The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

هفته‌ای که مسیح عهد را تأیید کرد، نمایانگر دوره‌ای از زمان تعمید او تا ایستادن مسیح در قدس آسمانی هنگام سنگسار استیفان بود.

But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

اما او که پر از روح‌القدس بود، به آسمان خیره شد و جلال خدا را دید و عیسی را که به دست راست خدا ایستاده بود، و گفت: اینک آسمان‌ها گشوده است و پسر انسان را می‌بینم که به دست راست خدا ایستاده است. آنگاه با صدای بلند فریاد برآوردند و گوش‌های خود را گرفتند و همه با هم بر او تاختند، و او را از شهر بیرون کردند و سنگسارش کردند؛ و شاهدان جامه‌های خود را نزد پای‌های جوانی که نامش شائول بود گذاشتند. و هنگامی که استفانوس را سنگسار می‌کردند، او خدا را می‌خواند و می‌گفت: ای خداوند عیسی، روح مرا بپذیر. سپس زانو زد و با صدای بلند فریاد کرد: ای خداوند، این گناه را به حساب ایشان مگذار. و چون این را گفت، در خواب رفت. اعمال رسولان ۷:۵۵‏-۶۰.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

وقتی استفان سنگسار شد و میکائیل برخاست، انجیل به غیر یهودیان رسید، زیرا تا آن زمان انجیل منحصر به یهودیان بود.

“Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

سپس فرشته گفت: «او برای یک هفته [هفت سال] عهد را با بسیاری استوار خواهد کرد.» برای هفت سال پس از آنکه نجات‌دهنده خدمت خود را آغاز کرد، قرار بود انجیل به‌طور ویژه برای یهودیان موعظه شود؛ سه سال و نیم توسط خود مسیح؛ و پس از آن به‌وسیلهٔ رسولان. «در میانهٔ هفته، او قربانی و هدیه را متوقف خواهد کرد.» دانیال ۹:۲۷. در بهار سال ۳۱ میلادی، مسیح، قربانی حقیقی، بر جلجتا تقدیم شد. آنگاه پردهٔ هیکل از میان دو نیم شد و نشان داد که قداست و اهمیت آیین قربانی از میان رفته بود. زمان آن فرارسیده بود که قربانی و هدیهٔ زمینی متوقف شود.

“The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

آن یک هفته—هفت سال—در سال ۳۴ میلادی پایان یافت. سپس با سنگسارِ استفانوس، یهودیان سرانجام ردّ خود نسبت به انجیل را قطعی ساختند؛ و شاگردانی که بر اثر جفا پراکنده شده بودند، «در هر جا که می‌رفتند، کلام را موعظه می‌کردند» (اعمال ۸:۴)؛ و اندکی بعد، شائولِ جفاگر ایمان آورد و پولس، رسولِ غیریهودیان، شد. آرزوی اعصار، ۲۳۳.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

در سال ۳۴، هفتهٔ مقدس (دو هزار و پانصد و بیست روز) به پایان رسید و اسرائیلِ باستان از خدا طلاق داده شد؛ مهلت آنان به‌طور کامل خاتمه یافت. در همان هنگام، کیفرِ اسرائیلِ باستان به‌سبب ردّ عهد و به‌خاطر به صلیب کشیدن پسرِ خدا تحت داوری اجراییِ خدا قرار گرفت. خدا به رحمتِ بردبارانهٔ خود نابودی اورشلیم را به تأخیر انداخت تا زمانِ محاصره و ویرانی آن از سال ۶۶ میلادی تا ۷۰ میلادی.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

آیاتی در باب نهمِ دانیال که هفته‌ای را که در آن مسیح عهد را تأیید کرد مشخص می‌کنند، همچنین بیان می‌کنند که رومِ بت‌پرست (شاهزاده‌ای که خواهد آمد) شهر و معبد را ویران خواهد کرد؛ اما خدا، در رحمتِ بردبارانه‌اش، به فرزندانِ اسرائیلِ باستان فرصت داد تا انجیل را بشنوند و همانند پدرانشان تصمیم بگیرند؛ و این در طول دورهٔ هفت‌سالهٔ خدمتِ مسیح و شاگردان در میان آنان بود.

“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

نزدیک به چهل سال پس از آنکه خودِ مسیح نابودی اورشلیم را اعلام کرده بود، خداوند داوری‌های خویش را بر آن شهر و آن قوم به تأخیر انداخت. بردباری خدا نسبت به کسانی که انجیل او را رد کردند و قاتلان پسرش شگفت‌انگیز بود. مثلِ درختِ بی‌ثمر نمایانگرِ نحوهٔ برخورد خدا با قوم یهود بود. فرمان صادر شده بود: "آن را قطع کن؛ چرا زمین را بیهوده اشغال می‌کند؟" (لوقا ۱۳:۷)، اما رحمت الهی باز اندکی دیگر به آن مهلت داد. هنوز بسیاری در میان یهودیان از شخصیت و کار مسیح بی‌خبر بودند. و فرزندان نه از فرصت‌ها برخوردار شده بودند و نه نوری را که والدینشان خوار شمرده و رد کرده بودند، دریافت کرده بودند. خدا به‌واسطهٔ موعظهٔ رسولان و همراهانشان نور را بر آنان می‌تاباند؛ به آنان اجازه داده می‌شد ببینند که چگونه نبوت نه تنها در تولد و زندگی مسیح، بلکه در مرگ و قیام او تحقق یافته بود. فرزندان به سبب گناهان والدین محکوم نمی‌شدند؛ اما هنگامی که، با آگاهی از همه نوری که به والدینشان داده شده بود، نوری افزون را که به خود آنان عطا شده بود، رد کردند، در گناهان والدین شریک شدند و پیمانهٔ شرارت خویش را لبریز کردند.

“The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

شکیبایی درازمدت خدا نسبت به اورشلیم فقط یهودیان را در توبه‌ناپذیری سرسختانه‌شان استوارتر کرد. آنان در نفرت و بی‌رحمی نسبت به شاگردان عیسی، آخرین پیشنهاد رحمت را رد کردند. آنگاه خدا حمایت خود را از ایشان برداشت و قدرت بازدارنده‌اش را از شیطان و فرشتگانش برداشت، و ملت به اختیار رهبری که خود برگزیده بود واگذار شد. فرزندانش فیض مسیح را که آنان را قادر می‌ساخت امیال شریرانه‌شان را مهار کنند، خوار شمرده بودند، و اکنون همین امیال غالب شدند. شیطان خشن‌ترین و فرومایه‌ترین تمایلات نفس را برانگیخت. مردم تعقل نمی‌کردند؛ فراتر از عقل، زیر سلطه‌ی تکانه و خشم کور بودند. در بی‌رحمی‌شان شیطانی شدند. در خانواده و در کشور، در میان بالاترین و پایین‌ترین طبقات به یکسان، بدگمانی، حسد، نفرت، ستیز، شورش و قتل وجود داشت. هیچ‌جا امنیتی نبود. دوستان و خویشاوندان به یکدیگر خیانت می‌کردند. والدین فرزاندان خود را می‌کشتند و فرزندان والدین خود را. حاکمان مردم حتی بر خود نیز توان حکومت نداشتند. امیال مهارنشده آنان را به ستمگرانی بدل ساخت. یهودیان برای محکوم کردن پسر بی‌گناه خدا شهادت دروغ را پذیرفته بودند. اکنون اتهام‌های دروغین زندگی خودشان را نامطمئن می‌کرد. آنان با اعمال خود مدت‌ها بود که می‌گفتند: «قدوس اسرائیل را از برابر ما دور کن.» اشعیا ۳۰:۱۱. اکنون خواسته‌شان برآورده شد. ترس از خدا دیگر آنان را نمی‌آشفت. شیطان در رأس ملت بود و عالی‌ترین مقامات کشوری و مذهبی زیر نفوذ او بودند. نبرد عظیم، ۲۷، ۲۸.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

به عنوان فرستادهٔ عهد، مسیح نخست منحصراً با یهودیان سر و کار داشت. در سال ۳۴، هنگام سنگسار استیفان، آنگاه انجیل به میان غیریهودیان رفت و زمان داوری اجرایی خدا فرا رسید، هرچند خدا به رحمت خویش آن موعد را حدود چهل سال به تعویق انداخت.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

به‌عنوان فرستادهٔ عهد، در تحققِ باب سومِ ملاکی، مسیح دو بار هیکل را پاک‌سازی کرد. او این کار را در دوره‌ای انجام داد که به‌طور ویژه برای قومِ عهد، که در آن هنگام کنار گذاشته و طلاق داده می‌شدند، و نیز برای کسانی که سپس قومِ برگزیدهٔ جدید می‌شدند، اختصاص داده شده بود. با پایان یافتن آن دوره، زمانِ داوری اجراییِ خدا آغاز شد. یوحنا تعمیددهنده پیام‌آوری بود که راه را برای کارِ مسیح در برپا کردنِ قومِ برگزیدهٔ جدیدی که او با آنان عهد ببندد، آماده کرد.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

دو پاک‌سازی هیکل، درس‌های عینی‌ای بودند که کار مسیح را در تطهیر هیکلِ جان نشان می‌دادند. وقتی «فرستادهٔ عهد» ناگهان در باب سوم کتاب ملاکی می‌رسد، او پسرانِ لاوی را پاک می‌سازد و نیز می‌پالاید تا قربانی‌ای، چنان‌که در روزگاران قدیم، فراهم آورد.

But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

اما روزِ آمدنِ او را چه کسی تاب می‌آورد؟ و هنگامی که ظاهر شود، چه کسی می‌تواند بایستد؟ زیرا او مانندِ آتشِ تصفیه‌گر و مانندِ صابونِ رخت‌شویان است. او خواهد نشست چون تصفیه‌گر و پاک‌کنندهٔ نقره؛ و پسرانِ لاوی را پاک خواهد کرد و ایشان را همچون طلا و نقره تصفیه خواهد نمود تا برای خداوند هدیه‌ای به عدالت تقدیم کنند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم برای خداوند پسندیده خواهد بود، چنان‌که در روزگارِ کهن و سال‌های پیشین. ملاکی ۳:۲-۳.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

ملاکی فصل سوم و دو بار تطهیر هیکل بیانگر کمال ایمان پسران لاوی هستند؛ کمالی که به‌دست پیام‌آور عهد تحقق می‌یابد. کمال ایمان پسران لاوی با پالایش طلا نشان داده می‌شود.

“There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

باید همهٔ کسانی که در آسایشگاه نفوذی دارند، با ارادهٔ خدا همسو شوند، خود را فروتن سازند، و دل خویش را به تأثیر گران‌بهای روح مسیح بگشایند. طلای آزموده در آتش نمایانگر محبت و ایمان است. بسیاری تقریباً از محبت بی‌بهره‌اند. خودبسندگی چشمانشان را نسبت به نیاز عظیمشان کور می‌کند. ضرورتی قطعی برای بازگشت روزانه به سوی خدا، و تجربه‌ای نو، عمیق و روزانه در زندگی دینی وجود دارد. شهادات، جلد ۴، ۵۵۸.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

باب سومِ کتابِ ملاکی و دو پاکسازیِ هیکل، نمایانگرِ کمالِ فهمِ افزایشِ معرفت در میانِ حکیمان، یعنی پسرانِ لاوی، است که به‌دستِ فرستادهٔ عهد به انجام می‌رسد. کمالِ پسرانِ لاوی با پالایشِ نقره نمایانده می‌شود.

The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

سخنان خداوند، سخنانی پاک‌اند؛ همچون نقره‌ای که در کوره‌ای خاکی آزموده و هفت بار پالوده شده است. مزمور ۱۲:۶.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

فرستادهٔ عهد می‌بایست پسرانِ لاوی را چون نقره و طلا پالایش کند. کلامِ خداست که پاک می‌سازد، زیرا پاک شدن یعنی عادل شمرده شدن و تقدیس شدن.

Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

ایشان را در راستی تو تقدیس کن؛ کلام تو راستی است. یوحنا ۱۷:۱۷

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

یوحنا تعمیددهنده همان پیام‌آوری بود که در نخستین تحققِ باب سومِ ملاکی، راه را برای فرستادهٔ عهد آماده کرد، و پیام او در این خصوص چهار جنبه داشت. کار او شامل شناساییِ کارِ تطهیری بود که می‌بایست توسطِ فرستادهٔ عهد به انجام برسد، و اینکه کارِ انجام‌شدهٔ تطهیر به‌صورتِ عملِ جارو کردنِ خرمنگاه تصویر شده بود. او مشخص کرد که قومِ برگزیدهٔ سابق در آن زمان در فرایندِ کنار گذاشته شدن بودند. او همچنین پیامِ لائودکیه‌ای را به قومِ خدا ارائه کرد و بدین‌سان گناهانِ ایشان و گناهانِ پدرانشان را به آنان نشان داد. او همهٔ این واقعیت‌ها را در زمینهٔ «غضبی که در پیش است» قرار داد. کارِ آن پیام‌آوری که راه را آماده کرد، بیانگرِ کاری از سویِ کسی بود که هرگز در نظامِ آموزشیِ قومِ در حالِ کنار گذاشته شدن، تعلیم ندیده بود.

“In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

در شخص یوحنا تعمیددهنده، خداوند برای خود فرستاده‌ای برانگیخت تا راهِ خداوند را مهیا سازد. او می‌بایست برای جهان، در توبیخ و محکوم کردن گناه، شهادتی بی‌تزلزل ابلاغ کند. لوقا، در اعلام مأموریت و خدمت او، می‌گوید: «و او به روح و قدرت ایلیا پیشِ روی او خواهد رفت تا دل‌های پدران را به سوی فرزندان و نافرمانان را به حکمتِ عادلان برگرداند، تا برای خداوند قومی مهیا سازد» (لوقا ۱:۱۷).

“Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

«بسیاری از فریسیان و صدوقیان برای تعمیدِ یوحنا آمدند، و او ایشان را خطاب کرده گفت: ای افعی‌زادگان، چه کسی شما را هشدار داد تا از غضبِ آینده بگریزید؟ پس ثمراتی شایستهٔ توبه بیاورید؛ و در دل‌های خود مگویید: ‘ابراهیم پدر ماست’؛ زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است از همین سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزد. و اکنون نیز تیشه بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ پس هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. من شما را با آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن‌که پس از من می‌آید نیرومندتر از من است، که شایسته نیستم کفش‌های او را حمل کنم؛ او شما را با روح‌القدس و با آتش تعمید خواهد داد؛ غربالِ او در دست اوست، و خرمن‌گاهِ خود را کاملاً پاک خواهد کرد، و گندمِ خود را در انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را با آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید.» (متی ۳:۷-۱۲)

“The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

صدای یوحنا چون شیپور بلند شد. مأموریت او این بود: «به قوم من تقصیرشان را نشان بده، و به خاندان یعقوب گناهانشان را» (اشعیا ۵۸:۱). او از انسان‌ها هیچ آموزشی ندیده بود. خدا و طبیعت آموزگاران او بودند. اما لازم بود کسی پیش از مسیح راه را آماده سازد که آن‌قدر جسور باشد که آواز خود را همچون پیامبران قدیم بلند سازد و قوم منحط را به توبه فراخواند. پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، صص. ۱۴۷، ۱۴۸.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

ویلیام میلر دومین پیام‌آوری بود که راه را برای پیام‌آورِ عهد هموار کرد، و یحیی تعمیددهنده نمونهٔ پیشینِ شخصیت و خدمتِ میلر بود.

“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

هزاران نفر هدایت شدند تا حقیقتی را که ویلیام میلر موعظه می‌کرد بپذیرند، و خادمانِ خدا در روح و قدرتِ ایلیا برانگیخته شدند تا پیام را اعلام کنند. همچون یحیی، پیشاهنگِ عیسی، آنان که این پیام جدی را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت بگذارند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. نوشته‌های آغازین، ۲۳۳.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

یهودیان اهل جدل در زمان مسیح به این سو سوق داده شده بودند که به پیامی نادرست دربارهٔ مسیّا اعتماد کنند. «مسیّا» هم‌ارزِ عبریِ واژهٔ یونانیِ «مسیح» است که به معنای «مسح‌شده» است.

The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

آن کلامی را که خدا به‌سوی بنی‌اسرائیل فرستاد، که به‌وسیلهٔ عیسی مسیح صلح را بشارت می‌داد (او خداوندِ همه است)، شما خود می‌دانید؛ کلامی که در سراسر یهودیه منتشر شد و پس از تعمیدی که یوحنا موعظه می‌کرد، از جلیل آغاز گردید؛ اینکه چگونه خدا عیسیِ ناصری را با روح‌القدس و قدرت مسح کرد؛ او که همه جا می‌گشت و نیکویی می‌کرد و همۀ آنان را که زیر ستمِ ابلیس بودند شفا می‌داد، زیرا خدا با او بود. اعمال رسولان ۱۰:۳۶‏-‏۳۸.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

هر دو واژهٔ «messiah» و «Christ» به معنای «شخصِ مسح‌شده» هستند. «Christ» در هنگام تعمیدش مسح شد، بنابراین از نظر فنی او تا پیش از تعمیدش «messiah» یا «Christ» نبود. تعمید او از نظر نبوی با نزول فرشته در باب دهم مکاشفه هم‌راستا است، فرشته‌ای که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نازل شد، و همچنین با نزول فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهم مکاشفه هم‌راستا است، فرشته‌ای که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد. این سه نشانهٔ راهِ نبوی تجلی روح‌القدس را در بارانِ پسین مشخص می‌کنند.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

یهودیان اهل جدل به یک سوءبرداشت پایبند بودند؛ به پیامی پیشگویانهٔ کاذب که ادعا می‌کرد مسیح پادشاهیِ واقعیِ زمینی‌ای برپا خواهد کرد که در آن ملت اسرائیل بر جهان حکومت خواهد کرد. این پیامِ دروغین وعدهٔ "صلح و رفاه" می‌داد.

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

پیام ویلیام میلر دو مؤلفهٔ اصلی داشت. نخست، به‌کارگیری نبوت‌های زمانی بود که تطهیر معبد را مشخص می‌کردند، و دوم، ردّ او نسبت به تفسیر کاتولیکی از هزارهٔ هزارساله بود که پروتستان‌ها به باورش گرایش داشتند. آن دیدگاه نادرست دربارهٔ هزاره، که آن را هزار سال صلح و رفاه می‌انگاشت، بازتاب همان برداشت نادرستی از پادشاهی مسیح بود که یهودیانِ جدل‌پیشه بدان باور داشتند.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

آن دو شاهد، در سومین و آخرین تحققِ تاریخِ پیام‌آوری که راه را برای فرستادهٔ عهد مهیا می‌کند تا ناگهان به هیکلِ خود بیاید، یک پیامِ جعلیِ «بارانِ آخر» را که وعدهٔ «صلح و رفاه» می‌دهد شناسایی می‌کنند. آن پیامِ دروغینِ بارانِ آخر به‌عنوان پیامِ «صلح و امنیت» معرفی می‌شود، در تقابل با پیامِ یحیای تعمیددهنده که اعلام کرد «هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود»، هنگامی که «غضبِ آینده» فرا می‌رسد. همچنین این امر با تصریحِ میلر نمایان شد که برخلاف تعالیم کاتولیسیسم، هزار سال صلح در کار نخواهد بود، زیرا هنگامی که خداوند بازگردد، زمین را با درخشندگیِ ظهورِ خود نابود خواهد کرد.

And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

و شما که در رنج هستید، با ما آرامش خواهید یافت، آنگاه که خداوند عیسی با فرشتگان نیرومندش از آسمان آشکار شود، در آتشی فروزان، و از کسانی که خدا را نمی‌شناسند و از انجیلِ خداوندِ ما عیسی مسیح اطاعت نمی‌کنند انتقام بگیرد؛ آنان که به هلاکتِ ابدی محکوم خواهند شد، دور از حضورِ خداوند و از جلالِ قدرتِ او. دوم تسالونیکیان ۱:۷-۹.

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

دو پیام‌آور نخست که راه را برای پیام‌آورِ عهد آماده کردند تا با قوم برگزیده‌ای جدید عهد ببندد، نشان می‌دهند که یک پیام جعلیِ «صلح و امنیت» مربوط به بارانِ پسین، که در نسل سومِ ادونتیسمِ لاودیکیایی صورت‌بندی شد، توسط شیطان طراحی شده است تا ادونتیسمِ لاودیکیایی را در نسل چهارم از شناختِ نقش اسلام، چنان‌که در وای سوم آمده است، بازدارد.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

در فرایند تطهیری که برای آنان که پسرانِ لاوی نماینده‌شان هستند انجام می‌شود، آن‌که پس از یوحنای تعمیددهنده می‌آید، می‌بایست با بادزنی که در دست اوست، خرمنگاه خود را به‌کلی بروبد و «پاکسازی» کند. آن کار به‌وسیلهٔ کلام او انجام می‌شود.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

«بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

پیام بارانِ پسین همان «بحثِ حبقوق باب دوم» است و کلامِ حقی است که کاه را از گندم جدا می‌کند. این جداسازی همان پالایشی است که به‌دستِ فرستادهٔ عهد انجام می‌گیرد. در تاریخِ جنبشِ میلریتی، پیامِ دانیال باب هشتم، آیهٔ چهاردهم، چون در آغاز ناکام شد، سببِ پالایشی گردید و «زمانِ تأخیرِ» حبقوق باب دوم و مَثَلِ ده باکره در متی باب بیست‌وپنج را پدید آورد. وقتی پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» سرانجام در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، پالایشِ بزرگ‌تری پدید آورد. در آن هنگام بود که فرستادهٔ عهد ناگهان آمد و پالایش و تطهیرِ نهایی را آغاز کرد. جنبشی که دو مرحلهٔ نخست از سه مرحلهٔ پالایش و تطهیر را پشت سر گذاشته بود، در سومی ناکام ماند و در سالِ ۱۸۶۳ به بیابانِ لاودیکیه فرستاده شد.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

در تاریخ میلریتی، پروتستان‌ها نخست به‌وسیلهٔ کلامِ حقیقت غربال شدند؛ سپس با فرارسیدن سومین پیامِ آزمایشی، جنبشِ فرشتهٔ نخست غربال شد. اما کسانی که طی چهل‌وشش سال از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴ سازندگانِ هیکلِ میلریتی بودند، در آزمونِ سوم که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، مردود شدند، هرچند مَثَلِ ده باکره را به‌کمال تحقق بخشیده بودند.

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

بسیاری از کسانی که در پیِ پیام‌های فرشتگان اول و دوم برای ملاقاتِ داماد بیرون رفتند، پیام سوم را — یعنی آخرین پیامِ آزمایشی که باید به جهان داده شود — نپذیرفتند؛ و هنگامی که فراخوانِ نهایی داده شود نیز موضعی مشابه اتخاذ خواهد شد.

“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

«هر یک از جزئیات این مثل باید با دقت مطالعه شود. ما یا در زمرۀ دوشیزگان دانا هستیم یا دوشیزگان نادان.» Review and Herald، ۳۱ اکتبر ۱۸۹۹.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

تاریخ نبوتی که با ورود فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، به شکست انجامید و با شورش سال ۱۸۶۳ پایان یافت. تا سال ۱۸۵۰، خواهر وایت پیام زیر را به نگارش درآورد.

“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

خداوند در بیست‌وششم ژانویه مکاشفه‌ای به من داد که آن را بازگو می‌کنم. دیدم که برخی از قوم خدا نادان و خفته بودند؛ تنها نیمه‌بیدار بودند و درک نمی‌کردند در چه زمانی زندگی می‌کنیم؛ و اینکه «مرد» با «جاروی خاکروبه» داخل شده بود و بعضی در خطرِ روبیده شدن بودند. از عیسی تمنا کردم که نجاتشان دهد، اندکی دیگر به آنان مهلت دهد، و بگذارد خطر هولناک‌شان را ببینند تا پیش از آنکه برای همیشه دیر شود، آماده شوند. فرشته گفت: «هلاکت همچون گردبادی نیرومند می‌آید.» از فرشته تمنا کردم بر آنان که این جهان را دوست می‌دارند و به دارایی‌های خود دل‌بسته‌اند و نمی‌خواهند از آنها دست بکشند و آنها را قربانی کنند تا پیام‌آوران را در راهشان شتاب بخشند، تا گوسفندانِ گرسنه‌ای را که از فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن‌اند، خوراک دهند، رحم آورد و نجاتشان دهد.

“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

«وقتی دیدم جان‌های بیچاره‌ای از فقدانِ حقیقتِ حاضر در حال جان دادن‌اند، و برخی که مدعیِ ایمان به حقیقت بودند با دریغ کردنِ وسایلِ لازم برای پیشبردِ کارِ خدا آنان را وا‌می‌گذاشتند تا بمیرند، آن منظره بیش از حد دردناک بود و از فرشته التماس کردم آن را از نظرم بردارد. دیدم که وقتی کارِ خدا از آنان بخشی از دارایی‌شان را می‌طلبید، مانند جوانی که نزد عیسی آمد [متی ۱۹:۱۶–۲۲.]، غمگین کنار می‌کشیدند؛ و اینکه به‌زودی تازیانهٔ فراگیر می‌گذرد و همهٔ دارایی‌هایشان را می‌روبد، و آن‌گاه دیگر برای فدا کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان دیر خواهد شد.» ریویو اند هرالد، ۱ آوریل ۱۸۵۰.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

در سال ۱۸۵۰، مردِ جاروی خاک قبلاً آمده بود. در ۲۲ اکتبرِ ۱۸۴۴، فرستادهٔ عهد ناگهان به هیکل خود آمده بود و کارِ پاک‌سازی و تطهیرِ پسرانِ لاوی را آغاز کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

امروز نفوس در معرض آزمایش و امتحان‌اند، و بسیاری از همان مسیری عبور می‌کنند که کسانی که مسیح را ترک کردند پیموده‌اند. چون با کلام آزموده می‌شوند، معلم الهی را رد می‌کنند. چون به سبب آنکه زندگیشان با حقیقت و عدالت هماهنگ نیست توبیخ می‌شوند، از نجات‌دهنده روی برمی‌گردانند؛ و همچون شاگردان آزرده، هرگز از تصمیم خود بازنمی‌گردند. دیگر با مسیح راه نمی‌روند. بدین‌سان این سخنان تحقق می‌یابند: 'غربال او در دست اوست، و خرمنگاه خود را کاملاً پاک خواهد کرد، و گندم خود را به انبار جمع خواهد کرد.' نشانه‌های زمان، ۱۵ مهٔ ۱۹۰۱.