کتاب دانیال - شماره یکصد و پنجاه

دیگر خود را با بت‌هایشان، یا با رجاساتشان، یا با هیچ‌یک از تعدیاتشان آلوده نخواهند ساخت؛ بلکه من ایشان را از همه مکان‌های سکونتشان که در آن‌ها گناه کرده‌اند نجات خواهم داد و ایشان را پاک خواهم ساخت؛ پس قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. و داوود بنده‌ام بر ایشان پادشاه خواهد بود؛ و همه یک شبان خواهند داشت؛ در احکام من راه خواهند رفت، و فرایض مرا نگاه داشته، آن‌ها را به‌جا خواهند آورد. و در سرزمینی که به یعقوب بنده‌ام داده‌ام، جایی که پدران شما ساکن بوده‌اند، ساکن خواهند شد؛ ایشان و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان تا ابد در آن خواهند زیست؛ و داوود بنده‌ام تا ابد سرور ایشان خواهد بود. افزون بر این، با ایشان عهد صلحی خواهم بست؛ آن با ایشان عهدی جاودان خواهد بود؛ ایشان را برقرار خواهم ساخت و ایشان را افزون خواهم گردانید، و قدس خود را تا ابدالآباد در میان ایشان خواهم نهاد. خیمه‌گاه من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. و امت‌ها خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، هنگامی که قدس من تا ابدالآباد در میان ایشان باشد. حزقیال ۳۷:۲۳-۲۸.

زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

و آن فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده است، دست خویش را به سوی آسمان برافراشت، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود؛ لیکن در ایامِ صوتِ فرشتهٔ هفتم، هنگامی که بانگ دادن را آغاز کند، سرِّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که آن را به بندگانِ خویش، انبیا، اعلام کرده است. و آن صوت که از آسمان شنیدم، بار دیگر با من سخن گفت و گفت: برو و آن کتابچهٔ گشوده را که در دستِ آن فرشته‌ای است که بر دریا و بر زمین ایستاده است، برگیر.

و نزد آن فرشته رفتم و بدو گفتم: طومارِ کوچک را به من بده. او به من گفت: بگیرش و بخورش؛ که شکمت را تلخ خواهد ساخت، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. پس طومارِ کوچک را از دستِ فرشته گرفتم و آن را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود، و چون آن را خوردم، شکمم تلخ شد. و او به من گفت: تو باید باز بار دیگر در برابر قوم‌های بسیار و ملت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان نبوّت کنی. و به من نیی داده شد همانند عصا؛ و فرشته ایستاده گفت: برخیز و هیکلِ خدا و مذبح و آنان را که در آن پرستش می‌کنند اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونِ هیکل را واگذار و آن را مسنج، زیرا به غیریهودیان سپرده شده است؛ و آنان شهرِ مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۰:۵ تا ۱۱:۲.

و یربعام پسر نِباط، اَفرایمی از صرده، خادم سلیمان، که نامِ مادرش زروعه بود، زنی بیوه، همان او بر ضد پادشاه دست برافراشت. و این بود سببِ اینکه بر ضد پادشاه دست برافراشت: سلیمان مِلّو را بنا کرد و رخنه‌های شهرِ داوود، پدرش، را مرمّت نمود. و یربعام مردی نیرومند و دلیر بود؛ و چون سلیمان دید که آن جوان کوشاست، او را بر تمامی کارهای خانهٔ یوسف گماشت. و در همان زمان، چون یربعام از اورشلیم بیرون می‌رفت، نبی، اخیای شیلونی، او را در راه یافت؛ و اخیای شیلونی جامه‌ای نو بر تن داشت؛ و آن دو در صحرا تنها بودند. آنگاه اخیا جامهٔ نو را که بر تنش بود، گرفت و آن را به دوازده پاره درید؛ و به یربعام گفت: ده پاره را برای خود برگیر، زیرا خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: اینک، من پادشاهی را از دست سلیمان خواهم درید و ده سبط را به تو خواهم داد؛ (لیکن به‌خاطرِ بنده‌ام داوود و به‌خاطرِ اورشلیم، شهری که از میان همهٔ اسباطِ اسرائیل برگزیده‌ام، او یک سبط خواهد داشت.)

از آن‌رو که مرا ترک کرده‌اند و عشتاروت، الهۀ صیدونیان، و کموش، خدای موآبیان، و ملکوم، خدای بنی‌عمون را پرستیده‌اند، و در راه‌های من سلوک ننموده‌اند تا آنچه را در نظر من درست است به‌جا آورند و فرایض و احکام مرا نگاه دارند، چنان‌که داوود، پدر او، کرد. لیکن تمامی پادشاهی را از دست او نخواهم ستاند؛ بلکه او را به‌خاطر داوودِ بنده‌ام، که او را برگزیدم زیرا فرامین و فرایض مرا نگاه داشت، در تمامی ایام عمرش حاکم خواهم ساخت. اما پادشاهی را از دستِ پسرش خواهم گرفت و آن را به تو خواهم داد، یعنی ده سبط. و به پسرش یک سبط خواهم داد تا داوودِ بنده‌ام در اورشلیم، شهری که برای نهادن نام خویش برگزیده‌ام، همواره چراغی در حضور من داشته باشد. اول پادشاهان 11:26-36.

با این همه، خداوند از شدت خشم عظیم خود، که به سبب همه تحریکاتی که منسّی او را بدان تحریک کرده بود، بر ضد یهودا افروخته شده بود، بازنگشت. و خداوند گفت: یهودا را نیز از حضور خود دور خواهم کرد، چنان‌که اسرائیل را دور کردم، و این شهر، اورشلیم، را که آن را برگزیده‌ام، و آن خانه را که گفتم نام من در آن خواهد بود، طرد خواهم کرد. دوم پادشاهان ۲۳:۲۶، ۲۷.

آنگاه فرشتهٔ خداوند در پاسخ گفت: ای خداوند لشکرها، تا به کی بر اورشلیم و بر شهرهای یهودا رحمت نخواهی فرمود، که در این هفتاد سال بر ایشان غضبناک بوده‌ای؟ و خداوند فرشته‌ای را که با من سخن می‌گفت، به سخنانی نیکو و تسلّی‌بخش پاسخ داد. پس فرشته‌ای که با من گفتگو می‌کرد به من گفت: ندا درده و بگو: خداوند لشکرها چنین می‌فرماید؛ من برای اورشلیم و برای صهیون با غیرتی عظیم غیرت می‌ورزم. و با امّت‌های آسوده به شدّت خشمگینم؛ زیرا که من اندکی خشمگین بودم و ایشان مصیبت را تشدید کردند. ازاین‌رو خداوند چنین می‌فرماید: با رحمت‌ها به اورشلیم بازگشته‌ام؛ خانهٔ من در آن بنا خواهد شد، می‌فرماید خداوند لشکرها، و ریسمان اندازه‌گیری بر اورشلیم کشیده خواهد شد.

باز ندا ده و بگو: چنین می‌فرماید خداوند لشکرها: شهرهای من به سبب وفور نعمت بار دیگر گسترش خواهند یافت؛ و خداوند باز صهیون را تسلی خواهد داد و باز اورشلیم را برخواهد گزید. آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک چهار شاخ. به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت گفتم: این‌ها چیستند؟ او پاسخ داد: این‌ها شاخ‌هایی‌اند که یهودا و اسرائیل و اورشلیم را پراکنده ساخته‌اند. و خداوند چهار نجّار به من نشان داد. آنگاه گفتم: این‌ها برای چه آمده‌اند؟ او گفت: آن‌ها شاخ‌هایی‌اند که یهودا را چنان پراکنده ساختند که هیچ‌کس سر خود را برنیفراشت؛ امّا اینان آمده‌اند تا ایشان را به هراس اندازند، تا شاخ‌های امّت‌ها را بیفکنند، همان‌هایی که شاخ خود را بر زمین یهودا برافراشتند تا آن را پراکنده سازند.

باز بار دیگر چشم‌های خود را بلند کردم و نگریستم، و اینک مردی با ریسمانِ اندازه‌گیری در دست داشت. پس گفتم: به کجا می‌روی؟ او به من گفت: برای اندازه‌گیریِ اورشلیم، تا ببینم پهنای آن چیست و درازای آن چیست. و اینک، فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت بیرون رفت، و فرشته‌ای دیگر بیرون آمد تا به استقبالِ او برود، و به او گفت: بشتاب، با این جوان سخن بگو و بگو: اورشلیم به سببِ کثرتِ مردمان و چارپایانِ درونش، چون شهرهای بی‌دیوار مسکون خواهد شد؛ زیرا من، خداوند می‌فرماید، برای او دیواری از آتش به گرداگرد خواهم بود، و در میانش جلال خواهم بود. هان، هان، بیرون آیید و از سرزمینِ شمال بگریزید، خداوند می‌فرماید؛ زیرا من شما را چون چهار بادِ آسمان پراکنده ساخته‌ام، خداوند می‌فرماید. ای صهیون که با دخترِ بابل ساکن هستی، خویشتن را رهایی ده. زیرا چنین می‌فرماید خداوندِ لشکرها: پس از جلال، او مرا نزد آن قوم‌هایی که شما را غارت کردند فرستاده است؛ زیرا هر که به شما دست زند، به مردمکِ چشمِ او دست زده است.

زیرا، اینک، دست خویش را بر ایشان تکان خواهم داد و ایشان غنیمتِ بندگانِ خویش خواهند شد؛ و خواهید دانست که خداوند لشکرها مرا فرستاده است. بسرای و شادی کن، ای دختر صهیون، زیرا اینک می‌آیم و در میان تو ساکن خواهم شد، می‌گوید خداوند. و در آن روز قوم‌های بسیار به خداوند خواهند پیوست و قوم من خواهند شد؛ و در میان تو ساکن خواهم شد، و تو خواهی دانست که خداوند لشکرها مرا نزد تو فرستاده است. و خداوند یهودا را ـ که نصیب اوست ـ در زمین مقدس به میراث خواهد گرفت و بار دیگر اورشلیم را برخواهد گزید. خاموش باشید، ای تمامی بشر، در حضور خداوند، زیرا او از مسکنِ قدسِ خویش برخاسته است. زکریا ۱:۱۲-۲:۱۳.

اما خداوند در هیکل مقدس خود است: تمام زمین در حضور او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

بر آن بنیانی که خودِ مسیح نهاده بود، رسولان کلیسای خدا را بنا کردند. در کتاب‌مقدس، تمثیلِ برپا کردنِ هیکل، غالباً برای نشان دادنِ بنای کلیسا به کار می‌رود. زکریا به مسیح به‌عنوان «شاخه» اشاره می‌کند که باید هیکلِ خداوند را بنا کند. او از غیریهودیان به‌عنوان یاوران در این کار سخن می‌گوید: «آنان که از دورند، خواهند آمد و در هیکلِ خداوند بنا خواهند کرد»؛ و اشعیا اعلام می‌کند: «پسران بیگانگان، دیوارهای تو را خواهند ساخت.» زکریا ۶:۱۲، ۱۵؛ اشعیا ۶۰:۱۰.

درباره بنای این هیکل، پطرس می‌گوید: «نزد او، که سنگی زنده است و هرچند از سوی انسان‌ها مردود شد، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست، آمده‌اید؛ شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی بنا می‌شوید تا کاهنانی مقدس باشید و قربانی‌های روحانیِ مقبول نزد خدا را به‌وسیله عیسی مسیح تقدیم کنید.» اول پطرس ۲:۴، ۵.

در معدنِ سنگِ جهانِ یهودیان و غیریهودیان، رسولان سخت می‌کوشیدند و سنگ‌ها را بیرون می‌آوردند تا بر شالوده بگذارند. پولُس در نامه‌اش به ایماندارانِ افسس گفت: «پس اکنون شما دیگر بیگانگان و غریبان نیستید، بلکه هم‌وطنانِ مقدّسان و از اهلِ خانهٔ خدایید؛ و بر شالودهٔ رسولان و انبیا بنا شده‌اید، که خودِ عیسی مسیح حجرِ زاویهٔ اصلی است؛ که در او همهٔ بنا، که به‌نیکویی به‌هم پیوسته است، رشد می‌کند تا در خداوند به هیکلی مقدّس مبدّل گردد؛ و شما نیز در او با هم بنا می‌شوید برای مسکنی برای خدا به‌وسیلهٔ روح.» افسسیان ۲:۱۹-۲۲.

و به قرنتیان چنین نوشت: «بر حسب فیض خدا که به من عطا شده است، چون معمارِ دانایی، بنیاد را نهاده‌ام و دیگری بر آن بنا می‌کند. اما هر کس مواظب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که همان عیسی مسیح است. و اگر کسی بر این بنیاد طلا، نقره، سنگ‌های گران‌بها، چوب، علف، کاه بنا کند، کار هر کس آشکار خواهد شد؛ زیرا آن روز آن را آشکار خواهد ساخت، چون به‌وسیلهٔ آتش مکشوف می‌شود، و آتش کار هر کس را خواهد آزمود که از چه جنس است.» اول قرنتیان ۳: ۱۰–۱۳.

رسولان بر شالوده‌ای استوار بنا نهادند، یعنی همان صخرۀ ابدی. به این شالوده، سنگ‌هایی را که از جهان برکنده بودند، آوردند. کار بنّایان بی‌مانع نبود. مخالفت دشمنان مسیح کار ایشان را بسیار دشوار ساخت. می‌بایست در برابر تعصّب، پیش‌داوری و نفرتِ کسانی که بر شالوده‌ای باطل بنا می‌کردند، مقابله کنند. بسیاری از آنان که چون بنّایانِ کلیسا عمل می‌کردند، می‌توان ایشان را به سازندگانِ دیوار در روزگارِ نِحِمیا تشبیه کرد، که دربارهٔ ایشان نوشته شده است: «آنان که بر دیوار می‌ساختند، و باربران و بارگذاران، هر یک با یک دست به کار می‌پرداخت و با دست دیگر سلاحی در دست داشت.» نِحِمیا ۴:۱۷. اعمال رسولان، ۵۹۵‏–‏۵۹۷.