In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.
Στην ιστορία του Πανείου σχηματίσθηκε συμμαχία μεταξύ του Αντιόχου του Μεγάλου και του Φιλίππου της Μακεδονίας. Η μάχη διεξήχθη άμεσα από τον Αντίοχο εναντίον του παιδιού Πτολεμαίου Ε΄, και ο Φίλιππος συνέβαλε υπό την έννοια ότι ο πόλεμός του σε άλλα μέρη του βασιλείου εμπόδισε άλλα στρατεύματα να έλθουν σε βοήθεια του παιδιού-βασιλέως της Αιγύπτου. Αυτό σημαίνει ότι ο Πούτιν, ο τελικός βασιλεύς του νότου — προτυπωμένος από τον παιδί-βασιλέα της Αιγύπτου (παιδί, με προφητική έννοια, σημαίνει τελευταία γενεά) — ηττάται από τον Τραμπ, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από τον Αντίοχο τον Μέγα, ο οποίος κατενίκησε τον Πτολεμαίο Ε΄ στο Πάνειο, όπως και ο Ρήγκαν κατενίκησε την ΕΣΣΔ το 1989.
Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.
Ο Φίλιππος σημαίνει «λάτρης των ίππων», και οι «ίπποι» συμβολίζουν τόσο τη στρατιωτική όσο και την οικονομική ισχύ. Οι ίπποι σύρουν άρματα και ιππεύονται από στρατιώτες, και οι ίπποι επίσης μεταφέρουν αγαθά στην αγορά. Οι «ίπποι» αποτελούν σύμβολο των «αρμάτων, πλοίων και ιππέων», το οποίο είναι το πρωτεύον σύμβολο των Ηνωμένων Πολιτειών στη σχέση αντιπροσώπου της με τον βασιλιά του βορρά, όπως εκτίθεται στο εδάφιο σαράντα.
Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.
Ο σύμμαχος του Τραμπ έχει δύο τυπολογικές απεικονίσεις στον Φίλιππο τον Μακεδόνα και στον Ηρώδη Φίλιππο τον Τετράρχη. Είτε πρόκειται για τον Ηρώδη Φίλιππο είτε για τον Φίλιππο τον Μακεδόνα, το σύμβολο προσδιορίζει εκείνον που αγαπά την εξουσία που του παρέχεται, αντιστοίχως, είτε από τον Καίσαρα είτε από τον Αντίοχο. Ο Φίλιππος αγαπά τους ίππους, και ένας Φίλιππος ήταν από τη Μακεδονία, η οποία κατείχε κεντρικό και θεμελιώδη ρόλο στο βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.
Ήταν η πατρίδα του, το βασίλειο που κληρονόμησε από τον πατέρα του, τον Φίλιππο Β΄, και το εφαλτήριο της απέραντης αυτοκρατορίας του. Ευρισκόμενη στο βόρειο τμήμα της Ελλάδας, η Μακεδονία διακρινόταν ως ο πολιτικός και στρατιωτικός πυρήνας όπου γεννήθηκε ο Αλέξανδρος (στην Πέλλα, το 356 π.Χ.) και ανατράφηκε, και παρείχε τους αρχικούς πόρους, το ανθρώπινο δυναμικό και την οργανωτική δομή που τροφοδότησαν τις κατακτήσεις του. Ουσιαστικά, η Μακεδονία ήταν ο πυρήνας του βασιλείου του Αλεξάνδρου — το σημείο εκκίνησής του, η στρατιωτική του κινητήρια δύναμη και η περιοχή που θεμελίωνε την ταυτότητά του ως Μακεδόνα βασιλέως, ακόμη και καθώς η αυτοκρατορία του επεκτεινόταν πολύ πέρα από τα σύνορά της.
Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.
Η Μακεδών αντιπροσωπεύει τη βόρεια περιοχή της τετραμερούς βασιλείας του Αλεξάνδρου. Έτσι, ο ένας Φίλιππος είναι ο Τετράρχης, που σημαίνει «το τέταρτο μέρος», και ο άλλος Φίλιππος είναι «το ένα τέταρτο» των τεσσάρων ανέμων της πρώην αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου.
Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.
Ο Ηρώδης αντιπροσωπεύει εκείνον που απορρίπτει τη διαθήκη. Ο Ησαύ, η γραμμή αίματος που οδηγεί στον Ηρώδη, απέρριψε τα πρωτοτόκιά του. Από την αρχή κιόλας της ιστορίας ενός εκλεκτού λαού της διαθήκης, ο Ησαύ καθίσταται σύμβολο εκείνων που απορρίπτουν τη διαθήκη την οποία ο Χριστός πέθανε για να επικυρώσει. Ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία ο Θεός επρόκειτο να επεκτείνει τον εκλεκτό λαό της διαθήκης Του σε δώδεκα φυλές, ο Ησαύ επαναστάτησε. Στο τέλος του αρχαίου Ισραήλ, όταν επάνω στον σταυρό οι Ιουδαίοι ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν «άλλον βασιλέα παρά μόνον τον Καίσαρα», το ιουδαϊκό έθνος κατέστη στο τέλος το σύμβολο εκείνο που είχε προτυπωθεί από τον Ησαύ στην αρχή. Το γενεαλογικό δέντρο του Ηρώδη αποτελείται από τη γραμμή αίματος του Ησαύ και των Ιουδαίων, μια γραμμή αίματος που συμβολίζεται από έναν επαναστατημένο παραβάτη της διαθήκης στην αρχή και από έναν επαναστατημένο λαό της διαθήκης στο τέλος.
Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.
Ο Ηρώδης ο Μέγας επέβαλε τους φόρους που έφεραν τον Ιωσήφ και τη Μαρία στη Βηθλεέμ, και ένας από τους τρεις υιούς του, ο Ηρώδης Αντίπας, υιός του Ηρώδη του Μεγάλου, κυβερνούσε κατά τον καιρό του σταυρού. Η περίοδος της ζωής του Χριστού από τη γέννησή Του έως τον θάνατό Του παριστάνεται συμβολικώς από την οικογένεια του Ηρώδη, προσδιορίζοντας έτσι την ιστορία ως τον καιρό της επισκέψεως του εκλεκτού λαού, επισκέψεως την οποία οι Ιουδαίοι, κατά το πλείστον, ουδέποτε διέκριναν.
Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.
Ο Ηρώδης ο Μέγας δολοφόνησε τα παιδιά ως αντίδραση στη γέννηση του Ιησού, επαναλαμβάνοντας έτσι την ιστορία της γέννησης του Μωυσή, όταν η Αίγυπτος θανάτωνε παιδιά. Η πρώτη σφαγή νηπίων ήταν μια απόπειρα να φονευθεί ο αναμενόμενος εκλεκτός, και η τελευταία σφαγή νηπίων ήταν και πάλι μια απόπειρα να φονευθεί ο αναμενόμενος εκλεκτός. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ψάλλουν την ωδή του Μωυσή και του Αρνίου, και προφητικώς ένα «άσμα» αντιπροσωπεύει μια εμπειρία. Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ζουν σε μια περίοδο που φέρει παράλληλες εμπειρίες. Ένας από αυτούς τους παραλληλισμούς εμφανίσθηκε στις 22 Ιανουαρίου 1973 με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που επέτρεψε τις αμβλώσεις στις ΗΠΑ. Στα επόμενα σαράντα εννέα έτη, περίπου 66 εκατομμύρια δυνητικοί υποψήφιοι να συγκαταλεχθούν μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων σφαγιάσθηκαν μέσω αμβλώσεων εγκεκριμένων από την ομοσπονδιακή εξουσία.
Power symbolizes military strength:
Η δύναμη συμβολίζει τη στρατιωτική ισχύ:
And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.
Καὶ τὸ θηρίον, τὸ ὁποῖον εἶδον, ἦτο ὅμοιον μὲ πάρδαλιν, καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὡς πόδες ἄρκτου, καὶ τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς στόμα λέοντος· καὶ ὁ δράκων ἔδωκεν εἰς αὐτὸ τὴν δύναμιν αὐτοῦ, καὶ τὸν θρόνον αὐτοῦ, καὶ ἐξουσίαν μεγάλην. Ἀποκάλυψις 13:2.
The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.
Ὁ δράκων, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ παγανιστικὴ Ῥώμη, παρεχώρησε εἰς τὸν παπισμὸν τρία πράγματα, δηλαδὴ «τὴν δύναμίν του, καὶ τὸν θρόνον του, καὶ μεγάλην ἐξουσίαν». Στὸ ἐδάφιον δώδεκα, οἱ ΗΠΑ, τὸ θηρίον τῆς γῆς, παριστάνονται ὡς ἀσκοῦσαι ὅλην τὴν «ἐξουσίαν» τοῦ θηρίου τοῦ πρὸ αὐτοῦ. Ὅμως, ἡ λέξις «δύναμις» στὸ ἐδάφιον δύο εἶναι διαφορετικὴ ἑλληνικὴ λέξις ἀπὸ τὴν λέξιν ποὺ μεταφράζεται «ἐξουσία» στὸ ἐδάφιον δώδεκα. Στὸ ἐδάφιον δύο, ἡ «δύναμις» εἶναι G1722: σημαίνουσα ἐνώπιον (κυριολεκτικῶς ἢ μεταφορικῶς): ἐν τῇ παρουσίᾳ (ὄψει) τοῦ.
The word “power” in verse twelve is a different Greek word.
Η λέξη «ἐξουσία» στο δωδέκατο εδάφιο είναι διαφορετική ελληνική λέξη.
And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.
Και ασκεί όλη την εξουσία του πρώτου θηρίου ενώπιόν του, και κάνει τη γη και εκείνους που κατοικούν σ’ αυτήν να προσκυνήσουν το πρώτο θηρίο, του οποίου η θανατηφόρος πληγή θεραπεύθηκε. Αποκάλυψη 13:12.
The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.
Η λέξη «ἐξουσία» G1832 ἐδῶ σημαίνει (μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἱκανότητος) προνόμιο, δηλαδὴ μεταβιβασμένη ἐπιρροή: ἐξουσία, δικαιοδοσία, ἐλευθερία, δύναμις, δικαίωμα, ἰσχύς. Ἡ λέξη «ἐξουσία» στὸ δωδέκατο ἐδάφιο δηλώνει ὅτι τὸ θηρίον τῆς γῆς εἶναι ἡ μεταβιβασμένη ἐξουσία τοῦ θηρίου τῆς θαλάσσης — οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶναι ὁ ἀντιπρόσωπος πληρεξούσιος τοῦ θηρίου τῆς θαλάσσης. Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἀσκοῦν ὅλη τὴ μεταβιβασμένη ἐξουσία τοῦ πρώτου θηρίου. Στὸ δεύτερο ἐδάφιο, ἡ παγανιστικὴ Ῥώμη ἔδωσε τρία πράγματα στὸν παπισμό. Ὁ Κλοβὶς ἔδωσε τὴ στρατιωτικὴ καὶ οἰκονομικὴ του ἰσχὺ στὸν παπισμὸ τὸ 496, στὴ Μάχη τοῦ Τόλβιακ. Ὁ Κωνσταντῖνος παραχώρησε τὴν «ἕδρα» τῆς αὐτοκρατορίας τὸ 330, καὶ ὁ Ἰουστινιανὸς ἀναγνώρισε τὸν πάπα ὡς διορθωτὴ τῶν αἱρετικῶν καὶ κεφαλὴ τῶν ἐκκλησιῶν μὲ διάταγμα τὸ 533. Ὁ Κλοβὶς τὸ 496 προτυπώνει τὸν Ρήγκαν τὸ 1989. Ὁ Ρήγκαν προτυπώνει τὸν Τραμπ.
According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).
Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ (ο οποίος έγραφε σχεδόν έναν αιώνα αργότερα), ο Κλόβις έχανε τη μάχη και, μέσα στην απελπισία του, επικαλέστηκε τον καθολικό Θεό για βοήθεια. Η σύζυγός του, η Κλοτίλδη, ήταν καθολική Βουργουνδή πριγκίπισσα, η οποία τον προέτρεπε να μεταστραφεί από την ειδωλολατρία. Ο Κλόβις έταξε ότι, εάν νικούσε, θα ασπαζόταν τον Καθολικισμό. Η έκβαση της μάχης αντιστράφηκε —είτε με θεία επέμβαση είτε με στρατιωτική στρατηγική— και ο Κλόβις κατανίκησε τους Αλαμάννους, φονεύοντας τον βασιλιά τους και διασκορπίζοντας τις δυνάμεις τους. Πιστός στον όρκο του, προσήλθε στον Καθολικισμό και βαπτίσθηκε, σε χρονολόγηση που κατά την παράδοση τοποθετείται στην ημέρα των Χριστουγέννων του 496 στη Ρενς, από τον επίσκοπο Ρεμίγιο (Άγιο Ρεμί).
His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”
Η μεταστροφή του σηματοδότησε καμπή, καθιστώντας τον Χλωδοβίκο τον πρώτο καθολικό βασιλέα μεταξύ των γερμανικών ηγεμόνων (σε αντίθεση με τους αρειανούς χριστιανούς Βησιγότθους ή Οστρογότθους). Αυτό έθεσε τους Φράγκους σε σύμπλευση με τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, εξασφαλίζοντάς του την υποστήριξη του γαλλορωμαϊκού πληθυσμού και του παπισμού. Το βάπτισμα του Χλωδοβίκου θεωρείται συχνά ως η συμβολική «γέννηση της Γαλλίας» ως καθολικού έθνους, διακρίνοντάς την από τα άλλα βαρβαρικά βασίλεια που προσκολλώνταν στον Αρειανισμό ή στην ειδωλολατρία. Για τον λόγο αυτόν, ο Καθολικισμός αναφέρεται στη Γαλλία ως «το πρωτότοκο της Καθολικής Εκκλησίας», καθώς και ως «η πρεσβυτέρα θυγάτηρ της Καθολικής Εκκλησίας».
When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.
Όταν ο Χλωδοβίκος έγινε η πρώτη πληρεξούσια δύναμη του παπισμού το 496, προεικόνισε τον Ρήγκαν, ο οποίος έγινε η πληρεξούσια δύναμη το 1989. Στην ιστορία του Ρήγκαν και του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄ σχηματίσθηκε μία μυστική συμμαχία με σκοπό την κατάρριψη του βασιλέως του νότου. Από το 1798 έως τον νόμο της Κυριακής η πόρνη της Τύρου είναι κρυμμένη, και είναι η ίδια ακριβώς πόρνη που ανάγει τις ρίζες της στη Μακεδονία, το βορειότερο βασίλειο. Αυτή είναι ο βασιλεύς του βορρά, προφητικώς κρυμμένη, αλλά εξακολουθεί να ομολογεί ότι είναι αλάθητη.
The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.
Ο πάπας αντιπροσωπεύει επίσης «εκείνους που εγκαταλείπουν τη διαθήκη», οι οποίοι, αν και προφητικώς παραμένουν αφανείς σε όλη τη διάρκεια των τριών πολέμων δι’ αντιπροσώπων, τελικώς θα έλθουν στο προσκήνιο στην ιστορία της Μάχης του Πανίου. Κατά τη μετάβαση από την Αυτοκρατορική Ρώμη στην παπική Ρώμη, ο Δανιήλ προσδιορίζει πότε η ειδωλολατρική Ρώμη έφθανε στο τέλος του χρόνου της ως η τέταρτη βασιλεία της βιβλικής προφητείας.
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
Διότι πλοῖα τῶν Χιττίμ θέλουσιν ἐλθεῖ ἐναντίον αὐτοῦ· διὰ τοῦτο θέλει λυπηθῆ, καὶ ἐπιστρέψει, καὶ θέλει ἀγανακτήσει κατὰ τῆς ἁγίας διαθήκης· οὕτως θέλει πράξει· μάλιστα θέλει ἐπιστρέψει, καὶ θέλει συνεννοηθῆ μετὰ τῶν ἐγκαταλειπόντων τὴν ἁγίαν διαθήκην. Δανιήλ 11:30.
In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.
Στο εδάφιο «εκείνους που εγκαταλείπουν την αγία διαθήκη» εννοείται η Καθολική εκκλησία. Εκείνοι που εγκαταλείπουν την αγία διαθήκη είναι η συμβιβαστική εκκλησία της Περγάμου του Ιωάννη του Αποκαλυπτού, η οποία, σύμφωνα με τον Παύλο, θα αποστατούσε πριν αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας. Ο Καθολικισμός είναι εκείνοι που έχουν εγκαταλείψει τη διαθήκη, όπως αυτό παριστάνεται από την επίθεση που εξαπολύθηκε εναντίον του Λόγου του Θεού, καθώς και εναντίον του Σαββάτου της εβδόμης ημέρας, τα οποία αμφότερα υπέστησαν προοδευτικές επιθέσεις από την εποχή του Κωνσταντίνου και εξής. Νωρίτερα, στο ενδέκατο κεφάλαιο, γίνεται επίσης αναφορά στη «διαθήκη».
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.
Και η καρδία αμφοτέρων τούτων των βασιλέων θέλει είσθαι εις το να πράττωσι κακόν, και θέλουσι λαλεί ψεύδη επί της αυτής τραπέζης· αλλά δεν θέλει ευοδωθή τούτο, διότι το τέλος θέλει είσθαι έτι εις τον διορισμένον καιρόν. Τότε θέλει επιστρέψει εις την γην αυτού με μεγάλα πλούτη· και η καρδία αυτού θέλει είσθαι κατά της αγίας διαθήκης· και θέλει πράξει έργα μεγάλα, και επιστρέψει εις την γην αυτού. Εις τον διορισμένον καιρόν θέλει επιστρέψει και ελθεί προς νότον· αλλά δεν θέλει είσθαι ως η πρώτη, ή ως η εσχάτη. Δανιήλ 11:27–29.
In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.
Στα εδάφια αυτά, «αυτός» επιστρέφει στη γη του, και έπειτα αργότερα επιστρέφει πάλι στη γη του. Οι δύο επιστροφές αντιπροσωπεύουν δύο νίκες, τις οποίες ακολούθησε κατόπιν μία θριαμβευτική «επιστροφή» στην πόλη της Ρώμης. Η πρώτη ήταν η Μάχη του Ακτίου το 31 π.Χ. εναντίον του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας, και η δεύτερη συνέβη μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. Ο «προσδιορισμένος καιρός» στα εδάφια είναι το έτος 330, το οποίο προσδιορίζει την ολοκλήρωση του προφητικού «καιρού» του εδαφίου είκοσι τέσσερα, ο οποίος ισοδυναμεί με τριακόσια εξήντα έτη.
The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.
Οι δύο βασιλείς, οι οποίοι λαλούν ψεύδη σε μία τράπεζα, το πράττουν πριν από τον «προσδιορισμένον καιρόν», «διότι το τέλος θέλει είσθαι έτι εν τω προσδιορισμένω καιρώ». Ένα ερώτημα το οποίο πρέπει να εξετασθεί είναι τι σημαίνει το εδάφιο όταν δηλώνει: «Τότε θέλει επιστρέψει εις την γην αυτού με μεγάλα πλούτη»; Σημαίνει άραγε ότι, κατά τον προσδιορισμένον καιρόν, τότε θέλει επιστρέψει; Ή σημαίνει ότι, αφού οι δύο είπουν ψεύδη στην τράπεζα, τότε θέλει επιστρέψει, και επομένως η επιστροφή λαμβάνει χώραν πριν από τον προσδιορισμένον καιρόν.
Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.
Ο Ουρίας Σμιθ προσδιορίζει τις δύο επιστροφές ως το 31 π.Χ. και το 70 μ.Χ., πράγμα που αντιπροσωπεύει μια ιστορία πριν από το έτος 330, το οποίο είναι ο προσδιορισμένος καιρός. Ο Σμιθ επισημαίνει επίσης ότι η «επιστροφή» του εδαφίου είκοσι εννέα είναι μετά το 330, και ότι δεν είναι επιτυχής, όπως ήταν οι επιστροφές που ακολούθησαν τις μάχες του Ακτίου και της Ιερουσαλήμ. Αυτό σημαίνει ότι πριν από τον προσδιορισμένο καιρό υπάρχει μια συνάντηση όπου λέγονται ψεύδη, και κατόπιν ένας από τους δύο βασιλείς που έλεγαν ψεύδη επιστρέφει με μεγάλα πλούτη, ο οποίος έπειτα εναντιώνεται στη διαθήκη την αγία, ενεργεί δυναμικώς και επιστρέφει κατά το έτος 330, το οποίο είναι ο προσδιορισμένος καιρός.
He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.
Ἐν συνεχείᾳ ἐπιτίθεται κατὰ τοῦ νότου, ἀλλὰ τοῦτο θὰ εἶναι ἀνόμοιο πρὸς τὴ Μάχη τοῦ Ἀκτίου ἢ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἡ ἱστορία τοῦ 70 μ.Χ. στὰ ἐδάφια ἀπεικονίζει τὸ τέλος τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτὸς ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ «τὴν ἁγίαν διαθήκην» στὸ χωρίο. Στὸ ἐδάφιο τριάντα ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη ἔχει συνεννόηση μὲ ἐκείνους ποὺ ἐγκαταλείπουν τὴν ἁγίαν διαθήκην. Τὸ 70 μ.Χ. ἦταν τὸ ὁριστικὸ τέλος τοῦ ἀρχαίου κυριολεκτικοῦ Ἰσραὴλ ὡς λαοῦ τῆς διαθήκης τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸ ἐδάφιο τριάντα προσδιορίζει τὴν ἱστορία τέσσερις αἰῶνες μετὰ τὸ 70 μ.Χ. Ἐκεῖνοι ποὺ ἐγκαταλείπουν τὴ διαθήκη στὴν ἱστορία ποὺ ἀντιπροσωπεύεται στὸ ἐδάφιο τριάντα, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἐγκαταλείψει τὴ διαθήκη στὴν ὁποία εἰσῆλθαν ὁ Θεὸς καὶ ὁ χριστιανικὸς λαὸς Του. Ἡ παπικὴ Ῥώμη εἶναι ἡ ἐκκλησία ποὺ ἀντιπροσωπεύεται ὡς ἐκείνη ποὺ ἐγκαταλείπει τὴν ἁγίαν διαθήκην στὸ ἐδάφιο τριάντα.
For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.
Διότι πλοῖα τοῦ Χιττὶμ θὰ ἔλθουν ἐναντίον αὐτοῦ· διὰ τοῦτο θὰ λυπηθῇ, καὶ θὰ ἐπιστρέψῃ, καὶ θὰ ἀγανακτήσῃ κατὰ τῆς ἁγίας διαθήκης· οὕτως θὰ πράξῃ· μάλιστα θὰ ἐπιστρέψῃ καὶ θὰ συνεννοηθῇ μὲ τοὺς ἐγκαταλείποντας τὴν ἁγία διαθήκη. Δανιήλ 11:30.
Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.
Το εδάφιο είκοσι εννέα μάς φέρνει στο έτος 330, που ήταν ο προσδιορισμένος καιρός, ο οποίος εκπληρώθηκε όταν ο Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσα στην Κωνσταντινούπολη. Σε εκείνο το ορόσημο, η παγανιστική Ρώμη θα εσύρετο σε έναν νότιο πόλεμο, ο οποίος δεν θα ήταν επιτυχής, όπως είχαν υπάρξει το Άκτιο και η Ιερουσαλήμ. Κατόπιν, στο εδάφιο τριάντα, η παγανιστική Ρώμη δέχεται επίθεση από τον Γενσέριχο, ο οποίος εξαπέλυσε τον ναυτικό του πόλεμο από τη Χιττίμ, η οποία είναι γνωστή σήμερα ως Καρχηδόνα. Αυτός ο πόλεμος εναντίον της παγανιστικής Ρώμης παριστάνεται επίσης ως η δεύτερη σάλπιγγα από τις επτά σάλπιγγες στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Οι πρώτες τέσσερις από εκείνες τις δυνάμεις των σαλπίγγων οδήγησαν τη Δυτική Ρώμη στο τέλος της έως το 476. Από εκείνες τις πρώτες τέσσερις σάλπιγγες, η δεύτερη σάλπιγγα, δηλαδή τα πλοία της Χιττίμ, ήταν η σφοδρότερη, διότι ο Γενσέριχος έλαβε τον έλεγχο των θαλασσών και ο πλούτος της Αυτοκρατορίας εξαντλήθηκε.
Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.
Αντιμετωπίζοντας και λυπούμενος από τα πλοία των Χιττείμ, επιστρέφει και αγανακτεί κατά της αγίας διαθήκης. Αυτό εκπληρώθηκε στην ιστορία που οδήγησε στην ενδυνάμωση του παπισμού το 538, μέσω ενός πολέμου εναντίον του Λόγου του Θεού. Έπειτα επιστρέφει και έχει «συνεννόηση με εκείνους που εγκαταλείπουν την αγία διαθήκη». Αυτή η αλληλεπίδραση μεταξύ της παγανιστικής και της παπικής Ρώμης εκπληρώθηκε το 533 με το διάταγμα του Ιουστινιανού. Το επόμενο εδάφιο, το τριακοστό πρώτο, συνεχίζει κατόπιν με το πώς η παγανιστική Ρώμη «λυπήθηκε». Στη Β΄ Θεσσαλονικείς, ο Παύλος διδάσκει ότι η παγανιστική Ρώμη «συγκρατούσε» τον παπισμό από το να αναλάβει τον έλεγχο το 538. Αφού λυπείται από επίθεση προερχόμενη από τις θάλασσες, η οποία συντρίβει την οικονομία του βασιλείου, αγανακτεί κατά της αγίας διαθήκης, έπειτα συνεννοείται με εκείνους που εγκαταλείπουν τη διαθήκη. Στα επόμενα εδάφια, «βραχίονες», που αντιπροσωπεύουν την εξουσία που δόθηκε στον παπισμό το 496 από τον Χλωδοβίκο, εγείρονται, και βεβηλώνουν το οχύρωμα του αγιαστηρίου, το οποίο στην ιστορία αντιπροσώπευε την πόλη της Ρώμης, και κατόπιν η παγανιστική Ρώμη θα αφαιρούσε από την επικράτεια τη θρησκεία του παγανισμού (το παντοτινό) και θα την αντικαθιστούσε με τον Καθολικισμό, και έπειτα θα τοποθετούσαν τον παπισμό στον θρόνο το 538.
When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.
Όταν ο παπισμός έλαβε εξουσία το 538, παρείχε τόσο μία προφητική μαρτυρία όσο και μία ιστορική μαρτυρία, οι οποίες παριστάνονται στα εδάφια που εξετάζουμε. Το έτος 538 προτυπώνεται από το 31 π.Χ. και τη Μάχη του Ακτίου. Στο όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, στο εδάφιο εννέα, η παγανιστική Ρώμη θα κατακτούσε τρία γεωγραφικά εμπόδια για να λάβει τον θρόνο της γης. Το πρώτο ήταν η Συρία στα ανατολικά, έπειτα ο Ιούδας και η Ιερουσαλήμ, και κατόπιν η Αίγυπτος στη Μάχη του Ακτίου. Η παπική Ρώμη επίσης θα είχε τρία κέρατα εκριζωμένα, το τρίτο από τα οποία ήταν οι Γότθοι, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την πόλη της Ρώμης το 538. Η παγανιστική Ρώμη και η παπική Ρώμη παρέχουν δύο μάρτυρες που προσδιορίζουν ότι η Μάχη του Ακτίου ευθυγραμμίζεται με το 538, και το 538 απεικονίζει τον νόμο της Κυριακής στις ΗΠΑ, όταν η σύγχρονη Ρώμη κυβερνά υπέρτατα έως ότου κλείσει η δοκιμασία.
We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.
Ολοκληρώσαμε μια συνοπτική επισκόπηση των εδαφίων είκοσι επτά έως τριάντα ένα.
In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.
Στο επόμενο άρθρο, θα επικεντρωθούμε σε αυτά τα εδάφια και θα αρχίσουμε το έργο της εναρμόνισης του αποσπάσματος με την ιστορία των εδαφίων ένδεκα έως δεκαπέντε.