The Revelation of Jesus Christ - Number Five

Στους πρώτους δεκαεπτά στίχους του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες τοποθετούνται προφητικώς στο τέλος τριών και ημίσεος ημερών, όπου είχαν κείμενοι νεκροί στις οδούς, ενώ ο κόσμος εχάρη. Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους, και τα προφητικά γεγονότα που παρουσιάζουν ευθυγραμμίζονται πάντοτε με τους άλλους προφήτες, διότι ο Θεός δεν είναι Θεός συγχύσεως.

Ο Παράκλητος, τον οποίο ο Ιησούς υποσχέθηκε να αποστείλει κατά την απουσία Του, τοποθετήθηκε στα πρώτα κιόλας λόγια, του πρώτου κιόλας εδαφίου, των είκοσι έξι κεφαλαίων που συγκροτούν την τελική προφητική αφήγηση του Ησαΐα. «Παρηγορεῖτε, παρηγορεῖτε τὸν λαόν μου, λέγει ὁ Θεός σας». Ο κανόνας της πρώτης μνείας υπογραμμίζει ότι τα επόμενα είκοσι έξι κεφάλαια πρέπει να νοηθούν σε αναφορά προς την τέλεια και τελική εκπλήρωση του ερχομού του Παρακλήτου.

Η Μεσονύκτια Κραυγή της Μιλλεριτικής ιστορίας επαναλαμβάνεται στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.

Τίθεται το ερώτημα: «ποια φωνή μπορεί» να «ξυπνήσει» εκείνους που είναι «κοιμισμένοι»; Η «φωνή» που τους ξυπνά στο τεσσαρακοστό κεφάλαιο του Ησαΐα είναι η «φωνή» που «βοά» στην «έρημο».

Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου είναι επίσης το μήνυμα της όψιμης βροχής.

Ένα από τα πολλά σύμβολα που βρίσκονται στον Λόγο του Θεού και αντιπροσωπεύουν το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι το σύμβολο που αναγνωρίζεται μέσω του διπλασιασμού λέξεων ή φράσεων. Ο διπλασιασμός λέξεων ή φράσεων είναι σύμβολο της Κραυγής του Μεσονυκτίου, ή του μηνύματος της όψιμης βροχής στις έσχατες ημέρες. Ο συμβολισμός του διπλασιασμού του «παρηγορεῖτε, παρηγορεῖτε» τοποθετεί το άνοιγμα του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα στον χρόνο της αναμονής, όταν το μήνυμα που παριστάνεται ως η Κραυγή του Μεσονυκτίου της παραβολής των δέκα παρθένων πρέπει να αναγνωριστεί και κατόπιν να διακηρυχθεί. Κατά τον χρόνο εκείνο, ο Χριστός αποστέλλει τον Παράκλητο για να αφυπνίσει τις κοιμώμενες παρθένες, οι οποίες προφητικώς παριστάνονται ως κοιμώμενες, και σε ορισμένα προφητικά χωρία ως κοιμώμενες τον ύπνο του θανάτου. Το πρώτο εδάφιο του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα είναι προφητικώς τοποθετημένο τρεισήμισι συμβολικές ημέρες «μετά» την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020, διότι τότε αποστέλλεται ο Παράκλητος για να αφυπνίσει εκείνους που κοιμούνται. Τρεισήμισι ημέρες είναι σύμβολο ερήμου, και εκεί είναι όπου η «φωνή» αρχίζει να «βοά».

Η Αποκάλυψη ένδεκα, ο Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, ο Ματθαίος είκοσι πέντε, η ιστορία των Μιλλεριτών (μαζί με τα ίδια ορόσημα της ιστορίας των Μιλλεριτών που εμφανίζονται σε κάθε μεταρρυθμιστικό κίνημα), συνδυάζονται για να προσδιορίσουν μια «συγκεκριμένη διαδικασία» αφυπνίσεως των κοιμωμένων παρθένων. Η διαδικασία αρχίζει με το να αποκοιμηθούν οι παρθένοι κατά την απογοήτευση. Η περίοδος του χρόνου αναμονής, η οποία άρχισε με την απογοήτευση, τελικά αναγνωρίζεται ως ο χρόνος αναμονής. Το τελευταίο τμήμα του χρόνου αναμονής είναι η ανάπτυξη του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Όταν το μήνυμα εγκαθιδρυθεί, τότε κηρύττεται έως ότου φθάσει στην κορύφωσή του, την κρίση.

Ο αγγελιαφόρος που παριστάνεται ως η «φωνή» στον Ησαΐα, ρώτησε ποιο ήταν το μήνυμα που έπρεπε να διακηρυχθεί. Του ειπώθηκε, με συμβολική γλώσσα, να παρουσιάσει το μήνυμα του Ισλάμ. Το προφητικό μήνυμα του Ισλάμ δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, διότι το Ισλάμ είναι μία δύναμη σάλπιγγας, και οι επτά σάλπιγγες της Αποκάλυψης αντιπροσωπεύουν την κρίση του Θεού επάνω στις εξουσίες που θεσπίζουν νόμους της Κυριακής. Οι εξουσίες αυτές ήταν η ειδωλολατρική Ρώμη το 321, σύμβολο του δράκοντος· η παπική Ρώμη το 538, σύμβολο του θηρίου· και ο επικείμενος νόμος της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμβολο του ψευδοπροφήτη.

Σε συνάρτηση με τον προσδιορισμό του περιεχομένου του μηνύματος που επρόκειτο να διακηρύξει η «φωνή» η κράζουσα εν τη ερήμω, δόθηκε η υπόσχεση ότι ο λόγος του Θεού ουδέποτε εκπίπτει. Η «υπόσχεση και διαβεβαίωση» ότι ο λόγος του Θεού ουδέποτε εκπίπτει βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς προφητικό πλαίσιο με εκείνο που, στο δεύτερο κεφάλαιο του Αββακούμ και στο εδάφιο τρία, εκφράζεται ως εξής: «at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.» Το μήνυμα του Ισλάμ δεν θα αποτύχει ποτέ· ασφαλώς θα έλθει. Το τελευταίο εδάφιο του τεσσαρακοστού κεφαλαίου του Ησαΐα απευθύνεται σε εκείνους που αναμένουν το όραμα στον Αββακούμ.

Η «κρυμμένη ιστορία» των επτά βροντών, η οποία τώρα αποσφραγίζεται, προσδιορίζει τρία ορόσημα που αρχίζουν και τελειώνουν με μια απογοήτευση. Σε εκείνη τη συμβολική ιστορία, υπάρχουν τρία ορόσημα, χωρισμένα από δύο χρονικές περιόδους. Μια απογοήτευση εγκαινιάζει τον χρόνο της αναμονής. Ο χρόνος της αναμονής οδηγεί στο διορθωμένο μήνυμα και στην πρόρρηση της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου αρχίζει μια περίοδο διακήρυξης του μηνύματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, η οποία οδηγεί σε μια δεύτερη απογοήτευση, που παριστάνεται ως κρίση. Αυτά τα τρία βήματα, χωρισμένα από δύο χρονικές περιόδους, αντιπροσωπεύουν το Άλφα και το Ωμέγα, όπως δημιουργούνται στην εβραϊκή λέξη «αλήθεια».

Στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, ο Ιεζεκιήλ επίσης αντιπροσωπεύει τη «φωνή» του Ησαΐα σαράντα. Η φωνή στον Ησαΐα σαράντα ρωτά: «Τι να κηρύξω;» Η «φωνή» στον Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, εδάφιο επτά, τότε «προεφήτευσεν καθώς» «προσετάχθη».

Η πρώτη προφητεία του Ιεζεκιήλ έφερε τα οστά και τη σάρκα μαζί, αλλά δεν είχαν ακόμη ζωή. «Καὶ» ο Ιεζεκιήλ «προεφήτευσε καθώς» του «προσετάχθη» για δεύτερη φορά. Η δεύτερη προφητεία έφερε τα σώματα στη ζωή. Οι δύο προφητείες προτυπώνονται από τη δημιουργία του Αδάμ.

Η διαδικασία δύο σταδίων με την οποία τα νεκρά ξηρά οστά επανέρχονται στη ζωή μνημονεύεται πρώτον κατά τη δημιουργία του Αδάμ, τονίζοντας έτσι ότι ο προφητικός Λόγος του Θεού είναι επίσης η δημιουργική Του δύναμη. Ο Θεός πρώτα «έπλασε» τον Αδάμ, και η πρώτη προφητεία του Ιεζεκιήλ συνήγαγε τα οστά και τα σώματα· έπειτα ο Θεός «ἐνεφύσησεν εἰς τοὺς μυκτῆρας αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν».

Η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ απευθυνόταν «προς τον άνεμο», όχι προς τα οστά, διότι του ειπώθηκε να «είπῃ προς τον άνεμο», «Έλθε από τους τέσσερις ανέμους, πνεύμα, και εμφύσησον επί τους φονευμένους τούτους, διά να αναζήσωσι». Η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ, η οποία ζωοποιεί τα νεκρά σώματα ώστε να καταστούν μέγα στράτευμα, απευθυνόταν όχι προς τα νεκρά σώματα, αλλά προς τον άνεμο. Ήταν προσταγή προς τον άνεμο να εμφυσήσει επί τα σώματα. Η πρώτη φορά που αναφέρεται η λέξη «πνοή» στον Λόγο του Θεού είναι κατά τη δημιουργία του Αδάμ, και εκεί ορίζεται ως η πνοή της ζωής· και εκείνο που εισάγει ζωή στα νεκρά σώματα προέρχεται από τους τέσσερις ανέμους.

Τα δύο ερωτήματα εδώ είναι: θα κοιμηθούμε και θα είμαστε νεκροί; …δύο όροι για την ίδια προφητική κατάσταση. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων που συγκρατούνται από αγγέλους είναι το μήνυμα που κάνει την πνοή του Θεού να εισέλθει στους νεκρούς και τους κάνει να σηκωθούν και να ζήσουν. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων είναι το μήνυμα του οργισμένου ίππου του Ισλάμ. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων στο βιβλίο της Αποκάλυψης είναι το μήνυμα της σφράγισης. Το μήνυμα της σφράγισης της Αποκάλυψης, κεφάλαιο επτά, εδάφια ένα έως τρία, είναι το μήνυμα που προσδιορίζει ότι οι τέσσερις άνεμοι συγκρατούνται, έως ότου σφραγισθούν οι δούλοι του Θεού.

Η δεύτερη προφητεία του Ιεζεκιήλ απευθυνόταν προς τον άνεμο, και η ζωή την οποία ο άνεμος μετέδωσε στα σώματα προήλθε από το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων. Στα εδάφια οκτώ έως δέκα, στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, οι λέξεις που αποδίδονται είτε ως «άνεμος» είτε ως «πνοή» είναι, σε κάθε εμφάνισή τους, η ίδια εβραϊκή λέξη. Ο Θεός ενεφύσησε στον Αδάμ την πνοή της ζωής, και στον Ιεζεκιήλ η πνοή της ζωής είναι το μήνυμα της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, το οποίο προέρχεται από τους τέσσερις ανέμους. Το μήνυμα αυτό μεταδίδει τη δημιουργική δύναμη του Θεού στα σώματα που έχουν συναχθεί στην κοιλάδα του θανάτου διά του πρώτου μηνύματος. Το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων είναι το μήνυμα του Ισλάμ, το οποίο επιφέρει κρίση επί των Ηνωμένων Πολιτειών εξαιτίας του νόμου της Κυριακής. Είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου.

Η κεκρυμμένη ιστορία των επτά βροντών αρχίζει με μία απογοήτευση, η οποία εγκαινιάζει τον χρόνο της καθυστέρησης. Στην Αποκάλυψη ένδεκα, όταν οι δύο προφήτες θανατώθηκαν στις 18 Ιουλίου 2020, άρχισε ο χρόνος της καθυστέρησης. Ο Ιεζεκιήλ ήταν μεταξύ των νεκρών όταν ο Κύριος ρώτησε τον Ιεζεκιήλ αν οι δύο μάρτυρες που είναι νεκροί στην οδό μπορούσαν να ζήσουν.

Στο έβδομο εδάφιο, όταν ο Ιεζεκιήλ εκφέρει την πρώτη από τις δύο προφητείες, το μήνυμα ήταν απλώς: «Ω ξηρά οστά, ακούσατε τον λόγον του Κυρίου». Ο Ιωάννης, στην Αποκάλυψη, καταγράφει: «μακάριοι όσοι ακούουν τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου». Ο Ιεζεκιήλ αντιπροσωπεύει τα νεκρά ξηρά οστά που είναι μακάριοι, ως εκείνοι που ακούν την εντολή του Ιεζεκιήλ να ακούσουν τον Λόγο του Κυρίου, και ο Λόγος Αυτού είναι Αλήθεια. Στο δεύτερο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ περιγράφεται η εμπειρία εκείνων που ακούν τον λόγο του Θεού.

Στην ενδέκατη Αποκάλυψη, όταν τα νεκρά σώματα ακούουν τον Λόγο του Κυρίου, ο Παράκλητος εισέρχεται μέσα τους και στέκονται στα πόδια τους. Είναι ο Παράκλητος που τα θέτει στα πόδια τους.

Η ανόρθωση των νεκρών είναι το πρώτο στάδιο, σε μια διαδικασία δύο σταδίων που τους ανυψώνει από τους τάφους τους ώστε να γίνουν το λάβαρο που υψώνεται κατά την κρίση του νόμου της Κυριακής. Όταν στέκονται στο ενδέκατο κεφάλαιο, «μέγας φόβος» επιπίπτει επί εκείνους που τους βλέπουν.

Το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου στην ιστορία των Μιλλεριτών ήταν το δεύτερο μέρος του μηνύματος του δευτέρου αγγέλου. Το μήνυμα του δευτέρου αγγέλου προκάλεσε έναν διαχωρισμό των Μιλλεριτών από τις εκκλησίες που τότε ταυτοποιήθηκαν ως οι θυγατέρες της Βαβυλώνος, και οι πιστοί εκλήθησαν να εξέλθουν, ώστε να έλθουν και να σταθούν μαζί με τους Μιλλερίτες. Ένα «σώμα» πιστών σχηματίσθηκε διά του μηνύματος εκείνου, και έπειτα το δεύτερο βήμα ήταν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο ενώθηκε με το δεύτερο μήνυμα και του προσέθεσε δύναμη. Τότε οι Μιλλερίτες έγιναν ένα ισχυρό στράτευμα που μετέφερε το μήνυμα σαν παλιρροϊκό κύμα σε όλη τη χώρα. Αυτή η διαδικασία δύο βημάτων είναι οι δύο φωνές της Αποκαλύψεως δεκαοκτώ, και είναι η ταυτόσημη διαδικασία της αναστάσεως των νεκρών ξηρών οστών στον Ιεζεκιήλ, οι οποίοι εφονεύθησαν στην οδό της Αποκαλύψεως ένδεκα.

Το πρώτο ορόσημο στην κρυμμένη ιστορία των επτά βροντών είναι η απογοήτευση που εγκαινιάζει τον χρόνο της καθυστερήσεως. Ο χρόνος της καθυστερήσεως είναι μια χρονική περίοδος που παριστάνεται ως τρεισήμισι ημέρες, οι οποίες αποτελούν σύμβολο της ερήμου. Στο τέλος των σαράντα ετών περιπλανήσεως στην έρημο, ο Ιησούς του Ναυή οδήγησε ένα ισχυρό στράτευμα στη Γη της Επαγγελίας. Στο τέλος των τρεισήμισι ημερών, ο Ιεζεκιήλ μεταφέρεται στην κοιλάδα του θανάτου και λαμβάνει εντολή να προστάξει τα νεκρά σώματα να «ακούσουν τον λόγο του Κυρίου». Ο Ιεζεκιήλ είναι «φωνή» βοώντος εν τη ερήμω. Η εντολή να ακούσουν τον Λόγο του Κυρίου συναρμολογεί τα μέλη του σώματος, αλλά δεν έχουν ακόμη ζωή, δεν είναι ακόμη στράτευμα, δεν είναι ακόμη σφραγισμένοι. Ο «λόγος του Κυρίου» που λαλείται από τον Ιεζεκιήλ στο δεύτερο κεφάλαιο προσδιορίζει ότι, όταν ο Παράκλητος φθάνει, ο λαός του Θεού στέκεται όρθιος, ενώ συγχρόνως ακούει τον Λόγο του Κυρίου. Ο Χριστός υποσχέθηκε ότι θα έστελνε τον Παράκλητο τρεισήμισι ημέρες αφού φονεύθηκαν στον δρόμο.

Μόλις σταθούν όρθια, στα σώματα «που δεν είναι ακόμη ζωντανά» πρόκειται να δοθεί μία δεύτερη προφητεία. Η «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» στον Ησαΐα ρωτά ποια είναι η προφητεία που καλείται να βοήσει; Το «μήνυμα» που τόσο ο Ιεζεκιήλ όσο και η «φωνή» του Ησαΐα σαράντα διατάσσονται να παρουσιάσουν, είναι το μήνυμα του Ισλάμ. Όταν εκείνη η προφητεία παραδοθεί, ο «Αδάμ» έρχεται στη ζωή ως ισχυρό στράτευμα. Οι δύο ζώντες μάρτυρες τότε διακηρύσσουν το μήνυμα της κρίσεως του Ισλάμ επί των Ηνωμένων Πολιτειών, εξαιτίας της ψηφίσεως του προσεχώς ερχομένου νόμου της Κυριακής. Η κρίση του νόμου της Κυριακής είναι το τρίτο waymark της κρυμμένης ιστορίας των επτά βροντών. Όταν αυτή εκπληρωθεί, το στράτευμα υψώνεται ως σημαία προς τον ουρανό και παριστάνεται στην Αποκάλυψη δεκατέσσερα.

Το λάβαρον που υψώνεται είναι ο τρίτος άγγελος, ο οποίος πετά στο μέσον του ουρανού, προειδοποιώντας την ανθρωπότητα να μη δεχθεί το χάραγμα του θηρίου. Το ισχυρό στράτευμα εξακολουθεί να παρουσιάζει αυτό το μήνυμα στον κόσμο, έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ και λήξει η περίοδος δοκιμασίας του ανθρώπου.

Θα συνεχίσουμε αυτές τις σκέψεις στο επόμενο άρθρο.