party of red (communists) and green (Islamists). The end of the judgment process for the Republican party arrived on November 3, 2026, two hundred and fifty years after 1776. As with the Democratic party, the Republican party has now permanently divided and splintered, just as the Democratic party collapsed and splintered in 2020.
Από το 2020 άρχισε η κρίση των ζώντων για το δεύτερο τμήμα του ρεπουμπλικανικού κέρατος, το οποίο αντιπροσωπεύεται από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Άρχισε επίσης και για όσους είχαν παλαιότερα συνδεθεί με τη λαοδικειακή Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας. Η κρίση που ολοκληρώθηκε για το Δημοκρατικό Κόμμα το 2020 προκάλεσε πολυδιάσπαση στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, η οποία έκτοτε απλώς συνεχίζεται, καθώς συνεχίζεται και η διαδικασία της κρίσης. Το Δημοκρατικό Κόμμα είναι πλέον το κόμμα του κόκκινου (των κομμουνιστών) και του πράσινου (των ισλαμιστών). Το τέλος της διαδικασίας της κρίσης για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα επήλθε στις 3 Νοεμβρίου 2026, διακόσια πενήντα χρόνια μετά το 1776. Όπως συνέβη με το Δημοκρατικό Κόμμα, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει πλέον διασπαστεί και κατακερματιστεί οριστικά, ακριβώς όπως το Δημοκρατικό Κόμμα κατέρρευσε και κατακερματίστηκε το 2020.
In 2020, the door closed on the first phase of both the Republican and Protestant horns of the earth beast of Revelation thirteen. On November 3, 2026, the door closed upon the second phase of the Republican horn, and the door is about to close upon the new covenant people, that is, the second phase of the Protestant horn of the earth beast. When that door closes, the door of probation thereafter closes on the beast that carries those two horns. The two closing doors that remain in the judgment of the living were typified by the first history of a chosen covenant people, who were subject to Abraham’s prophecy of a chosen people. Christ always illustrates the end with the beginning. When the Hebrews placed the blood on the doorposts on the first Passover, that door represented the next door in our history. When Pharaoh died in the waters of the Red Sea, the second door of that history typified the closed door upon the nation of the United States at the soon-coming Sunday law.
Το 2020, η θύρα έκλεισε για την πρώτη φάση τόσο του ρεπουμπλικανικού όσο και του προτεσταντικού κέρατος του θηρίου της γης που περιγράφεται στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Στις 3 Νοεμβρίου 2026, η θύρα έκλεισε για τη δεύτερη φάση του ρεπουμπλικανικού κέρατος, και η θύρα πρόκειται σύντομα να κλείσει για τον λαό της νέας διαθήκης, δηλαδή για τη δεύτερη φάση του προτεσταντικού κέρατος του θηρίου της γης. Όταν κλείσει εκείνη η θύρα, θα κλείσει στη συνέχεια και η θύρα της χάριτος για το θηρίο που φέρει αυτά τα δύο κέρατα. Οι δύο θύρες που απομένουν να κλείσουν κατά την κρίση των ζώντων προτυπώθηκαν στην πρώτη ιστορία ενός εκλεκτού λαού της διαθήκης, ο οποίος υπαγόταν στην προφητεία του Αβραάμ για έναν εκλεκτό λαό. Ο Χριστός απεικονίζει πάντοτε το τέλος μέσω της αρχής. Όταν οι Εβραίοι έβαλαν το αίμα στους παραστάτες των θυρών κατά το πρώτο Πάσχα, εκείνη η θύρα αντιπροσώπευε την επόμενη θύρα στη δική μας ιστορία. Όταν ο Φαραώ πέθανε στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας, η δεύτερη θύρα εκείνης της ιστορίας προτύπωνε την κλειστή θύρα για το έθνος των Ηνωμένων Πολιτειών με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής.
God’s people stand condemned by God’s Word for not understanding the judgment of God, and those outside of God’s church are under the same condemnation. God’s people will pass or fail the final test based upon their returning to the old paths represented within God’s prophetic Word. The Hebrews at the first Passover represent the second closed door for the earth beast’s Protestant horn, and Egypt ending in the Red Sea represents the earth beast of Revelation thirteen. The citizens of the United States are also under condemnation for rejecting their sacred old paths.
Ο λαός του Θεού καταδικάζεται από τον Λόγο του Θεού επειδή δεν κατανοεί την κρίση του Θεού, και όσοι βρίσκονται εκτός της εκκλησίας του Θεού τελούν υπό την ίδια καταδίκη. Ο λαός του Θεού θα επιτύχει ή θα αποτύχει στην τελική δοκιμασία ανάλογα με το αν θα επιστρέψει στις παλαιές οδούς που αποτυπώνονται στον προφητικό Λόγο του Θεού. Οι Εβραίοι κατά το πρώτο Πάσχα συμβολίζουν τη δεύτερη κλειστή θύρα για το προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης, και η Αίγυπτος, που βρίσκει το τέλος της στην Ερυθρά Θάλασσα, συμβολίζει το θηρίο της γης του δέκατου τρίτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών τελούν επίσης υπό καταδίκη επειδή απορρίπτουν τις ιερές παλαιές οδούς τους.
For the United States, the old paths that will condemn them in the judgment are the two sacred documents of the Declaration of Independence and the Constitution. At the soon-coming Sunday law, this nation will reject the principles represented in those two sacred documents, which align with the two sacred testimonies represented by the Bible and Spirit of Prophecy that will condemn the Protestant horn.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι παλαιές οδοί που θα τις καταδικάσουν κατά την κρίση είναι τα δύο ιερά κείμενα: η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας και το Σύνταγμα. Κατά την επικείμενη θέσπιση του νόμου περί Κυριακής, το έθνος αυτό θα απορρίψει τις αρχές που εκφράζονται στα δύο εκείνα ιερά κείμενα, τα οποία εναρμονίζονται με τις δύο ιερές μαρτυρίες που αντιπροσωπεύονται από την Αγία Γραφή και το Πνεύμα της Προφητείας και οι οποίες θα καταδικάσουν το προτεσταντικό κέρας.
To be in a position where “traditions and customs” prevent a soul from understanding why and what the fireballs of Nashville represent not only closes the door for the Protestant horn of the United States, but it also marks the arrival of the period that leads to the judgment upon the United States, when, as Ellen White records, “national apostasy is followed by national ruin.”
Το να βρίσκεται κανείς σε μια κατάσταση στην οποία οι «παραδόσεις και τα έθιμα» εμποδίζουν μια ψυχή να κατανοήσει τι συμβολίζουν οι πύρινες σφαίρες του Νάσβιλ και γιατί, όχι μόνο κλείνει τη θύρα για το προτεσταντικό κέρας των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά σηματοδοτεί επίσης την έλευση της περιόδου που οδηγεί στην κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν, όπως καταγράφει η Έλεν Γουάιτ, «την εθνική αποστασία ακολουθεί η εθνική καταστροφή».
We will continue these things in the next article.
Θα συνεχίσουμε με τα θέματα αυτά στο επόμενο άρθρο.