And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

و خدا با آن پسر بود؛ او بزرگ شد و در بیابان ساکن شد و تیرانداز شد. پیدایش ۲۱:۲۰.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

اسماعیل کماندار شد، که نمادی از جنگ و نمادی از اجرای داوری علیه روم است.

The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

آوازِ کسانی که از سرزمینِ بابل می‌گریزند و می‌رهند، تا در صیون انتقامِ خداوند، خدای ما، انتقامِ هیکلِ او را اعلام کنند. کمانداران را بر ضدِ بابل فراخوانید؛ ای همه شما که کمان می‌کشید، گرداگردش اردو بزنید؛ مگذارید کسی از آن بگریزد؛ برحسبِ عملش او را جزا دهید؛ مطابق هرآنچه کرده است، با او رفتار کنید؛ زیرا بر ضدِ خداوند، بر ضدِ قدوسِ اسرائیل، تکبّر ورزیده است. ارمیا ۵۰:۲۸، ۲۹.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

تیراندازان، بابل را بر حسب اعمالش کیفر می‌دهند؛ و آن کیفر با فرا رسیدنِ قانونِ نزدیک‌الوقوعِ روزِ یکشنبه، همزمان با ندای دومِ باب هجدهمِ مکاشفه، در آغازِ داوریِ اجراییِ تدریجیِ بابل آغاز می‌شود.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

و صدای دیگری از آسمان شنیدم که می‌گفت: از او بیرون آیید، ای قوم من، تا در گناهان او شریک نشوید و از بلایای او نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا شرارت‌های او را به یاد آورده است. همان‌گونه که به شما جزا داد، به او جزا دهید؛ و مطابق کارهایش، کیفرش را دوچندان کنید. در همان جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. هرقدر که خود را بزرگ داشته و در ناز و نعمت زیسته است، به همان اندازه عذاب و اندوه به او بدهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: من همچون ملکه‌ای نشسته‌ام، بیوه نیستم و هرگز اندوه نخواهم دید. مکاشفه ۱۸:۴-۷.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

اسماعیل و مادرش هاجر از به ارث بردن حقِ نخست‌زادگی بازداشته شده بودند و طرد شدند. از این‌رو، حسادت به انگیزهٔ نبویِ اسلام بدل شد و جنگاوری پیشهٔ نبویِ آنان گردید. نخستین اشاره شامل منعی است که ساره بر اسماعیل و مادرش اعمال کرد، و همین «منع» به یکی از ویژگی‌های اصلی نبویِ اسلام در سراسر کلام خدا و تاریخ تبدیل شد. نسلِ اسماعیل قرار بود مردانی وحشی باشند که دستشان بر ضد هر کس است، و خصلتِ وحشیِ آنان با خرِ وحشیِ عربی، از خانوادهٔ اسب‌سانان، نمایانده می‌شود. بنابراین، جنگ‌ورزیِ اسلامیِ وای اوّل و وای دوم به‌صورت جنگاورانی که بر اسبانِ خشمگین سوارند به تصویر کشیده شده است.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

اسلام پیامِ بارانِ پسین است، و بجاست که سه وای نمایانگرِ سه خطِ نبویِ مشخص باشند، زیرا روشِ بارانِ پسین «خط بر خط» است. هنگامی که ویژگی‌های نبویِ دو خطِ نخست در کنار هم قرار داده می‌شوند، خطِ وایِ سوم را شکل می‌دهند. هر سه خطِ نبوی دورهٔ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را به تصویر می‌کشند. این سه خط نمایانگرِ دورهٔ ریزشِ بارانِ پسین‌اند، زیرا بارانِ پسین، زمانی که وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرا رسید، نم‌نم آغاز شد.

“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

باران پسین بر قوم خدا خواهد بارید. فرشته‌ای نیرومند از آسمان فرود خواهد آمد، و سراسر زمین با جلال او روشن خواهد شد. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۹۱.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

دورهٔ مُهر شدن همچنین با دوره‌ای نمایانده شده بود که از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شد و با رسیدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت. آن بازهٔ زمانی در باب دوم حبقوق نیز نمایانده شده بود. تاریخ جنبش میلری باب دوم حبقوق را تحقق بخشید و بدین‌سان از فرود آمدن فرشته در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شد و با آمدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

باب دومِ حبقوق مشخص می‌کند که در پایانِ رؤیا، آن رؤیا «سخن خواهد گفت». در آیهٔ سومِ باب دهمِ مکاشفه، فرشته با صدای بلند فریاد زد (سخن گفت)، و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ همان فرشته سوگند خورد (سخن گفت) که «دیگر زمانی نخواهد بود». نگهبانِ حبقوق در آیهٔ اولِ باب دوم، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قرار دارد، زیرا همان هنگام است که نگهبانان صداهای خود را بلند می‌کنند.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

در شورش سال ۱۸۸۸، که خواهر وایت آن را نمایانگر فرشتهٔ مکاشفهٔ ۱۸ می‌شمارد که می‌بایست زمین را با جلال خود روشن سازد، نگهبانان (جونز و واگنر) "صداهای" خود را چون شیپور بلند کردند تا تعدّیات قوم خدا را به آنان نشان دهند، زیرا پیام ایشان پیام خطاب به لاودیکیه بود. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، که تاریخ ۱۸۸۸ نمونهٔ آن بود، خداوند قوم روزهای واپسینِ خود را به راه‌های کهنِ ارمیا بازگردانید؛ جایی که به نگهبانان گوش داده نشد. فرودِ فرشته، فرارسیدنِ نبویِ نگهبانان را نشان می‌دهد.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

«صدا»یی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ رسید، از طریق دیده‌بانان ابلاغ شد، و به ارمیا گفته شد که اگر پس از سرخوردگی‌اش به ایمان و اعتمادش به خدا بازگردد، سخنگوی خدا خواهد شد. هنگامی که آن رؤیا که درنگ کرده بود سرانجام در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید، «سخن گفت». دورهٔ باب دومِ حبقوق، که در تاریخ جنبشِ میلری تحقق یافت، دورهٔ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را نشان می‌دهد.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

ضروری است که دریابیم بازهٔ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بیانگر مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار است؛ همان دوره‌ای که در آن بارانِ آخر نازل می‌شود. ضروری است که پیامِ بارانِ آخر با روش «خط بر خط» شناسایی شود. این دورهٔ ویژه، که همان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار است، بارها در خطوط نبوتی بازنمایی شده است، و در حبقوق باب دو نیز چنین است؛ جایی که خواهر وایت آن را صراحتاً به‌عنوان تحقق‌یافته در تاریخ جنبش میلرایتی معرفی می‌کند. او همچنین بارها تعلیم می‌دهد که تاریخ جنبش میلرایتی در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود.

“Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

همراه با پیشگویی‌هایی که به‌گمان آنان مربوط به زمانِ ظهورِ دوم بود، تعالیمی نیز درهم‌تنیده بود که به‌طور ویژه با وضعیتِ تردید و اضطرابشان سازگار شده بود و آنان را ترغیب می‌کرد با صبر و ایمان انتظار بکشند، با این باور که آنچه اکنون برای فهمشان مبهم است، در وقتِ مقرر روشن خواهد شد.

“Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

در میان این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:۱‏-‏۴ نیز بود: 'بر نگهبانیِ خود خواهم ایستاد و بر برج جای خواهم گرفت، و می‌نگرم که او با من چه خواهد گفت و من چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را به‌روشنی بر لوح‌ها بنگار تا هر که آن را می‌خواند بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ هرچند دیر کند، در انتظارش باش، زیرا بی‌گمان خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد. اینک، آن که جانش سربرافراشته است، در او راستی نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.'

“As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

از همان سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت آمده بود—«رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی بنگار تا هر که آن را می‌خواند بدود»—چارلز فیچ را بر آن داشت تا برای تبیین رؤیاهای دانیال و مکاشفه، نموداری نبوی تهیه کند. انتشار این نمودار تحقق فرمانی دانسته شد که حبقوق داده بود. با این حال، آن زمان کسی متوجه نشد که در همان نبوت به تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانِ درنگ—نیز اشاره شده است. پس از آن سرخوردگی، این بخش از کتاب مقدس بسیار معنادار جلوه کرد: «زیرا رؤیا هنوز برای وقتِ معیّن است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، برایش منتظر باش، زیرا که البته خواهد آمد و درنگ نخواهد کرد... اما عادلان به ایمان خود زندگی خواهند کرد.»

“A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

بخشی از نبوّت حزقیال نیز برای ایمان‌داران مایهٔ قوت و تسلی بود: «کلام خداوند بر من نازل شد و فرمود: ای پسرِ انسان، آن ضرب‌المثل چیست که شما در سرزمین اسرائیل دارید و می‌گویید: روزها به درازا کشیده است و هر رؤیا ناکام می‌ماند؟ پس بدیشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید... روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا... من سخن خواهم گفت، و کلامی که بگویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.» «اهلِ خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیارِ آینده است، و او برای زمان‌های دور نبوّت می‌کند. پس به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: هیچ‌یک از سخنان من دیگر به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفته‌ام انجام خواهد شد.» حزقیال ۱۲:۲۱-۲۵، ۲۷، ۲۸. مناقشه عظیم، صفحات ۳۹۱-۳۹۳.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

میلری‌ها نه‌تنها خود را در حال تحقق مثلِ ده باکره و بابِ دومِ حبقوق می‌دیدند، بلکه رهنمون شدند تا دریابند تاریخی که در آن این نبوت‌ها را به انجام می‌رساندند، همان تاریخی است که حزقیال همان را تعیین کرده بود؛ همان تاریخی که در آن «اثرِ هر رؤیا» می‌بایست تحقق یابد. آن خط تاریخ که نمایانگر مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار است، همان جایی است که اثرِ هر رؤیا تحقق می‌یابد!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

خطوطی که نمایانگر دورهٔ بارانِ پسین و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند، برای اثبات این‌که تاریخِ پیشگویی‌ها همواره امضای آلفا و امگا را دارد، در کنار هم آورده می‌شوند.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

تاریخ میلریتی‌ها با صدای فرشتهٔ مکاشفه باب ده آغاز می‌شود و با همان صدا پایان می‌یابد. یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ با صدای نخستِ مکاشفه باب هجده آغاز می‌شود و با صدای دومِ مکاشفه باب هجده پایان می‌یابد. حبقوق باب دو با صدای دیده‌بانان آغاز می‌شود و با صدای دیده‌بانِ ارمیا پایان می‌یابد. وای نخست با محمد آغاز می‌شود و با محمد دوم پایان می‌یابد. وای دوم با رهایی چهار فرشتهٔ اسلام آغاز می‌شود و با مهار اسلام پایان می‌یابد.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

روشِ بارانِ پسین، همان روشِ «خط بر خط» اشعیاست، و خطوطی که برای شناسایی و تثبیتِ پیامِ بارانِ پسین در کنار هم قرار می‌گیرند، همواره امضای آلفا و امگا را در خود دارند. وایِ نخستِ بابِ نهمِ مکاشفه با محمد آغاز می‌شود و با محمدِ دوم پایان می‌یابد. این دوره به دو نوع جنگ تقسیم می‌شود: نخست، یورش‌های بی‌سامان بر ضد روم که به‌طور جدی با ابوبکر آغاز شد؛ و سپس دوره‌ای صد و پنجاه ساله که در آن نخستین جنگِ سازمان‌یافتهٔ اسلام تحقق یافت.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

آن صد و پنجاه سال با نبوت زمانیِ «پنج ماه» نشان داده شده است. وایِ دوم نیز دارای نبوت زمانی‌ای است که سیصد و نود و یک سال و پانزده روز است. بنابراین، از آنجا که ساختار نبویِ وایِ اول و دوم پایان را با آغاز مطابقت می‌دهد، میان مُهرگذاری و دوره‌ای مشخص از زمان تفکیکی وجود دارد. فرایند مُهرگذاری در آغاز تاریخِ وایِ اول نشان داده شده است و در پایانِ وایِ دوم نیز نشان داده شده است.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

آنچه پس از مُهر کردنِ مذکور در آیهٔ چهار، در وایِ نخست می‌آید، «پنج ماه» (صد و پنجاه سال) است. «پنج ماه» دو بار مشخص شده است: یک بار در آیهٔ پنج و بار دیگر در آیهٔ ده. آنچه در وایِ دوم، پیش از فرآیند مُهر کردن، از یازدهم اوت ۱۸۴۰ تا بیست‌ودوم اکتبر ۱۸۴۴، می‌آید، نبوتِ «یک ساعت، یک روز، یک ماه و یک سال» (سیصد و نود و یک سال و پانزده روز) در آیهٔ پانزده است. با هم و در یک خطِ پیوسته، شیپورهای پنجم و ششم با تصویری از فرآیند مُهر کردن آغاز می‌شوند و پایان می‌یابند.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

دو خط، وقتی «خط بر خط» به کار روند، آغازی را که با محمد اول و پایانی را که با محمد دوم نشان‌گذاری شده‌اند، مشخص می‌کنند. با «خط بر خط»، آنها در هر خط دو دورهٔ متمایز را مشخص می‌کنند؛ و این امر از آن ناشی می‌شود که هر خط دارای یک پیشگویی زمانی است. در تاریخ وای اول، اسلام باید به روم «آسیب برساند»، و در وای دوم باید روم را «بکُشد». وای اول جنگی با نیزه، شمشیر و تیر بود و وای دوم باروت را به‌عنوان جنگ‌افزار معرفی کرد.

“VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

آیهٔ ۱۰. و دم‌هایی چون دم‌های عقرب داشتند، و در دم‌هایشان نیش بود؛ و قدرتشان این بود که پنج ماه به مردم آسیب برسانند. ۱۱. و بر ایشان پادشاهی بود که فرشتهٔ چاهِ بی‌پایان است؛ نام او به زبان عبری «ابادون» است، اما به زبان یونانی نامش «اپولیون» است.

“Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

تا این‌جا، کیت برای ما توضیحاتی دربارهٔ نواخته‌شدن پنج شیپور نخست فراهم آورده است. اما اکنون باید با او وداع کنیم و به کاربردِ ویژگی تازه‌ای از این نبوت که در این‌جا مطرح شده است بپردازیم؛ یعنی دوره‌های زمانیِ نبوی.

“Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

قدرتشان این بود که به مدت پنج ماه به مردم آسیب برسانند.—۱. این پرسش پیش می‌آید: قرار بود به چه مردمانی طی پنج ماه آسیب برسانند؟—بی‌گمان همان کسانی که بعداً می‌بایست آنان را بکُشند (نگاه کنید به آیهٔ ۱۵)؛ «ثلثِ مردم»، یا یک‌سومِ امپراتوری روم — بخشِ یونانیِ آن.

“2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

۲. آنها قرار بود چه زمانی کار عذاب‌دهیِ خود را آغاز کنند؟ آیهٔ ۱۱ پاسخ این پرسش را می‌دهد.

“(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

(1) «بر آنان پادشاهی فرمان می‌راند.» از زمان درگذشت محمد تا نزدیکِ پایانِ قرن سیزدهم، مسلمانان به دسته‌ها و گروه‌های گوناگون زیر فرمان چندین رهبر تقسیم شده بودند و هیچ حکومتِ مدنیِ سراسری بر همهٔ آنان حاکم نبود. در آستانهٔ پایانِ قرن سیزدهم، عثمان حکومتی بنیان نهاد که از آن پس به حکومتِ عثمانی، یا امپراتوریِ عثمانی، شناخته شده است؛ حکومتی که رشد کرد تا آن‌که بر همهٔ قبایل اصلی مسلمان گسترش یافت و آنان را در یک پادشاهیِ بزرگ یکپارچه ساخت.

“(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

(2) شخصیت پادشاه. «که همان فرشتهٔ چاه بی‌انتهاست.» فرشته به معنای پیام‌آور یا خادم است، چه نیک و چه بد، و همیشه هم موجودی روحانی نیست. «فرشتهٔ چاه بی‌انتها»، یعنی وزیر اعظمِ آن دینی که وقتی آن گشوده شد از آنجا پدید آمد. آن دین اسلام است و سلطان وزیر اعظمِ آن است. «سلطان، یا گرند سینیور چنان‌که او را به‌یکسان چنین می‌خوانند، همچنین خلیفهٔ اعلی یا کاهن اعظم است که در وجود خود والاترین شأن معنوی را با عالی‌ترین اقتدار دنیوی جمع می‌کند.» ـ World As It Is، ص. 361.

“(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

(3) نام او. در عبری، «Abaddon»، نابودکننده؛ در یونانی، «Apollyon»، کسی که ریشه‌کن می‌کند یا نابود می‌سازد. با داشتن دو نام متفاوت در دو زبان، روشن است که هدف، نمایاندن سرشت آن قدرت است، نه نام آن. اگر چنین است، همان‌گونه که در هر دو زبان بیان شده، او نابودکننده است. چنین سرشتی همواره ویژگی حکومت عثمانی بوده است.

“But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

اما عثمان نخستین یورش خود به امپراتوری یونانی را چه زمانی انجام داد؟ — به‌گفتهٔ گیبون، در «افول و سقوط» و غیره، «عثمان برای نخستین بار در روز بیست‌وهفتم ژوئیهٔ ۱۲۹۹ وارد قلمروی نیکومدیا شد».

“The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

محاسبات برخی نویسندگان بر این فرض استوار بوده که این دوره باید از بنیان‌گذاری امپراتوری عثمانی آغاز شود؛ اما این به‌وضوح خطاست؛ زیرا آنان نه تنها باید پادشاهی بر خود می‌داشتند، بلکه می‌بایست پنج ماه مردم را عذاب دهند. اما دورهٔ عذاب نمی‌توانست پیش از نخستین یورشِ عذاب‌دهندگان آغاز شود؛ که چنان‌که پیش‌تر گفته شد، ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ بود.

“The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

محاسبه‌ای که در ادامه می‌آید و بر این نقطهٔ آغاز مبتنی است، توسط جی. لیچ در سال ۱۸۳۸ انجام شد و در اثری با عنوان «بازگشت دوم مسیح و غیره» منتشر گردید.

“‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

«و قدرت آنان این بود که به مردم پنج ماه آسیب برسانند.» تا همین‌جا مأموریتشان امتداد داشت: با یورش‌ها و غارت‌های پی‌درپی آزار رساندن، اما نه برانداختن سیاسی آنان. «پنج ماه»، با سی روز برای هر ماه، به ما صد و پنجاه روز می‌دهد؛ و این روزها چون نمادین‌اند، دلالت بر صد و پنجاه سال دارند. با آغاز از 27 ژوئیه 1299، این صد و پنجاه سال به 1449 می‌رسد. در سراسر آن دوره، ترک‌ها در جنگی تقریباً همیشگی با امپراتوری یونانی درگیر بودند، اما بی‌آنکه آن را فتح کنند. چندین استان یونانی را تصرف کردند و نگه داشتند، اما استقلال یونانیان در قسطنطنیه همچنان حفظ شد. اما در 1449، که پایان آن صد و پنجاه سال بود، دگرگونی‌ای رخ داد که تاریخ آن در ذیل شیپور بعدی خواهد آمد.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 505-507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

اوریا اسمیت به محاسبهٔ صد و پنجاه سالِ جوسایا لیچ استناد می‌کند که با پایان یافتنش، به‌منزلهٔ نقطهٔ آغازِ نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز در شیپور بعدی به‌شمار می‌آید. خواهر وایت در توضیح پیش‌بینیِ لیچ دربارهٔ این دو نبوتِ زمانیِ مرتبط چنین نوشت:

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

"در سال ۱۸۴۰ تحقق چشمگیر دیگری از پیشگویی، علاقهٔ گسترده‌ای را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوسایا لیچ، یکی از کشیشان برجستهٔ مبلغِ ظهور دوم، شرحی بر مکاشفه باب ۹ منتشر کرد و در آن سقوط امپراتوری عثمانی را پیش‌بینی نمود. بر اساس محاسبات او، این قدرت قرار بود ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون شود، زمانی که انتظار می‌رود قدرت عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و این، به باور من، ثابت خواهد شد که چنین است.'"

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

دقیقاً در زمان تعیین‌شده، ترکیه از طریق سفیرانش حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را زیر کنترل کشورهای مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را به‌طور دقیق تحقق بخشید. هنگامی که این امر آشکار شد، انبوهی از مردم به درستی اصول تفسیر نبوتی که میلر و همکارانش برگزیده بودند قانع شدند، و جنبش ظهور نیروی محرکه‌ای شگفت‌انگیز یافت. مردانی دانشمند و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ کار به‌سرعت گسترش یافت. مناقشه بزرگ، ۳۳۴، ۳۳۵.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

وای نخست و وای دوم به‌وسیلهٔ دو نبوّتِ زمانیِ به‌هم‌پیوسته به هم مرتبط‌اند. وای نخست با تصویری از مُهرکردن آغاز می‌شود و وای دوم با دوره‌ای تاریخی از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا به صدا درآمدن شیپور هفتم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان می‌یابد که آن نیز تصویری از مُهرکردن است. آغاز و انجام، امضای آلفا و امگا را بر خود دارند، زیرا همان‌گونه که در تاریخی که در آن مسیح عهد را برای یک هفته تأیید کرد، این دوره به دو بخش تقسیم می‌شود. دورهٔ نخست با محمد اول آغاز می‌شود و با محمد دوم پایان می‌یابد. دورهٔ دوم با «ندایی از چهار شاخِ مذبح طلایی که در پیشگاه خداست» آغاز می‌شود و با «ندای» مسیح پایان می‌یابد که سوگند یاد می‌کند «به او که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است را آفرید، که دیگر زمانی نخواهد بود.»

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

هر پرسشی که شیطان بتواند در ذهن برانگیزد تا نسبت به تاریخ باشکوه سفرهای گذشته قوم خدا تردید ایجاد کند، مایه خشنودی اعلی‌حضرت شیطانیِ اوست و اهانتی به خدا. بشارتِ آمدن قریب‌الوقوعِ خداوند با قدرت و جلال عظیم به جهان ما حقیقت است، و در سال ۱۸۴۰ صداهای بسیاری برای اعلام آن بلند شدند. Manuscript Releases، جلد ۹، صفحه ۱۳۴.