کتاب دانیال - شمارهٔ چهارده

حقیقتی که یوحنا آن را «مکاشفهٔ عیسی مسیح» معرفی می‌کند و شیرِ سبط یهودا از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ تاکنون مُهر آن را برای قوم خود می‌گشاید، هنگامی به کمال می‌رسد که کتاب دانیال در کنار کتاب مکاشفه قرار گیرد. باب دوم کتاب دانیال، در چارچوب آزمونِ تمثالِ وحش در ایام آخر، نمایانگر پیام فرشتهٔ دوم است. این باب، فرایندی برای آزمون و دوره‌ای مشخص برای آزمون را معرفی می‌کند.

دوره و فرایندِ باب دوم کتاب دانیال، که هفتاد سال اسارت دانیال نمایانگر آن‌هاست، پیش‌نمونی از دورهٔ آزمون پروتستان‌ها در تاریخ جنبش میلری بودند. پروتستان‌ها در فرایند آزمون خود ناکام ماندند و به دختران روم بدل شدند. در زبان نبوت، دختر نماد مادر خویش است؛ و روم یک وحش نبوی است. ناکامی آنان و تبدیل متعاقبشان به دختران روم، پیش‌نمونی از آزمونِ تمثال وحش در تاریخ کنونی ماست، زیرا آنان به تمثالی از وحش بدل شدند. بنابراین، هفتاد سال اسارت دانیال و نیز تاریخ پیام فرشتهٔ دوم در جریان جنبش میلری، نمایانگر فرایند آزمون کنونی ماست.

در تاریخِ پیام فرشتهٔ دوم که در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، دوره و فرایندِ آزمونیِ مشخصی وجود دارد که به‌صورت نمادین به‌عنوان رؤیای تمثالِ نبوکدنصر دربارهٔ وحوش بازنمایی شده است؛ زیرا در نبوت‌های کتاب‌مقدس، پادشاهی را نیز به‌صورت وحش تصویر می‌کنند. نبوکدنصر و نخبگان دینیِ کلدانی نمایندهٔ کسانی‌اند که در آزمون مردود می‌شوند، و دانیال و سه مرد شایسته نمایندهٔ کسانی‌اند که از آزمون سربلند بیرون می‌آیند. ممکن است غیر از این به نظر برسد، اما مردود شدنِ نبوکدنصر در باب سوم کتاب دانیال تأیید می‌شود.

در فرایند آزمون، که در هر دو باب اول و دوم کتاب دانیال به تصویر کشیده شده است، نشانه‌های راهنمای نبویِ مشخصی وجود دارند که با حقایقی که اخیراً در کتاب مکاشفه بیان شده‌اند، مطابقت دارند. در باب اول، «ده روز» نمایانگر دورۀ آزمونی بود که سبب شد دانیال، به‌واسطۀ خوردن خوراک آسمانی، صورتی نیکوتر و فربه‌تر از خود نمایان سازد، حال آنکه گروه دیگر خواجه‌سرایان، صورت کسانی را نمایان ساختند که از خوراک پادشاه می‌خوردند. در نمادپردازی نبوی، پادشاه نماد یک پادشاهی است، و پادشاه یا پادشاهی، از نظر نبوی، نماد یک وحش نیز هست. کسانی که چهره‌هایشان نتایج خوردن خوراک پادشاه را نمایان می‌ساخت، صورت وحش را نمایان ساختند.

در باب دوم کتاب دانیال، دانیال دعا می‌کرد تا «رازِ» پنهانِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر را بفهمد. او باید هم خودِ خواب را می‌دانست و هم معنای آن را. او نمایندهٔ کسانی است در روزهای آخر که در پیِ فهمِ رازهای مربوط به گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح هستند، زیرا گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح آخرین «رازِ» نبوی است که پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض گشوده می‌شود. همهٔ انبیا، از جمله دانیال، به روزهای آخر اشاره دارند. کوششِ دانیال برای فهمِ آن «راز» مسئله‌ای مرگ و زندگی بود، همان‌گونه که آزمونِ تمثالِ وحش برای قومِ خدا در روزهای آخر چنین است.

دعای دانیال، هنگامی که در پی درک «راز» بود، نمایانگر یک نشانِ راهِ مشخص در تاریخ قومِ خدا در ایامِ آخر است. کتاب دانیال دو شاهد ارائه می‌دهد که نشانِ راهِ «دعا» را در ایامِ آخر تثبیت می‌کنند. آن نشانِ راه در دورهٔ زمانی‌ای قرار دارد که با پیامِ دومِ هر خطِ اصلاح نشان داده می‌شود.

زمینهٔ نبوتیِ هر دو دعا، هفتاد سال اسارت است که به‌عنوان نماد، نمایانگر «هفت زمان» در باب بیست‌وششمِ لاویان است. در باب دومِ دانیال، در آیهٔ نخست، نام «نبوکدنصر» دو بار آمده است، و دو بار آمدنِ یک واژه در کتاب مقدس، نمادی از پیام فرشتهٔ دوم است.

در نوشته‌های خواهر وایت، چندین اشاره وجود دارد که باب سوم کتاب دانیال را نمادی از قانون یکشنبه معرفی می‌کنند. باب اول کتاب دانیال تمامی ویژگی‌های پیام فرشتهٔ اول را داراست، و به ما گفته شده است که بدون پیام اول و دوم، نمی‌توان پیام سومی (باب سوم کتاب دانیال) داشت.

آزمونِ «تصویرِ وحش» به‌وسیلهٔ الن وایت به‌عنوان آزمونی تعریف شده است که باید پیش از بسته شدنِ دورانِ مهلت، و پیش از آن‌که مُهر شویم، از آن بگذریم. وقتی در باب سوم دانیال موسیقی نواخته شد، دورانِ مهلت به‌طور نمادین بسته شد، زیرا باب سوم نمایانگر قانونِ یکشنبه است. موسیقیِ نبوکد نصر نمایانگر آن نغمه‌ای است که فاحشهٔ صور پس از پایانِ هفتاد سالِ نمادینی که در آن فراموش شده بود، برای پادشاهانِ زمین آغاز به سرودن می‌کند.

خواهر وایت پیام‌های سه فرشته را به‌عنوان سه آزمون معرفی می‌کند.

به گواهی چندین شاهد، باب دوم کتاب دانیال، پیام فرشتهٔ دوم است. تاریخ قدرت‌یابی فرشتهٔ اول تا زمان داوری، همان تاریخی است که هفتاد سال اسارت دانیال نمایانگر آن است. دعای دانیال در باب دوم، در بستر همان هفتاد سال صورت می‌گیرد؛ دوره‌ای که نمادی از «هفت زمان» است.

دعای باب نهم با اشاره‌ای مستقیم به هفتاد سال آغاز می‌شود. بستر نبوتیِ هر دو دعا یکسان است. این دو، جنبه‌های متفاوتی از یک دعای واحد را نشان می‌دهند، اما هر دو در بستر یکسانِ «هفت زمان» قرار گرفته‌اند و هر دو با نشانۀ راهِ «دعا» که در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار نفرِ ایام آخر جای دارد، منطبق‌اند.

هنگامی که دانیال در باب نهم دعا می‌کند، در یک «دورۀ گذار» نبوتی از پادشاهی بابل به پادشاهی ماد و پارس قرار دارد. آن نقطۀ گذار، نشانۀ راه نیز هست و با همان نقطۀ گذار در جنبش فرشتۀ سوم نیز مطابقت دارد؛ زمانی که قوم خدا به‌عنوان «اهل لائودیکیه» در خیابان می‌میرند و به‌عنوان «اهل فیلادلفیه» از قبر بیرون می‌آیند. نقطۀ گذار در جنبش فرشتۀ اول، هم با نقطۀ گذار دانیال و هم با جنبش فرشتۀ سوم مطابقت دارد، و هر سه مستقیماً با «هفت زمان» در باب بیست‌وششمِ لاویان پیوند دارند. گذار از فیلادلفیه به لائودیکیه در جنبش میلری، با ظهور «نور تازه» دربارۀ «هفت زمان» در سال ۱۸۵۶ و سپس ردّ کامل «هفت زمان» در سال ۱۸۶۳ رخ داد. دانیال در باب نهم، جنبش فرشتۀ اول در دوران میلری‌ها، و جنبش فرشتۀ سوم در دوران ما، همگی نقاط گذاری دارند که با یکدیگر مطابقت دارند، و هر سه نقطۀ گذار در چارچوب «هفت زمان» قرار دارند.

در تاریخ فرایند آزمایش، دانیال نمایانگر آن پیام‌آوری است که نوری به او داده شده و او نخست آن را با سه همراهش در میان می‌گذارد و بدین‌سان نقش نبوی «ایلیا» را، که «صدایی است که در بیابان فریاد می‌زند»، مجسّم می‌سازد.

«رازِ» بابِ دومِ دانیال آشکار می‌کند که پادشاهیِ هشتمِ نبوت‌های کتاب مقدس «از آنِ هفت» پادشاهی است. چون نخستین تصویر از پادشاهی‌ها در نبوت‌های کتاب مقدس است، ازاین‌رو با آخرین تصویرِ پادشاهی‌ها در نبوت‌های کتاب مقدس که در بابِ هفدهمِ مکاشفه آمده، پیوند می‌یابد. پادشاهیِ هشتم، چون «از آنِ هفت» پادشاهیِ پیشین است، به نقطهٔ گذاری اشاره می‌کند که بابلِ مدرن را به‌عنوانِ اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کاذب برقرار می‌کند. رؤیای تمثالِ نبوکدنصر در نهایت پادشاهیِ هشتمِ زمینیِ تاریخِ نبوی را مشخص می‌کند.

در نبوت‌های کتاب مقدس، پادشاهی معادلِ یک وحش است؛ ازاین‌رو حقیقتی که در رؤیای تمثالِ نبوکدنصر نمایانده شده، نخستین اشاره به وحش نهایی است، چنان‌که در باب هفدهمِ کتاب مکاشفه نیز معرفی شده است. بنابراین، رؤیای نبوکدنصر در نهایت رؤیای تمثالِ هشتمین و آخرین وحش است. این رؤیای «تمثالِ وحش» است.

این امر به‌خودی‌خود تأییدی است بر اهمیت تشخیص آن نقطهٔ گذار که در جنبش فرشتهٔ سوم رخ می‌دهد، اما «راز» همچنین کلیدی است که بخش عمده‌ای از آنچه را مقالات پیشین دربارهٔ تاریخِ پس از ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ شناسایی کرده‌اند، به هم پیوند می‌دهد و تثبیت می‌کند. در آن مقالات مطرح شده است که چهار نشانهٔ راهِ هر یک از جنبش‌های اصلاحی مقدس، که هفتاد سال اسارت دانیال نماد آن‌هاست، همواره مضمون یکسانی دارند.

آن چهار نشانهٔ راه در روزگار مسیح، در چارچوب «مرگ و رستاخیز» قرار داشتند. نخستین نشانهٔ راه، که نمایانگر قوت‌یافتن پیام نخست بود، تعمید مسیح بود، یعنی نماد مرگ و رستاخیز. دومین نشانهٔ راه، که نمایانگر نخستین ناامیدی در آن دورهٔ تاریخی است، مرگ و رستاخیز ایلعازر بود. سومین نشانهٔ راه، ورود پیروزمندانه به اورشلیم بود که نمایانگر فریاد نیمه‌شب بود. مسیح به‌سوی مرگ و رستاخیز خویش می‌رفت و ایلعازر، نمایندهٔ زندهٔ مرگ و رستاخیز، پیشاپیش این موکب حرکت می‌کرد. ایلعازر همچنین گواه آن است که در جریان اعلام فریاد نیمه‌شب، قوم خدا «مُهر می‌شوند».

چهارمین نشانهٔ راهِ داوری، صلیب بود که هم مرگ و هم رستاخیز بود. هفتاد سال اسارتِ دانیال نمایانگرِ دورۀ آن چهار نشانهٔ راه است.

در تاریخ جنبش میلری، موضوع محوری «اصل هر روز به‌ازای یک سال» بود و ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأییدی بر این اصل بود. نخستین ناامیدی نتیجۀ کاربرد نادرست اصل هر روز به‌ازای یک سال بود. با فریاد نیمه‌شب، اصل هر روز به‌ازای یک سال در پیوند با نبوت دو هزار و سیصد ساله و نبوت دو هزار و پانصد و بیست ساله به کمال رسید و سپس، هنگامی که آن نبوت‌های مبتنی بر اصل هر روز به‌ازای یک سال در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافتند، داوری تحقیقی آغاز شد. موضوع محوری هر چهار نشانۀ راه در تاریخ جنبش میلری، «اصل هر روز به‌ازای یک سال» بود. هفتاد سال اسارت دانیال، نمایانگر دورۀ آن چهار نشانۀ راه است.

در روزگار داوود پادشاه، موضوع محوری «تابوت خدا» بود. هنگامی که داوود قدرت یافت، بر آن شد که تابوت را به شهر داوود بیاورد.

نخستین ناامیدی هنگامی رخ داد که عُزّه با دست زدن به صندوق عهد گناه کرد. سومین نشانۀ راه هنگامی بود که داوود دریافت خداوند خانۀ عوبیداَدومِ جِتّی را، که صندوق عهد از زمان عصیان عُزّه در آنجا نگهداری می‌شد، برکت داده بود. داوود آنگاه رفت و صندوق عهد را برای ورود پیروزمندانه‌اش به اورشلیم بازآورد (اما همسرش در واکنش به ورود داوود، خشم و «ناامیدی» نابجایی از خود نشان داد). صندوق عهد نمایانگر هر یک از آن چهار نشانۀ راه است. هفتاد سال اسارت دانیال نمایانگر دورۀ آن چهار نشانۀ راه است.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اسلامِ «وای سوم» رها شد و سپس مهار گردید. ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیشگوییِ ناموفقی دربارهٔ نقش اسلام بود. پیامی که به استخوان‌های خشکِ مرده جان می‌بخشد از «چهار باد» می‌آید، که نماد اسلام‌اند و نمایانگر پیام «فریاد نیمه‌شب» هستند. ویرانیِ ملی‌ای که در پیِ ارتدادِ ملیِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد، به‌واسطهٔ اسلامِ «وای سوم» به‌وقوع می‌پیوندد. دورهٔ آن چهار نشانهٔ راه، با هفتاد سال اسارتِ دانیال به تصویر کشیده می‌شود.

جنبشِ فرشتهٔ اول نمایانگرِ جنبشِ فرشتهٔ سوم است و پیامِ ندای نیمه‌شب در تاریخِ میلریتی، اصلاحی بر پیشگوییِ نافرجامی بود که نخستین سرخوردگی را رقم زد.

همان شواهدی که بر حمله‌ای اسلامی به ناشویل دلالت دارند، بر حمله‌ای به ناشویل دلالت می‌کنند که در واکنش به اجباری کردن عبادت در روز یکشنبه رخ خواهد داد. نوشته‌های روح نبوت هرگز به خطا نمی‌روند. پیشگوییِ حمله‌ای به ناشویل در نوشته‌های روح نبوت بیان شده است. پیشگوییِ مربوط به ناشویل تحقق خواهد یافت، اما پیشگوییِ حمله به ناشویل مبتنی بر اصلاحِ پیشگوییِ پیشینی خواهد بود که تحقق نیافته بود، همان‌گونه که در تاریخ میلری‌ها رخ داد. این پیشگویی در چهارمین نشانهٔ راه تحقق می‌یابد؛ همان نشانه‌ای که نمایانگر «داوری» است.

عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و نخستین نشانهٔ راه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، حمله‌ای از سوی اسلام بود؛ بنابراین، هنگام داوریِ قانون یکشنبه، حمله‌ای اسلامی به نشویل رخ خواهد داد. این حمله چه‌بسا اهداف دیگری را نیز در بر گیرد، اما پیامِ فریاد نیمه‌شب، پیامی است که پیامِ پدیدآورندهٔ نخستین ناامیدی را اصلاح می‌کند. نخستین ناامیدی ناشی از گناهِ اِعمال عنصر زمان بر پیشگویی بود، نه از سخنان اِلن وایت.

مهم است بدانیم که چهار نشانۀ راهی که از هنگام «قدرت‌یابی» پیام نخست (که در کتاب دانیال در آغاز هفتاد سال نمادین رخ می‌دهد) آغاز می‌شوند، همواره تابع مضمونی واحدند. اگر پذیرفته‌اید که ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق نبوت بوده است، از نظر نبوی «کتاب پنهان» را خورده‌اید. افراد بسیار اندکی واقعاً آن حقیقت را خوردند، اما کسانی بودند که دانیال نماد آنان است و در دل خویش عزم کردند که خود را به خوراک بابلی آلوده نسازند. بااین‌حال، کسانی هستند که اظهار می‌کنند باور دارند ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق نبوت بوده است، اما استدلال می‌کنند که این رویداد نه کار اسلام، بلکه کار خانوادۀ بوش، یا جهانی‌گرایان، یا یسوعیان، یا سازمان سیا، یا ترکیبی از همان عوامل همیشگی بوده است که نظریه‌پردازان توطئۀ امروزی اغلب به آن‌ها متوسل می‌شوند. عیسی، در مقام آلفا و اُمگا، پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد؛ بنابراین، اگر دربارۀ آنچه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌صورت نبوی بازنمایی شد در اشتباه باشیم، توانایی خود را برای تبیین درست کلام نبویِ «حقیقت» از بین می‌بریم.

«قدرت‌بخشیِ» پیام نخست در تاریخ جنبش میلریتی، اسلامِ وایِ دوم بود، و آن قدرت‌بخشی نمونه‌ای از قدرت‌بخشیِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود که به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم پدید آمد.

اسلام در نخستین نشانهٔ راه، اسلام را در آخرین نشانهٔ راه می‌شناساند. آخرین نشانهٔ راه نمایانگر داوری است و ایالات متحده در مقطع قانون یکشنبه داوری می‌شود. این پیام دومِ حزقیال در باب سی‌وهفتم است که مردگان را زنده می‌کند، و آن پیام، پیامِ سومین نشانهٔ راه، یعنی فریاد نیمه‌شب است. این همان پیامِ مُهرشدن است که ورود پیروزمندانهٔ مسیح، سوار بر «الاغ» ــ نماد اسلام ــ پیش‌نمونهٔ آن است. اسلام حاملِ پیامِ مُهرشدنِ فریاد نیمه‌شب است.

دومین نبوت حزقیال از «چهار باد» سرچشمه می‌گیرد که آن‌ها نیز نمادی از اسلام‌اند. درک روشن این حقیقت کاملاً ضروری است، زیرا پیامی که همان فریاد نیمه‌شب است، پیامی است که اسلامِ وای سوم را به‌عنوان قدرتی معرفی می‌کند که در زمان قانون یکشنبه، داوری را بر ایالات متحده نازل می‌کند و ویرانی ملیِ پس از آن فرمان را به بار می‌آورد.

هفت شیپورِ مکاشفه، داوری‌های خدا بر تحمیلِ پرستشِ روز یکشنبه از سویِ هر دو، رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، بودند.

اسلامِ وای سوم نمایانگر نخستین نشانهٔ راه، یعنی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، است. پیشگوییِ تحقق‌نیافته دربارهٔ حملهٔ اسلام به نشویل در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نمایانگر نخستین ناامیدی، یعنی دومین نشانهٔ راه، است. پیامِ «چهار باد» اسلام، چنان‌که در دومین نبوت حزقیال در باب سی‌وهفتم بازنمایی شده است، نمایانگر فریاد نیمه‌شب، یعنی سومین نشانهٔ راه، است و سپس چهارمین نشانهٔ راه فرا می‌رسد که عبارت است از تحققِ پیشگوییِ تحقق‌نیافتهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در زمان قانون یکشنبه. این‌ها چهار نشانهٔ راهِ نبوی‌اند که در تاریخ نبویِ صد و چهل و چهار هزار نفر رخ می‌دهند؛ تاریخی که هفتاد سال اسارت دانیال نمایانگر آن است.

شناخت پیام «فریادِ نیمه‌شب» یکی از عناصر اصلیِ «راز»ی است که وقتی دانیال برای فهمِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر دعا می‌کرد، به‌صورتِ نمادین بر او مکشوف شد. دعای او نشانِ راهی است که در پایانِ سه‌ونیم روزِ مرگِ دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده قرار دارد. دعای دانیال بر اساس لاویان فصل بیست‌وشش، چنان‌که در فصل نهم ثبت شده، در سال نخستِ داریوش بود. این امر دعاهای او را در نقاطِ گذار قرار می‌دهد.

نقطهٔ گذار در تاریخ جنبش میلریتی سال ۱۸۵۶ بود؛ زمانی که به‌گفتهٔ جیمز و الن وایت، این جنبش از فیلادلفیا به لائودکیه گذار کرد. در همان سال، «نور تازه»ای دربارهٔ «هفت زمان» در مقالات هیرام ادسون در نشریهٔ ریویو اند هرالد منتشر شد، اما در ۱۸۶۳ («هفت زمان» بعد)، «هفت زمان» به‌کلی رد شد. دانیال «آن دعا» را که به‌عنوان «چاره» برای «پراکندگیِ» «هفت زمان» شناخته می‌شود، در نقطهٔ گذار میان پادشاهی اول و دوم در پیشگویی‌های کتاب مقدس به‌جا آورد.

سه‌ونیم نمادی برای هزار و دویست و شصت سال است که آن نیز به نوبهٔ خود نمادِ «هفت زمان» است. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، جنبش لائودیکیِ «فیوچر فور آمریکا» سرکشی خود را در برابر فرمان خدا مبنی بر این‌که دیگر هرگز پیامی نبوی را زمان‌بندی نکنند، آشکار ساخت. سپس آن جنبش در «خیابان» مکاشفهٔ باب یازدهم، که از درهٔ استخوان‌های خشک و مردهٔ حزقیال می‌گذرد، «کشته» و «پراکنده» شد. در پایان آن زمانِ «پراکندگی» که همان «زمانِ تأخیر» مَثَلِ ده باکره نیز هست، اکنون با «صدایی ندا دهنده» از درون «بیابان»ِ «سه‌ونیم» روز از گورها فراخوانده می‌شوند.

همان‌گونه که پیروان میلر سرانجام دریافتند که در آن هنگام در «زمان تأخیر» مذکور در فصل بیست‌وپنجم متی و فصل دوم حبقوق به سر می‌برند، «دو شاهد مرده» نیز باید تشخیص دهند که وقتی «صدایی در بیابان» فریاد برمی‌آورد، در چه وضعیتی قرار دارند. آنان باید دریابند که «پراکنده» هستند. این شناخت، فراخوانی به «دعا» است، اما نه صرفاً به دعا؛ بلکه فراخوانی است به دعای دانیال بر پایۀ فصل بیست‌وششم لاویان. بدون آن دعای خاص، هیچ احیایی صورت نمی‌گیرد. این احیا نقطۀ گذار از لائودیکیه به فیلادلفیه را مشخص می‌کند و این پدیدۀ نبوی را پدید می‌آورد که هشتمین از آنِ هفت است، چنان‌که تمثال نبوکدنصر در فصل دوم دانیال نیز آن را تأیید می‌کند.

وقتی آن دعای توبه و اعتراف به انجام برسد، وعده این است که خدا آنگاه عهد خود را به یاد خواهد آورد و قومِ پراکندۀ خود را گرد خواهد آورد. نخستین نبوتِ حزقیال استخوان‌ها را گرد هم آورد، و سپس نبوت او دربارهٔ «چهار باد» «فیلادلفی‌ها»ی تازه‌مولود را به لشکری نیرومند تبدیل کرد... لشکری نیرومند که بنا بر مکاشفه باب یازده، سپس با «ابری از فرشتگان» «به آسمان بالا برده» خواهند شد. آنگاه آنان «بیرقِ خداوند» خواهند بود.

«راز» باب دوم دانیال، چنان‌که شیرِ سبط یهودا اکنون آن را آشکار می‌سازد، پدیدۀ «هشتمی که از آن هفت است» را تأیید می‌کند… و هر عنصر نبوتیِ دیگر در باب دوم دانیال نیز با توالی نبوتیِ دو شاهدِ باب یازدهم مکاشفه مطابقت دارد. دو شاهدِ باب یازدهم مکاشفه در همان «ساعتی» که قانون یکشنبه وضع می‌شود، «همچون عَلَم برافراشته می‌شوند»، زیرا به هنگام «زلزلۀ عظیم» باب یازدهم مکاشفه برافراشته می‌شوند. «زلزلۀ عظیم» یک‌دهمِ شهر را ویران می‌کند، و ایالات متحده پادشاه اصلی از میان «ده پادشاه» است، درست همان‌گونه که فرانسه چنین بود، آن‌گاه که «زلزلۀ» انقلاب فرانسه، در تحققِ باب یازدهم مکاشفه، فرانسه را نابود کرد.

تحقق کامل آن زلزله بر وحشِ «زمین» صورت می‌گیرد، و قانون یکشنبه در پادشاهی وحش زمین تزلزلی پدید می‌آورد. تحقق کاملِ «زلزلۀ» باب یازدهم مکاشفه، همان قانون یکشنبه است، آنگاه که وحشِ «زمین» «متزلزل» می‌شود و ویرانی ملی در پیِ ارتداد ملی فرا می‌رسد. در آن ساعت، دو شاهد «همچون عَلَمی برافراشته می‌شوند». آنان «در ابرها به آسمان صعود می‌کنند»، همان‌گونه که مسیح برای آخرین بار به آسمان صعود کرد. آخرین سخنان او خطاب به شاگردان، که پیش‌نمونۀ قوم خدا در روزهای آخرند ــ قومی که قرار است آنان نیز همچون عَلَمی به آسمان برافراشته شوند ــ در کتاب اعمال رسولان ثبت شده است.

کسانی که می‌خواهند «درفش» باشند، باید از به‌کارگیریِ «زمان‌ها و اوقات» دست بردارند، اگر می‌خواهند قدرتِ روح‌القدس را برای به انجام رساندنِ کارِ «درفش» دریافت کنند.

آن «راز» که در باب دوم بر دانیال آشکار شد، همان رازِ مکاشفهٔ عیسی مسیح است که درست پیش از پایان مهلت فیض، مُهر آن گشوده می‌شود. این «راز» دربرگیرندهٔ «تاریخ پنهانِ» «هفت رعد» است. ساختار آن تاریخ بر واژه‌ای عبری استوار است که از کنار هم قرار دادن حرف‌های اوّل، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری پدید آمده است. هنگامی که این حروف کنار هم قرار می‌گیرند، واژهٔ عبریِ «حقیقت» را تشکیل می‌دهند. عیسی «حقیقت» است؛ همان که اوّل و آخر نیز هست. این سه حرف نمایانگر ساختار هر نهضت بزرگ اصلاحی‌اند، زیرا فرشتگان اوّل، دوم و سوم را بازمی‌نمایانند. آن‌ها نمایانگر فرایند سه‌مرحله‌ایِ تطهیرند که دانیال در باب دوازدهم آن را با عبارت «تطهیرشده، سفیدشده و آزموده‌شده» بیان کرده است. بیش از دو دهه است که این فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمون و تطهیر از سوی فیوچر فور آمریکا ارائه می‌شود، اما اکنون به‌عنوان بازنمودِ یک «تاریخ پنهان» در درون خطوط مقدس اصلاح شناخته شده است. این «تاریخ پنهان»، تحقق کاملِ «هفت رعد» است که تاکنون، یعنی درست پیش از پایان مهلت فیض، مُهروموم مانده بودند.

از دیرباز چنین فهمیده شده است که رعدهای هفتگانه نمایانگر «تبیینِ رویدادهایی هستند که در چارچوب پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دادند»، و نیز نمایانگر «رویدادهای آینده‌ای که به ترتیبِ خود آشکار خواهند شد» هستند. اکنون از طریق مکاشفهٔ «حق» آشکار شده است که سه نشان‌راهِ پایانیِ یک خط اصلاح، «تاریخِ پنهان» رعدهای هفتگانه‌اند. آن نشان‌راه‌ها با «اولین» ناامیدی آغاز می‌شوند و با «آخرین» ناامیدی پایان می‌یابند. نشان‌راهِ میانی، ندای نیمه‌شب است. با اولین ناامیدی، «دورانِ تأخیر» آغاز می‌شود که در ندای نیمه‌شب پایان می‌یابد. پیامِ ندای نیمه‌شب در «داوری» به پایان می‌رسد؛ جایی که آخرین ناامیدی نشان‌گذاری می‌شود.

نخستین ناامیدی در باب دوم کتاب دانیال، پی بردن دانیال به این امر بود که مشمول «حکم مرگ» شده بود. او سپس درخواست «مهلت» کرد و بدین‌سان آغاز «زمان تأخیر» را رقم زد. این امر به درک او از «راز»، که همان پیام فریاد نیمه‌شب است، انجامید؛ پیامی که سپس به نبوکدنصر ارائه شد تا او بتواند دربارهٔ پیام دانیال «داوری» کند.

«داوریِ» نبوکدنصر دربارهٔ خواب و تعبیری که دانیال ارائه کرد، سومین نشانه از سه نشانهٔ راه را که «تاریخ پنهانِ» هفت رعد را نمایندگی می‌کنند، مشخص می‌کند. آن داوری در باب سوم دانیال نیز مطرح می‌شود؛ بابی که نمایانگر اصلی است که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به‌طور راسخ به‌کار گرفته شده است؛ آن اصل «تکرار و بسط» است.

در مقالۀ بعد به باب سوم خواهیم پرداخت، اما در اینجا شایان ذکر است که داوریِ سومین نشانۀ راه در باب سوم، آخرین ناامیدی را مشخص می‌کند که نخستین ناامیدی پیش‌نمونۀ آن بود. «تاریخ پنهان» هفت رعد، سه نشانۀ راه را مشخص می‌کند و با یک ناامیدی آغاز می‌شود و با یک ناامیدی پایان می‌یابد. در باب دوم دانیال، نخستین ناامیدی با «فرمان مرگ» نبوکدنصر پیوند دارد، و در باب سوم، آخرین ناامیدی با یک «فرمان مرگ» دیگر از سوی نبوکدنصر مرتبط است.

تاریخ پنهانِ «دو شاهد» که نمایانگر جنبش «Future for America» هستند، نشان‌دهندهٔ ناکامیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. سپس «زمان تأخیر» که در مکاشفه باب یازدهم با «سه و نیم روز» نشان داده شده، آغاز شد. بیداری و رستاخیزِ کسانی که به‌دست وحشِ برخاسته از «هاویه» «در خیابان‌ها کشته شدند»، در کلام نبویِ خدا به‌طور مشخص تشریح شده است؛ اما در سطحی ساده، وقتی دو شاهد بیدار می‌شوند، «راز»ی را که در دانیال باب دوم نشان داده شده است، درمی‌یابند.

آن «راز»، پیام فریاد نیمه‌شب است که آنان سپس آن را تا باب سوم دانیال اعلام می‌کنند؛ زمانی که قانون قریب‌الوقوع یکشنبه فرا می‌رسد و آخرین ناامیدی رخ می‌دهد. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، کسانی که در قالب «دانیال» نشان داده می‌شوند، نخستین ناامیدی را تجربه کردند. آخرین ناامیدی را رهبر «ده پادشاه»، یعنی ایالات متحده، تجربه می‌کند؛ زمانی که ارتداد ملی، ویرانی ملی به‌دست اسلام را در پی می‌آورد.

ما خلاصه و نتیجه‌گیری فصل دوم کتاب دانیال را در مقالهٔ بعدی به پایان خواهیم رساند.