After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

پس از اینکه حزقیال فرایند یکی شدن دو ملت را توصیف می‌کند، سپس اعلام می‌کند که داوود پادشاه بر آن ملت حکومت خواهد کرد و اینکه او با آنان عهد خواهد بست و خیمهٔ او در میان ایشان خواهد بود.

Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

دیگر خود را با بت‌هایشان، یا با رجاساتشان، یا با هیچ‌یک از تعدیاتشان آلوده نخواهند ساخت؛ بلکه من ایشان را از همه مکان‌های سکونتشان که در آن‌ها گناه کرده‌اند نجات خواهم داد و ایشان را پاک خواهم ساخت؛ پس قوم من خواهند بود و من خدای ایشان خواهم بود. و داوود بنده‌ام بر ایشان پادشاه خواهد بود؛ و همه یک شبان خواهند داشت؛ در احکام من راه خواهند رفت، و فرایض مرا نگاه داشته، آن‌ها را به‌جا خواهند آورد. و در سرزمینی که به یعقوب بنده‌ام داده‌ام، جایی که پدران شما ساکن بوده‌اند، ساکن خواهند شد؛ ایشان و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان تا ابد در آن خواهند زیست؛ و داوود بنده‌ام تا ابد سرور ایشان خواهد بود. افزون بر این، با ایشان عهد صلحی خواهم بست؛ آن با ایشان عهدی جاودان خواهد بود؛ ایشان را برقرار خواهم ساخت و ایشان را افزون خواهم گردانید، و قدس خود را تا ابدالآباد در میان ایشان خواهم نهاد. خیمه‌گاه من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود. و امت‌ها خواهند دانست که من، خداوند، اسرائیل را تقدیس می‌کنم، هنگامی که قدس من تا ابدالآباد در میان ایشان باشد. حزقیال ۳۷:۲۳-۲۸.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

باب سی‌وهفتم کتاب حزقیال شرحی بسیار مفصل از مهر کردنِ صد و چهل و چهار هزار ارائه می‌دهد. دو چوب که قرار است هنگامی که الوهیت با انسانیت متحد می‌شود، به یک قوم واحد بدل شوند، و پادشاهی بر ایشان خواهد بود. آن قوم واحد همان کلیسای خدا در آخرالزمان است که همان صد و چهل و چهار هزارند. این دو چوب همان دو دورهٔ پراکندگیِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی اسرائیل‌اند. این دو چوب همان کسانی‌اند که پولس آنان را «بدن» می‌نامد، در حالی که مسیح را نیز «سرِ» آن بدن معرفی می‌کند. حزقیال «سرِ» پولس را «پادشاه داوود» و «بدن» را «یک قوم واحد» معرفی می‌کند.

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

در پیامی که در سال ۱۸۵۶ به جنبش ادونتیست عرضه شد، چنان‌که در مجموعهٔ ناتمام هیرام ادسون در همان سال دربارهٔ «هفت بار» نمایان است، ادسون نبوّتِ شصت‌وپنج سالِ باب هفتمِ اشعیا را به‌منزلهٔ نقطهٔ مرجعِ کتاب‌مقدسی برای نقاطِ آغازِ هر دو دورهٔ «هفت بار» ذکر می‌کند. این نبوّتِ زمانیِ شصت‌وپنج‌ساله در بافتی رازآمیز جای گرفته است، همانند فرازهایی در کتاب مکاشفه که می‌گوید: «آن‌که گوش دارد، بشنود.» اگر چشمانی بینا و گوش‌هایی شنوا دارید، در آن فراز چیزی بسیار شگفت‌انگیز نهفته است.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

زیرا سرِ سوریه دمشق است و سرِ دمشق رصین؛ و تا شصت و پنج سال دیگر افرایم چنان درهم شکسته خواهد شد که دیگر قومی نباشد. و سرِ افرایم سامره است و سرِ سامره پسرِ رملیا. اگر ایمان نیاورید، یقیناً برقرار نخواهید ماند. اشعیا ۷:۸، ۹.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

نبوّتِ شصت‌وپنج‌ساله در ۷۴۲ پیش از میلاد آغاز شد، و در خلال همان شصت‌وپنج سال، نوزده سال بعد، در ۷۲۳ پیش از میلاد، پادشاهیِ شمالیِ اسرائیل به دست آشور به اسارت برده شد، و چون آن سال‌ها در ۶۷۷ پیش از میلاد به پایان رسید، منسّی به دست بابل اسیر گردید. آن شصت‌وپنج سال همچنین در تحقّقِ پایانِ پراکندگی‌های آن دو قوم، که در روایتِ حزقیال بنا بود به یک چوب تبدیل شوند، نمایان شد. آن‌ها به‌ترتیب ۱۷۹۸، ۱۸۴۴ و ۱۸۶۳ را نشان می‌دادند. در آیاتی که پیامِ مردودشده در ۱۸۶۳ را مشخّص می‌کنند، مکاشفه‌ای نبویِ خاص وجود دارد که در آن نبوّت صورت‌بندی شده است.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

مکاشفه این است که «سرِ» یک ملت، پایتخت آن است و «سرِ» پایتخت، پادشاه است. برای این مکاشفه دو شاهد می‌آورد و سپس تمام نبوت و مکاشفه را با این معما به پایان می‌برد که: «اگر باور نکنید، بی‌گمان پابرجا نخواهید شد.» اگر باور نداشته باشید که پادشاه سر است و اینکه سر همان پایتخت است، آنگاه پابرجا نخواهید شد.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

قومی که در بیانِ حزقیال از پیوستنِ دو چوب‌دستِ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی پدید می‌آید، می‌بایست پادشاهی داشته باشد، که رأس است، یعنی پایتختِ آن قوم. تمامِ این فراز از حزقیال ناظر است به ویژگی‌های نبویِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن، که نمایانگرِ پیوندِ الوهیّت با بشریّت در دورانِ به‌صدا درآمدنِ هفتمین شیپورِ اسلامِ وایِ سوم است.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

روزهای نواخته شدن شیپور هفتم، در باب دهم مکاشفه، از زمانی آغاز شد که قرار بود «دیگر زمانی در کار نباشد»، که همان ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ بود، هنگامی که فرشتهٔ سوم رسید. در آن هنگام یوحنا تلخی آن تاریخ را چشید، و همان‌جا به او گفته شد که هیکل را اندازه بگیرد، اما از تاریخِ هزار و دویست و شصت سالِ پایمال شدنِ قدس و لشکر صرف‌نظر کند، زیرا آن دوره به غیریهودیان داده شده بود.

And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

و آن فرشته‌ای که دیدم بر دریا و بر زمین ایستاده است، دست خویش را به سوی آسمان برافراشت، و به آن که تا ابدالآباد زنده است، که آسمان و آنچه در آن است، و زمین و آنچه در آن است، و دریا و آنچه در آن است آفرید، سوگند یاد کرد که دیگر زمانی نخواهد بود؛ لیکن در ایامِ صوتِ فرشتهٔ هفتم، هنگامی که بانگ دادن را آغاز کند، سرِّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که آن را به بندگانِ خویش، انبیا، اعلام کرده است. و آن صوت که از آسمان شنیدم، بار دیگر با من سخن گفت و گفت: برو و آن کتابچهٔ گشوده را که در دستِ آن فرشته‌ای است که بر دریا و بر زمین ایستاده است، برگیر.

And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

و نزد آن فرشته رفتم و بدو گفتم: طومارِ کوچک را به من بده. او به من گفت: بگیرش و بخورش؛ که شکمت را تلخ خواهد ساخت، اما در دهانت چون عسل شیرین خواهد بود. پس طومارِ کوچک را از دستِ فرشته گرفتم و آن را خوردم؛ و در دهانم چون عسل شیرین بود، و چون آن را خوردم، شکمم تلخ شد. و او به من گفت: تو باید باز بار دیگر در برابر قوم‌های بسیار و ملت‌ها و زبان‌ها و پادشاهان نبوّت کنی. و به من نیی داده شد همانند عصا؛ و فرشته ایستاده گفت: برخیز و هیکلِ خدا و مذبح و آنان را که در آن پرستش می‌کنند اندازه بگیر. اما صحنِ بیرونِ هیکل را واگذار و آن را مسنج، زیرا به غیریهودیان سپرده شده است؛ و آنان شهرِ مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. مکاشفه ۱۰:۵ تا ۱۱:۲.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

معبدی که یوحنا قرار بود در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ اندازه‌گیری کند، همان معبدی بود که عابدان «در آن» بودند. صحن باید کنار گذاشته می‌شد. معبدی که مذبحی دارد و در آن عابدان نیز حضور دارند، همان بخش قدسِ قدس‌سرای آسمانی است. در صحن مذبحی بود، اما آن باید کنار گذاشته می‌شد؛ پس تنها مذبحِ دیگر در قدس‌سرای خدا، مذبحِ بخور است که در بخش قدس قرار دارد. در هنگام آمدن فرشتهٔ سوم در ۱۸۴۴، که نمونهٔ آمدن فرشتهٔ سوم در آغاز زمان مهر کردن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بود، معبد فقط از دو بخش تشکیل می‌شد.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

قدس نماد کلیسا بود؛ کلیسایی که پولس آن را بدن می‌داند، و قدس‌الاقداس نماد سرِ بدن بود. قدس نماد بشریت است و قدس‌الاقداس نماد الوهیت. مذبح، و دودی که از آن برمی‌خاست و به قدس‌الاقداس وارد می‌شد، نمایانگر نقطه‌ای است که در آن بشریت با الوهیت پیوند می‌خورد. بشر تنها به‌واسطهٔ ایمان می‌تواند به قدس‌الاقداس وارد شود، اما تجربهٔ مؤمنان در قدس قرار دارد.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

آنجا باید از کلامِ خدا تغذیه کنند، چنان‌که نان‌های بر میزِ نانِ حضور نمادِ آن‌اند. آنجا باید نورِ خود را در برابرِ مردم بتابانند و پدرِ آسمانیِ خویش را تمجید کنند، چنان‌که چراغدانِ هفت‌شاخه، که گفته شده نمایندۀ کلیساست، بدان دلالت می‌کند. آنجا باید با الوهیت پیوند یابند، آنگاه که دعاهایشان به همراهِ استحقاقاتِ مسیح به خودِ حضورِ الهی فراز می‌شود.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

از 1798 تا 1844، معمار معبد، معبدی از انسانیت را برپا کرد که قصد داشت آن را با معبد الوهیت خود درآمیزد، اما بشریت شورید. از سال 2001، او بار دیگر در حال برپا کردنِ معبدِ انسانیت است که به‌صورت «یک‌صد و چهل و چهار هزار» نمایانده می‌شود. به‌گفتهٔ حزقیال، «پادشاه داوود» بر آن ملت سلطنت خواهد کرد؛ ملتی که از دره‌ای از استخوان‌های خشک و مردهٔ لائودیکیان به سپاهی نیرومند دگرگون می‌شود و با فرارسیدن قانون نزدیک‌الوقوع یکشنبه، چون بیرقی برافراشته می‌گردد.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

پادشاهیِ جنوبیِ یهودا همان جایی بود که شهرِ پایتخت، اورشلیم، قرار داشت، و قوم، پادشاه و پایتخت نمایانگر «سر»اند. «هرآینه اگر ایمان بیاورید، استوار خواهید شد.» در نسبتِ میان پادشاهی‌های شمالی و جنوبی، یهودا «سر» بود، زیرا پایتخت در آن بود؛ همان شهری که خداوند برگزید تا نام خود را در آن بنهد. پادشاهیِ شمالی «پیکر» بود. به‌سببِ ارتدادِ سلیمان، خداوند دشمنانی بر ضدّ سلیمان برانگیخت. یکی از آن دشمنان یربعام بود که نخستین پادشاهِ پادشاهیِ شمالیِ منقسمِ اسرائیل شد.

And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

و یربعام پسر نِباط، اَفرایمی از صرده، خادم سلیمان، که نامِ مادرش زروعه بود، زنی بیوه، همان او بر ضد پادشاه دست برافراشت. و این بود سببِ اینکه بر ضد پادشاه دست برافراشت: سلیمان مِلّو را بنا کرد و رخنه‌های شهرِ داوود، پدرش، را مرمّت نمود. و یربعام مردی نیرومند و دلیر بود؛ و چون سلیمان دید که آن جوان کوشاست، او را بر تمامی کارهای خانهٔ یوسف گماشت. و در همان زمان، چون یربعام از اورشلیم بیرون می‌رفت، نبی، اخیای شیلونی، او را در راه یافت؛ و اخیای شیلونی جامه‌ای نو بر تن داشت؛ و آن دو در صحرا تنها بودند. آنگاه اخیا جامهٔ نو را که بر تنش بود، گرفت و آن را به دوازده پاره درید؛ و به یربعام گفت: ده پاره را برای خود برگیر، زیرا خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: اینک، من پادشاهی را از دست سلیمان خواهم درید و ده سبط را به تو خواهم داد؛ (لیکن به‌خاطرِ بنده‌ام داوود و به‌خاطرِ اورشلیم، شهری که از میان همهٔ اسباطِ اسرائیل برگزیده‌ام، او یک سبط خواهد داشت.)

Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

از آن‌رو که مرا ترک کرده‌اند و عشتاروت، الهۀ صیدونیان، و کموش، خدای موآبیان، و ملکوم، خدای بنی‌عمون را پرستیده‌اند، و در راه‌های من سلوک ننموده‌اند تا آنچه را در نظر من درست است به‌جا آورند و فرایض و احکام مرا نگاه دارند، چنان‌که داوود، پدر او، کرد. لیکن تمامی پادشاهی را از دست او نخواهم ستاند؛ بلکه او را به‌خاطر داوودِ بنده‌ام، که او را برگزیدم زیرا فرامین و فرایض مرا نگاه داشت، در تمامی ایام عمرش حاکم خواهم ساخت. اما پادشاهی را از دستِ پسرش خواهم گرفت و آن را به تو خواهم داد، یعنی ده سبط. و به پسرش یک سبط خواهم داد تا داوودِ بنده‌ام در اورشلیم، شهری که برای نهادن نام خویش برگزیده‌ام، همواره چراغی در حضور من داشته باشد. اول پادشاهان 11:26-36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

ملتی که با پیوستنِ دو چوب به دستِ حزقیال پدید آمد، مقرر بود «داوود» پادشاهش باشد، و داوود از اورشلیم، پایتختی که خدا برگزید تا نام خویش را در آن قرار دهد، حکم می‌راند. ده سبطِ شمالی نمادِ تن بودند، و اورشلیم نمادِ سر بود. به سبب گناهانِ منسّی، یهودا در سال ۶۷۷ پیش از میلاد به اسارت به بابل برده شد، و بدین‌سان پراکندگیِ «هفت زمان» علیهِ پادشاهیِ جنوبی آغاز گردید. در آن زمان خداوند اورشلیم را رد کرد.

Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

با این همه، خداوند از شدت خشم عظیم خود، که به سبب همه تحریکاتی که منسّی او را بدان تحریک کرده بود، بر ضد یهودا افروخته شده بود، بازنگشت. و خداوند گفت: یهودا را نیز از حضور خود دور خواهم کرد، چنان‌که اسرائیل را دور کردم، و این شهر، اورشلیم، را که آن را برگزیده‌ام، و آن خانه را که گفتم نام من در آن خواهد بود، طرد خواهم کرد. دوم پادشاهان ۲۳:۲۶، ۲۷.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

«خانه»ای در اورشلیم جایی بود که او برگزید نام خود را در آن قرار دهد، و شهر و آن خانه طرد شدند، اما وعده‌ای از سوی زکریا داده شد که خداوند بار دیگر اورشلیم را برگزیند.

Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

آنگاه فرشتهٔ خداوند در پاسخ گفت: ای خداوند لشکرها، تا به کی بر اورشلیم و بر شهرهای یهودا رحمت نخواهی فرمود، که در این هفتاد سال بر ایشان غضبناک بوده‌ای؟ و خداوند فرشته‌ای را که با من سخن می‌گفت، به سخنانی نیکو و تسلّی‌بخش پاسخ داد. پس فرشته‌ای که با من گفتگو می‌کرد به من گفت: ندا درده و بگو: خداوند لشکرها چنین می‌فرماید؛ من برای اورشلیم و برای صهیون با غیرتی عظیم غیرت می‌ورزم. و با امّت‌های آسوده به شدّت خشمگینم؛ زیرا که من اندکی خشمگین بودم و ایشان مصیبت را تشدید کردند. ازاین‌رو خداوند چنین می‌فرماید: با رحمت‌ها به اورشلیم بازگشته‌ام؛ خانهٔ من در آن بنا خواهد شد، می‌فرماید خداوند لشکرها، و ریسمان اندازه‌گیری بر اورشلیم کشیده خواهد شد.

Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

باز ندا ده و بگو: چنین می‌فرماید خداوند لشکرها: شهرهای من به سبب وفور نعمت بار دیگر گسترش خواهند یافت؛ و خداوند باز صهیون را تسلی خواهد داد و باز اورشلیم را برخواهد گزید. آنگاه چشمان خود را برافراشتم و نگریستم، و اینک چهار شاخ. به فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت گفتم: این‌ها چیستند؟ او پاسخ داد: این‌ها شاخ‌هایی‌اند که یهودا و اسرائیل و اورشلیم را پراکنده ساخته‌اند. و خداوند چهار نجّار به من نشان داد. آنگاه گفتم: این‌ها برای چه آمده‌اند؟ او گفت: آن‌ها شاخ‌هایی‌اند که یهودا را چنان پراکنده ساختند که هیچ‌کس سر خود را برنیفراشت؛ امّا اینان آمده‌اند تا ایشان را به هراس اندازند، تا شاخ‌های امّت‌ها را بیفکنند، همان‌هایی که شاخ خود را بر زمین یهودا برافراشتند تا آن را پراکنده سازند.

I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

باز بار دیگر چشم‌های خود را بلند کردم و نگریستم، و اینک مردی با ریسمانِ اندازه‌گیری در دست داشت. پس گفتم: به کجا می‌روی؟ او به من گفت: برای اندازه‌گیریِ اورشلیم، تا ببینم پهنای آن چیست و درازای آن چیست. و اینک، فرشته‌ای که با من سخن می‌گفت بیرون رفت، و فرشته‌ای دیگر بیرون آمد تا به استقبالِ او برود، و به او گفت: بشتاب، با این جوان سخن بگو و بگو: اورشلیم به سببِ کثرتِ مردمان و چارپایانِ درونش، چون شهرهای بی‌دیوار مسکون خواهد شد؛ زیرا من، خداوند می‌فرماید، برای او دیواری از آتش به گرداگرد خواهم بود، و در میانش جلال خواهم بود. هان، هان، بیرون آیید و از سرزمینِ شمال بگریزید، خداوند می‌فرماید؛ زیرا من شما را چون چهار بادِ آسمان پراکنده ساخته‌ام، خداوند می‌فرماید. ای صهیون که با دخترِ بابل ساکن هستی، خویشتن را رهایی ده. زیرا چنین می‌فرماید خداوندِ لشکرها: پس از جلال، او مرا نزد آن قوم‌هایی که شما را غارت کردند فرستاده است؛ زیرا هر که به شما دست زند، به مردمکِ چشمِ او دست زده است.

For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

زیرا، اینک، دست خویش را بر ایشان تکان خواهم داد و ایشان غنیمتِ بندگانِ خویش خواهند شد؛ و خواهید دانست که خداوند لشکرها مرا فرستاده است. بسرای و شادی کن، ای دختر صهیون، زیرا اینک می‌آیم و در میان تو ساکن خواهم شد، می‌گوید خداوند. و در آن روز قوم‌های بسیار به خداوند خواهند پیوست و قوم من خواهند شد؛ و در میان تو ساکن خواهم شد، و تو خواهی دانست که خداوند لشکرها مرا نزد تو فرستاده است. و خداوند یهودا را ـ که نصیب اوست ـ در زمین مقدس به میراث خواهد گرفت و بار دیگر اورشلیم را برخواهد گزید. خاموش باشید، ای تمامی بشر، در حضور خداوند، زیرا او از مسکنِ قدسِ خویش برخاسته است. زکریا ۱:۱۲-۲:۱۳.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

وعده‌های خداوند مبنی بر اینکه بار دیگر اورشلیم را برگزیند زمانی تحقق یافت که اسرائیلِ باستان پس از اسارت در بابل، اورشلیم را بازسازی کرد؛ اما پیامبران بیش از آنکه دربارهٔ روزگاری که خود در آن می‌زیستند سخن گفته باشند، دربارهٔ روزهای آخر سخن گفته‌اند. خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ «از هیکل مقدس خود» برخاست، هنگامی که او برخاست و از قدس به قدس‌الاقدس منتقل شد؛ و در آن هنگام «تمام بشر» می‌بایست در حضور خداوند «خاموش باشند»، زیرا روز کفارهٔ ضدنمونه فرا رسیده بود، مطابق با حبقوق ۲:۲۰.

But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

اما خداوند در هیکل مقدس خود است: تمام زمین در حضور او خاموش باشد. حبقوق ۲:۲۰.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

در آن زمان، در باب یازدهمِ مکاشفه، به یوحنا گفته شد که هیکل را اندازه بگیرد؛ که زکریا نیز بدان گواهی می‌دهد، آن‌گاه که «بار دیگر چشمان خود را برافراشت و نگریست، و اینک مردی را دید که ریسمانِ اندازه‌گیری در دست داشت». سپس زکریا گفت: «به کجا می‌روی؟» و یوحنا به زکریا گفت: «برای اندازه گرفتنِ اورشلیم، تا ببینم عرض آن چیست و طول آن چه مقدار است.» تاریخِ بازسازیِ اورشلیم پس از اسارتِ هفتادساله، و تاریخی که در ۱۷۹۸ آغاز شد اما با رسیدنِ فرشتهٔ سوم در ۱۸۴۴ به عصیان انجامید، هر دو، کاری را که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، شناسایی می‌کنند.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

پادشاهی جنوبی، شهر اورشلیم و پادشاه داود همگی «سر» هستند؛ جایی که سرشت خدا باید آشکار شود. پادشاهی شمالی نمایانگر «بدن» است، و هنگامی که خداوند اراده فرمود بار دیگر «بر اورشلیم ترحم کند» و «او را تسلی دهد» و باز او را «برگزیند»، او بدین وسیله مهر شدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار را نشان می‌دهد؛ امری که شامل به‌هم پیوستن استخوان‌های خشک و مردهٔ لائودکیه، و پس از آن احیای آن استخوان‌ها و تبدیل‌شدنشان به سپاهی عظیم است.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

آن کار در باب سی‌وهفتم کتاب حزقیال به‌وسیلهٔ پادشاهی‌های شمالی و جنوبی بازنمایی شده است، پادشاهی‌هایی که تمثیلی از کار تحقق وعدهٔ عهد برای نوشتن شریعت او بر دل‌ها و ذهن‌های صد و چهل و چهار هزار نفر را به نمایش می‌گذارند. از میان آن دو چوب، تنها یکی به‌عنوان سر شناخته می‌شود، و اگر ایمان داری، اگر چشمانت بیناست و گوش‌هایت شنواست، این امر چوب دیگر را به‌عنوان بدن مشخص می‌کند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

بر آن بنیانی که خودِ مسیح نهاده بود، رسولان کلیسای خدا را بنا کردند. در کتاب‌مقدس، تمثیلِ برپا کردنِ هیکل، غالباً برای نشان دادنِ بنای کلیسا به کار می‌رود. زکریا به مسیح به‌عنوان «شاخه» اشاره می‌کند که باید هیکلِ خداوند را بنا کند. او از غیریهودیان به‌عنوان یاوران در این کار سخن می‌گوید: «آنان که از دورند، خواهند آمد و در هیکلِ خداوند بنا خواهند کرد»؛ و اشعیا اعلام می‌کند: «پسران بیگانگان، دیوارهای تو را خواهند ساخت.» زکریا ۶:۱۲، ۱۵؛ اشعیا ۶۰:۱۰.

“Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

درباره بنای این هیکل، پطرس می‌گوید: «نزد او، که سنگی زنده است و هرچند از سوی انسان‌ها مردود شد، اما نزد خدا برگزیده و گران‌بهاست، آمده‌اید؛ شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی بنا می‌شوید تا کاهنانی مقدس باشید و قربانی‌های روحانیِ مقبول نزد خدا را به‌وسیله عیسی مسیح تقدیم کنید.» اول پطرس ۲:۴، ۵.

“In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

در معدنِ سنگِ جهانِ یهودیان و غیریهودیان، رسولان سخت می‌کوشیدند و سنگ‌ها را بیرون می‌آوردند تا بر شالوده بگذارند. پولُس در نامه‌اش به ایماندارانِ افسس گفت: «پس اکنون شما دیگر بیگانگان و غریبان نیستید، بلکه هم‌وطنانِ مقدّسان و از اهلِ خانهٔ خدایید؛ و بر شالودهٔ رسولان و انبیا بنا شده‌اید، که خودِ عیسی مسیح حجرِ زاویهٔ اصلی است؛ که در او همهٔ بنا، که به‌نیکویی به‌هم پیوسته است، رشد می‌کند تا در خداوند به هیکلی مقدّس مبدّل گردد؛ و شما نیز در او با هم بنا می‌شوید برای مسکنی برای خدا به‌وسیلهٔ روح.» افسسیان ۲:۱۹-۲۲.

“And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

و به قرنتیان چنین نوشت: «بر حسب فیض خدا که به من عطا شده است، چون معمارِ دانایی، بنیاد را نهاده‌ام و دیگری بر آن بنا می‌کند. اما هر کس مواظب باشد که چگونه بر آن بنا می‌کند. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بنیانی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که همان عیسی مسیح است. و اگر کسی بر این بنیاد طلا، نقره، سنگ‌های گران‌بها، چوب، علف، کاه بنا کند، کار هر کس آشکار خواهد شد؛ زیرا آن روز آن را آشکار خواهد ساخت، چون به‌وسیلهٔ آتش مکشوف می‌شود، و آتش کار هر کس را خواهد آزمود که از چه جنس است.» اول قرنتیان ۳: ۱۰–۱۳.

“The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

رسولان بر شالوده‌ای استوار بنا نهادند، یعنی همان صخرۀ ابدی. به این شالوده، سنگ‌هایی را که از جهان برکنده بودند، آوردند. کار بنّایان بی‌مانع نبود. مخالفت دشمنان مسیح کار ایشان را بسیار دشوار ساخت. می‌بایست در برابر تعصّب، پیش‌داوری و نفرتِ کسانی که بر شالوده‌ای باطل بنا می‌کردند، مقابله کنند. بسیاری از آنان که چون بنّایانِ کلیسا عمل می‌کردند، می‌توان ایشان را به سازندگانِ دیوار در روزگارِ نِحِمیا تشبیه کرد، که دربارهٔ ایشان نوشته شده است: «آنان که بر دیوار می‌ساختند، و باربران و بارگذاران، هر یک با یک دست به کار می‌پرداخت و با دست دیگر سلاحی در دست داشت.» نِحِمیا ۴:۱۷. اعمال رسولان، ۵۹۵‏–‏۵۹۷.