The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.

پیامی که کشیشان جونز و واگنر در شورش ۱۸۸۸ آوردند، در حقیقت پیام عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان بود. پروتستانتیسمِ مرتد استدلال می‌کند که عادل‌شمردگی‌ای که مرگِ مسیح بر صلیب فراهم کرده، انسان را در گناهانش می‌پوشاند، اما خونِ او در واقع گناهانش را نمی‌زداید. این آموزهٔ کاذب زدودنِ گناه را به بازگشتِ دوم موکول می‌کند، زمانی که گناهکاران آنگاه به‌گونه‌ای جادویی دگرگون می‌شوند. پروتستانتیسم مرتد و، رسماً از سال ۱۹۵۷، ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای، مدعی‌اند که مسیح صرفاً جانشینِ ماست، نه الگوی ما. یک سال پیش از ۱۸۸۸، خواهر وایت چنین نوشت.

“‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….

«دل تازه‌ای به شما می‌بخشم و روح تازه‌ای در درون شما می‌نهم.» من با تمام دل باور دارم که روح خدا دارد از جهان کنار می‌رود، و کسانی که نور عظیم و فرصت‌ها داشته‌اند و از آنها بهره نبرده‌اند، نخستین کسانی خواهند بود که واگذاشته می‌شوند. آنها روح خدا را رنجانده و از خود رانده‌اند. فعالیت کنونی شیطان در اثرگذاری بر دل‌ها و بر کلیساها و ملت‌ها باید هر دانش‌پژوه نبوّت را بهت‌زده سازد. پایان نزدیک است. بگذارید کلیساهای ما برخیزند. بگذارید قدرت تبدیل‌کنندهٔ خدا در دل تک‌تک اعضا تجربه شود، و آنگاه حرکت ژرف روح خدا را خواهیم دید. آمرزش صرفِ گناه تنها نتیجهٔ مرگ عیسی نیست. او قربانی بی‌کران را تقدیم کرد نه فقط برای اینکه گناه برداشته شود، بلکه تا طبیعت انسانی بازگردانده شود، زیبایی از نو بیابد، از ویرانی‌هایش بازساخته گردد، و شایستهٔ حضور در پیشگاه خدا شود....

“Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….

مسیح همان نردبانی است که یعقوب دید؛ پایه‌اش بر زمین قرار داشت و بالاترین پله‌اش به بلندترین آسمان‌ها می‌رسید. این، راه مقررِ نجات را نشان می‌دهد. ما باید پله‌به‌پله از این نردبان بالا برویم. اگر هر یک از ما سرانجام نجات یابد، این با چنگ زدن به عیسی خواهد بود، همچون چنگ زدن به پله‌های یک نردبان. مسیح برای ایماندار حکمت و پارسایی و تقدیس و رهایی گردیده است....

“There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.

سقوط‌های هولناکی نصیب کسانی خواهد شد که می‌پندارند چون حقیقت را دارند، استوار ایستاده‌اند؛ اما آنان آن را چنان‌که در عیسی است، ندارند. بی‌احتیاطیِ یک لحظه ممکن است نفسی را به تباهیِ جبران‌ناپذیر فرو افکند. یک گناه به دومی می‌انجامد، و دومی راه را برای سومی هموار می‌کند و همین‌گونه ادامه می‌یابد. ما باید، به‌عنوان پیام‌آوران امینِ خدا، پیوسته به درگاه او تضرع کنیم تا به قدرتش محفوظ بمانیم. اگر حتی یک سر مو از وظیفه منحرف شویم، در خطر آنیم که در مسیری از گناه پیش رویم که به هلاکت می‌انجامد. برای هر یک از ما امیدی هست، اما تنها از یک راه: با پیوستنِ خویش به مسیح و به کار گرفتنِ تمام توان برای رسیدن به کمالِ سیرتِ او.

“This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….

این دینداریِ نرم‌گیر که گناه را سبک می‌شمارد و پیوسته بر محبت خدا نسبت به گناهکار تأکید می‌کند، گناهکار را تشویق می‌کند که باور کند خدا او را نجات خواهد داد، در حالی که او همچنان در گناه می‌ماند و می‌داند که آن گناه است. این همان راهی است که بسیاری از کسانی که مدعیِ ایمان به حقیقتِ حاضرند، در پیش گرفته‌اند. حقیقت از زندگیِ آنان جدا نگه داشته می‌شود و از همین رو دیگر قدرتی برای ملزم ساختن و دگرگون کردن جان ندارد. باید نهایت توانِ هر عصب و روح و عضله را به کار بست تا از دنیا، رسومش، رویه‌هایش و مُدهایش بیرون آمد....

“If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.

"اگر گناه را کنار بگذارید و ایمانِ زنده را به کار گیرید، گنجینه‌های برکاتِ آسمانی از آنِ شما خواهد بود." پیام‌های برگزیده، جلد ۳، ۱۵۵.

The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”

«دینِ «مقدس‌مآب»ِ دروغینِ پروتستانتیسمِ مرتد در آغاز نسل چهارم ادونتیسم در سال ۱۹۵۷ به‌عنوان آموزه‌ای رسمی تثبیت شد. این آموزه تعریفی از عادل‌شمردگی ارائه کرد که «گناهکار را تشویق می‌کند باور کند که خدا او را نجات خواهد داد، در حالی که او به گناه ادامه می‌دهد.» صلیب تعلیم می‌دهد که «بخشایشِ گناه تنها نتیجهٔ مرگِ عیسی نیست»، زیرا «او قربانیِ بی‌نهایتی داد، نه فقط برای اینکه گناه برداشته شود، بلکه تا سرشتِ انسانی بازگردانده شود، از نو آراسته و از ویرانی‌هایش بازساخته گردد، و برای حضور در پیشگاه خدا شایسته شود.»»

The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.

شورشِ ۱۹۵۷ نشان می‌دهد که بذرِ شورشی که در ۱۸۶۳ کاشته شد، و سپس در ۱۸۸۸ جوانه زد، و پس از آن با پیامِ جعلی‌ای که کتابِ منتشرشده در ۱۹۱۹ (تعلیمِ مسیح) نمایندگی می‌کرد آبیاری شد، سرانجام میوه‌ای به بار آورد که عبارت بود از اعلامی آشکار مبنی بر اینکه آن «ایمانِ اصیلِ عادلان» که دو لوحِ حبقوق نمایندهٔ آن بود، اکنون برداشته و با تعریفِ فاسدِ «عادل‌شمرده‌شدن به‌وسیلهٔ ایمان» که در پروتستانتیسمِ مرتد وجود دارد، جایگزین شده است. نبیِ نافرمان از یهودا، به مجمعِ استهزاکنندگان بازگشته و با نبیِ دروغینِ بیت‌ئیل خورده بود.

The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.

پیام به کلیسای لاودیکیه که نخست در سال ۱۸۵۶ به جنبش میلری‌ها ارائه شد و سپس در سال ۱۸۸۸ بار دیگر به کلیسای لاودیکیه، در هر مرحله رد شد. آن پیامِ جونز و واگنر که به گفتهٔ خواهر وایت هم پیامِ مربوط به لاودیکیه بود و هم پیامِ عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان، رد شد؛ به این بهانه که شورشیانی که آن را رد می‌کردند، در واقع از ارکانِ کهن دفاع می‌کردند! اما ارکانی که از آن دفاع می‌کردند، شالوده‌ای بود از ساختۀ انسانیِ خودشان که بر شن بنا شده است.

The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.

پیام «عادل‌شمردگی به‌وسیلهٔ ایمان» که در سال ۱۸۸۸ توسط جونز و واگنر ارائه شد، مشتمل بر حقیقتِ انجیلِ راستین بود که بیان می‌کند کسانی که عادل‌شمرده می‌شوند، تقدیس نیز می‌شوند. این پیام تأکید می‌کرد که عادل‌شمرده شدن یعنی «واقعاً» مقدس ساخته شدن، نه صرفاً اینکه از نظر قانونی «اعلام» شود که شخص مقدس است. پیام جونز و واگنر، که خواهر وایت تصریح کرد سال‌ها پیش از سرکشی ۱۸۸۸ آن را ارائه می‌کرد، بیان می‌کند که وقتی عادل‌شمردگی به‌حساب گذاشته می‌شود، تقدیس به‌طور هم‌زمان اعطا می‌گردد.

It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.

جز این نمی‌تواند باشد، زیرا هم عادل‌شمردگی و هم تقدیس از طریق حضور روح‌القدس در ایماندار تحقق می‌یابد. عادل‌شمردگی و تقدیس صرفاً دو واژه‌اند که دو بُعد از یک کار واحد را توصیف می‌کنند؛ کاری که از طریق حضور روح‌القدس در درون ایماندار انجام می‌شود.

It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”

این همان پیامِ موسی بود که شورشیانِ قورح آن را رد کردند؛ پیامی که در 1856 بار دیگر رد شد، سپس در 1888 نیز دوباره، و سرانجام در 1957 به‌طور علنی به‌عنوان الهیاتِ نجاتِ ادونتیسمِ لاودیکیایی به رسمیت شناخته شد. سرکشیِ پیوسته خدا را خسته کرد، زیرا مردم می‌گفتند: «هر که بدی می‌کند در نظرِ خداوند نیکوست و او از آنان خشنود است؛ یا: خدای داوری کجاست؟»

They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.

آنها گفتند: «کسانی که گناه می‌کنند به‌وسیلهٔ خونِ مسیح عادل شمرده می‌شوند و خدا از آنان خشنود است، هرچند همچنان به گناه ادامه می‌دهند.» این همان فریبِ روحانی است که در پیام به لاودیکیه (قومی داوری‌شده) نمایان شده است، زیرا با وجود این‌که مسیح لاودیکیان را «نگون‌بخت، و بیچاره، و فقیر، و کور، و عریان» می‌خوانَد، آنان بر این باورند که «ثروتمندیم و دارایی‌مان افزون شده و به هیچ چیز نیاز نداریم.» و در آن وضعیت، در واقع در آستانهٔ آن‌اند که از دهانِ خداوند بیرون افکنده شوند.

The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.

مؤمنانِ تاریخِ میلریتی که تجربهٔ نخستین نومیدی در سال ۱۸۴۴ را تاب آورده بودند، چنان‌که ارمیا در فصل پانزدهم، آیات پانزده تا بیست‌ویک، آنان را به‌عنوان بنّایانِ وفادارِ هیکل تصویر می‌کند، و به آنان وعده داده شده بود که اگر به «مجمع ریشخندکنندگان» بازنگردند، «دهان» خدا خواهند شد، به «مجمع ریشخندکنندگان» بازگشتند (که با پیامبرِ دروغینِ بیت‌ئیل نمایانده شده است) و به لاودیقیان بدل شدند؛ در آستانهٔ بیرون‌افکنده‌شدن از دهانِ خدا، و خود از آن بی‌خبرند.

The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”

وضعیت ادونتیسمِ لاودیسی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را می‌توان به‌صورت نمونه‌وار در وضعیت پروتستان‌ها در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ دید. آن دو تاریخ نیز به‌وسیلهٔ یهودیانِ بهانه‌جو، هنگامی که روح‌القدس در تعمیدِ مسیح نازل شد، نمونه‌پردازی شده بودند. در هر یک از این سه تاریخ، قومِ پیش‌تر برگزیده در حال کنار گذاشته شدن بودند، و اکنون نیز همین روند در جریان است. فرستادهٔ عهد در زمان یحییِ تعمیددهنده می‌بایست با کسانی عهد ببندد که پطرس آنان را «نسلی برگزیده» نامید.

But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

اما شما نسلِ برگزیده، کهانتِ پادشاهی، امتی مقدس و قومی مخصوص هستید، تا فضایل او را که شما را از تاریکی به نورِ عجیبِ خود دعوت کرده است، اعلام کنید؛ شما که در گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدا هستید؛ شما که رحمت نیافته بودید، اما اکنون رحمت یافته‌اید. اول پطرس ۲:۹، ۱۰.

Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.

پطرس در روزگار خود قوم برگزیدهٔ جدید را، که در آن زمان همان کلیسای مسیحی بود، شناسایی می‌کرد. آنان به‌عنوان «نسل برگزیده» انتخاب شده بودند، در دورانی که مسیح و یوحنا تعمیددهنده هر دو قوم برگزیدهٔ پیشین را «نسلی از افعیان» می‌خواندند.

O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.

ای افعی‌زادگان، چگونه شما که شریر هستید می‌توانید سخنان نیک بگویید؟ زیرا دهان از فزونی دل سخن می‌گوید. متی ۱۲:۳۴

The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.

نسلی که سپری شده است، «نسل افعیان» است که نمادی از شیطان—آن خزندهٔ نبوت‌های کتاب مقدس—می‌باشد. نسل سپری‌شده پیمانهٔ دوران مهلتِ خود را پر کرده بود و در طی چهار نسل در سرشتِ افعی جا افتاده بود. آنان پیشانیِ فاحشه را یافته بودند. از همین روست که بیست‌وپنج مردِ کهن در باب هشتم حزقیال حاضرند در برابر خورشید سجده کنند. آنان سرشتِ پاپیّت را به خود گرفته بودند.

“The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

پیام فرشتهٔ سوم به جهان فرستاده شده است تا مردم را از دریافت نشانِ وحش یا تمثال او بر پیشانی‌هایشان یا بر دستانشان هشدار دهد. پذیرفتن این نشان یعنی رسیدن به همان تصمیمی که آن وحش گرفته است و طرفداری از همان عقاید، در مخالفت مستقیم با کلام خدا. Review and Herald، ۱۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.

The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.

نشانِ وحش، نشانِ مردِ گناه است؛ کسی که پاپِ رم و نمایندهٔ زمینیِ شیطان است. هم‌فکر شدن با وحش، هم‌فکر شدن با شیطان است؛ شیطانی که نمادش افعی است.

“To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

برای تضمین منافع و افتخارات دنیوی، کلیسا بر آن داشته شد که در پی جلب لطف و حمایت بزرگان زمین برآید؛ و چون بدین‌سان مسیح را رد کرد، واداشته شد که وفاداری خود را به نماینده‌ی شیطان—اسقف رم—اعلام کند. مناقشه‌ی بزرگ، ۵۰.

In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.

در آخرین نسلِ قومِ سابقاً برگزیده، شخصیتِ آنان بازتاب‌دهندهٔ شخصیتِ شیطان است. «نسلِ برگزیده» که در گذشته قومِ خدا نبودند، از طریقِ فرایندِ آزمون، پالایش و تطهیر برگزیده می‌شوند. آنان که از این فرایندِ آزمون سربلند بیرون می‌آیند، برای بودن در رابطه‌ای عهدی با خدا برگزیده می‌شوند. خداوند با کلیسای مسیحی عهد بست، سپس بار دیگر با آدونتیسمِ میلری، و همچنین با یکصد و چهل و چهار هزار نفر نیز چنین می‌کند.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

هنگامی که خداوند با قوم تازه برگزیدهٔ خدا (که در گذشته قوم خدا نبودند) وارد عهد می‌شود، به‌عنوان پیام‌آور عهد نزد آنان می‌آید. در هر یک از سه دورهٔ تاریخی که فصل سوم ملاکی را تحقق می‌بخشند، پیام‌آوری هست که راه را برای پیام‌آور عهد آماده می‌کند. نخستین پیام‌آور یوحنای تعمیددهنده بود که نمونهٔ نمادینِ پیام‌آور دوم و سوم بود. پیام‌آور دوم ویلیام میلر بود. در کنار هم، ویژگی‌های نبویِ یوحنای تعمیددهنده و ویلیام میلر، ویژگی‌های آن پیام‌آوری را تثبیت می‌کنند که راه را برای پیام‌آور عهد آماده می‌کند تا بیاید و با یکصد و چهل و چهار هزار نفر وارد عهد شود.

The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.

سه فرستاده‌ای که راه را برای مسیح، که فرستاده عهد است، تا به‌ناگاه به هیکل خود بیاید آماده می‌کنند، بیانگر کاری هستند که در زمان داوری تحقیقی انجام می‌شود؛ داوری‌ای که در داوری اجرایی خاتمه می‌یابد.

“In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

در روزهای آخر تاریخ این زمین، عهد خدا با قومِ حافظِ احکامِ او تجدید خواهد شد. «در آن روز برای ایشان با وحوشِ صحرا و مرغانِ آسمان و جنبندگانِ زمین عهدی خواهم بست؛ و کمان و شمشیر و جنگ را خواهم شکست و از زمین دور خواهم کرد، و ایشان را در امن و امان ساکن خواهم ساخت. و تو را تا ابد به خود نامزد خواهم کرد؛ بلی، تو را در عدالت و انصاف و محبت و رحمت‌ها به خود نامزد خواهم کرد. بلکه تو را در وفاداری به خود نامزد خواهم کرد؛ و تو خداوند را خواهی شناخت.»

“‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

«و در آن روز چنین خواهد شد: خداوند می‌گوید، اجابت خواهم کرد؛ آسمان‌ها را اجابت خواهم کرد و آنان زمین را اجابت خواهند کرد؛ و زمین غله و شراب و روغن را اجابت خواهد کرد؛ و آنان یزرعیل را اجابت خواهند کرد. و او را برای خود در زمین خواهم کاشت؛ و بر آن که رحمت نیافته بود رحم خواهم کرد؛ و به آنان که قوم من نبودند خواهم گفت: شما قوم منید؛ و آنان خواهند گفت: تو خدای منی.» هوشع ۲:۱۴-۲۳.

“‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

«در آن روز، ... بازماندگان اسرائیل و آنان که از خاندان یعقوب رهایی یافته‌اند، ... به‌راستی بر خداوند، قدوسِ اسرائیل، توکل خواهند کرد.» اشعیا ۱۰:۲۰. از «هر قوم و قبیله و زبان و ملت» کسانی خواهند بود که با خوشی به این پیام پاسخ دهند: «از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعت داوری او فرا رسیده است.» آنان از هر بتی که ایشان را به این زمین می‌بندد روی خواهند گرداند و «او را که آسمان و زمین و دریا و چشمه‌های آب را ساخته است پرستش خواهند کرد.» خود را از هر قید و بندی آزاد خواهند کرد و در برابر جهان همچون نمادهای رحمت خدا خواهند ایستاد. مطیعِ هر فرمان الهی، از سوی فرشتگان و انسان‌ها شناخته خواهند شد به‌عنوان کسانی که «فرامین خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را.» مکاشفه ۱۴:۶-۷، ۱۲.

“‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

«اینک، روزها می‌رسند، خداوند می‌گوید، که شخم‌زن از دروگر پیشی خواهد گرفت، و کوبندهٔ انگور از کسی که بذر می‌کارد پیشی خواهد گرفت؛ و از کوه‌ها شرابِ شیرین خواهد چکید، و همهٔ تپه‌ها آب خواهند شد. و اسارتِ قومِ خود، اسرائیل، را باز خواهم گردانید [معکوس]، و ایشان شهرهای ویران را خواهند ساخت و در آنها ساکن خواهند شد؛ و تاکستان‌ها خواهند کاشت و شرابِ آن را خواهند نوشید؛ همچنین باغ‌ها خواهند ساخت و میوهٔ آنها را خواهند خورد. و ایشان را در سرزمینشان خواهم نشاند، و دیگر از سرزمینی که به ایشان داده‌ام برکنده نخواهند شد، می‌گوید خداوند، خدای تو. عاموس ۹:۱۳–۱۵.» ریویو اند هرالد، ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۴.

Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.

باب سوم ملاکی در زمان مسیح و نیز در روزگار میلری‌ها تحقق یافت و این دو تاریخ بر تحقق آن در ایام آخر دلالت می‌کنند. خواهر وایت تحقق باب سوم ملاکی را با کار مسیح در تطهیر هیکل همسو می‌داند.

“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

در پاک‌سازی معبد از خریداران و فروشندگانِ دنیا، عیسی مأموریت خود را برای پاک‌کردن دل از آلودگیِ گناه — از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه و عادات شرور که جان را فاسد می‌کنند — اعلام کرد. ملاکی ۳:۱ تا ۳ نقل شده. اشتیاق دوران‌ها، ۱۶۱.

The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.

تطهیر هیکل به‌دست مسیح، نمایانگر کار او برای تطهیر قلبِ گناهکارِ توبه‌کار بود. در دورهٔ خدمتش در میان انسان‌ها، او دو بار هیکلِ زمینی را تطهیر کرد.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

پیامبر می‌گوید: «دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی بلند و نیرومند فریاد زد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، و مسکنِ شیاطین شده است» (مکاشفه ۱۸:۱، ۲). این همان پیامی است که فرشتهٔ دوم داد. بابل سقوط کرده است، «زیرا همهٔ امّت‌ها را از شراب خشم زناکاری‌اش نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). آن شراب چیست؟ آموزه‌های باطل او. او به جهان سبتِ جعلی به جای سبتِ حکم چهارم داده است و همان دروغی را که شیطان نخست در عدن به حوا گفت، تکرار کرده است—جاودانگیِ طبیعیِ نفس. بسیاری خطاهای هم‌خانواده را در سراسر جهان پراکنده کرده است، «احکام انسان‌ها را به‌جای تعالیم تعلیم می‌دهند» (متی ۱۵:۹).

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

وقتی عیسی خدمت عمومی خود را آغاز کرد، هیکل را از بی‌حرمتیِ کفرآمیزش پاک ساخت. از جمله آخرین اعمال خدمت او، دومین پاکسازی هیکل بود. پس در آخرین کار برای هشدار به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیام فرشتهٔ دوم این است: «بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهر بزرگ، زیرا همهٔ ملّت‌ها را از شراب خشمِ زناکاریِ خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریاد بلندِ پیام فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است» (مکاشفه ۱۸:۴، ۵). پیام‌های برگزیده، جلد ۲، صفحه ۱۱۸.

In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.

در تحقق باب سومِ کتاب ملاکی، یوحنا تعمیددهنده فرستاده‌ای بود که راه را برای عیسی، به‌عنوان فرستادهٔ عهد، آماده کرد تا ناگهان به هیکل خود بیاید و آن را دو بار تطهیر کند. در دورهٔ خدمت سه سال و نیمهٔ خود، او در آغاز و پایان خدمتش هیکل را تطهیر کرد و بدین‌سان نشان داد که کار تطهیر آغازی دارد که نمایانگرِ پایان است. عیسی همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد، و مطابق با کار او به‌عنوان آلفا و اُمگا، آن سه سال و نیم با تطهیر هیکل آغاز شد و با تطهیر هیکل پایان یافت.

At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.

در پایانِ سه سال و نیم، او خونی را ریخت که عهد را تأیید کرد و پیشگوییِ دانیال در باب نهم را تحقق بخشید مبنی بر اینکه او عهد را با بسیاری برای یک هفته تأیید خواهد کرد و در میانهٔ آن منقطع خواهد شد.

And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

و پس از شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد شد، اما نه برای خود: و قومِ شاهزاده‌ای که خواهد آمد، شهر و مقدس‌گاه را ویران خواهند کرد؛ و پایان آن با سیل خواهد بود، و تا پایان جنگ، ویرانی‌ها مقرر شده است. و او عهد را با بسیاری برای یک هفته استوار خواهد کرد: و در نیمهٔ هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد ساخت، و به سبب گسترشِ رجاسات آن را ویران خواهد کرد، تا آنکه کار به انجام رسد، و آنچه مقرر است بر ویران‌شده فرو ریخته خواهد شد. دانیال ۹:۲۶، ۲۷.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.

در مورد این امور می‌توان صفحه پشت صفحه نوشت. تمامِ کنفرانس‌ها با همان اصولِ منحرف خمیرمایه می‌گیرند. «زیرا توانگران آن از ظلم پر شده‌اند، و ساکنانش دروغ گفته‌اند، و زبانشان در دهانشان فریبکار است.» خداوند برای پاک‌سازی کلیسای خود دست به کار خواهد شد. به راستی می‌گویم، خداوند در آستانهٔ آن است که در مؤسساتی که به نام او نامیده می‌شوند برگرداند و زیر و رو کند.

“Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?

اینکه این فرایند پالایش دقیقاً از چه زمانی آغاز خواهد شد، نمی‌توانم بگویم، اما چندان به تأخیر نخواهد افتاد. او که بادبزنِ خرمن در دست دارد، هیکل خود را از آلودگی اخلاقی پاک خواهد کرد. او خرمنگاه خود را به‌کلی تطهیر خواهد نمود. خدا با هر که کمترین بی‌عدالتی را به کار بندد، دعوی دارد؛ زیرا با چنین کاری اقتدار خدا را رد می‌کنند و سهم خود از کفّاره، آن رستگاری‌ای را که مسیح برای هر پسر و دخترِ آدم بر عهده گرفته است، به خطر می‌اندازند. آیا می‌ارزد راهی در پیش گرفت که نزد خدا منفور است؟ آیا می‌ارزد که بر مجمرهای خود آتش بیگانه بگذارید تا آن را در حضور خدا تقدیم کنید و بگویید فرقی نمی‌کند؟

“It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’

این تمرکز بیش از حد در بتل‌کریک مطابق اراده خدا نبوده است. اکنون همان وضعیتی برقرار است که به‌عنوان هشدار پیشِ رویم نمایانده شده بود. از این تصویر قلبم به درد آمده است. خداوند برای جلوگیری از این وضعیت روحیه‌شکن هشدارهایی داد، اما به آن‌ها اعتنا نشد. «شما نمک زمین هستید؛ اما اگر نمک مزه خود را از دست دهد، چگونه می‌توان آن را شور ساخت؟ دیگر به هیچ درد نمی‌خورد جز اینکه بیرون ریخته شود و زیر پای مردم لگدمال گردد.»

“I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.

«از برادرانم درخواست می‌کنم که بیدار شوند. اگر به‌زودی تغییری روی ندهد، ناچارم حقایق را به اطلاع مردم برسانم؛ زیرا این وضع باید دگرگون شود؛ مردانِ توبه‌نکرده دیگر نباید مدیران و سرپرستانِ چنین کارِ مهم و مقدسی باشند. همراه با داود ناچاریم بگوییم: "ای خداوندا، زمانِ عملِ تو فرا رسیده؛ زیرا ایشان شریعت تو را باطل کرده‌اند."» شهادت‌های خاص، ۳۰، ۳۱.