کتاب دانیال - شماره صد و دوازده

و خدا با آن پسر بود؛ او بزرگ شد و در بیابان ساکن شد و تیرانداز شد. پیدایش ۲۱:۲۰.

آوازِ کسانی که از سرزمینِ بابل می‌گریزند و می‌رهند، تا در صیون انتقامِ خداوند، خدای ما، انتقامِ هیکلِ او را اعلام کنند. کمانداران را بر ضدِ بابل فراخوانید؛ ای همه شما که کمان می‌کشید، گرداگردش اردو بزنید؛ مگذارید کسی از آن بگریزد؛ برحسبِ عملش او را جزا دهید؛ مطابق هرآنچه کرده است، با او رفتار کنید؛ زیرا بر ضدِ خداوند، بر ضدِ قدوسِ اسرائیل، تکبّر ورزیده است. ارمیا ۵۰:۲۸، ۲۹.

و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: از او بیرون آیید، ای قوم من، تا در گناهان او شریک نشوید و از بلایای او نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌های او را به یاد آورده است. همان‌گونه که به شما جزا داد، به او جزا دهید؛ و مطابق کارهایش، کیفرش را دوچندان کنید. در همان جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. هرقدر که خود را بزرگ داشته و در ناز و نعمت زیسته است، به همان اندازه عذاب و اندوه به او بدهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: من همچون ملکه‌ای نشسته‌ام، بیوه نیستم و هرگز اندوه نخواهم دید. مکاشفه ۱۸:۴-۷.

باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

همراه با پیشگویی‌هایی که به‌گمان آنان مربوط به زمانِ ظهورِ دوم بود، تعالیمی نیز درهم‌تنیده بود که به‌طور ویژه با وضعیتِ تردید و اضطرابشان سازگار شده بود و آنان را ترغیب می‌کرد با صبر و ایمان انتظار بکشند، با این باور که آنچه اکنون برای فهمشان مبهم است، در وقتِ مقرر روشن خواهد شد.

در میان این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:۱‏-‏۴ نیز بود: 'بر نگهبانیِ خود خواهم ایستاد و بر برج جای خواهم گرفت، و می‌نگرم که او با من چه خواهد گفت و من چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را به‌روشنی بر لوح‌ها بنگار تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند دیر کند، در انتظارش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. اینک، آن که جانش سربرافراشته است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.'

از همان سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت آمده بود—«رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی بنگار تا هر که آن را می‌خواند بدود»—چارلز فیچ را بر آن داشت تا برای تبیین رؤیاهای دانیال و مکاشفه، نموداری نبوی تهیه کند. انتشار این نمودار تحقق فرمانی دانسته شد که حبقوق داده بود. با این حال، آن زمان کسی متوجه نشد که در همان نبوت به تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانِ درنگ—نیز اشاره شده است. پس از آن سرخوردگی، این بخش از کتاب مقدس بسیار معنادار جلوه کرد: «زیرا رؤیا هنوز برای وقتِ معیّن است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، برایش منتظر باش، زیرا که البته خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد... اما عادلان به ایمان خود زندگی خواهند کرد.»

بخشی از نبوّت حزقیال نیز برای ایمان‌داران مایهٔ قوت و تسلی بود: «کلام خداوند بر من نازل شد و فرمود: ای پسرِ انسان، آن ضرب‌المثل چیست که شما در سرزمین اسرائیل دارید و می‌گویید: روزها به درازا کشیده است و هر رؤیا ناکام می‌ماند؟ پس بدیشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید... روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا... من سخن خواهم گفت، و کلامی که بگویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.» «اهلِ خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او برای زمان‌های دور نبوّت می‌کند. پس به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: هیچ‌یک از سخنان من دیگر به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفته‌ام انجام خواهد شد.» حزقیال ۱۲:۲۱-۲۵، ۲۷، ۲۸. مناقشه عظیم، صفحات ۳۹۱-۳۹۳.

آیهٔ ۱۰. و دم‌هایی چون دم‌های عقرب داشتند، و در دم‌هایشان نیش بود؛ و قدرتشان این بود که پنج ماه به مردم آسیب برسانند. ۱۱. و بر ایشان پادشاهی بود که فرشتهٔ چاهِ بی‌پایان است؛ نام او به زبان عبری «ابادون» است، اما به زبان یونانی نامش «اپولیون» است.

تا این‌جا، کیت برای ما توضیحاتی دربارهٔ نواخته‌شدن پنج شیپور نخست فراهم آورده است. اما اکنون باید با او وداع کنیم و به کاربردِ ویژگی تازه‌ای از این نبوت که در این‌جا مطرح شده است بپردازیم؛ یعنی دوره‌های زمانیِ نبوی.

قدرتشان این بود که به مدت پنج ماه به مردم آسیب برسانند.—۱. این پرسش پیش می‌آید: قرار بود به چه مردمانی طی پنج ماه آسیب برسانند؟—بی‌گمان همان کسانی که بعداً می‌بایست آنان را بکُشند (نگاه کنید به آیهٔ ۱۵)؛ «ثلثِ مردم»، یا یک‌سومِ امپراتوری روم — بخشِ یونانیِ آن.

۲. آنها قرار بود چه زمانی کار عذاب‌دهیِ خود را آغاز کنند؟ آیهٔ ۱۱ پاسخ این پرسش را می‌دهد.

(1) «بر آنان پادشاهی فرمان می‌راند.» از زمان درگذشت محمد تا نزدیکِ پایانِ قرن سیزدهم، مسلمانان به دسته‌ها و گروه‌های گوناگون زیر فرمان چندین رهبر تقسیم شده بودند و هیچ حکومتِ مدنیِ سراسری بر همهٔ آنان حاکم نبود. در آستانهٔ پایانِ قرن سیزدهم، عثمان حکومتی بنیان نهاد که از آن پس به حکومتِ عثمانی، یا امپراتوریِ عثمانی، شناخته شده است؛ حکومتی که رشد کرد تا آن‌که بر همهٔ قبایل اصلی مسلمان گسترش یافت و آنان را در یک پادشاهیِ بزرگ یکپارچه ساخت.

(2) شخصیت پادشاه. «که همان فرشتهٔ چاه بی‌انتهاست.» فرشته به معنای پیام‌آور یا خادم است، چه نیک و چه بد، و همیشه هم موجودی روحانی نیست. «فرشتهٔ چاه بی‌انتها»، یعنی وزیر اعظمِ آن دینی که وقتی آن گشوده شد از آنجا پدید آمد. آن دین اسلام است و سلطان وزیر اعظمِ آن است. «سلطان، یا گرند سینیور چنان‌که او را به‌یکسان چنین می‌خوانند، همچنین خلیفهٔ اعلی یا کاهن اعظم است که در وجود خود والاترین شأن معنوی را با عالی‌ترین اقتدار دنیوی جمع می‌کند.» ـ World As It Is، ص. 361.

(3) نام او. در عبری، «Abaddon»، نابودکننده؛ در یونانی، «Apollyon»، کسی که ریشه‌کن می‌کند یا نابود می‌سازد. با داشتن دو نام متفاوت در دو زبان، روشن است که هدف، نمایاندن سرشت آن قدرت است، نه نام آن. اگر چنین است، همان‌گونه که در هر دو زبان بیان شده، او نابودکننده است. چنین سرشتی همواره ویژگی حکومت عثمانی بوده است.

اما عثمان نخستین یورش خود به امپراتوری یونانی را چه زمانی انجام داد؟ — به‌گفتهٔ گیبون، در «افول و سقوط» و غیره، «عثمان برای نخستین بار در روز بیست‌وهفتم ژوئیهٔ ۱۲۹۹ وارد قلمروی نیکومدیا شد».

محاسبات برخی نویسندگان بر این فرض استوار بوده که این دوره باید از بنیان‌گذاری امپراتوری عثمانی آغاز شود؛ اما این به‌وضوح خطاست؛ زیرا آنان نه تنها باید پادشاهی بر خود می‌داشتند، بلکه می‌بایست پنج ماه مردم را عذاب دهند. اما دورهٔ عذاب نمی‌توانست پیش از نخستین یورشِ عذاب‌دهندگان آغاز شود؛ که چنان‌که پیش‌تر گفته شد، ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ بود.

محاسبه‌ای که در ادامه می‌آید و بر این نقطهٔ آغاز مبتنی است، توسط جی. لیچ در سال ۱۸۳۸ انجام شد و در اثری با عنوان «بازگشت دوم مسیح و غیره» منتشر گردید.

«و قدرت آنان این بود که به مردم پنج ماه آسیب برسانند.» تا همین‌جا مأموریتشان امتداد داشت: با یورش‌ها و غارت‌های پی‌درپی آزار رساندن، اما نه برانداختن سیاسی آنان. «پنج ماه»، با سی روز برای هر ماه، به ما صد و پنجاه روز می‌دهد؛ و این روزها چون نمادین‌اند، دلالت بر صد و پنجاه سال دارند. با آغاز از 27 ژوئیه 1299، این صد و پنجاه سال به 1449 می‌رسد. در سراسر آن دوره، ترک‌ها در جنگی تقریباً همیشگی با امپراتوری یونانی درگیر بودند، اما بی‌آنکه آن را فتح کنند. چندین استان یونانی را تصرف کردند و نگه داشتند، اما استقلال یونانیان در قسطنطنیه همچنان حفظ شد. اما در 1449، که پایان آن صد و پنجاه سال بود، دگرگونی‌ای رخ داد که تاریخ آن در ذیل شیپور بعدی خواهد آمد.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 505-507.

"در سال ۱۸۴۰ تحقق چشمگیر دیگری از پیشگویی، علاقهٔ گسترده‌ای را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوسایا لیچ، یکی از کشیشان برجستهٔ مبلغِ ظهور دوم، شرحی بر مکاشفه باب ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌بینی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت قرار بود ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که انتظار می‌رود قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و این، به باور من، ثابت خواهد شد که چنین است.'"

دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

هر پرسشی که شیطان بتواند در ذهن برانگیزد تا نسبت به تاریخ باشکوه سفرهای گذشته قوم خدا تردید ایجاد کند، مایه خشنودی اعلی‌حضرت شیطانیِ اوست و اهانتی به خدا. بشارتِ آمدن قریب‌الوقوعِ خداوند با قدرت و جلال عظیم به جهان ما حقیقت است، و در سال ۱۸۴۰ صداهای بسیاری برای اعلام آن بلند شدند. Manuscript Releases، جلد ۹، صفحه ۱۳۴.