کتاب دانیال - شماره صد و پنجاه و یک

زیرا اگر بر حسبِ جسم زندگی کنید، خواهید مرد؛ اما اگر به‌وسیلهٔ روح اعمالِ بدن را بمیرانید، خواهید زیست. رومیان ۸:۱۳.

زیرا ما اعضای بدن او، از گوشت او و از استخوان‌های او هستیم. به همین سبب، مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به همسر خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این رازی عظیم است؛ اما من دربارهٔ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان 5:30-32

بسیاری دچار ناخشنودیِ بیهوده می‌شوند. ذهن خود را از عیسی برمی‌گردانند و آن را بیش از اندازه بر خود متمرکز می‌کنند. دشواری‌های کوچک را بزرگ می‌کنند و از دلسردی‌ها سخن می‌گویند. آنان مرتکب گناه بزرگِ ناله و شکایتِ بیهوده از تقدیرات خدا می‌شوند. برای هر آنچه داریم و هستیم، به خدا بدهکاریم. او به ما توانایی‌هایی بخشیده است که تا اندازه‌ای شبیه آن‌هایی است که خود او دارد؛ و باید با جدیت بکوشیم این توانایی‌ها را پرورش دهیم، نه برای خشنود کردن و برکشیدنِ خود، بلکه برای جلال دادنِ او.

نباید بگذاریم ذهنمان از وفاداری به خدا منحرف شود. به‌واسطهٔ مسیح می‌توانیم و باید شاد باشیم و عادات خویشتن‌داری را کسب کنیم. حتی افکار نیز باید تابع ارادهٔ خدا شوند، و احساسات زیر کنترل عقل و دین قرار گیرند. قوهٔ تخیل به ما داده نشده تا بی‌هیچ تلاشی برای مهار و انضباط، رها شود و هر طور بخواهد جولان دهد و راه خود برود. اگر افکار نادرست باشند، احساسات نیز نادرست خواهند بود؛ و افکار و احساسات در کنار هم شخصیت اخلاقی را می‌سازند. هنگامی که تصمیم می‌گیریم که به‌عنوان مسیحیان ملزم به مهار افکار و احساسات خود نیستیم، زیر نفوذ فرشتگان شریر قرار می‌گیریم و حضور و سلطهٔ آنان را دعوت می‌کنیم. اگر تسلیم تلقین‌های درونی خود شویم و بگذاریم افکارمان در مجرای بدگمانی، تردید و شکوه‌گویی روان شود، ناشاد خواهیم شد و زندگی‌مان به شکست خواهد انجامید. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۸۵.

بسیاری می‌پرسند: «چگونه خود را به خدا تسلیم کنم؟» تو می‌خواهی خود را به او بسپاری، اما از حیث نیروی اخلاقی ناتوانی، در بندِ تردید اسیری، و زیر سلطهٔ عاداتِ زندگیِ گناه‌آلودت قرار داری. وعده‌ها و تصمیم‌هایت چون ریسمان‌هایی از شن، سست و بی‌دوام‌اند. نمی‌توانی اندیشه‌ها، تکانه‌ها و دل‌بستگی‌هایت را مهار کنی. آگاهی از عهدهای شکسته و پیمان‌های پایمال‌شده‌ات اعتماد تو را به صداقت خودت تضعیف می‌کند و باعث می‌شود احساس کنی که خدا نمی‌تواند تو را بپذیرد؛ اما نباید نومید شوی. آنچه باید دریابی نیروی حقیقی اراده است. این نیروی حاکم در سرشت انسان است؛ نیروی تصمیم‌گیری یا انتخاب. همه‌چیز به عملکرد درست اراده بستگی دارد. قدرت انتخاب را خدا به انسان‌ها داده است؛ و به خودشان واگذار شده که آن را به کار گیرند. تو نمی‌توانی دلِ خود را دگرگون کنی، نمی‌توانی به‌تنهایی دل‌بستگی‌های آن را به خدا تقدیم کنی؛ اما می‌توانی خدمت او را برگزینی. می‌توانی اراده‌ات را به او بسپاری؛ آنگاه او در تو عمل خواهد کرد تا بخواهی و انجام دهی آنچه موافق خشنودی نیکوی اوست. بدین‌سان همهٔ سرشتت زیر فرمان روحِ مسیح درخواهد آمد؛ دل‌بستگی‌هایت بر او متمرکز خواهد شد و اندیشه‌هایت با او هماهنگ خواهد گشت.

میل به نیکی و قداست تا آنجا که پیش می‌رود درست و بجاست؛ اما اگر در همین‌جا متوقف شوید، هیچ سودی نخواهد داشت. بسیاری در حالی که امید و آرزوی مسیحی‌شدن دارند، هلاک خواهند شد. آن‌ها به جایی نمی‌رسند که ارادهٔ خود را به خدا تسلیم کنند. آن‌ها اکنون تصمیم نمی‌گیرند که مسیحی شوند.

با به‌کارگیری درست اراده، ممکن است دگرگونیِ کاملی در زندگی شما پدید آید. با تسلیم اراده‌تان به مسیح، خود را با قدرتی متحد می‌کنید که برتر از همهٔ ریاست‌ها و قدرت‌هاست. نیرویی از بالا خواهید داشت تا شما را استوار نگاه دارد، و بدین‌سان، از طریق تسلیمِ پیوسته به خدا، قادر خواهید شد زندگیِ نو، یعنی زندگیِ ایمان، را در پیش بگیرید. گام‌هایی به سوی مسیح، 47، 48.

هرگاه مسیح دژِ جان را به تصرف درمی‌آورد، عاملِ انسانی با او یکی می‌شود. و کسی که با مسیح یکی است، با حفظ این یگانگی، او را بر تختِ دل می‌نشاند و از فرمان‌هایش اطاعت می‌کند، از دام‌های آن شریر در امان است. در پیوند با مسیح، فیض‌های مسیح را برای خود گرد می‌آورد و نیرو و کارآمدی و اقتدار خویش را در به‌دست‌آوردنِ جان‌ها برای او به خداوند وقف می‌کند. در همکاری با نجات‌دهنده، به وسیله‌ای بدل می‌شود که خدا از طریق آن کار می‌کند. آنگاه، چون شیطان بیاید و بکوشد جان را به تصرف درآورد، درمی‌یابد که مسیح آن شخص را از مردِ نیرومندِ مسلح نیز نیرومندتر ساخته است. ریویو اند هرالد، ۱۲ دسامبر ۱۸۹۹.

اینک، رازی را بر شما آشکار می‌کنم؛ همه به خواب نخواهیم رفت، اما همه دگرگون خواهیم شد، در یک لحظه، در یک چشم برهم‌زدن، به هنگام شیپورِ آخر؛ زیرا شیپور به صدا درخواهد آمد و مردگان در حالتِ فسادناپذیر برانگیخته خواهند شد و ما دگرگون خواهیم شد. زیرا این فاسدشدنی باید فسادناپذیری را بپوشد و این فانی باید جاودانگی را بپوشد. پس آنگاه که این فاسدشدنی فسادناپذیری را بپوشد و این فانی جاودانگی را بپوشد، آن سخنی که نوشته شده است تحقق خواهد یافت: مرگ در پیروزی بلعیده شد. ای مرگ، نیشِ تو کجاست؟ ای گور، پیروزیِ تو کجاست؟ نیشِ مرگ گناه است؛ و نیروی گناه شریعت است. اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۶.

و هر روحی که اقرار نکند که عیسی مسیح در جسم آمده است، از خدا نیست؛ و این همان روحِ ضدّ مسیح است که شنیده‌اید خواهد آمد؛ و هم‌اکنون نیز در جهان است. ۱ یوحنا ۴:۳

زیرا فریبندگان بسیاری به جهان آمده‌اند که اعتراف نمی‌کنند که عیسی مسیح در جسم آمده است. چنین شخصی فریبنده و ضد مسیح است. دوم یوحنا ۱:۷.

زمان آن فرا رسیده بود که مسیح بر تخت پدرش صعود کند. چون یک فاتح الهی، در آستانۀ آن بود که با نشانه‌های پیروزی به بارگاه‌های آسمانی بازگردد. پیش از مرگش به پدر خود گفته بود: «کاری را که به من سپردی، به انجام رساندم.» یوحنا 17:4. پس از رستاخیزش، مدتی بر زمین درنگ کرد تا شاگردانش با او در پیکر رستاخیز‌یافته و جلال‌یافته‌اش مأنوس شوند. اکنون برای وداع آماده بود. او این حقیقت را تأیید کرده بود که نجات‌دهندۀ زنده است. شاگردانش دیگر لازم نبود او را با قبر مرتبط بدانند. می‌توانستند او را جلال‌یافته در برابر جهان آسمانی در نظر آورند. اشتیاق اعصار، 829.

داستان بیت‌لحم موضوعی پایان‌ناپذیر است. در آن «ژرفای ثروتِ هم حکمت و هم معرفتِ خدا» پنهان است. رومیان ۱۱:۳۳. از فداکاری نجات‌دهنده شگفت‌زده می‌شویم که تخت آسمان را با آخور و همنشینی فرشتگان پرستنده را با چارپایان طویله عوض کرد. در حضور او، غرور و خودبسندگی انسان نکوهیده می‌شود. با این همه، این تنها آغاز فروتنی شگفت‌انگیز او بود. این‌که پسر خدا طبیعت انسان را بپذیرد، حتی وقتی آدم در بی‌گناهیِ خود در عدن بود، فروتنی‌ای تقریباً نامتناهی می‌بود. اما عیسی انسانیت را زمانی پذیرفت که بشر بر اثر چهار هزار سال گناه تضعیف شده بود. او همانند هر فرزندِ آدم، پیامدهای کارکردِ قانون عظیم وراثت را پذیرفت. این‌که این پیامدها چه بودند، در تاریخ نیاکان زمینی او نشان داده شده است. او با چنین وراثتی آمد تا در غم‌ها و وسوسه‌های ما سهیم شود و نمونه‌ای از زندگی عاری از گناه را به ما بدهد. اشتیاق اعصار، ۴۸.

بسیاری به این نبرد میان مسیح و شیطان چنان می‌نگرند که گویی هیچ ارتباط ویژه‌ای با زندگی خودشان ندارد؛ و از این‌رو برایشان نیز چندان اهمیتی ندارد. اما در حریم هر دل انسانی، این کشمکش تکرار می‌شود. هیچ‌کس صف شر را برای خدمت به خدا ترک نمی‌کند مگر آن‌که با یورش‌های شیطان روبه‌رو شود. وسوسه‌هایی که مسیح در برابرشان ایستادگی کرد همان‌هایی‌اند که مقاومت در برابرشان برای ما بس دشوار است. این وسوسه‌ها به همان نسبت که شخصیت او از شخصیت ما برتر است، با شدتی به‌مراتب بیشتر بر او تحمیل شدند. با بار هولناک گناهان جهان بر دوش خود، مسیح در برابر آزمونِ اشتها، محبت به دنیا، و آن عشق به خودنمایی که به جسارت می‌انجامد ایستادگی کرد. این‌ها همان وسوسه‌هایی بودند که بر آدم و حوا چیره شدند و بر ما نیز به‌آسانی چیره می‌شوند.

شیطان به گناه آدم اشاره کرده بود تا ثابت کند که شریعت خدا ناعادلانه است و نمی‌توان از آن اطاعت کرد. در طبیعت انسانیِ ما، مسیح می‌بایست شکست آدم را جبران کند. اما هنگامی که آدم مورد هجوم وسوسه‌گر قرار گرفت، هیچ‌یک از آثار گناه بر او نبود. او در قوّتِ انسانیتِ کامل ایستاده بود و از تمامی توانِ ذهن و بدن برخوردار بود. او در میان شکوه‌های عدن به‌سر می‌برد و هر روز با موجودات آسمانی معاشرت داشت. اما وقتی عیسی برای مقابله با شیطان وارد بیابان شد، چنین نبود. زیرا در طی چهار هزار سال، نسل بشر از حیث قوت جسمانی، توان ذهنی و ارزش اخلاقی رو به کاهش نهاده بود؛ و مسیح ناتوانی‌های بشریتِ رو به انحطاط را بر خود گرفت. فقط بدین‌سان می‌توانست انسان را از ژرف‌ترین اعماق انحطاطش رهایی بخشد.

بسیاری ادعا می‌کنند که ناممکن بود مسیح در برابر وسوسه مغلوب شود. در آن صورت او نمی‌توانست در جایگاه آدم قرار گیرد؛ نمی‌توانست آن پیروزی را به دست آورد که آدم از به دست آوردنش بازماند. اگر ما از هر جهت نبردی سخت‌تر از آنچه مسیح داشت داشته باشیم، آنگاه او نمی‌توانست به یاری ما برسد. اما نجات‌دهندهٔ ما انسانیت را با همهٔ آسیب‌پذیری‌هایش پذیرفت. او سرشت انسان را پذیرفت، با امکان تسلیم شدن در برابر وسوسه. ما چیزی برای تحمل کردن نداریم که او تحمل نکرده باشد.

برای مسیح نیز، همچون برای آن زوج مقدس در باغِ عدن، اشتها زمینهٔ نخستین وسوسهٔ عظیم بود. همان‌جا که تباهی آغاز شد، کارِ رستگاریِ ما نیز باید آغاز گردد. چنان‌که آدم به سبب تسلیم شدن به اشتها سقوط کرد، همچنان مسیح باید با انکارِ اشتها فائق آید. «و چون چهل روز و چهل شب روزه گرفت، پس از آن گرسنه شد. و چون وسوسه‌گر نزد او آمد، گفت: اگر پسرِ خدا هستی، فرمان ده تا این سنگ‌ها نان گردند. اما او در پاسخ گفت: مکتوب است: انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلامی که از دهانِ خدا صادر می‌شود.»

از زمان آدم تا زمان مسیح، هوس‌رانی نیروی اشتهاها و امیال را فزونی داده بود، تا آنجا که تقریباً تسلطی نامحدود بر انسان یافته بودند. بدین‌سان انسان‌ها تباه و بیمار شده بودند و برایشان ممکن نبود که با اتکای به خود بر آن غلبه کنند. به‌خاطر انسان، مسیح با تحمل سخت‌ترین آزمون پیروز شد. برای خاطر ما او چنان خویشتن‌داری‌ای ورزید که از گرسنگی یا مرگ نیرومندتر بود. و در این نخستین پیروزی، مسائل دیگری نیز مطرح بود که در تمامی نبردهای ما با نیروهای تاریکی نقش دارند. اشتیاق اعصار، ۱۱۷.