Ο πυρήνας του προειδοποιητικού μηνύματος του βιβλίου του Ιεζεκιήλ αποτυπώνεται στην πολιορκία που άρχισε το 587 π.Χ. Εκείνη η πολιορκία οδήγησε στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ ενάμιση χρόνο αργότερα, το 586 π.Χ. Η πολιορκία που άρχισε το 587 π.Χ. προεικόνιζε την πολιορκία του Κέστιου το έτος 66. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 586 π.Χ. προεικόνιζε την πολιορκία και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70.
Τόσο το 587 π.Χ. όσο και το 66 ήταν σημεία. Ο θάνατος της συζύγου του Ιεζεκιήλ προεικόνιζε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, και η τοποθέτηση των λαβάρων της ρωμαϊκής εξουσίας στον ιερό περίβολο του ναού δεν αποτελούσε μόνο το σημείο για φυγή, αλλά συμβόλιζε επίσης το χάραγμα του θηρίου, το οποίο εμφανίζεται με τον νόμο της Κυριακής. Τόσο η σύζυγος του Ιεζεκιήλ όσο και το έτος 66 προεικόνιζαν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία είναι ο νόμος της Κυριακής—το χάραγμα του θηρίου.
Η πολιορκία του Ιεζεκιήλ συμβόλιζε την αιχμαλώτιση του λαού του Θεού κατά την επιβολή του νόμου της Κυριακής, και το έτος 66 συμβόλιζε τη διαφυγή από το χάραγμα του θηρίου. Η σύζυγος του Ιεζεκιήλ συμβόλιζε την αιχμαλωσία των μωρών παρθένων του Αντβεντισμού, ενώ όσοι διέφυγαν το έτος 66 συμβόλιζαν τις φρόνιμες παρθένες στην ίδια ακριβώς κρίση. Οι φρόνιμες παρθένες που διέφυγαν το έτος 66 είχαν κατανοήσει το σημείο πριν από την τοποθέτηση του ρωμαϊκού λαβάρου.
Το ρωμαϊκό λάβαρο συμβολίζει το χάραγμα του θηρίου, και σε αυτό το σημείο κλείνει η θύρα στην παραβολή των δέκα παρθένων. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70 συμβολίζει επίσης τον νόμο της Κυριακής. Το έτος 66 συμβολίζει την προειδοποίηση του τρίτου αγγέλου. Η προειδοποίηση αυτή αρχίζει να εντείνεται και να εξελίσσεται στη δυνατή κραυγή το έτος 66. Η περίοδος από το 66 έως το 70 αντιστοιχεί στην περίοδο της διαμόρφωσης της εικόνας του θηρίου, και η περίοδος αυτή αρχίζει και τελειώνει με τον νόμο της Κυριακής. Το έτος 66 είναι το άλφα της περιόδου και, επομένως, ο τύπος, ενώ το έτος 70, ως το ωμέγα, είναι ο αντιτυπικός νόμος της Κυριακής. Το έτος 66 είναι η σκιά, και το έτος 70 είναι η πραγματικότητα. Η θύρα κλείνει για την εκκλησία στο ορόσημο άλφα του έτους 66, και η θύρα κλείνει για το έθνος στο ορόσημο ωμέγα του έτους 70.
Το προειδοποιητικό σημείο του έτους 66 σηματοδοτεί την έναρξη της πολιορκίας και τη χρονική στιγμή κατά την οποία είναι πλέον πολύ αργά για τους Αντβεντιστές να προετοιμαστούν για την επικείμενη επιβολή του νόμου περί Κυριακής, όταν η Ιερουσαλήμ καταστρέφεται το έτος 70. Η πολιορκία είναι το στάδιο κατά το οποίο αποτυπώνεται η σφραγίδα, η οποία όμως είναι ορατή μόνο στους αγγέλους, και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ είναι ο νόμος περί Κυριακής, οπότε η σφραγίδα γίνεται φανερά ορατή στον κόσμο.
Η σφραγίδα τίθεται κατά την πολιορκία, αλλά τότε είναι ορατή μόνο στους αγγέλους.
«Τι είναι η σφραγίδα του ζώντος Θεού, η οποία τίθεται στα μέτωπα του λαού του; Είναι ένα σημάδι που μπορούν να διαβάσουν οι άγγελοι, όχι τα ανθρώπινα μάτια· διότι ο εξολοθρευτής άγγελος πρέπει να δει αυτό το σημάδι της λύτρωσης. Ο νοήμων νους έχει δει το σημείο του σταυρού του Γολγοθά στους θετούς γιους και στις θετές θυγατέρες του Κυρίου. Η αμαρτία της παράβασης του νόμου του Θεού έχει αφαιρεθεί. Φορούν το γαμήλιο ένδυμα και είναι υπάκουοι και πιστοί σε όλες τις εντολές του Θεού». Gospel Herald, 11 Ιουνίου 1902.
Με τη θέσπιση του νόμου της Κυριακής υψώνεται το λάβαρο και τότε ολόκληρος ο κόσμος βλέπει εκείνους που έχουν σφραγιστεί.
«Το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι να ελέγχει τον κόσμο για την αμαρτία, τη δικαιοσύνη και την κρίση. Ο κόσμος μπορεί να προειδοποιηθεί μόνο όταν βλέπει εκείνους που πιστεύουν στην αλήθεια να αγιάζονται μέσω της αλήθειας, να ενεργούν σύμφωνα με υψηλές και άγιες αρχές και να καταδεικνύουν, με υψηλό και εξυψωμένο πνεύμα, τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε εκείνους που τηρούν τις εντολές του Θεού και σε εκείνους που τις ποδοπατούν. Ο αγιασμός από το Πνεύμα καθιστά έκδηλη τη διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που έχουν τη σφραγίδα του Θεού και σε εκείνους που τηρούν μια κίβδηλη ημέρα ανάπαυσης. Όταν έρθει η δοκιμασία, θα φανεί καθαρά ποιο είναι το χάραγμα του θηρίου. Είναι η τήρηση της Κυριακής. Όσοι, αφού άκουσαν την αλήθεια, εξακολουθούν να θεωρούν την ημέρα αυτή άγια, φέρουν την υπογραφή του ανθρώπου της αμαρτίας, ο οποίος διανοήθηκε να αλλάξει καιρούς και νόμους». Bible Training School, 1 Δεκεμβρίου 1903.
Κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία αντιστοιχεί στον νόμο της Κυριακής, υψώνεται τότε το λάβαρο και η διάκριση ανάμεσα σε όσους λατρεύουν την έβδομη ημέρα και σε όσους λατρεύουν την πρώτη ημέρα γίνεται το επίκεντρο της προσοχής ολόκληρης της ανθρωπότητας. Το σημείο του Κεστίου αποτελεί τύπο της επερχόμενης καταστροφής κατά τον νόμο της Κυριακής και συγχρόνως προειδοποιεί γι’ αυτήν. Το έτος 66 αντιπροσωπεύει μια περίοδο που οδηγεί στον νόμο της Κυριακής, ο οποίος συμβολίζεται από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η δομή από την πολιορκία έως και τον νόμο της Κυριακής είναι η ίδια με τη δομή των τριών μαρτύρων που αντιπροσωπεύονται από την ιστορία της εκκλησίας της Περγάμου.
Ένα σημείο προσδιορίζει την έναρξη της πολιορκίας, η οποία εκτείνεται σε ένα χρονικό διάστημα έως την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Τα έτη 321 και 538 αντιστοιχούν στο 586 π.Χ. και στο έτος 70. Και οι τέσσερις χρονολογίες συμβολίζουν τον επικείμενο νόμο περί Κυριακής. Του νόμου περί Κυριακής του 321 προηγήθηκε το Διάταγμα των Μεδιολάνων του 313, και του νόμου περί Κυριακής του 538 προηγήθηκε το Διάταγμα του 533. Τα έτη 313 και 533 αντιστοιχούν στο 66 και στο 587 π.Χ.
«Η “εικόνα του θηρίου” αντιπροσωπεύει εκείνη τη μορφή αποστατημένου προτεσταντισμού που θα διαμορφωθεί όταν οι προτεσταντικές εκκλησίες ζητήσουν τη βοήθεια της πολιτικής εξουσίας για την επιβολή των δογμάτων τους. Το “χάραγμα του θηρίου” απομένει ακόμη να προσδιοριστεί». Η Μεγάλη Διαμάχη, 445.
Μια περίοδος και ένα σημείο
Η εικόνα του θηρίου και το χάραγμα του θηρίου είναι δύο συναφή, αλλά διαφορετικά σύμβολα. Η διαμόρφωση της εικόνας του θηρίου αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο, ενώ το χάραγμα του θηρίου αντιπροσωπεύει μια χρονική στιγμή. Η πολιορκία αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο, ενώ η καταστροφή της Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει μια χρονική στιγμή. Η Θεοπνευστία υπογράμμισε αυτή τη διάκριση καταστρέφοντας, κατά θεία πρόνοια, την Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. και το 586 π.Χ., τον ίδιο ακριβώς μήνα και την ίδια ακριβώς ημέρα των αντίστοιχων ετών. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία είναι ο νόμος περί Κυριακής και το χάραγμα του θηρίου, είναι μια χρονική στιγμή. Η πολιορκία είναι μια χρονική περίοδος που αρχίζει με ένα σημείο. Το σημείο αυτό προτυπώνει τον νόμο περί Κυριακής.
Ο θάνατος της συζύγου του Ιεζεκιήλ, «του επιθυμήματος των οφθαλμών του», και η προειδοποίηση του Ιησού σχετικά με το βδέλυγμα της ερημώσεως, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ, αποτελούν δύο βιβλικές μαρτυρίες. Το Διάταγμα των Μεδιολάνων και το Διάταγμα του Ιουστινιανού αποτελούν επίσης ιστορικά σημεία, διότι και τα δύο σηματοδοτούν την έναρξη της ίδιας προφητικής περιόδου που οδηγεί στον νόμο της Κυριακής.
Το σημείο που έδωσε ο Ιησούς στο 24ο κεφάλαιο του Ματθαίου απαιτούσε από όσους επρόκειτο να διαφύγουν να κατανοήσουν την προειδοποίηση πριν από την εκπλήρωσή της.
Όταν λοιπόν δείτε το βδέλυγμα της ερήμωσης, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ, να στέκεται στον άγιο τόπο, (όποιος διαβάζει, ας εννοεί:) Τότε όσοι βρίσκονται στην Ιουδαία ας φύγουν στα βουνά: Όποιος βρίσκεται στο δώμα ας μην κατεβεί για να πάρει οτιδήποτε από το σπίτι του: Ούτε όποιος βρίσκεται στο χωράφι ας γυρίσει πίσω για να πάρει τα ρούχα του. Ματθαίος 24:15–18.
Νώε
Στο προειδοποιητικό μήνυμα του Ματθαίου 24, ο Ιησούς παρουσίασε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ ως απεικόνιση του τέλους του κόσμου. Επίσης, συνέκρινε τις συνθήκες που θα επικρατούσαν πριν από τη δεύτερη έλευσή Του με εκείνες των ημερών του Νώε. Έτσι, τόσο η καταστροφή της Ιερουσαλήμ όσο και ο κατακλυσμός στις ημέρες του Νώε λειτουργούν ως προφητικές απεικονίσεις των γεγονότων που συνδέονται με το τέλος του κόσμου.
Όπως όμως ήταν οι ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και η έλευση του Υιού του ανθρώπου. Διότι, όπως τις ημέρες πριν από τον κατακλυσμό έτρωγαν και έπιναν, παντρεύονταν και πάντρευαν, μέχρι την ημέρα που ο Νώε μπήκε στην κιβωτό, και δεν κατάλαβαν τίποτε ώσπου ήρθε ο κατακλυσμός και τους παρέσυρε όλους, έτσι θα είναι και η έλευση του Υιού του ανθρώπου. Ματθαίος 24:37–39.
Η δομή της πολιορκίας αποτυπώνεται στις ημέρες του Νώε με τον θάνατο των δικαίων Λάμεχ και Μαθουσάλα. Ο Λάμεχ πέθανε πέντε χρόνια πριν από τον κατακλυσμό και ο Μαθουσάλας πέθανε το έτος του κατακλυσμού, επτά ημέρες προτού κλείσει η θύρα. Ο Λάμεχ ήταν 777 ετών όταν πέθανε και, επομένως, αντιπροσωπεύει το σημείο του επτά στην αρχή των τελευταίων πέντε ετών πριν από τον κατακλυσμό. Ο συμβολισμός του 777 στην αρχή αντιπροσωπεύει το σημείο που σηματοδοτεί την έναρξη της πολιορκίας. Ο αριθμός «7» στο ωμέγα της περιόδου της πολιορκίας αντιστοιχεί στις επτά ημέρες που ακολούθησαν τον θάνατο του Μαθουσάλα, καθώς τα ζώα έμπαιναν στην κιβωτό. Η περίοδος της πολιορκίας είναι η περίοδος κατά την οποία σχηματίζεται η εικόνα του θηρίου, η περίοδος που κορυφώνεται με το χάραγμα του θηρίου. Η κλειστή θύρα κατά τη θέσπιση του νόμου της Κυριακής προτυπώνεται από την κλειστή θύρα της κιβωτού.
Τα πέντε χρόνια από τον θάνατο του δικαίου Λάμεχ έως τον θάνατο του Μαθουσάλα αντιστοιχούν στην πενταετή περίοδο από το 1448, όταν πέθανε ο Ιωάννης Παλαιολόγος, έως το 1453, όταν ο αδελφός του πέθανε κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, η οποία διήρκεσε πενήντα τρεις ημέρες. Και οι δύο περίοδοι αρχίζουν και τελειώνουν με τον θάνατο είτε ενός πατέρα και του γιου του είτε δύο αδελφών. Και οι δύο περίοδοι διαρκούν πέντε χρόνια, και όταν ο τελευταίος Κωνσταντίνος πέθανε στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, αντιστοιχούσε στην κλειστή θύρα της κιβωτού, διότι ο χρόνος της χάριτος λήγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν αυτές καταστρέψουν το συμβολικό τείχος διαχωρισμού εντός του Συντάγματος. Η αλήθεια θεμελιώνεται σε δύο ή τρεις μάρτυρες, και οι δύο αυτές γραμμές παρουσιάζουν παράλληλες αφετηρίες και καταλήξεις, πράγμα που αποτελεί την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Και οι δύο έχουν πενταετή διάρκεια. Και οι δύο καταλήγουν με έμφαση στον νόμο της Κυριακής.
Η πενταετής ιστορία της Κωνσταντινούπολης άρχισε με τον θάνατο του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου το 1448 και ολοκληρώθηκε με την άλωση της πόλης το 1453. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ ανήλθε στον βυζαντινό θρόνο το 1449, ενώ η ανάρρησή του συνδέεται παραδοσιακά, κατά την ερμηνεία των προφητειών από τους Μιλλερίτες, με την αναγνώριση της οθωμανικής επικυριαρχίας. Η 27η Ιουλίου 1449 σηματοδότησε την έναρξη της προφητικής περιόδου των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, η οποία ολοκληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840. Στο τέλος αυτής της πενταετούς ιστορίας, η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε έπειτα από πολιορκία πενήντα τριών ημερών και ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος την πόλη. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης σηματοδότησε το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι δυνάμεις της οποίας είχαν νικήσει την Περσία στη μάχη της Νινευή το 627, ολοκληρώνοντας έτσι την ιστορική σύνδεση με την πρόβλεψη του Μωάμεθ σχετικά με τους Ρωμαίους.
Ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση για την αντιμετώπιση των προελαυνόντων Οθωμανών Τούρκων. Για να την εξασφαλίσει, ηγήθηκε βυζαντινής αντιπροσωπείας στη Σύνοδο της Φλωρεντίας (1438–1439), όπου αποδέχθηκε επισήμως την ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας. Η συμφωνία περιλάμβανε την αποδοχή δυτικών δογμάτων (ιδίως του Filioque και του παπικού πρωτείου), τα οποία η Ανατολική Εκκλησία είχε από καιρό απορρίψει.
Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, η ένωση συνάντησε ευρεία αντίθεση από τον βυζαντινό κλήρο, τους μοναχούς και τον λαό. Δεν τέθηκε ποτέ ουσιαστικά σε εφαρμογή, και η προσδοκώμενη στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση δεν υλοποιήθηκε. Η απόρριψη της ένωσης της Φλωρεντίας παρέμεινε σημαντική πηγή διχασμού μέχρι την άλωση της πόλης το 1453.
Όλοι οι προφήτες μιλούν πιο συγκεκριμένα για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν, και όλα όσα είναι γραμμένα στα κείμενά τους προορίζονται για τη νουθεσία όσων ζουν σε εκείνες ακριβώς τις έσχατες ημέρες. Η αδελφή Χουάιτ υποδεικνύει την «άνοδο και πτώση των βασιλείων» ως πρωταρχικό αντικείμενο της προφητικής μελέτης. Οι αρχές αυτές προσδιορίζουν τις πτώσεις των αρχαίων βασιλείων ως σύμβολα της πτώσης των βασιλείων κατά τις έσχατες ημέρες. Σε ένα επίπεδο κατανόησης, πριν από την πενταετή περίοδο —η οποία σηματοδοτεί την αρχή της χρονικής προφητείας που έληξε στις 11 Αυγούστου 1840, περιέγραφε την αιτία και το αποτέλεσμα της έναρξης εκείνης της προφητείας και έληξε επίσης με μια πολιορκία πενήντα τριών ημερών το 1453— ο ηγέτης του βασιλείου είχε αναζητήσει τη βοήθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μέσω μιας συμμαχίας βασισμένης στην αποδοχή των δύο κύριων δογμάτων που χώριζαν την Ορθόδοξη από τη Δυτική Καθολική Εκκλησία. Η σύνοδος εκείνη παραλληλίζεται με την Α΄ Σύνοδο της Νίκαιας του 325, την οποία είχε συγκαλέσει ο Μέγας Κωνσταντίνος.
Το φράκταλ στην αρχή της πενταετίας προσδιορίζει μια συμμαχία μεταξύ του πολιτικού ηγέτη του βασιλείου που πρόκειται να καταρρεύσει και της Καθολικής Εκκλησίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, παρουσιάζει αντιστοιχία με τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος συγκάλεσε την πρώτη σύνοδο το 325 για να καταπολεμήσει την ψευδή θρησκεία του αρειανισμού, όπως έπραξε και ο Παλαιολόγος για να καταπολεμήσει την ψευδή θρησκεία του Ισλάμ. Στο φράκταλ άλφα εκείνης της πενταετίας άρχισε η τρίτη χρονική προφητεία του ένατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Έπειτα, στο φράκταλ του τέλους σημειώνεται η πολιορκία των πενήντα τριών ημερών. Στην αρχή της πενταετίας, κατά τον θάνατο του Λάμεχ, υπάρχει μια συγκεκριμένη ιστορική αφετηρία για την περίοδο, διότι οι θάνατοι και των δύο Λάμεχ τοποθετούνται προφητικά στο ίδιο ορόσημο.
Ο Λάμεχ από τη γενεαλογική γραμμή του Κάιν υπογραμμίζει τη λήξη της περιόδου δοκιμασίας με την κατάρα του για εβδομήντα φορές επτά, που αντιστοιχεί σε τετρακόσια ενενήντα έτη. Δεδομένου επίσης ότι στην ιστορία του διαιρεμένου βασιλείου υπάρχουν τρεις περίοδοι δοκιμασίας διάρκειας τετρακοσίων ενενήντα ετών για τους προφήτες, τους ιερείς και τους βασιλείς, ο θάνατος του δικαίου Λάμεχ σε ηλικία 777 ετών συμβολίζει την τριμερή σύνθεση της θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Ο προφήτης, ο ιερέας και ο βασιλιάς σφραγίζονται ο καθένας ξεχωριστά. Η σφράγιση και η σηματοδότηση της λήξης του χρόνου δοκιμασίας με τους δύο Λάμεχ αποτελούν τον τύπο της κλειστής θύρας της κιβωτού. Το φράκταλ στο τέλος είναι οι επτά ημέρες κατά τις οποίες τα ζώα ανεβαίνουν στην κιβωτό. Η έναρξη της πολιορκίας αποτελεί σημείο, επομένως το φράκταλ των επτά ημερών στο τέλος των πέντε ετών του Νώε αρχίζει με ένα σημείο.
«Η περίοδος της δοκιμασίας τους πλησίαζε στο τέλος της. Στους άπιστους και χλευαστές κατοίκους του κόσμου επρόκειτο να δοθεί ένα ιδιαίτερο σημείο της θεϊκής δύναμης του Θεού. Ο Νώε είχε ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες που του είχε δώσει ο Θεός. Η κιβωτός είχε ολοκληρωθεί ακριβώς όπως είχε ορίσει ο Θεός. Είχε αποθηκεύσει τεράστιες ποσότητες τροφής για ανθρώπους και ζώα. Και αφού αυτό ολοκληρώθηκε, ο Θεός πρόσταξε τον πιστό Νώε: “Είσελθε στην κιβωτό, εσύ και όλος ο οίκος σου, διότι εσένα είδα δίκαιο ενώπιόν μου”. Άγγελοι στάλθηκαν για να συγκεντρώσουν από τα δάση και τους αγρούς τα ζώα που είχε δημιουργήσει ο Θεός. Οι άγγελοι προπορεύονταν και τα ζώα αυτά ακολουθούσαν ανά δύο, αρσενικό και θηλυκό, και τα καθαρά ζώα ανά επτά. Τα ζώα αυτά, από τα πιο άγρια έως τα πιο ήμερα και ακίνδυνα, βάδιζαν ειρηνικά και με επισημότητα μέσα στην κιβωτό. Ο ουρανός έμοιαζε συννεφιασμένος από πουλιά κάθε είδους. Έρχονταν πετώντας στην κιβωτό, ανά δύο, αρσενικό και θηλυκό, και τα καθαρά πουλιά ανά επτά. Ο κόσμος παρακολουθούσε με κατάπληξη —ορισμένοι με φόβο— αλλά είχαν σκληρυνθεί τόσο από την ανταρσία τους, ώστε αυτή η τόσο εντυπωσιακή φανέρωση της δύναμης του Θεού είχε μόνο στιγμιαία επίδραση επάνω τους. Επί επτά ημέρες τα ζώα αυτά έμπαιναν στην κιβωτό και ο Νώε τα τακτοποιούσε στις θέσεις που είχαν ετοιμαστεί γι’ αυτά». Πνεύμα της Προφητείας, τόμος 1, 71.
Οκτώ άνθρωποι βρίσκονταν στην κιβωτό και πέρασαν από τον παλαιό κόσμο στον νέο, προεικονίζοντας έτσι τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που μεταβαίνουν από αυτή τη γη στην ανακαινισμένη γη χωρίς να γευθούν τον θάνατο. Ως σύμβολο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο Νώε αντιπροσώπευε επίσης το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Ο Ενώχ, ο οποίος περπάτησε με τον Θεό επί τριακόσια χρόνια και κατόπιν μετατέθηκε, αντιπροσωπεύει τους ίδιους ανθρώπους των έσχατων ημερών που αντιπροσωπεύονται από τις οκτώ ψυχές του Νώε. Οι οκτώ ψυχές προεικονίζουν εκείνους που δεν πεθαίνουν, και ο Ενώχ, ο οποίος αντιπροσώπευε αυτά ακριβώς τα ίδια πρόσωπα, δεν πέθανε. Ο Ενώχ ήταν ο πρώτος άγγελος που προεικόνιζε τον Ουίλιαμ Μίλερ, ο οποίος επίσης διακήρυξε τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την κρίση.
Και ο Ενώχ, ο έβδομος από τον Αδάμ, προφήτευσε επίσης γι’ αυτούς, λέγοντας: Ιδού, ο Κύριος έρχεται με μυριάδες αγίων του, για να εκτελέσει κρίση εναντίον όλων και να ελέγξει όλους τους ασεβείς ανάμεσά τους για όλες τις ασεβείς πράξεις τους που διέπραξαν με ασέβεια και για όλα τα σκληρά λόγια που ασεβείς αμαρτωλοί είπαν εναντίον του. Ιούδα 1:14, 15.
Ο Ενώχ, ως πρώτος άγγελος, προεικόνιζε τον Νώε, ο οποίος ήταν ο τρίτος άγγελος. Ο Ενώχ, ως πρώτος άγγελος, αντιπροσωπεύει τον καιρό του τέλους, όταν έρχεται ο πρώτος άγγελος. Για τους Μιλλερίτες, ο καιρός αυτός ήταν το 1798· για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, ήταν το 1989. Ο καιρός του τέλους το 1798 επήλθε με την ολοκλήρωση των επτά καιρών του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού, ενώ ο καιρός του τέλους το 1989 επήλθε με τη συμπλήρωση εκατόν είκοσι έξι ετών από την ανταρσία του 1863 έως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989. Οι επτά καιροί, που αντιπροσωπεύουν τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη από το 723 π.Χ. έως το 1798, χωρίζονται σε δύο ίσες περιόδους των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών. Τα χίλια διακόσια εξήντα έτη είναι σύμβολο των επτά καιρών, και τα εκατόν είκοσι έξι έτη αποτελούν τη δεκάτη των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών· επομένως, και οι δύο καιροί του τέλους, του 1798 και του 1989, επήλθαν με την ολοκλήρωση μιας περιόδου που αντιπροσωπεύεται από τους επτά καιρούς του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού. Ο Ενώχ, ως σύμβολο του πρώτου αγγέλου και της έλευσης του αγγέλου στον καιρό του τέλους, ήταν ο έβδομος από τον Αδάμ.
Ο Ενώχ ήταν ο πρώτος άγγελος· ο Λάμεχ ήταν ο δεύτερος άγγελος, διότι ο δεύτερος άγγελος παρουσιάζει πάντοτε διπλασιασμό, και ο Λάμεχ της γενεαλογικής γραμμής του Σηθ αντιπαραβάλλεται με τον Λάμεχ της γενεαλογικής γραμμής του Κάιν. Ο Μαθουσάλας αντιπροσωπεύει το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής, το οποίο συνδέεται με τον δεύτερο άγγελο του Λάμεχ και τον ενδυναμώνει. Ο θάνατος του Λάμεχ σηματοδοτεί το σημείο της πολιορκίας, διότι ο θάνατος του Λάμεχ αντιστοιχεί στον θάνατο της συζύγου του Ιεζεκιήλ. Το σημείο της συζύγου του Ιεζεκιήλ αφορούσε τον επερχόμενο νόμο της Κυριακής και την αιχμαλωσία που ακολουθεί. Το σημείο του Λάμεχ ήταν η ηλικία του, τα 777 έτη. Το σημείο του αντιστοιχεί στη σύζυγο του Ιεζεκιήλ και στον Κέστιο κατά το έτος 66. Τα σημεία αυτά αντιστοιχούν στο σημείο του Διατάγματος των Μεδιολάνων το 313. Όπως ακριβώς ο Ιεζεκιήλ διαχωρίστηκε κατά τον θάνατο της συζύγου του, έτσι και το σημείο του Διατάγματος το 313 διαχώρισε τη δίκαιη εκκλησία της Σμύρνης από την άδικη εκκλησία της Περγάμου.
Το σημείο της πολιορκίας σηματοδοτεί τον διαχωρισμό δύο τάξεων. Ο διαχωρισμός αυτός απεικονίζεται επίσης στις δύο ομάδες που αντιπροσωπεύονται από τη σκηνή του Γουότερταουν και τη σκηνή στην οποία ο Σάμιουελ Σνόου παρουσίασε το αληθινό μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής κατά τις έξι ημέρες της κατασκηνωτικής συνάθροισης στο Έξετερ. Τις έξι ημέρες της κατασκηνωτικής συνάθροισης στο Έξετερ ακολούθησαν εξήντα έξι ημέρες που οδήγησαν στην κλειστή θύρα της 22ας Οκτωβρίου 1844. Ο Λάμεχ από τη γενεαλογική γραμμή του Σηθ σηματοδοτεί το σημείο της πολιορκίας με τον αριθμό 777, ενώ ο αντίστοιχός του, ο Λάμεχ από τη γενεαλογική γραμμή του Κάιν, σηματοδοτεί το δικό του σημείο με τετρακόσια ενενήντα έτη χρόνου χάριτος. Το έτος 66 αντιπροσωπεύει το σημείο της πολιορκίας που προηγείται της καταστροφής η οποία συνδέεται με τον νόμο της Κυριακής, όπως αυτή προτυπώνεται από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70. Οι έξι ημέρες στο Έξετερ αντιστοιχούν στο έτος 66, ενώ οι εξήντα έξι ημέρες που οδήγησαν στην κλειστή θύρα αντιστοιχούν στην περίοδο μεταξύ του σημείου της πολιορκίας και της καταστροφής το έτος 70, αντιπροσωπεύοντας τον χρόνο χάριτος που λήγει στην κλειστή θύρα.
Στο σημείο της πολιορκίας, ο αριθμός 666 συμβολίζεται σε αυτές τις γραμμές, σε αντιδιαστολή προς το 777 του Λάμεχ. Η πολιορκία είναι μια προφητική περίοδος, και ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος μέσω της αρχής· έτσι, η σφραγίδα του δίκαιου Λάμεχ, σε συνδυασμό με το χάραγμα του άδικου Λάμεχ, προσδιορίζει τους απολωλότες και τους σωζομένους που σημαδεύονται κατά την έναρξη της πολιορκίας, ενώ παράλληλα προσδιορίζει τις δύο κατηγορίες που φανερώνονται στο τέλος της πολιορκίας. Όλες οι πολιορκίες ευθυγραμμίζονται με τον σχηματισμό της εικόνας του θηρίου, ο οποίος οδηγεί στο χάραγμα του θηρίου και ολοκληρώνεται με αυτό.
Θα συνεχίσουμε την εξέταση αυτών των θεμάτων στο επόμενο άρθρο.