The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

تطبیق سه‌گانهٔ ایلیا به پیام، پیام‌رسان و جنبش در دورهٔ داوری اجرایی خدا می‌پردازد؛ دوره‌ای که با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و تا پایان مهلت ادامه دارد. این داوری اجرایی از دوره‌ای که داوری خدا با رحمت آمیخته است شدت می‌گیرد و به زمانی می‌رسد که داوری‌های او در هفت بلای آخر، بدون رحمت، ریخته می‌شود.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

تطبیق سه‌گانهٔ آن پیام‌آوری که راه را برای پیام‌آور عهد آماده می‌کند، به پیام، پیام‌آور و جنبش در دورهٔ پایانیِ داوری تحقیقیِ خدا می‌پردازد؛ دوره‌ای که زمانِ مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌کند. آن دوره با قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع در ایالات متحده پایان می‌یابد؛ زمانی که داوری‌های اجراییِ خدا آغاز می‌شود.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

یوحنا تعمیددهنده راه را برای مسیح، فرستادهٔ عهد، آماده کرد تا در تحققِ بابِ نهم، آیهٔ بیست‌وهفتمِ کتابِ دانیال، عهد را استوار سازد. و بدین‌سان او همچنین راه را آماده کرد تا مسیح ناگهان به هیکلِ خود بیاید و پسرانِ لاوی را تطهیر کند؛ کاری که در آغاز و پایانِ خدمتِ سه‌ونیم‌سالهٔ خود انجام داد. پاک‌سازی هیکلِ ظاهری نمادی بود از کارِ او در پاک‌سازی معبدِ جانِ کسانی که پسرانِ لاوی نماد آنان‌اند.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

کار عینی او در پاک‌سازی هیکل تحقق نبوّت بود، و هنگامی که آن کار را در یوحنا باب دوم، آیات سیزده تا بیست‌ودو، به انجام رسانید، روح‌القدس شاگردان را برانگیخت تا بخشی از عهد عتیق را به یاد آورند که به کار او در پاک‌سازی و پالایش شاگردان، در تحقق ملاکی باب سوم، مربوط می‌شد.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

در فرازی از انجیل یوحنا، مسیح بیان کرد که وقتی هیکل بدنش ویران شود، او آن را در سه روز برپا خواهد کرد. یهودیان خرده‌گیر نیز یادآور شدند که بازسازی هیکل فیزیکی که به دست هیرودیس انجام شده و همان سال به پایان رسیده بود، چهل‌وشش سال طول کشیده بود. عیسی شاگردان خود را از طریق نمونه‌ای از یکی از قواعد مربوط به کلام نبوت که او آن را در کلام خود، به‌واسطه کار فرشتگان، روح‌القدس و پیامبران، تثبیت کرده بود، تطهیر می‌کرد.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

او نمونه‌ای نبوّتی ارائه کرد که نشان می‌دهد معنای لفظی نمایانگر معنای روحانی است. او کلید نبوّتیِ عدد «چهل‌وشش» را به‌عنوان نماد معبد قرار داد. «چهل‌وشش» شمار روزهایی بود که موسی بر کوه در حال دریافت دستورالعمل‌های مربوط به معبد بود. «چهل‌وشش» تعداد کروموزوم‌هایی است که هیکل انسانی را می‌سازند. «چهل‌وشش» تعداد سال‌ها (۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴) است که صرفِ بازسازی معبد روحانی‌ای شد که نخست به‌دست بت‌پرستی و سپس پاپی‌گری پایمال شده بود.

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

دو تطهیر هیکل حاوی نمادپردازی‌ای است مبنی بر اینکه سه روز معادل چهل‌وشش سال است. همچنین این اصل را در بر دارد که امرِ ظاهری نمایندهٔ امرِ روحانی است. این امر هم تحقق نبوت را نشان می‌داد و هم پیش‌گویی‌ای نبوی را. این دو تطهیر نمایانگر حقیقتی هستند که برای گروهی به خطا فهمیده می‌شود و بر گروهی دیگر آشکار می‌گردد.

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

دو پاکسازی دوره‌ای از زمان را مشخص می‌کنند که در آن کلیسای خدا چنان فاسد شده که «نسلی زناکار از افعیان» است؛ آنان در پی نشانه‌ای هستند، حال آنکه آن نشانه مستقیماً برایشان توضیح داده می‌شود، زیرا تنها نشانه‌ای که قرار است داده شود نشانهٔ ویرانی معبدی است که در سه روز برپا می‌شود.

O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

ای افعی‌زادگان، شما که شریر هستید چگونه می‌توانید سخنان نیکو بگویید؟ زیرا دهان از فراوانیِ دل سخن می‌گوید. … آنگاه برخی از کاتبان و فریسیان در پاسخ گفتند: استادا، می‌خواهیم از تو آیتی ببینیم. اما او پاسخ داد و به ایشان گفت: نسلی شریر و زناکار در پی آیت می‌گردد، و به آن آیتی داده نخواهد شد جز آیتِ یونسِ نبی؛ زیرا چنان‌که یونس سه روز و سه شب در شکمِ نهنگ بود، همچنان پسرِ انسان سه روز و سه شب در دلِ زمین خواهد بود. متی ۱۲:۳۴، ۳۸-۴۰.

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

تمامِ این ابعادِ نبوی در هر سه تحققِ ورودِ ناگهانیِ پیام‌آورِ عهد به هیکلِ او نمایان‌اند، چنان‌که او در بابِ دومِ یوحنا چنین کرد.

And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

و عید فِصَحِ یهودیان نزدیک بود، و عیسی به اورشلیم رفت. و در هیکل کسانی را یافت که گاو و گوسفند و کبوتر می‌فروختند، و صرافان نشسته بودند. و چون تازیانه‌ای از ریسمان‌های باریک ساخت، همه را، با گوسفندان و گاوها، از هیکل بیرون راند؛ و پولِ صرافان را ریخت و میزها را واژگون کرد؛ و به آنان که کبوتر می‌فروختند گفت: این چیزها را از اینجا ببرید؛ خانهٔ پدرم را بازار نکنید. و شاگردانش به یاد آوردند که نوشته شده است: غیرتِ خانهٔ تو مرا بلعیده است. آنگاه یهودیان در پاسخ به او گفتند: چون این کارها را می‌کنی، چه آیتی به ما نشان می‌دهی؟ عیسی پاسخ داد و گفت: این هیکل را ویران کنید و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد. آنگاه یهودیان گفتند: ساختِ این هیکل چهل و شش سال به طول انجامیده؛ آیا تو آن را در سه روز برپا می‌کنی؟ اما او از هیکلِ بدن خود سخن می‌گفت. پس چون از مردگان برخاست، شاگردانش به یاد آوردند که این را به ایشان گفته بود؛ و به کتاب مقدس و سخنی که عیسی گفته بود ایمان آوردند. یوحنا 2:13-22.

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

فرستادهٔ عهد می‌بایست پسران لاوی را همچون "نقره"، که نماد کلام خداست، و "طلا"، که نماد ایمان است، تطهیر و نیز پالایش کند. فرستادهٔ عهد شاگردان خویش را با افزایش "ایمان" آنان به "کلام" نبوی خویش پاک می‌ساخت. آن کلام نبوی برای تطهیر مقرر شده بود، اما همچنین برای پالایش. کلام نبوی او همواره نشانگر آزمونی است، و همین از طریق کلام نبوی اوست که پسران لاوی در زمانی که او ناگهان به هیکل خود می‌آید، پالایش می‌شوند.

“‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

«بیل او در دست اوست، و خرمنگاه خود را به‌کلی پاک خواهد کرد، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.» متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پاکسازی بود. به‌واسطۀ سخنان حقیقت، کاه از گندم جدا می‌شد. چون چنان خودبین و خودعادل بودند که توبیخ را نپذیرند، و چنان دنیا‌دوست که زندگیِ فروتنانه را قبول نکنند، بسیاری از عیسی روی برتافتند. هنوز هم بسیاری همین کار را می‌کنند. امروز نیز نفوس همان‌گونه آزموده می‌شوند که آن شاگردان در کنیسۀ کفرناحوم آزموده شدند. وقتی حقیقت به دل می‌نشیند، می‌بینند که زندگیشان مطابق ارادۀ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند کارِ انکارِ نفس را بر عهده گیرند. پس وقتی گناهانشان برملا می‌شود خشمگین می‌شوند. رنجیده می‌روند، همان‌گونه که آن شاگردان عیسی را ترک کردند و زیر لب می‌گفتند: «این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

آن «نفوسی که آزموده شدند» در «کنیسهٔ کفرناحوم»، از درک این نکته امتناع کردند که وقتی مسیح به آنان گفت باید گوشت او را بخورند و خون او را بنوشند، او از بدن واقعیِ خود برای بیانِ حقیقتی روحانی استفاده می‌کرد. این دقیقاً همان تمثیلِ نبوی بود که او در بابِ دومِ یوحنا دربارهٔ هیکل به کار برد. وقتی اصلِ اینکه امرِ محسوس بر امرِ روحانی مقدّم است و آن را نمایندگی می‌کند، به‌عنوان «سخنی دشوار» که نمی‌خواستند «بشنوند» تلقی شد، برگشتند و دیگر هرگز با او همراه نشدند. این در یوحنا باب شش، آیهٔ شصت‌وشش (۶۶۶) رخ داد؛ آیه‌ای که نمایانگر قانونِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، قانونی که ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نمادی از آن بود، و آن نیز به‌نوبهٔ خود به‌وسیلهٔ صلیبِ جلجتا تمثیل شده بود.

From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

از آن زمان بسیاری از شاگردانش بازگشتند و دیگر با او همراهی نکردند. یوحنا ۶:۶۶

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

در باب دوم یوحنا، روح‌القدس افکار شاگردان را چنان هدایت کرده بود که «به یاد آورند» نبوّتی را که غیرت خدا را توصیف می‌کرد، و در هر دو زبان عبری و یونانی برای «غیور» و «حسود» از یک واژه استفاده می‌شود.

For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

زیرا غیرت خانهٔ تو مرا بلعیده است؛ و ملامت‌های ملامت‌کنندگان تو بر من افتاده است. مزمور ۶۹:۹

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

غیرت خدا، که همان رشک مقدس اوست، بیانگر بعدی از شخصیت خدا به عنوان خدایی غیور است که غیرتش بر کسانی که از او نفرت دارند تا نسل سوم و چهارم ظاهر می‌شود. در فصل دوم انجیل یوحنا، روح‌القدس مقرر می‌کند که تطهیری که به دست فرستادهٔ عهد انجام می‌شود، در نسل چهارم و نهایی رخ می‌دهد، هرچند وقتی جام نسل نهایی پر می‌شود، همواره برخی از نسل سوم هنوز باقی‌اند. آن نسل، نسلی زناکار و از تبار مارزادگان است.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

موسی نمایندهٔ نسل چهارم بود، و همان زمان بود که موسی طی چهل و شش روز تعلیماتی دربارهٔ برپا کردن معبد دریافت کرد. در همان روزها او شریعت را دریافت کرد؛ شریعتی که در فرمان دوم تصریح می‌کند که غیرتِ خدا در نسل سوم و چهارم آشکار می‌شود.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

و به ابرام گفت: به یقین بدان که نسل تو در سرزمینی که از آنِ ایشان نیست، بیگانه خواهند بود و به مردم آن خدمت خواهند کرد، و آنان ایشان را چهارصد سال رنج خواهند داد؛ و آن امتی را نیز که ایشان به آن خدمت خواهند کرد، من داوری خواهم کرد؛ و پس از آن با دارایی بسیار بیرون خواهند آمد. و تو به سلامتی نزد پدرانت خواهی رفت؛ و در پیری نیکو به خاک سپرده خواهی شد. اما در نسل چهارم بار دیگر به اینجا باز خواهند آمد، زیرا گناهِ اموریان هنوز کامل نشده است. پیدایش 15:13-16.

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

در آخرین نسلِ اسرائیلِ باستان، هیکلِ کلیسای مسیحی، که پطرس آن را «خانه‌ای روحانی» نامید، برپا شد. در جریان آن تاریخ، خدا دو بار غیرتِ خود را آشکار کرد، آنگاه که در شورِ خویش هیکل را تطهیر کرد. در سال ۱۸۴۴، خدا هیکلِ روحانیِ پیروانِ میلر را برپا کرده بود و بار دیگر از قومِ برگزیدهٔ پیشین درگذشته بود. در آن تاریخ، فرستادهٔ عهد ناگهان در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آمد.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

ظهور او از طریق خدمت ویلیام میلر مهیا شده بود. هنگامی که پروتستان‌ها و پیروان میلر به 22 اکتبر 1844 نزدیک می‌شدند، دو گروه مورد آزمایش قرار گرفتند. آزمون پروتستان‌ها در زمان پایان، با آمدن فرشتهٔ اول در سال 1798 فرا رسید. پس از آنکه پیامی که قرار بود پسران لاوی را «پاک سازد و پالایش کند» در سال 1831 رسمیت یافت، آزمون پروتستان‌ها هنگامی آغاز شد که پیام فرشتهٔ اول در 11 اوت 1840 قدرت یافت. در 19 آوریل 1844، پروتستان‌ها در آزمون مردود شدند و به دختران بابل تبدیل شدند.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

آنگاه فرشتهٔ دوم آمد و ایمانِ پیروانِ میلر آزموده شد و تطهیر و پالایشی به انجام رسید. وقتی پیامِ فرشتهٔ دوم در گردهماییِ اردوگاهیِ اکستر از دوازدهم تا هفدهم اوت تقویت شد، آزمونِ جداسازیِ دانایان و نادانان در میانِ پیروانِ میلر تحقق یافت.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

تفاوت میان خردمندان و نادانان، روغن بود که همان پیام نبویِ «فریاد نیمه‌شب» بود. وقتی فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید، هیکل بنا شده بود (در مدت چهل‌وشش سال). در آن هنگام فرستادهٔ عهد ناگهان به هیکل خود آمد.

“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

آمدن مسیح به‌عنوان کاهن اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیر قدس، که در دانیال ۸:۱۴ بیان شده است؛ آمدن پسر انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدن خداوند به هیکل خود، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیفِ یک رویداد واحدند؛ و این همچنین با آمدن داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ توصیف کرده است، نشان داده شده است. مناقشه عظیم، ۴۲۶.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

آنگاه بود که فرستادهٔ عهد کار خود را در تطهیر و پالایشِ پیروانِ میلر، که در باب سومِ ملاکی به‌عنوان پسرانِ لاوی شناخته شده‌اند، آغاز کرد.

“Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

بسیاری از کسانی که در پیِ پیام‌های فرشتگان اول و دوم برای ملاقاتِ داماد بیرون رفتند، پیام سوم را — یعنی آخرین پیامِ آزمایشی که باید به جهان داده شود — نپذیرفتند؛ و هنگامی که فراخوانِ نهایی داده شود نیز موضعی مشابه اتخاذ خواهد شد.

“Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

«هر یک از جزئیات این مثل باید با دقت مطالعه شود. ما یا در زمرۀ دوشیزگان دانا هستیم یا دوشیزگان نادان.» Review and Herald، ۳۱ اکتبر ۱۸۹۹.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

وقتی در 11 اوت 1840 پیام فرشتهٔ اول با قدرت همراه شد، انبوهی از مردم به جنبش میلری‌ها پیوستند. سپس در 19 آوریل 1844، دستهٔ بزرگی از جنبش جدا شدند. در 22 اکتبر 1844، طبق دیدگاه سنتی، حدود پنجاه نفر با ایمان وارد قدس‌الاقداس شدند. اگر فرض کنیم تعداد کسانی که در آغاز از نورِ فرشتهٔ سوم پیروی کردند حدود پنجاه نفر بود، این یعنی چه وقتی به ما گفته می‌شود که «بسیاری» از کسانی که پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم را پذیرفته بودند، «سوم، یعنی آخرین پیام آزمایشی» را رد کردند؟

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

فرستادهٔ عهد ناگهان به هیکل خود آمد و روشناییِ قدس آسمانی و پیام فرشتهٔ سوم را برای پنجاه نفری که راه را تا تجربهٔ فرشتهٔ سوم دنبال کردند آشکار ساخت، اما آنان در ابتدا پراکنده بودند. نومیدی آنان در آن هنگام از نخستین نومیدی بزرگ‌تر بود، هرچند بنا بر گفتهٔ خواهر وایت، نومیدی‌شان به اندازهٔ نومیدی شاگردان پس از صلیب نبود.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

در هر دو تاریخِ موازی، مسیح کلامِ نبویِ خود را برای ناامیدشدگان گشود، و تا سال ۱۸۵۰، خواهر وایت اظهار می‌کند که به او نشان داده شد که خداوند در آن هنگام بار دیگر دست خود را دراز می‌کند تا قوم خویش را گرد آورد.

“September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

"۲۳ سپتامبر، [۱۸۵۰] خداوند به من نشان داد که او بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقی‌ماندۀ قوم خود را بازآورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری باید کوشش‌ها دوچندان شود. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل مضروب و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و آنان را خواهد بست. در پراکندگی، کوشش‌هایی که برای گسترش حقیقت انجام می‌شد اثر اندکی داشت، جز اندکی یا هیچ به انجام نمی‌رسید؛ اما در گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گردآوردن قومش نهاده است، کوشش‌ها برای گسترش حقیقت اثرِ مورد نظر خود را خواهد داشت. همه باید در این کار متحد و کوشا باشند. دیدم که شرم‌آور است که کسی برای آوردن نمونه‌هایی که اکنون در زمانِ گردآوری راهنمای ما باشند، به پراکندگی رجوع کند؛ زیرا اگر خدا اکنون کاری بیش از آنچه آن زمان برای ما کرد انجام ندهد، اسرائیل هرگز گردآوری نخواهد شد. همان‌قدر ضروری است که حقیقت در نشریه‌ای منتشر شود که موعظه گردد." Review and Herald، ۱ نوامبر ۱۸۵۰.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

در واقعهٔ صلیب، شاگردان پراکنده شده بودند، و در همان ماجرا، سه روز بعد او آغاز کرد به گرد آوردنِ شاگردانِ پراکنده‌اش. حدود سه سال پس از پایان سال ۱۸۴۴ بود که مسیح شروع کرد به گرد آوردنِ گلهٔ پراکندهٔ خود. در آن دوره او قوم خود را رهبری کرد تا کار نشر را آغاز کنند و لوحهٔ دوم از دو لوحهٔ حبقوق را منتشر کنند؛ لوحه‌ای که در پایان سال ۱۸۵۰ چاپ شد و سپس از ژانویهٔ ۱۸۵۱ در ریویو اند هرالد برای فروش عرضه شد.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

نمودار ۱۸۴۳ بازنمایی فیزیکی آن پیامی بود که هیکلِ برپا شده در تاریخ پیام‌های فرشتگان اول و دوم را تطهیر کرد. با آمدن فرشتهٔ سوم، خدا قصد داشت کار خود را به پایان برساند و قومش را به خانه ببرد، اما آنان همچون اسرائیل باستان سرکشی کردند و آنگاه هم اسرائیل باستان و هم اسرائیل معاصر مقرر شد که در بیابان سرگردان شوند. اگر آن ادونتیست‌هایی که در آغاز نور فرشتهٔ سوم را پذیرفته بودند، با ایمان پیش می‌رفتند و بازنمایی فیزیکی پیام خود، یعنی نمودار ۱۸۵۰، را همراه می‌داشتند، می‌توانستند زمینهٔ بازگشت دوم عیسی را فراهم کنند و به خانه بازگردند. اما سرنوشت چنین بود که آنان تاریخ یوشع و کالب و ده جاسوس بی‌ایمان را تکرار کنند.

“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

اگر ادونتیست‌ها پس از ناامیدی بزرگِ سال ۱۸۴۴ بر ایمان خود استوار می‌ماندند و در مشیتِ مکشوفِ خدا یکدلانه پیش می‌رفتند، پیام فرشتهٔ سوم را می‌پذیرفتند و با قدرت روح‌القدس آن را به جهان اعلام می‌کردند، نجاتِ خدا را می‌دیدند؛ خداوند نیرومندانه در کنار تلاش‌هایشان عمل می‌کرد، کار به انجام می‌رسید و مسیح پیش از این آمده بود تا قوم خود را برای دریافتِ پاداش‌شان بپذیرد. اما در دورهٔ شک و عدمِ قطعیتی که پس از آن ناامیدی پیش آمد، بسیاری از ایماندارانِ ظهور از ایمان خود دست کشیدند... بدین‌سان کار دچار وقفه شد و جهان در تاریکی رها گردید. اگر تمام بدنهٔ ادونتیست بر احکامِ خدا و ایمانِ عیسی یکدل می‌شد، تاریخ ما تا چه اندازه متفاوت می‌بود! بشارت، ۶۹۵.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

یوحنا تعمیددهنده و ویلیام میلر راه را آماده کردند تا مسیح ناگهان بیاید و قومی را پاک سازد که پیام نجات را، به قدرت روح‌القدس، به سراسر جهان برسانند. شاگردان مسیح مأموریت خود را به انجام رساندند، اما جنبش نوپای ادونتیسم این مأموریت را انجام نداد. تا سال ۱۸۵۶ به وضعیت لاودیکیه سقوط کرده بودند، نورِ پیش‌روندهٔ «هفت زمان» را رد کردند و در ۱۸۶۳ روند شورشِ فزاینده‌ای را آغاز کردند که تا قانون قریب‌الوقوعِ یکشنبه پیش رفت. شورش سال ۱۸۶۳ الگوی خود را در شورش ده جاسوس داشت. در پایانِ چهل سال سرگردانی در بیابان، اسرائیلِ باستان دوباره به همان آزمون بازگردانده شد و بدین‌سان نمونه‌ای از بازگرداندنِ اسرائیلِ معاصر به آزمونِ نخستین فراهم آمد.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

شورش ده جاسوس در قادش، چهل سال بعد در همان قادش تکرار شد. شورشی که ده جاسوس برپا کردند و به چهل سال سرگردانی در بیابان انجامید، نمایانگر شورش سال ۱۸۶۳ است؛ زمانی که اسرائیلِ معاصر سرگردانیِ خود را در بیابانِ لاودیکیه رقم زد. در پایان آن چهل سال، اسرائیلِ باستان دوباره به قادش آورده شد؛ و بدین‌سان آشکار می‌شود که آزمونی که در شورش ۱۸۶۳ آدونتیسمِ میلریتی را غربال کرد، وقتی فرستادهٔ عهد بار دیگر ناگهان به هیکلِ خود می‌آید، تکرار خواهد شد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

در جریان فتح جلعاد و باشان، بسیاری رویدادهایی را به یاد آوردند که نزدیک به چهل سال پیش، در قادش، اسرائیل را به سرگردانی طولانی در بیابان محکوم کرده بودند. دیدند که گزارش جاسوسان دربارهٔ سرزمین موعود از جهات بسیاری درست بود. شهرها دیوارکشیده و بسیار عظیم بودند و غول‌ها در آن‌ها ساکن بودند؛ و در مقایسه با آنان، عبرانیان تنها کوتوله‌هایی بودند. اما اکنون درمی‌یافتند که خطای مرگبار پدرانشان بی‌اعتمادی به قدرت خدا بود. تنها همین امر مانع شده بود که آنان بی‌درنگ وارد آن سرزمین نیکو شوند.

“When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

وقتی آنان نخستین بار برای ورود به کنعان آماده می‌شدند، این اقدام با دشواری بسیار کمتری نسبت به اکنون همراه بود. خدا به قوم خود وعده داده بود که اگر از صدای او اطاعت کنند، او پیشاپیش‌شان خواهد رفت و برایشان خواهد جنگید؛ و نیز خرزنبورهایی خواهد فرستاد تا ساکنان آن سرزمین را بیرون براند. ترسِ ملت‌ها هنوز به طور عمومی برانگیخته نشده بود و برای مقابله با پیشروی آنان تدارک چندانی دیده نشده بود. اما اینک که خداوند به اسرائیل فرمان داد پیش بروند، آنان باید در برابر دشمنانی هشیار و نیرومند پیش می‌رفتند و با سپاه‌های بزرگ و خوب آموزش‌دیده‌ای درگیر می‌شدند که برای مقاومت در برابر نزدیک شدنشان خود را آماده کرده بودند.

“In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

در رویارویی‌شان با عوج و سیحون، قوم به همان آزمونی کشانده شدند که پدرانشان به‌گونه‌ای آشکار در آن شکست خورده بودند. اما این بار آزمون به‌مراتب سخت‌تر از وقتی بود که خدا فرمان داده بود اسرائیل پیش برود. از هنگامی که، با وجود فرمان به پیشروی به نام خداوند، از حرکت امتناع کرده بودند، دشواری‌های راهشان بسیار افزایش یافته بود. خدا هنوز هم قوم خود را به همین شیوه می‌آزماید. و اگر از عهدهٔ آزمون برنیایند، آنان را دوباره به همان نقطه بازمی‌گرداند، و بار دوم آزمون به آنان نزدیک‌تر شده و سخت‌تر از پیش خواهد بود. این روند ادامه می‌یابد تا زمانی که تابِ آزمون را بیاورند؛ و اگر همچنان سرکش بمانند، خدا نور خود را از ایشان برمی‌گیرد و آنان را در تاریکی وا می‌گذارد. پدران و پیامبران، ۴۳۶، ۴۳۷.