Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in the Bible. It represents the unsealing of the book of Daniel in 1798, 1989 and 2023. The three times the book was unsealed mark the conclusion of a scattering of “seven times.” 1798 marked the conclusion of the twenty-five hundred and twenty years of scattering that began in 723 BC when Assyria carried the northern ten tribes into captivity. 1989 marked the conclusion of 126 years since the rebellion of 1863, when the Seventh-day Adventist Church officially set aside the “seven times” of Leviticus twenty-six. 2023 marked the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven’s two witnesses being dead in the street. At the conclusion of the 2,520 years, (the 126 years and the 3½ days—all symbols of the “seven times”) the book of Daniel was unsealed.
Το τεσσαρακοστό εδάφιο του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ είναι ένα από τα βαθύτερα εδάφια της Βίβλου. Αντιπροσωπεύει την αποσφράγιση του βιβλίου του Δανιήλ το 1798, το 1989 και το 2023. Οι τρεις φορές κατά τις οποίες το βιβλίο αποσφραγίσθηκε σηματοδοτούν την ολοκλήρωση μιας διασποράς «επτά καιρών». Το 1798 σηματοδότησε την ολοκλήρωση των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών διασποράς που άρχισαν το 723 π.Χ., όταν η Ασσυρία οδήγησε τις βόρειες δέκα φυλές στην αιχμαλωσία. Το 1989 σηματοδότησε την ολοκλήρωση 126 ετών από την αποστασία του 1863, όταν η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας έθεσε επισήμως κατά μέρος τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι. Το 2023 σηματοδότησε την ολοκλήρωση των τριάμισι ημερών κατά τις οποίες οι δύο μάρτυρες της Αποκαλύψεως ένδεκα ήταν νεκροί στην πλατεία. Κατά την ολοκλήρωση των 2.520 ετών (των 126 ετών και των 3½ ημερών —όλα σύμβολα των «επτά καιρών») το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε.
Sister White informs us that in 1798 it was needful that men be presented with the events connected with the close of probation. When she records this fact, she is identifying parallel histories, for she also represents the message of the last days as the events connected with the close of probation. Speaking of Millerite history she records:
Η αδελφή White μάς πληροφορεί ότι το 1798 ήταν αναγκαίο να τεθούν ενώπιον των ανθρώπων τα γεγονότα που συνδέονται με το κλείσιμο της δοκιμασίας. Όταν καταγράφει αυτό το γεγονός, ταυτοποιεί παράλληλες ιστορίες, διότι παρουσιάζει επίσης το μήνυμα των εσχάτων ημερών ως τα γεγονότα που συνδέονται με το κλείσιμο της δοκιμασίας. Αναφερόμενη στη Μιλλεριτική ιστορία, καταγράφει:
“It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.
«Ήταν αναγκαίο οι άνθρωποι να αφυπνιστούν ως προς τον κίνδυνό τους· να εγερθούν ώστε να προετοιμαστούν για τα επίσημα γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη του καιρού της χάριτος.» The Great Controversy, 310.
Speaking of the last days she records:
Μιλώντας για τις έσχατες ημέρες, καταγράφει:
“Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. The words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.
«Πριν από τη σταύρωσή Του, ο Σωτήρας εξήγησε στους μαθητές Του ότι επρόκειτο να θανατωθεί και να αναστηθεί από τον τάφο, και άγγελοι ήταν παρόντες για να εντυπώσουν τα λόγια Του στον νου και στην καρδιά τους. Αλλά οι μαθητές προσδοκούσαν πρόσκαιρη απελευθέρωση από τον ρωμαϊκό ζυγό, και δεν μπορούσαν να ανεχθούν τη σκέψη ότι Εκείνος, στον οποίο επικεντρώνονταν όλες οι ελπίδες τους, θα υπέφερε ατιμωτικό θάνατο. Τα λόγια που είχαν ανάγκη να θυμούνται εκδιώχθηκαν από τη διάνοιά τους· και όταν ήλθε ο καιρός της δοκιμασίας, τους βρήκε απροετοίμαστους. Ο θάνατος του Ιησού κατέστρεψε τις ελπίδες τους τόσο ολοκληρωτικά, σαν να μην τους είχε προειδοποιήσει εκ των προτέρων. Έτσι και στις προφητείες το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας τόσο καθαρά, όσο είχε ανοιχθεί στους μαθητές με τα λόγια του Χριστού. Τα γεγονότα που συνδέονται με το κλείσιμο της δοκιμαστικής περιόδου και το έργο της προετοιμασίας για τον καιρό της θλίψεως παρουσιάζονται με σαφήνεια. Αλλά πλήθη ανθρώπων δεν έχουν περισσότερη κατανόηση αυτών των σπουδαίων αληθειών απ’ όση θα είχαν, αν δεν είχαν ποτέ αποκαλυφθεί. Ο Σατανάς παρακολουθεί για να αποσπάσει κάθε εντύπωση που θα μπορούσε να τους καταστήσει σοφούς προς σωτηρία, και ο καιρός της θλίψεως θα τους βρει ανέτοιμους.» Η Μεγάλη Διαμάχη, 595.
The Millerite message was unsealed in 1798 and it presented “the events connected with the close of probation.” When speaking of the last days, she applies the history of the disciples to illustrate the fact that “the events connected with the close of probation” are what make men wise unto salvation, but are not understood. The messages that were unsealed in 1798, 1989 and 2023 were messages that identified the “events connected with the close of probation.”
Το Μιλλεριτικό μήνυμα αποσφραγίσθηκε το 1798 και παρουσίασε «τα γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου». Όταν ομιλεί για τις έσχατες ημέρες, εφαρμόζει την ιστορία των μαθητών για να καταδείξει το γεγονός ότι «τα γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου» είναι εκείνα που καθιστούν τους ανθρώπους σοφούς προς σωτηρία, αλλά δεν γίνονται κατανοητά. Τα μηνύματα που αποσφραγίσθηκαν το 1798, το 1989 και το 2023 ήταν μηνύματα που προσδιόριζαν τα «γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη της δοκιμαστικής περιόδου».
Verse forty represents a historical line when the book of Daniel is unsealed three times. In 1798 Daniel’s vision of the Ulai River representing chapters seven through nine was unsealed. In 1989 Daniel’s vision of the Hiddekel River representing chapter ten through twelve was unsealed. In 2023 the hidden history of verse forty of Daniel eleven was unsealed.
Το τεσσαρακοστό εδάφιο αντιπροσωπεύει μία ιστορική γραμμή κατά την οποία το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται τρεις φορές. Το 1798 αποσφραγίσθηκε το όραμα του Δανιήλ περί του ποταμού Ουλάι, το οποίο αντιπροσωπεύει τα κεφάλαια επτά έως εννέα. Το 1989 αποσφραγίσθηκε το όραμα του Δανιήλ περί του ποταμού Χιδδέκελ, το οποίο αντιπροσωπεύει τα κεφάλαια δέκα έως δώδεκα. Το 2023 αποσφραγίσθηκε η κεκρυμμένη ιστορία του τεσσαρακοστού εδαφίου του ενδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ.
The history of verse forty represents 1798 unto the Sunday law of verse forty-one, which is the history of the United States that is also the earth beast of Revelation thirteen, the false prophet of Revelation sixteen and the sixth kingdom of Bible prophecy. The same history represented in verse forty of Daniel eleven is also represented in one verse in the book of Revelation.
Η ιστορία του εδαφίου σαράντα εκτείνεται από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής του εδαφίου σαράντα ενός, η οποία είναι η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, που είναι επίσης το θηρίο της γης της Αποκάλυψης δεκατρία, ο ψευδοπροφήτης της Αποκάλυψης δεκαέξι και η έκτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας. Η ίδια ιστορία που παριστάνεται στο εδάφιο σαράντα του Δανιήλ ένδεκα παριστάνεται επίσης σε ένα εδάφιο στο βιβλίο της Αποκάλυψης.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
Και είδα ένα άλλο θηρίο να αναβαίνει από τη γη· και είχε δύο κέρατα όμοια με αρνίου, και λαλούσε ως δράκων. Αποκάλυψη 13:11.
This verse, as in verse forty is the history that begins with the Alien and Sedition Acts of 1798 and ends with the Sunday law when the nation speaks as a dragon, a history that begins when papal Rome is taken off the throne and ends when papal Rome is restored to the throne. The history represented by both Revelation 13:11 and Daniel 11:40 begins with the removal of the fifth kingdom of Bible prophecy and ends with the removal of the sixth kingdom of Bible prophecy.
Αυτό το εδάφιο, όπως και το εδάφιο σαράντα, αποτελεί την ιστορία που αρχίζει με τους Νόμους περί Αλλοδαπών και Στάσεως του 1798 και καταλήγει στον νόμο της Κυριακής, όταν το έθνος λαλεί ως δράκων· μια ιστορία που αρχίζει όταν η παπική Ρώμη καθαιρείται από τον θρόνο και τελειώνει όταν η παπική Ρώμη αποκαθίσταται στον θρόνο. Η ιστορία που παριστάνεται τόσο στην Αποκάλυψη 13:11 όσο και στον Δανιήλ 11:40 αρχίζει με την απομάκρυνση του πέμπτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας και τελειώνει με την απομάκρυνση του έκτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας.
The “seventy” years which Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy unto the second kingdom of Bible prophecy represents the history of verse forty from 1798 unto the Sunday law.
Τα «εβδομήντα» έτη κατά τα οποία η Βαβυλώνα βασίλευσε ως η πρώτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας έως τη δεύτερη βασιλεία της βιβλικής προφητείας αντιπροσωπεύουν την ιστορία του εδαφίου σαράντα από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.
Και εν εκείνη τη ημέρα θα λησμονηθεί η Τύρος επί εβδομήκοντα έτη, κατά τας ημέρας ενός βασιλέως· μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών η Τύρος θα άδη ως πόρνη. Λάβε κιθάραν, περιέρχου την πόλιν, συ η λησμονημένη πόρνη· παίξον γλυκέα μελωδίαν, άσον πολλά άσματα, δια να σε ενθυμηθούν. Και θέλει συμβεί, μετά το τέλος των εβδομήκοντα ετών, ότι ο Κύριος θέλει επισκεφθεί την Τύρον, και αυτή θέλει επιστρέψει εις το μίσθωμά της, και θέλει πορνεύσει μετά πάντων των βασιλείων του κόσμου επί προσώπου της γης. Ησαΐας 23:15–17.
The history of 1798 unto the Sunday law is also the history when the whore of Tyre is forgotten as recorded in Isaiah twenty-three, which expresses the period as “seventy years” and as the “days of one king.” From Nebuchadnezzar to Belshazzar the first kingdom of Bible prophecy reigned, thus typifying the sixth kingdom of Bible prophecy who began as a lamb but ends up speaking as a dragon. Nebuchadnezzar represents a follower of the lamb and Belshazzar a follower of the dragon.
Η ιστορία από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής είναι επίσης η ιστορία κατά την οποία η πόρνη της Τύρου λησμονείται, όπως καταγράφεται στο Ησαΐας 23, όπου η περίοδος αυτή εκφράζεται ως «εβδομήντα έτη» και ως οι «ημέρες ενός βασιλέως». Από τον Ναβουχοδονόσορα έως τον Βαλτάσαρ βασίλευσε το πρώτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, τυποποιώντας έτσι το έκτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας, το οποίο αρχίζει ως αρνί αλλά καταλήγει να λαλεί ως δράκων. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει έναν ακόλουθο του Αρνίου και ο Βαλτάσαρ έναν ακόλουθο του δράκοντος.
The history of 1798 unto the Sunday law is also the history of the three angels of Revelation fourteen, beginning with the reformation of the Millerites and ending with the reformation of the one hundred and forty-four thousand. The message of the three angels is the judgment hour message. The Millerites announced the events connected with the opening of the judgment and the one hundred and forty-four thousand announce the events connected with the close of probation.
Η ιστορία από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής είναι επίσης η ιστορία των τριών αγγέλων του δέκατου τετάρτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, αρχίζοντας με τη μεταρρύθμιση των Μιλλεριτών και καταλήγοντας στη μεταρρύθμιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Το μήνυμα των τριών αγγέλων είναι το μήνυμα της ώρας της κρίσεως. Οι Μιλλερίτες ανήγγειλαν τα γεγονότα που συνδέονται με την έναρξη της κρίσεως, και οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες αναγγέλλουν τα γεγονότα που συνδέονται με τη λήξη της περιόδου της χάριτος.
The events connected with the close of probation are portrayed upon internal and external lines of prophecy, and the events take place primarily in the history represented by verse forty of Daniel eleven. The events of verse forty end at the Sunday law in the United States, so the events of the final ingathering of God’s other children who are still in Babylon is not represented in verse forty; still the crisis that then confronts the world has just finished in the United States. Those events represent the judgment upon the United States and the purification of God’s church in advance of the church being lifted up as an ensign.
Τὰ γεγονότα ποὺ συνδέονται μὲ τὸ κλείσιμο τῆς δοκιμασίας ἀπεικονίζονται ἐπάνω σὲ ἐσωτερικὲς καὶ ἐξωτερικὲς γραμμὲς προφητείας, καὶ τὰ γεγονότα λαμβάνουν χώρα πρωτίστως μέσα στὴν ἱστορία ποὺ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸ ἐδάφιο σαράντα τοῦ ἑνδεκάτου κεφαλαίου τοῦ Δανιήλ. Τὰ γεγονότα τοῦ ἐδαφίου σαράντα λήγουν μὲ τὸν νόμο τῆς Κυριακῆς στὶς Ἡνωμένες Πολιτείες, ὥστε τὰ γεγονότα τῆς τελικῆς συνάξεως τῶν λοιπῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ βρίσκονται ἀκόμη στὴ Βαβυλῶνα, δὲν ἀντιπροσωπεύονται στὸ ἐδάφιο σαράντα· ἐντούτοις, ἡ κρίση ποὺ τότε ἀντικρίζει ὁ κόσμος ἔχει μόλις ολοκληρωθεῖ στὶς Ἡνωμένες Πολιτείες. Τὰ γεγονότα αὐτὰ ἀντιπροσωπεύουν τὴν κρίση ἐπάνω στὶς Ἡνωμένες Πολιτείες καὶ τὸν καθαρισμὸ τῆς ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνύψωσή της ὡς σημαίας.
The internal events connected with the close of probation identify Christ’s work as High Priest in finishing the mystery of God among His last day people. The external events identify the role of the United States in restoring power to the papacy. The entire history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, the entire history of Laodicea occurs during the history represented by verse forty.
Τα εσωτερικά γεγονότα που συνδέονται με το κλείσιμο της δοκιμασίας προσδιορίζουν το έργο του Χριστού ως Αρχιερέως κατά την ολοκλήρωση του μυστηρίου του Θεού ανάμεσα στον λαό Του των εσχάτων ημερών. Τα εξωτερικά γεγονότα προσδιορίζουν τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στην αποκατάσταση της εξουσίας του παπισμού. Ολόκληρη η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών ως της έκτης βασιλείας της βιβλικής προφητείας, ολόκληρη η ιστορία της Λαοδικείας, εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της ιστορίας που παριστάνεται από το εδάφιο σαράντα.
The internal and external lines within verse forty are represented by the two horns of the earth beast. The horn of Republicanism is the external line and the horn of Protestantism is the internal line. Both lines exist within the history of the sixth kingdom, and at the conclusion of the history of the sixth kingdom God’s judgment is brought upon both the Protestant and Republican horns. The message that identifies the events connected with the close of probation is the message that identifies the events that are brought upon the United States as it fills up its cup of probationary time. The message that identifies the events connected with the close of probation is also the message that identifies the events that are brought upon Seventh-day Adventism as it fills up its cup of probationary time.
Οι εσωτερικές και οι εξωτερικές γραμμές μέσα στο εδάφιο σαράντα παριστάνονται από τα δύο κέρατα του θηρίου της γης. Το κέρας του Ρεπουμπλικανισμού είναι η εξωτερική γραμμή και το κέρας του Προτεσταντισμού είναι η εσωτερική γραμμή. Αμφότερες οι γραμμές υπάρχουν μέσα στην ιστορία της έκτης βασιλείας, και κατά την ολοκλήρωση της ιστορίας της έκτης βασιλείας η κρίση του Θεού επιφέρεται τόσο επί του προτεσταντικού όσο και επί του ρεπουμπλικανικού κέρατος. Το μήνυμα που προσδιορίζει τα γεγονότα τα συνδεόμενα με το κλείσιμο της δοκιμασίας είναι το μήνυμα που προσδιορίζει τα γεγονότα τα οποία επιφέρονται επί των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς αυτή πληροί το ποτήρι του χρόνου της δοκιμασίας της. Το μήνυμα που προσδιορίζει τα γεγονότα τα συνδεόμενα με το κλείσιμο της δοκιμασίας είναι επίσης το μήνυμα που προσδιορίζει τα γεγονότα τα οποία επιφέρονται επί του Αντβεντισμού της Εβδόμης Ημέρας καθώς αυτός πληροί το ποτήρι του χρόνου της δοκιμασίας του.
Within the history of verse forty there are three times the book of Daniel is unsealed, and each of the three times produces an internal and external line that presents the events connected with the close of probation. Each of the three waymarks is preceded by a scattering of seven times. Verse forty therefore represents the history of 1798 unto the Sunday law, and the prophetic waymarks within that history are the “events connected with the close of probation.” Within the history of verse forty the internal line represents a transition from Philadelphia unto Laodicea at the beginning and a transition from Laodicea to Philadelphia at the ending. The beginning represented a reformatory movement as illustrated by the parable of the ten virgins which typified a reformatory movement at the ending that also fulfilled the parable to the very letter.
Μέσα στην ιστορία του εδαφίου σαράντα, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται τρεις φορές, και καθεμιά από τις τρεις αυτές φορές παράγει μία εσωτερική και μία εξωτερική γραμμή που παρουσιάζουν τα γεγονότα τα συνδεδεμένα με το κλείσιμο της δοκιμασίας. Κάθε ένα από τα τρία προφητικά ορόσημα προηγείται από μία διασκόρπιση επτά φορές. Το εδάφιο σαράντα, επομένως, αντιπροσωπεύει την ιστορία από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής, και τα προφητικά ορόσημα μέσα σε αυτή την ιστορία είναι τα «γεγονότα τα συνδεδεμένα με το κλείσιμο της δοκιμασίας». Μέσα στην ιστορία του εδαφίου σαράντα, η εσωτερική γραμμή αντιπροσωπεύει μία μετάβαση από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια στην αρχή και μία μετάβαση από τη Λαοδίκεια στη Φιλαδέλφεια στο τέλος. Η αρχή αντιπροσώπευε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα, όπως απεικονίζεται από την παραβολή των δέκα παρθένων, η οποία προτυποποιούσε ένα μεταρρυθμιστικό κίνημα στο τέλος, το οποίο επίσης εκπλήρωσε την παραβολή κατά γράμμα.
The Philadelphian Millerite movement began with a fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1798, and then another fulfillment of the “seven times” on October 22, 1844. At least by 1856 both James White and Sister White identified the movement as in a Laodicean condition. In the same year new light on the “seven times” was presented in the official church publication that was never finished. “Seven times” was fulfilled in 1798, and thereafter William Miller discovered the “commencement of the chain of truth” as Sister White called it, and the commencement of the chain of truth was the “seven times.” 1798 was a fulfillment of the “seven times,” thereafter Miller makes his foundational discovery of the “seven times” as the book of Daniel is unsealed. After that October 22, 1844 marks another fulfillment of the “seven times, which is in turn followed by a transition in the movement from Philadelphia unto Laodicea in the same year that new light upon the “seven times” is left unfinished. In 1863 what had been the Millerite Philadelphian movement until 1856 when it transitioned into the Millerite Laodicean movement became an legally registered church, largely under the premises and pressures of the Civil War and protecting the youth of the church. The movement ended in 1863 when it became a church. Seven years prior, in 1856 Laodicea set aside a message of new light upon the very topic which was William Miller’s first prophetic discovery.
Το φιλαδελφικό Μιλλεριτικό κίνημα άρχισε με μια εκπλήρωση των «επτά καιρών» του Λευιτικού κεφαλαίου είκοσι έξι το 1798, και κατόπιν με μία ακόμη εκπλήρωση των «επτά καιρών» στις 22 Οκτωβρίου 1844. Τουλάχιστον ήδη από το 1856, τόσο ο Ιάκωβος Ουάιτ όσο και η Αδελφή Ουάιτ προσδιόρισαν το κίνημα ως ευρισκόμενο σε λαοδικειακή κατάσταση. Κατά το ίδιο έτος παρουσιάσθηκε νέο φως επάνω στους «επτά καιρούς» στο επίσημο εκκλησιαστικό έντυπο, το οποίο ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Οι «επτά καιροί» εκπληρώθηκαν το 1798, και έπειτα ο Γουίλλιαμ Μίλλερ ανακάλυψε την «αρχή της αλύσεως της αληθείας», όπως την αποκάλεσε η Αδελφή Ουάιτ, και η αρχή της αλύσεως της αληθείας ήταν οι «επτά καιροί». Το 1798 υπήρξε εκπλήρωση των «επτά καιρών», και κατόπιν ο Μίλλερ προβαίνει στη θεμελιώδη ανακάλυψή του περί των «επτά καιρών», καθώς το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται. Έπειτα από αυτό, η 22α Οκτωβρίου 1844 σηματοδοτεί μία ακόμη εκπλήρωση των «επτά καιρών», την οποία ακολουθεί με τη σειρά της μια μετάβαση του κινήματος από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια, κατά το ίδιο έτος κατά το οποίο νέο φως επάνω στους «επτά καιρούς» αφήνεται ανολοκλήρωτο. Το 1863, αυτό που υπήρξε το Μιλλεριτικό φιλαδελφικό κίνημα έως το 1856, όταν μεταβλήθηκε στο Μιλλεριτικό λαοδικειακό κίνημα, έγινε νομίμως καταχωρισμένη εκκλησία, σε μεγάλο βαθμό υπό τις προϋποθέσεις και τις πιέσεις του Εμφυλίου Πολέμου και προς προστασία των νέων της εκκλησίας. Το κίνημα έληξε το 1863, όταν έγινε εκκλησία. Επτά έτη νωρίτερα, το 1856, η Λαοδίκεια παραμέρισε ένα μήνυμα νέου φωτός επάνω ακριβώς στο θέμα που υπήρξε η πρώτη προφητική ανακάλυψη του Γουίλλιαμ Μίλλερ.
The Millerite movement and the light that is called “the commencement of the chain of truth,” the light of the “seven times” was opened up to the leadership of the Laodicean movement who gradually set aside a desire to uphold the “seven times” and at the end of seven years (“seven times”) in 1863, a new chart and prophetic message is produced without any reference to the “seven times.”
Το κίνημα των Μιλλεριτών και το φως που αποκαλείται «η αρχή της αλύσεως της αλήθειας», το φως των «επτά καιρών», αποκαλύφθηκε στην ηγεσία του Λαοδικειανού κινήματος, η οποία βαθμιαίως παραμέρισε την επιθυμία να υποστηρίξει τους «επτά καιρούς», και στο τέλος επτά ετών («επτά καιρών»), το 1863, παρήχθη νέος χάρτης και προφητικό μήνυμα χωρίς καμία αναφορά στους «επτά καιρούς».
In 1863 the conclusion of Isaiah’s sixty-five year prophecy concluded right where it started, with a civil war between north and south. The issue of slavery in 1863 had been typified by the carrying away of both the northern and southern kingdoms in fulfillment of the “seven times,” and the slavery into which Israel was carried into fitly represented the issues of slavery at the end. 1863 represents the end of the prophetic structure based upon Isaiah’s sixty-five year prophecy.
Το 1863, η ολοκλήρωση της εξηκονταπενταετούς προφητείας του Ησαΐα κατέληξε ακριβώς εκεί όπου είχε αρχίσει, με έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ βορρά και νότου. Το ζήτημα της δουλείας το 1863 είχε προτυπωθεί από την αιχμαλωσία και την απομάκρυνση τόσο του βόρειου όσο και του νότιου βασιλείου, σε εκπλήρωση των «επτά καιρών», και η δουλεία στην οποία οδηγήθηκε ο Ισραήλ παρίστανε εύστοχα τα ζητήματα της δουλείας κατά το τέλος. Το 1863 αντιπροσωπεύει το τέλος της προφητικής δομής που βασίζεται στην εξηκονταπενταετή προφητεία του Ησαΐα.
Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7–9.
Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεός· δὲν θέλει σταθῆ, οὐδὲ θέλει γείνει. Διότι κεφαλὴ τῆς Συρίας εἶναι ἡ Δαμασκός, καὶ κεφαλὴ τῆς Δαμασκοῦ ὁ Ρασίν· καὶ μέσα εἰς ἑξήκοντα πέντε ἔτη ὁ Ἐφραῒμ θέλει συντριφθῆ, ὥστε νὰ μὴ ἦναι λαός. Καὶ κεφαλὴ τοῦ Ἐφραῒμ εἶναι ἡ Σαμάρεια, καὶ κεφαλὴ τῆς Σαμαρείας ὁ υἱὸς τοῦ Ρεμαλία. Ἐὰν δὲν πιστεύσητε, βεβαίως δὲν θέλετε στερεωθῆ. Ἠσαΐας 7:7–9.
Rightly understood this prophecy beginning in 742 BC identifies three waymarks within a sixty-five year span. Two of the waymarks identify the starting points of twenty-five hundred and twenty years of captivity and slavery for both the northern and southern kingdoms of Israel. In 742 BC the northern and southern kingdoms were involved in a civil war, and the northern ten tribes had formed an alliance with Syria to invade the southern kingdom of Judah. Nineteen years later in 723 BC the northern ten tribes were carried into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the Assyrians captured Manasseh and took him to Babylon. Twenty-five hundred and twenty years after 723 BC arrives at 1798, the time of the end and beginning of verse forty. Forty-six years later the “seven times” against the southern kingdom that began in 677 BC ended in 1844. Nineteen years later in 1863 the prophetic characteristics of 742 BC are represented to the very letter. A civil war between the northern and southern kingdoms is under way in 742 BC and 1863. In 742 BC the prediction given by Isaiah to wicked King Ahaz was concerning the impending enslavement of both the northern and southern kingdoms, and in 1863, the very center point of the Civil War President Lincoln proclaimed the Emancipation Proclamation beginning the process of ending slavery. The warning given to wicked King Ahaz in 742 BC was given in the literal glorious land typifying the message given by Lincoln in the spiritual glorious land.
Ορθώς κατανοούμενη, η προφητεία αυτή, η οποία αρχίζει το 742 π.Χ., προσδιορίζει τρία ορόσημα μέσα σε ένα διάστημα εξήντα πέντε ετών. Δύο από τα ορόσημα προσδιορίζουν τα σημεία ενάρξεως δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών αιχμαλωσίας και δουλείας για αμφότερα τα βόρεια και νότια βασίλεια του Ισραήλ. Το 742 π.Χ. τα βόρεια και νότια βασίλεια ευρίσκοντο σε εμφύλιο πόλεμο, και οι δέκα βόρειες φυλές είχαν συνάψει συμμαχία με τη Συρία για να εισβάλουν στο νότιο βασίλειο του Ιούδα. Δέκα εννέα έτη αργότερα, το 723 π.Χ., οι δέκα βόρειες φυλές οδηγήθηκαν σε δουλεία από τους Ασσυρίους. Σαράντα έξι έτη αργότερα, το 677 π.Χ., οι Ασσύριοι συνέλαβαν τον Μανασσή και τον μετέφεραν στη Βαβυλώνα. Δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη μετά το 723 π.Χ. οδηγούν στο 1798, τον καιρό του τέλους και την αρχή του τεσσαρακοστού εδαφίου. Σαράντα έξι έτη αργότερα, οι «επτά καιροί» εναντίον του νοτίου βασιλείου, οι οποίοι άρχισαν το 677 π.Χ., έληξαν το 1844. Δέκα εννέα έτη αργότερα, το 1863, τα προφητικά χαρακτηριστικά του 742 π.Χ. αναπαρίστανται κατά το γράμμα. Εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του βορείου και του νοτίου βασιλείου διεξάγεται το 742 π.Χ. και το 1863. Το 742 π.Χ. η πρόρρηση που δόθηκε από τον Ησαΐα στον πονηρό βασιλέα Άχαζ αφορούσε την επικείμενη υποδούλωση τόσο του βορείου όσο και του νοτίου βασιλείου, και το 1863, ακριβώς στο κεντρικό σημείο του Εμφυλίου Πολέμου, ο Πρόεδρος Λίνκολν εξέδωσε τη Διακήρυξη Χειραφετήσεως, αρχίζοντας τη διαδικασία τερματισμού της δουλείας. Η προειδοποίηση που δόθηκε στον πονηρό βασιλέα Άχαζ το 742 π.Χ. δόθηκε στην κατά γράμμα ένδοξη γη, προτυπώνοντας το μήνυμα που δόθηκε από τον Λίνκολν στην πνευματική ένδοξη γη.
Seven years after the messages of the “seven times” by Hiram Edson were published in 1856 Adventism produced the 1863 chart which removed the Millerite teaching of the seven times, thus calling into question multitudes of passages where Ellen White teaches that we are to repeat the messages of the Millerites, and also that we are to defend against those messages being attacked. The same year they became a legally registered church. There is more which can be written about 1863 and its prophetic implications, but what I am here noting is that there are several witnesses, both internal and external that identify the rebellion of 1863, whether it be the rebellion of the external with the southern states, or the rebellion of the internal with the rejection of the first foundational truth. 1863 is one of the events within the history of verse forty that represents a waymark that makes up the “events connected with the close of probation.”
Επτά χρόνια αφότου δημοσιεύθηκαν το 1856 από τον Hiram Edson τα μηνύματα των «επτά καιρών», ο Αντβεντισμός παρήγαγε το διάγραμμα του 1863, το οποίο αφαίρεσε τη Μιλλεριτική διδασκαλία των επτά καιρών, θέτοντας έτσι υπό αμφισβήτηση πλήθος περικοπών όπου η Ellen White διδάσκει ότι πρέπει να επαναλάβουμε τα μηνύματα των Μιλλεριτών, καθώς επίσης και ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε τα μηνύματα εκείνα όταν δέχονται επίθεση. Το ίδιο έτος κατέστησαν νομικώς καταχωρισμένη εκκλησία. Υπάρχουν περισσότερα που μπορούν να γραφούν σχετικά με το 1863 και τις προφητικές του συνεπαγωγές, αλλά εκείνο που επισημαίνω εδώ είναι ότι υπάρχουν αρκετοί μάρτυρες, τόσο εσωτερικοί όσο και εξωτερικοί, οι οποίοι προσδιορίζουν την αποστασία του 1863, είτε πρόκειται για την αποστασία του εξωτερικού με τις νότιες πολιτείες, είτε για την αποστασία του εσωτερικού με την απόρριψη της πρώτης θεμελιώδους αλήθειας. Το 1863 είναι ένα από τα γεγονότα μέσα στην ιστορία του εδαφίου σαράντα, το οποίο αντιπροσωπεύει έναν waymark που συνιστά τα «γεγονότα που συνδέονται με το κλείσιμο της δοκιμασίας».
1863 aligns with the beginning of forty years in the wilderness for ancient literal Israel. At the end of the forty years Joshua led ancient Israel into the Promised Land and they brought down Jericho and pronounced a curse upon any who would rebuild Jericho. In 1863 the leadership of Laodicean Adventism rebuilt Jericho. 1863 is represented in the beginning and ending of the forty years in the wilderness. 1863 is a prophetic waymark that ties together history of the external and internal lines of verse forty’s history. There is the seventh church, “a church judged” as the word “Laodicea” means, entering into a period represented by an entire generation dying in the wilderness. At the same point, the first Republican president is beginning the work of freeing the slaves, thus typifying the last Republican Presidents who will implement martial law in a period of crisis leading to what inspiration calls “national ruin.”
Το 1863 αντιστοιχεί με την έναρξη των σαράντα ετών στην έρημο για τον αρχαίο κυριολεκτικό Ισραήλ. Στο τέλος των σαράντα ετών, ο Ιησούς του Ναυή οδήγησε τον αρχαίο Ισραήλ στη Γη της Επαγγελίας, και κατέβαλαν την Ιεριχώ και προέφεραν κατάρα εναντίον οποιουδήποτε θα την ανοικοδομούσε. Το 1863 η ηγεσία του Λαοδικειανού Αντβεντισμού ανοικοδόμησε την Ιεριχώ. Το 1863 εκπροσωπείται τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος των σαράντα ετών στην έρημο. Το 1863 είναι ένα προφητικό ορόσημο που συνδέει την ιστορία των εξωτερικών και εσωτερικών γραμμών της ιστορίας του σαράντα εδαφίου. Υπάρχει η έβδομη εκκλησία, «μια εκκλησία που κρίνεται», όπως σημαίνει η λέξη «Λαοδίκεια», η οποία εισέρχεται σε μια περίοδο που παριστάνεται από το ότι ολόκληρη μια γενεά πεθαίνει στην έρημο. Στο ίδιο σημείο, ο πρώτος Ρεπουμπλικανός πρόεδρος αρχίζει το έργο της απελευθέρωσης των δούλων, τυποποιώντας έτσι τους τελευταίους Ρεπουμπλικανούς Προέδρους, οι οποίοι θα επιβάλουν στρατιωτικό νόμο σε μια περίοδο κρίσεως που οδηγεί σε εκείνο που η έμπνευση αποκαλεί «εθνική καταστροφή».
In the waymarks of the beginning the waymarks of the end are represented and the events connected with the close of the judgment were typified in the events connected with the opening of the judgment. The rebellion at Kadesh in rejecting the message of Joshua and Caleb at the beginning of the forty years typified the rebellion of Moses’ in striking the Rock at Kadesh at the end of the forty years. 1863 identifies the Sunday law where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and where the twenty-five ancient men in Jerusalem are bowing to the sun in Ezekiel chapter eight, and where Shiloh is repeated upon those who trust in the lying words, “the temple of the Lord are we.”
Στα ὁρόσημα τῆς ἀρχῆς ἀπεικονίζονται τὰ ὁρόσημα τοῦ τέλους, καὶ τὰ γεγονότα ποὺ συνδέονται μὲ τὴ λήξη τῆς κρίσεως προτυπώθηκαν στὰ γεγονότα ποὺ συνδέονται μὲ τὴν ἔναρξη τῆς κρίσεως. Ἡ ἀποστασία στὴν Κάδης, μὲ τὴν ἀπόρριψη τοῦ μηνύματος τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ καὶ τοῦ Χάλεβ στὴν ἀρχὴ τῶν σαράντα ἐτῶν, προτυποποίησε τὴν ἀποστασία τοῦ Μωυσέως, ὅταν ἐπάταξε τὸν Βράχο στὴν Κάδης, στὸ τέλος τῶν σαράντα ἐτῶν. Τὸ 1863 προσδιορίζει τὸν νόμο τῆς Κυριακῆς, ὅπου ἡ Λαοδίκεια ἐξεμένεται ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου, καὶ ὅπου οἱ εἴκοσι πέντε πρεσβύτεροι ἄνδρες στὴν Ἱερουσαλὴμ προσκυνοῦν τὸν ἥλιο στὸ ὄγδοο κεφάλαιο τοῦ Ἰεζεκιήλ, καὶ ὅπου ἡ Σηλώ ἐπαναλαμβάνεται ἐπάνω σὲ ἐκείνους ποὺ ἐμπιστεύονται στὰ ψευδῆ λόγια, «ναὸς Κυρίου εἴμεθα ἡμεῖς».
We will continue this study of Panium in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη του Πανίου στο επόμενο άρθρο.