The heart of the warning message of the book of Ezekiel is represented by the siege that began in 587 BC. That siege led to the destruction of Jerusalem a year and a half later in 586 BC. The siege that began in 587 BC typified the siege of Cestius in the year 66. The destruction of Jerusalem in 586 BC typified the siege and destruction of Jerusalem in the year 70.
Ο πυρήνας του προειδοποιητικού μηνύματος του βιβλίου του Ιεζεκιήλ αποτυπώνεται στην πολιορκία που άρχισε το 587 π.Χ. Εκείνη η πολιορκία οδήγησε στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ ενάμιση χρόνο αργότερα, το 586 π.Χ. Η πολιορκία που άρχισε το 587 π.Χ. προεικόνιζε την πολιορκία του Κέστιου το έτος 66. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 586 π.Χ. προεικόνιζε την πολιορκία και την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70.
587 BC and 66 were both signs. The death of Ezekiel’s wife pointed forward to the destruction of Jerusalem, and the standards of Rome’s authority being placed in the sacred precincts of the temple was not only the sign to flee, but it also represented the mark of the beast that arrives at the Sunday law. Both Ezekiel’s wife and the year 66 pointed forward to the destruction of Jerusalem, which is the Sunday law—the mark of the beast.
Τόσο το 587 π.Χ. όσο και το 66 ήταν σημεία. Ο θάνατος της συζύγου του Ιεζεκιήλ προεικόνιζε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, και η τοποθέτηση των λαβάρων της ρωμαϊκής εξουσίας στον ιερό περίβολο του ναού δεν αποτελούσε μόνο το σημείο για φυγή, αλλά συμβόλιζε επίσης το χάραγμα του θηρίου, το οποίο εμφανίζεται με τον νόμο της Κυριακής. Τόσο η σύζυγος του Ιεζεκιήλ όσο και το έτος 66 προεικόνιζαν την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία είναι ο νόμος της Κυριακής—το χάραγμα του θηρίου.
Ezekiel’s siege represented God’s people going into captivity at the Sunday law and the year 66 represented the escape from the mark of the beast. Ezekiel’s wife represented the captivity of the foolish virgins of Adventism, and those that escaped in the year 66 were representing the wise virgins in the very same crisis. The wise virgins who escaped in the year 66 understood the sign in advance of the placing of the Roman standard.
Η πολιορκία του Ιεζεκιήλ συμβόλιζε την αιχμαλώτιση του λαού του Θεού κατά την επιβολή του νόμου της Κυριακής, και το έτος 66 συμβόλιζε τη διαφυγή από το χάραγμα του θηρίου. Η σύζυγος του Ιεζεκιήλ συμβόλιζε την αιχμαλωσία των μωρών παρθένων του Αντβεντισμού, ενώ όσοι διέφυγαν το έτος 66 συμβόλιζαν τις φρόνιμες παρθένες στην ίδια ακριβώς κρίση. Οι φρόνιμες παρθένες που διέφυγαν το έτος 66 είχαν κατανοήσει το σημείο πριν από την τοποθέτηση του ρωμαϊκού λαβάρου.
The Roman standard represents the mark of the beast, and it is there where the door closes in the parable of the ten virgins. The destruction of Jerusalem in the year 70 also represents the Sunday law. The year 66 represents the warning of the third angel. That warning begins to swell into the loud cry in the year 66. The period from 66 to 70 aligns with the period of the formation of the image of the beast, and that period begins and ends with the Sunday law. The year 66 is the alpha of the period and is therefore the type, and the year 70, being the omega, is the antitype Sunday law. The year 66 is the shadow, and the year 70 is the substance. The door closes for the church at the alpha waymark of 66, and the door closes for the nation at the omega waymark of 70.
Το ρωμαϊκό λάβαρο συμβολίζει το χάραγμα του θηρίου, και σε αυτό το σημείο κλείνει η θύρα στην παραβολή των δέκα παρθένων. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70 συμβολίζει επίσης τον νόμο της Κυριακής. Το έτος 66 συμβολίζει την προειδοποίηση του τρίτου αγγέλου. Η προειδοποίηση αυτή αρχίζει να εντείνεται και να εξελίσσεται στη δυνατή κραυγή το έτος 66. Η περίοδος από το 66 έως το 70 αντιστοιχεί στην περίοδο της διαμόρφωσης της εικόνας του θηρίου, και η περίοδος αυτή αρχίζει και τελειώνει με τον νόμο της Κυριακής. Το έτος 66 είναι το άλφα της περιόδου και, επομένως, ο τύπος, ενώ το έτος 70, ως το ωμέγα, είναι ο αντιτυπικός νόμος της Κυριακής. Το έτος 66 είναι η σκιά, και το έτος 70 είναι η πραγματικότητα. Η θύρα κλείνει για την εκκλησία στο ορόσημο άλφα του έτους 66, και η θύρα κλείνει για το έθνος στο ορόσημο ωμέγα του έτους 70.
The warning sign of the year 66 marks the beginning of the siege and the point where it is too late for Adventists to prepare for the coming enforcement of the Sunday law when Jerusalem is destroyed in the year 70. The siege is where the seal is impressed, but only seen by angels, and the destruction of Jerusalem is the Sunday law where the seal is visibly seen by the world.
Το προειδοποιητικό σημείο του έτους 66 σηματοδοτεί την έναρξη της πολιορκίας και τη χρονική στιγμή κατά την οποία είναι πλέον πολύ αργά για τους Αντβεντιστές να προετοιμαστούν για την επικείμενη επιβολή του νόμου περί Κυριακής, όταν η Ιερουσαλήμ καταστρέφεται το έτος 70. Η πολιορκία είναι το στάδιο κατά το οποίο αποτυπώνεται η σφραγίδα, η οποία όμως είναι ορατή μόνο στους αγγέλους, και η καταστροφή της Ιερουσαλήμ είναι ο νόμος περί Κυριακής, οπότε η σφραγίδα γίνεται φανερά ορατή στον κόσμο.
The seal is applied at the siege, but it is then only visible to angels.
Η σφραγίδα τίθεται κατά την πολιορκία, αλλά τότε είναι ορατή μόνο στους αγγέλους.
“What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of his people? It is a mark which angels, not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.” Gospel Herald, June 11, 1902.
«Τι είναι η σφραγίδα του ζώντος Θεού, η οποία τίθεται στα μέτωπα του λαού του; Είναι ένα σημάδι που μπορούν να διαβάσουν οι άγγελοι, όχι τα ανθρώπινα μάτια· διότι ο εξολοθρευτής άγγελος πρέπει να δει αυτό το σημάδι της λύτρωσης. Ο νοήμων νους έχει δει το σημείο του σταυρού του Γολγοθά στους θετούς γιους και στις θετές θυγατέρες του Κυρίου. Η αμαρτία της παράβασης του νόμου του Θεού έχει αφαιρεθεί. Φορούν το γαμήλιο ένδυμα και είναι υπάκουοι και πιστοί σε όλες τις εντολές του Θεού». Gospel Herald, 11 Ιουνίου 1902.
At the Sunday law the ensign is lifted up and then the whole world sees those who have been sealed.
Με τη θέσπιση του νόμου της Κυριακής υψώνεται το λάβαρο και τότε ολόκληρος ο κόσμος βλέπει εκείνους που έχουν σφραγιστεί.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
«Το έργο του Αγίου Πνεύματος είναι να ελέγχει τον κόσμο για την αμαρτία, τη δικαιοσύνη και την κρίση. Ο κόσμος μπορεί να προειδοποιηθεί μόνο όταν βλέπει εκείνους που πιστεύουν στην αλήθεια να αγιάζονται μέσω της αλήθειας, να ενεργούν σύμφωνα με υψηλές και άγιες αρχές και να καταδεικνύουν, με υψηλό και εξυψωμένο πνεύμα, τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε εκείνους που τηρούν τις εντολές του Θεού και σε εκείνους που τις ποδοπατούν. Ο αγιασμός από το Πνεύμα καθιστά έκδηλη τη διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που έχουν τη σφραγίδα του Θεού και σε εκείνους που τηρούν μια κίβδηλη ημέρα ανάπαυσης. Όταν έρθει η δοκιμασία, θα φανεί καθαρά ποιο είναι το χάραγμα του θηρίου. Είναι η τήρηση της Κυριακής. Όσοι, αφού άκουσαν την αλήθεια, εξακολουθούν να θεωρούν την ημέρα αυτή άγια, φέρουν την υπογραφή του ανθρώπου της αμαρτίας, ο οποίος διανοήθηκε να αλλάξει καιρούς και νόμους». Bible Training School, 1 Δεκεμβρίου 1903.
At the destruction of Jerusalem, which is the Sunday law, the ensign is then lifted up and the distinction between those who worship on either the seventh or first day becomes the focus of attention for all of mankind. The sign of Cestius is typifying and also warning of the coming destruction at the Sunday law. The year 66 represents a period that leads to the Sunday law, represented by Jerusalem’s destruction. The structure of the siege through to the Sunday law is the same structure as the three witnesses represented by the history of the church of Pergamos.
Κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία αντιστοιχεί στον νόμο της Κυριακής, υψώνεται τότε το λάβαρο και η διάκριση ανάμεσα σε όσους λατρεύουν την έβδομη ημέρα και σε όσους λατρεύουν την πρώτη ημέρα γίνεται το επίκεντρο της προσοχής ολόκληρης της ανθρωπότητας. Το σημείο του Κεστίου αποτελεί τύπο της επερχόμενης καταστροφής κατά τον νόμο της Κυριακής και συγχρόνως προειδοποιεί γι’ αυτήν. Το έτος 66 αντιπροσωπεύει μια περίοδο που οδηγεί στον νόμο της Κυριακής, ο οποίος συμβολίζεται από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Η δομή από την πολιορκία έως και τον νόμο της Κυριακής είναι η ίδια με τη δομή των τριών μαρτύρων που αντιπροσωπεύονται από την ιστορία της εκκλησίας της Περγάμου.
A sign identifies the beginning of the siege that covers a period of time until Jerusalem is destroyed. The years 321 and 538 align with 586 BC and the year 70. All four dates represent the soon-coming Sunday law. The Sunday law of 321 was preceded by the Edict of Milan in 313, and the Sunday law of 538 was preceded by the Decree of 533. 313 and 533 align with 66 and 587 BC.
Ένα σημείο προσδιορίζει την έναρξη της πολιορκίας, η οποία εκτείνεται σε ένα χρονικό διάστημα έως την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Τα έτη 321 και 538 αντιστοιχούν στο 586 π.Χ. και στο έτος 70. Και οι τέσσερις χρονολογίες συμβολίζουν τον επικείμενο νόμο περί Κυριακής. Του νόμου περί Κυριακής του 321 προηγήθηκε το Διάταγμα των Μεδιολάνων του 313, και του νόμου περί Κυριακής του 538 προηγήθηκε το Διάταγμα του 533. Τα έτη 313 και 533 αντιστοιχούν στο 66 και στο 587 π.Χ.
“The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.
«Η “εικόνα του θηρίου” αντιπροσωπεύει εκείνη τη μορφή αποστατημένου προτεσταντισμού που θα διαμορφωθεί όταν οι προτεσταντικές εκκλησίες ζητήσουν τη βοήθεια της πολιτικής εξουσίας για την επιβολή των δογμάτων τους. Το “χάραγμα του θηρίου” απομένει ακόμη να προσδιοριστεί». Η Μεγάλη Διαμάχη, 445.
A Period and a Point
Μια περίοδος και ένα σημείο
The image of the beast and the mark of the beast are two related, but different symbols. The formation of the image of the beast represents a period of time, and the mark of the beast represents a point in time. The siege represents a period of time, and the destruction of Jerusalem represents a point in time. Inspiration underlined this distinction by providentially destroying Jerusalem in the year 70 and in 586 BC on the identical month and day of their respective years. The destruction of Jerusalem, which is the Sunday law and the mark of the beast, is a point in time. The siege is a period of time that begins with a sign. That sign typifies the Sunday law.
Η εικόνα του θηρίου και το χάραγμα του θηρίου είναι δύο συναφή, αλλά διαφορετικά σύμβολα. Η διαμόρφωση της εικόνας του θηρίου αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο, ενώ το χάραγμα του θηρίου αντιπροσωπεύει μια χρονική στιγμή. Η πολιορκία αντιπροσωπεύει μια χρονική περίοδο, ενώ η καταστροφή της Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύει μια χρονική στιγμή. Η Θεοπνευστία υπογράμμισε αυτή τη διάκριση καταστρέφοντας, κατά θεία πρόνοια, την Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. και το 586 π.Χ., τον ίδιο ακριβώς μήνα και την ίδια ακριβώς ημέρα των αντίστοιχων ετών. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ, η οποία είναι ο νόμος περί Κυριακής και το χάραγμα του θηρίου, είναι μια χρονική στιγμή. Η πολιορκία είναι μια χρονική περίοδος που αρχίζει με ένα σημείο. Το σημείο αυτό προτυπώνει τον νόμο περί Κυριακής.
The death of Ezekiel’s wife, “the desire of his eyes,” and the warning of Jesus concerning the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet provide two biblical witnesses. The Edict of Milan and the Decree of Justinian are likewise historical signs, for both mark the beginning of the same prophetic period that leads to the Sunday law.
Ο θάνατος της συζύγου του Ιεζεκιήλ, «του επιθυμήματος των οφθαλμών του», και η προειδοποίηση του Ιησού σχετικά με το βδέλυγμα της ερημώσεως, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ, αποτελούν δύο βιβλικές μαρτυρίες. Το Διάταγμα των Μεδιολάνων και το Διάταγμα του Ιουστινιανού αποτελούν επίσης ιστορικά σημεία, διότι και τα δύο σηματοδοτούν την έναρξη της ίδιας προφητικής περιόδου που οδηγεί στον νόμο της Κυριακής.
The sign Jesus set forth in Matthew 24 required that those who would escape understand the warning in advance of its fulfillment.
Το σημείο που έδωσε ο Ιησούς στο 24ο κεφάλαιο του Ματθαίου απαιτούσε από όσους επρόκειτο να διαφύγουν να κατανοήσουν την προειδοποίηση πριν από την εκπλήρωσή της.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. Matthew 24:15–18.
Όταν λοιπόν δείτε το βδέλυγμα της ερήμωσης, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ, να στέκεται στον άγιο τόπο, (όποιος διαβάζει, ας εννοεί:) Τότε όσοι βρίσκονται στην Ιουδαία ας φύγουν στα βουνά: Όποιος βρίσκεται στο δώμα ας μην κατεβεί για να πάρει οτιδήποτε από το σπίτι του: Ούτε όποιος βρίσκεται στο χωράφι ας γυρίσει πίσω για να πάρει τα ρούχα του. Ματθαίος 24:15–18.
Noah
Νώε
In the warning message of Matthew 24, Jesus identified the destruction of Jerusalem as an illustration of the end of the world. He also compared the conditions preceding His second coming to the days of Noah. Thus, both the destruction of Jerusalem and the flood in Noah’s day serve as prophetic illustrations of the events associated with the end of the world.
Στο προειδοποιητικό μήνυμα του Ματθαίου 24, ο Ιησούς παρουσίασε την καταστροφή της Ιερουσαλήμ ως απεικόνιση του τέλους του κόσμου. Επίσης, συνέκρινε τις συνθήκες που θα επικρατούσαν πριν από τη δεύτερη έλευσή Του με εκείνες των ημερών του Νώε. Έτσι, τόσο η καταστροφή της Ιερουσαλήμ όσο και ο κατακλυσμός στις ημέρες του Νώε λειτουργούν ως προφητικές απεικονίσεις των γεγονότων που συνδέονται με το τέλος του κόσμου.
But as the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, And knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be. Matthew 24:37–39.
Όπως όμως ήταν οι ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και η έλευση του Υιού του ανθρώπου. Διότι, όπως τις ημέρες πριν από τον κατακλυσμό έτρωγαν και έπιναν, παντρεύονταν και πάντρευαν, μέχρι την ημέρα που ο Νώε μπήκε στην κιβωτό, και δεν κατάλαβαν τίποτε ώσπου ήρθε ο κατακλυσμός και τους παρέσυρε όλους, έτσι θα είναι και η έλευση του Υιού του ανθρώπου. Ματθαίος 24:37–39.
The structure of the siege is represented in the days of Noah with the death of righteous Lamech and Methuselah. Lamech died five years before the flood and Methuselah died the year of the flood, seven days before the door closed. Lamech was 777 years old when he died, and thus represents the sign of seven at the beginning of the last five years before the flood. The 777 symbolism at the beginning represents the sign that marks the beginning of the siege. The omega number “7” of the period of the siege is the seven days following Methuselah’s death as the animals entered the ark. The period of the siege is the period when the image of the beast is formed, the period which culminates with the mark of the beast. The closed door at the Sunday law is typified by the closed door on the ark.
Η δομή της πολιορκίας αποτυπώνεται στις ημέρες του Νώε με τον θάνατο των δικαίων Λάμεχ και Μαθουσάλα. Ο Λάμεχ πέθανε πέντε χρόνια πριν από τον κατακλυσμό και ο Μαθουσάλας πέθανε το έτος του κατακλυσμού, επτά ημέρες προτού κλείσει η θύρα. Ο Λάμεχ ήταν 777 ετών όταν πέθανε και, επομένως, αντιπροσωπεύει το σημείο του επτά στην αρχή των τελευταίων πέντε ετών πριν από τον κατακλυσμό. Ο συμβολισμός του 777 στην αρχή αντιπροσωπεύει το σημείο που σηματοδοτεί την έναρξη της πολιορκίας. Ο αριθμός «7» στο ωμέγα της περιόδου της πολιορκίας αντιστοιχεί στις επτά ημέρες που ακολούθησαν τον θάνατο του Μαθουσάλα, καθώς τα ζώα έμπαιναν στην κιβωτό. Η περίοδος της πολιορκίας είναι η περίοδος κατά την οποία σχηματίζεται η εικόνα του θηρίου, η περίοδος που κορυφώνεται με το χάραγμα του θηρίου. Η κλειστή θύρα κατά τη θέσπιση του νόμου της Κυριακής προτυπώνεται από την κλειστή θύρα της κιβωτού.
The five years from righteous Lamech’s death to the death of Methuselah align with the period of five years from 1448, when John Palaiologos died, to 1453, when his brother died in the fifty-three-day siege of Constantinople. Both periods begin and end with the death of either a father and son, or brothers. Both periods are five years, and when Constantine the last died on the walls of Constantinople, he aligned with the closed door of the ark, for probation closes for the United States when the destroy the symbolic wall of separation within the Constitution. Truth is established upon two or three witnesses, and within these two lines they both possess parallel beginnings and endings, which is the signature of Alpha and Omega. They both are five years in duration. They both end with an emphasis on the Sunday law.
Τα πέντε χρόνια από τον θάνατο του δικαίου Λάμεχ έως τον θάνατο του Μαθουσάλα αντιστοιχούν στην πενταετή περίοδο από το 1448, όταν πέθανε ο Ιωάννης Παλαιολόγος, έως το 1453, όταν ο αδελφός του πέθανε κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, η οποία διήρκεσε πενήντα τρεις ημέρες. Και οι δύο περίοδοι αρχίζουν και τελειώνουν με τον θάνατο είτε ενός πατέρα και του γιου του είτε δύο αδελφών. Και οι δύο περίοδοι διαρκούν πέντε χρόνια, και όταν ο τελευταίος Κωνσταντίνος πέθανε στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, αντιστοιχούσε στην κλειστή θύρα της κιβωτού, διότι ο χρόνος της χάριτος λήγει για τις Ηνωμένες Πολιτείες όταν αυτές καταστρέψουν το συμβολικό τείχος διαχωρισμού εντός του Συντάγματος. Η αλήθεια θεμελιώνεται σε δύο ή τρεις μάρτυρες, και οι δύο αυτές γραμμές παρουσιάζουν παράλληλες αφετηρίες και καταλήξεις, πράγμα που αποτελεί την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα. Και οι δύο έχουν πενταετή διάρκεια. Και οι δύο καταλήγουν με έμφαση στον νόμο της Κυριακής.
The five-year history of Constantinople began with the death of John VIII Palaiologos in 1448 and concluded with the fall of the city in 1453. Following his brother’s death, Constantine XI succeeded to the Byzantine throne in 1449, with his accession traditionally associated in Millerite prophetic interpretation with the recognition of Ottoman supremacy. July 27, 1449, marked the beginning of the three-hundred-ninety-one-year-and-fifteen-day prophecy, which concluded on August 11, 1840. At the end of the five-year history, Constantinople fell following a fifty-three-day siege, and Constantine XI was killed defending the city. The fall of Constantinople marked the end of the Eastern Roman Empire, whose forces had defeated Persia at the Battle of Nineveh in 627, thereby completing the historical connection with Mohammed’s prediction concerning the Romans.
Η πενταετής ιστορία της Κωνσταντινούπολης άρχισε με τον θάνατο του Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου το 1448 και ολοκληρώθηκε με την άλωση της πόλης το 1453. Μετά τον θάνατο του αδελφού του, ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ ανήλθε στον βυζαντινό θρόνο το 1449, ενώ η ανάρρησή του συνδέεται παραδοσιακά, κατά την ερμηνεία των προφητειών από τους Μιλλερίτες, με την αναγνώριση της οθωμανικής επικυριαρχίας. Η 27η Ιουλίου 1449 σηματοδότησε την έναρξη της προφητικής περιόδου των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, η οποία ολοκληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840. Στο τέλος αυτής της πενταετούς ιστορίας, η Κωνσταντινούπολη αλώθηκε έπειτα από πολιορκία πενήντα τριών ημερών και ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος την πόλη. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης σηματοδότησε το τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι δυνάμεις της οποίας είχαν νικήσει την Περσία στη μάχη της Νινευή το 627, ολοκληρώνοντας έτσι την ιστορική σύνδεση με την πρόβλεψη του Μωάμεθ σχετικά με τους Ρωμαίους.
John VIII Palaiologos sought military help from the West against the advancing Ottoman Turks. To obtain it, he led a Byzantine delegation to the Council of Florence (1438–1439), where he formally accepted the union of the Eastern and Western churches. The agreement included acceptance of Western doctrines (notably the Filioque and papal primacy) that the Eastern Church had long rejected.
Ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση για την αντιμετώπιση των προελαυνόντων Οθωμανών Τούρκων. Για να την εξασφαλίσει, ηγήθηκε βυζαντινής αντιπροσωπείας στη Σύνοδο της Φλωρεντίας (1438–1439), όπου αποδέχθηκε επισήμως την ένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας. Η συμφωνία περιλάμβανε την αποδοχή δυτικών δογμάτων (ιδίως του Filioque και του παπικού πρωτείου), τα οποία η Ανατολική Εκκλησία είχε από καιρό απορρίψει.
When he returned to Constantinople, the union was widely opposed by the Byzantine clergy, monks, and people. It was never effectively implemented, and the hoped-for Western military aid failed to materialize. The rejection of the Florentine union remained a major source of division until the fall of the city in 1453.
Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, η ένωση συνάντησε ευρεία αντίθεση από τον βυζαντινό κλήρο, τους μοναχούς και τον λαό. Δεν τέθηκε ποτέ ουσιαστικά σε εφαρμογή, και η προσδοκώμενη στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση δεν υλοποιήθηκε. Η απόρριψη της ένωσης της Φλωρεντίας παρέμεινε σημαντική πηγή διχασμού μέχρι την άλωση της πόλης το 1453.
All the prophets speak more specifically of the latter days than the days in which they lived, and all those things written therein are for the admonition of those who live in those very same latter days. Sister White points to the “rise and fall of kingdoms” as a primary point of prophetic study. These principles identify the falls of ancient kingdoms as symbols of the fall of kingdoms in the latter days. At one level of understanding, the five-year period that marks the beginning of the time prophecy that ended on August 11, 1840, and that described the cause and effect of the beginning of that prophecy, and also that ended with a fifty-three-day siege in 1453 was preceded by the leader of the kingdom seeking help from the Roman Catholic church through an alliance based upon the acceptance of the two primary doctrines that separated the orthodox and western Catholic churches. That council runs parallel with the first council of Nicaea of 325 that had been convened by Constantine the Great.
Όλοι οι προφήτες μιλούν πιο συγκεκριμένα για τις έσχατες ημέρες παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν, και όλα όσα είναι γραμμένα στα κείμενά τους προορίζονται για τη νουθεσία όσων ζουν σε εκείνες ακριβώς τις έσχατες ημέρες. Η αδελφή Χουάιτ υποδεικνύει την «άνοδο και πτώση των βασιλείων» ως πρωταρχικό αντικείμενο της προφητικής μελέτης. Οι αρχές αυτές προσδιορίζουν τις πτώσεις των αρχαίων βασιλείων ως σύμβολα της πτώσης των βασιλείων κατά τις έσχατες ημέρες. Σε ένα επίπεδο κατανόησης, πριν από την πενταετή περίοδο —η οποία σηματοδοτεί την αρχή της χρονικής προφητείας που έληξε στις 11 Αυγούστου 1840, περιέγραφε την αιτία και το αποτέλεσμα της έναρξης εκείνης της προφητείας και έληξε επίσης με μια πολιορκία πενήντα τριών ημερών το 1453— ο ηγέτης του βασιλείου είχε αναζητήσει τη βοήθεια της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μέσω μιας συμμαχίας βασισμένης στην αποδοχή των δύο κύριων δογμάτων που χώριζαν την Ορθόδοξη από τη Δυτική Καθολική Εκκλησία. Η σύνοδος εκείνη παραλληλίζεται με την Α΄ Σύνοδο της Νίκαιας του 325, την οποία είχε συγκαλέσει ο Μέγας Κωνσταντίνος.
The fractal at the beginning of the five years identifies an alliance between the political leader of the kingdom that is about to fall and the Catholic church. In so doing it aligns with Constantine the Great who called the initial council in 325 to combat the false religion of Arianism, as did Palaiologos to combat the false religion of Islam. In the alpha fractal of those five years the third time prophecy of Revelation nine began. Then in the fractal at the end the siege of fifty-three days is marked. In the beginning of the five years at the death of Lamech there is a specific opening history to the period, for both Lamechs are prophetically located as dying at the same waymark.
Το φράκταλ στην αρχή της πενταετίας προσδιορίζει μια συμμαχία μεταξύ του πολιτικού ηγέτη του βασιλείου που πρόκειται να καταρρεύσει και της Καθολικής Εκκλησίας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, παρουσιάζει αντιστοιχία με τον Μέγα Κωνσταντίνο, ο οποίος συγκάλεσε την πρώτη σύνοδο το 325 για να καταπολεμήσει την ψευδή θρησκεία του αρειανισμού, όπως έπραξε και ο Παλαιολόγος για να καταπολεμήσει την ψευδή θρησκεία του Ισλάμ. Στο φράκταλ άλφα εκείνης της πενταετίας άρχισε η τρίτη χρονική προφητεία του ένατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Έπειτα, στο φράκταλ του τέλους σημειώνεται η πολιορκία των πενήντα τριών ημερών. Στην αρχή της πενταετίας, κατά τον θάνατο του Λάμεχ, υπάρχει μια συγκεκριμένη ιστορική αφετηρία για την περίοδο, διότι οι θάνατοι και των δύο Λάμεχ τοποθετούνται προφητικά στο ίδιο ορόσημο.
Lamech in the line of Cain emphasizes the close of probation with his curse of seventy times seven, which equates to four hundred and ninety years. Coupled with the fact that there are three four-hundred-and-ninety-year probationary periods for the prophets, the priests and the kings in the history of the divided kingdom, the righteous Lamech’s death at 777 represents the threefold makeup of the church triumphant. Prophet, priest and king are each sealed. The sealing and marking of the end of probationary time with the two Lamechs is the type of the closed door at the ark. The fractal at the end is the seven days the animals ascend the ark. The beginning of the siege is a sign, so the fractal of seven days at the end of the five years of Noah begins with a sign.
Ο Λάμεχ από τη γενεαλογική γραμμή του Κάιν υπογραμμίζει τη λήξη της περιόδου δοκιμασίας με την κατάρα του για εβδομήντα φορές επτά, που αντιστοιχεί σε τετρακόσια ενενήντα έτη. Δεδομένου επίσης ότι στην ιστορία του διαιρεμένου βασιλείου υπάρχουν τρεις περίοδοι δοκιμασίας διάρκειας τετρακοσίων ενενήντα ετών για τους προφήτες, τους ιερείς και τους βασιλείς, ο θάνατος του δικαίου Λάμεχ σε ηλικία 777 ετών συμβολίζει την τριμερή σύνθεση της θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Ο προφήτης, ο ιερέας και ο βασιλιάς σφραγίζονται ο καθένας ξεχωριστά. Η σφράγιση και η σηματοδότηση της λήξης του χρόνου δοκιμασίας με τους δύο Λάμεχ αποτελούν τον τύπο της κλειστής θύρας της κιβωτού. Το φράκταλ στο τέλος είναι οι επτά ημέρες κατά τις οποίες τα ζώα ανεβαίνουν στην κιβωτό. Η έναρξη της πολιορκίας αποτελεί σημείο, επομένως το φράκταλ των επτά ημερών στο τέλος των πέντε ετών του Νώε αρχίζει με ένα σημείο.
“The period of their probation was drawing near its close. The unbelieving, scoffing inhabitants of the world were to have a special sign of God’s divine power. Noah had faithfully followed the instructions God had given to him. The ark was finished exactly as God had directed. He had laid in store immense quantities of food for man and beast. And after this was accomplished, God commanded the faithful Noah, ‘Come thou, and all thy house, into the ark, for thee have I seen righteous before me.’ Angels were sent to collect from the forest and field the beasts which God had created. Angels went before these animals and they followed, two and two, male and female, and clean beasts by sevens. These beasts, from the most ferocious, down to the most gentle and harmless, peacefully and solemnly marched into the ark. The sky seemed clouded with birds of every description. They came flying to the ark, two and two, male and female, and the clean birds by sevens. The world looked on with wonder—some with fear, but they had become so hardened by rebellion that this most signal manifestation of God’s power had but a momentary influence upon them. For seven days these animals were coming into the ark, and Noah was arranging them in the places prepared for them.” Spirit of Prophecy, volume 1, 71.
«Η περίοδος της δοκιμασίας τους πλησίαζε στο τέλος της. Στους άπιστους και χλευαστές κατοίκους του κόσμου επρόκειτο να δοθεί ένα ιδιαίτερο σημείο της θεϊκής δύναμης του Θεού. Ο Νώε είχε ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες που του είχε δώσει ο Θεός. Η κιβωτός είχε ολοκληρωθεί ακριβώς όπως είχε ορίσει ο Θεός. Είχε αποθηκεύσει τεράστιες ποσότητες τροφής για ανθρώπους και ζώα. Και αφού αυτό ολοκληρώθηκε, ο Θεός πρόσταξε τον πιστό Νώε: “Είσελθε στην κιβωτό, εσύ και όλος ο οίκος σου, διότι εσένα είδα δίκαιο ενώπιόν μου”. Άγγελοι στάλθηκαν για να συγκεντρώσουν από τα δάση και τους αγρούς τα ζώα που είχε δημιουργήσει ο Θεός. Οι άγγελοι προπορεύονταν και τα ζώα αυτά ακολουθούσαν ανά δύο, αρσενικό και θηλυκό, και τα καθαρά ζώα ανά επτά. Τα ζώα αυτά, από τα πιο άγρια έως τα πιο ήμερα και ακίνδυνα, βάδιζαν ειρηνικά και με επισημότητα μέσα στην κιβωτό. Ο ουρανός έμοιαζε συννεφιασμένος από πουλιά κάθε είδους. Έρχονταν πετώντας στην κιβωτό, ανά δύο, αρσενικό και θηλυκό, και τα καθαρά πουλιά ανά επτά. Ο κόσμος παρακολουθούσε με κατάπληξη —ορισμένοι με φόβο— αλλά είχαν σκληρυνθεί τόσο από την ανταρσία τους, ώστε αυτή η τόσο εντυπωσιακή φανέρωση της δύναμης του Θεού είχε μόνο στιγμιαία επίδραση επάνω τους. Επί επτά ημέρες τα ζώα αυτά έμπαιναν στην κιβωτό και ο Νώε τα τακτοποιούσε στις θέσεις που είχαν ετοιμαστεί γι’ αυτά». Πνεύμα της Προφητείας, τόμος 1, 71.
Eight people were on the ark who went from the old world unto the new world, thus typifying the one hundred and forty-four thousand who go from this earth unto the earth made new without tasting death. As the symbol of the one hundred and forty-four thousand, Noah also represented the third angel’s message. Enoch, who walked with God for three hundred years and then was taken, represents the same people of the latter days represented by Noah’s eight souls. The eight souls typify those who do not die, and Enoch, who represented those very same persons, did not die. Enoch was the first angel who typified William Miller, who also proclaimed the Second coming of Christ and the judgment.
Οκτώ άνθρωποι βρίσκονταν στην κιβωτό και πέρασαν από τον παλαιό κόσμο στον νέο, προεικονίζοντας έτσι τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που μεταβαίνουν από αυτή τη γη στην ανακαινισμένη γη χωρίς να γευθούν τον θάνατο. Ως σύμβολο των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ο Νώε αντιπροσώπευε επίσης το μήνυμα του τρίτου αγγέλου. Ο Ενώχ, ο οποίος περπάτησε με τον Θεό επί τριακόσια χρόνια και κατόπιν μετατέθηκε, αντιπροσωπεύει τους ίδιους ανθρώπους των έσχατων ημερών που αντιπροσωπεύονται από τις οκτώ ψυχές του Νώε. Οι οκτώ ψυχές προεικονίζουν εκείνους που δεν πεθαίνουν, και ο Ενώχ, ο οποίος αντιπροσώπευε αυτά ακριβώς τα ίδια πρόσωπα, δεν πέθανε. Ο Ενώχ ήταν ο πρώτος άγγελος που προεικόνιζε τον Ουίλιαμ Μίλερ, ο οποίος επίσης διακήρυξε τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την κρίση.
And Enoch also, the seventh from Adam, prophesied of these, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of his saints, To execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds which they have ungodly committed, and of all their hard speeches which ungodly sinners have spoken against him. Jude 1:14, 15.
Και ο Ενώχ, ο έβδομος από τον Αδάμ, προφήτευσε επίσης γι’ αυτούς, λέγοντας: Ιδού, ο Κύριος έρχεται με μυριάδες αγίων του, για να εκτελέσει κρίση εναντίον όλων και να ελέγξει όλους τους ασεβείς ανάμεσά τους για όλες τις ασεβείς πράξεις τους που διέπραξαν με ασέβεια και για όλα τα σκληρά λόγια που ασεβείς αμαρτωλοί είπαν εναντίον του. Ιούδα 1:14, 15.
Enoch as the first angel typified Noah who was the third angel. Enoch as the first angel represents the time of the end, when the first angel arrives. For the Millerites that was 1798; for the one hundred and forty-four thousand it was 1989. The time of the end in 1798 arrived at the conclusion of the seven times of Leviticus twenty-six, and the time of the end arrived in 1989 at the end of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863 unto the collapse of the Soviet Union in 1989. The seven times representing the twenty-five hundred and twenty years from 723 BC unto 1798 is broken into two equal periods of twelve hundred and sixty years. Twelve hundred and sixty years is a symbol of the seven times, and one hundred twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty years, so both times of the end of 1798 and 1989 arrived at the conclusion of a period that is represented by Leviticus twenty-six’s seven times. Enoch, as a symbol of the first angel and the arrival of the angel at the time of the end, was the seventh from Adam.
Ο Ενώχ, ως πρώτος άγγελος, προεικόνιζε τον Νώε, ο οποίος ήταν ο τρίτος άγγελος. Ο Ενώχ, ως πρώτος άγγελος, αντιπροσωπεύει τον καιρό του τέλους, όταν έρχεται ο πρώτος άγγελος. Για τους Μιλλερίτες, ο καιρός αυτός ήταν το 1798· για τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, ήταν το 1989. Ο καιρός του τέλους το 1798 επήλθε με την ολοκλήρωση των επτά καιρών του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού, ενώ ο καιρός του τέλους το 1989 επήλθε με τη συμπλήρωση εκατόν είκοσι έξι ετών από την ανταρσία του 1863 έως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989. Οι επτά καιροί, που αντιπροσωπεύουν τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη από το 723 π.Χ. έως το 1798, χωρίζονται σε δύο ίσες περιόδους των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών. Τα χίλια διακόσια εξήντα έτη είναι σύμβολο των επτά καιρών, και τα εκατόν είκοσι έξι έτη αποτελούν τη δεκάτη των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών· επομένως, και οι δύο καιροί του τέλους, του 1798 και του 1989, επήλθαν με την ολοκλήρωση μιας περιόδου που αντιπροσωπεύεται από τους επτά καιρούς του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού. Ο Ενώχ, ως σύμβολο του πρώτου αγγέλου και της έλευσης του αγγέλου στον καιρό του τέλους, ήταν ο έβδομος από τον Αδάμ.
Enoch was the first angel; Lamech was the second angel, for the second angel always possesses a doubling, and Lamech in the line of Seth is contrasted with Lamech in the line of Cain. Methuselah represents the message of the Midnight Cry that joins and empowers the second angel of Lamech. The death of Lamech marks the sign of the siege, for Lamech’s death aligns with the death of Ezekiel’s wife. The sign of Ezekiel’s wife was of the coming Sunday law and the captivity that follows. The sign of Lamech was his age of 777. His sign aligns with Ezekiel’s wife and Cestius in the year 66. Those signs align with the sign of the Edict of Milan in 313. Just as Ezekiel was separated at his wife’s death, the sign of the Edict in 313 separated the righteous church of Smyrna from the unrighteous church of Pergamos.
Ο Ενώχ ήταν ο πρώτος άγγελος· ο Λάμεχ ήταν ο δεύτερος άγγελος, διότι ο δεύτερος άγγελος παρουσιάζει πάντοτε διπλασιασμό, και ο Λάμεχ της γενεαλογικής γραμμής του Σηθ αντιπαραβάλλεται με τον Λάμεχ της γενεαλογικής γραμμής του Κάιν. Ο Μαθουσάλας αντιπροσωπεύει το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής, το οποίο συνδέεται με τον δεύτερο άγγελο του Λάμεχ και τον ενδυναμώνει. Ο θάνατος του Λάμεχ σηματοδοτεί το σημείο της πολιορκίας, διότι ο θάνατος του Λάμεχ αντιστοιχεί στον θάνατο της συζύγου του Ιεζεκιήλ. Το σημείο της συζύγου του Ιεζεκιήλ αφορούσε τον επερχόμενο νόμο της Κυριακής και την αιχμαλωσία που ακολουθεί. Το σημείο του Λάμεχ ήταν η ηλικία του, τα 777 έτη. Το σημείο του αντιστοιχεί στη σύζυγο του Ιεζεκιήλ και στον Κέστιο κατά το έτος 66. Τα σημεία αυτά αντιστοιχούν στο σημείο του Διατάγματος των Μεδιολάνων το 313. Όπως ακριβώς ο Ιεζεκιήλ διαχωρίστηκε κατά τον θάνατο της συζύγου του, έτσι και το σημείο του Διατάγματος το 313 διαχώρισε τη δίκαιη εκκλησία της Σμύρνης από την άδικη εκκλησία της Περγάμου.
The separation of two classes is marked at the sign of the siege. That separation is also illustrated by the two groups represented by the Watertown tent and the tent where Samuel Snow presented the true message of the Midnight Cry during the six days of the Exeter camp meeting. The six days of the Exeter camp meeting were followed by sixty-six days leading to the closed door on October 22, 1844. Lamech of the line of Seth marks the sign of the siege with 777, and his counterpart, Lamech of the line of Cain, marks his sign with four hundred and ninety years of probationary time. The year 66 represents the sign of the siege that precedes the destruction associated with the Sunday law, as typified by the destruction of Jerusalem in the year 70. The six days at Exeter align with the year 66, while the sixty-six days leading to the closed door align with the period between the sign of the siege and the destruction in the year 70, representing the probationary time that ends at the closed door.
Το σημείο της πολιορκίας σηματοδοτεί τον διαχωρισμό δύο τάξεων. Ο διαχωρισμός αυτός απεικονίζεται επίσης στις δύο ομάδες που αντιπροσωπεύονται από τη σκηνή του Γουότερταουν και τη σκηνή στην οποία ο Σάμιουελ Σνόου παρουσίασε το αληθινό μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής κατά τις έξι ημέρες της κατασκηνωτικής συνάθροισης στο Έξετερ. Τις έξι ημέρες της κατασκηνωτικής συνάθροισης στο Έξετερ ακολούθησαν εξήντα έξι ημέρες που οδήγησαν στην κλειστή θύρα της 22ας Οκτωβρίου 1844. Ο Λάμεχ από τη γενεαλογική γραμμή του Σηθ σηματοδοτεί το σημείο της πολιορκίας με τον αριθμό 777, ενώ ο αντίστοιχός του, ο Λάμεχ από τη γενεαλογική γραμμή του Κάιν, σηματοδοτεί το δικό του σημείο με τετρακόσια ενενήντα έτη χρόνου χάριτος. Το έτος 66 αντιπροσωπεύει το σημείο της πολιορκίας που προηγείται της καταστροφής η οποία συνδέεται με τον νόμο της Κυριακής, όπως αυτή προτυπώνεται από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το έτος 70. Οι έξι ημέρες στο Έξετερ αντιστοιχούν στο έτος 66, ενώ οι εξήντα έξι ημέρες που οδήγησαν στην κλειστή θύρα αντιστοιχούν στην περίοδο μεταξύ του σημείου της πολιορκίας και της καταστροφής το έτος 70, αντιπροσωπεύοντας τον χρόνο χάριτος που λήγει στην κλειστή θύρα.
At the sign of the siege the number 666 is symbolized in these lines in contrast with Lamech’s 777. The siege is a prophetic period, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the seal of Lamech the righteous in conjunction with the mark of Lamech the unrighteous identifies the lost and the saved being marked at the beginning of the siege, while also identifying the two classes that are manifested at the end of the siege. All the sieges align with the formation of the image of the beast that leads to and concludes at the mark of the beast.
Στο σημείο της πολιορκίας, ο αριθμός 666 συμβολίζεται σε αυτές τις γραμμές, σε αντιδιαστολή προς το 777 του Λάμεχ. Η πολιορκία είναι μια προφητική περίοδος, και ο Ιησούς πάντοτε απεικονίζει το τέλος μέσω της αρχής· έτσι, η σφραγίδα του δίκαιου Λάμεχ, σε συνδυασμό με το χάραγμα του άδικου Λάμεχ, προσδιορίζει τους απολωλότες και τους σωζομένους που σημαδεύονται κατά την έναρξη της πολιορκίας, ενώ παράλληλα προσδιορίζει τις δύο κατηγορίες που φανερώνονται στο τέλος της πολιορκίας. Όλες οι πολιορκίες ευθυγραμμίζονται με τον σχηματισμό της εικόνας του θηρίου, ο οποίος οδηγεί στο χάραγμα του θηρίου και ολοκληρώνεται με αυτό.
We will continue these things in the next article.
Θα συνεχίσουμε την εξέταση αυτών των θεμάτων στο επόμενο άρθρο.