The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

دو چوب به هم پیوسته می‌شوند تا یک معبد شوند. چهل‌وشش نماد معبد است، و همین چهل‌وشش سال است که اسارت پادشاهیِ شمالی را از اسارت پادشاهیِ جنوبی جدا می‌کند. وقتی پایمال شدنِ قدس و لشکر در زمان پایان در سال 1798 به انجام می‌رسد، همین چهل‌وشش سال است که آن دو چوب را به یک معبد پیوند می‌دهد. از 723 پیش از میلاد تا 677 پیش از میلاد، معبد ویران و پایمال شد. در 1798 آن پایمال کردن پایان یافت و تا 1844، معبدی برپا شده بود. آنجا قرار بود یک ملت شوند، با یک پادشاه، و تا ابد از گناه دست بکشند. این طرح بود، اما شورشِ 1863 این طرح را تا 2001 به تعویق انداخت.

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

پولس کلیسا را بدن و مسیح را سر می‌نامد و بدن را به‌منزلهٔ نمادِ جسد به کار می‌گیرد. برای پولس، جسد و بدن به‌جای یکدیگر به کار می‌روند.

For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

زیرا اگر بر حسبِ جسم زندگی کنید، خواهید مرد؛ اما اگر به‌وسیلهٔ روح اعمالِ بدن را بمیرانید، خواهید زیست. رومیان ۸:۱۳.

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

طرحِ معبدِ انسان بر پایهٔ طرحِ معبدِ خداست. پیکر، که همان کلیساست، در معبدِ فرد به‌منزلهٔ گوشت است. در معبدِ یک فرد، ذهن به‌منزلهٔ سر است و بدن به‌منزلهٔ گوشت.

For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

زیرا ما اعضای بدن او، از گوشت او و از استخوان‌های او هستیم. به همین سبب، مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به همسر خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این رازی عظیم است؛ اما من دربارهٔ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان 5:30-32

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

هیکلی که یوحنا می‌بایست اندازه بگیرد، هنگامی که نواخته‌شدنِ فرشتهٔ هفتم آغازِ کارِ به انجام رسانیدنِ سرّ خدا را علامت نهاد، هیکلِ خدا بود؛ اما هیکلِ انسان بر صورتِ هیکلِ خدا آفریده شد. اینها نمادهایی قابلِ جایگزینی‌اند. موسی به مدتِ چهل‌وشش روز بر کوه بود، آنگاه که نمونه‌ای بدو نشان داده شد تا در برپا داشتنِ خیمهٔ زمینی آن را به کار گیرد. آن نمونه از هیکلِ آسمانی برگرفته شده بود.

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

مسیح هیکل آسمانی بود که در جسم ظاهر شد و او نمایانگر الگوی هیکل انسانی است، زیرا انسان‌ها به صورت او آفریده شدند. از این رو، الگوی هیکل انسانی با چهل‌وشش کروموزوم نمایان می‌شود.

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

هیکل‌ها از نظر نبوی قابل تعویض‌اند. از این‌رو، هیکلی که به یوحنا گفته شد اندازه بگیرد، تنها دو بخش داشت و صحن نداشت. بخش نخست نمایانگر هیکل انسانی، کلیسا (عروس)، ملت، بدن که همان جسم است. بخش دوم نمایانگر هیکل الهی، داماد، پادشاه، سر، که همان ذهن است. وعدهٔ عهد جاودان که در روزهای آخر برای صد و چهل و چهار هزار به انجام می‌رسد، با دو چوبِ باب سی‌وهفتِ حزقیال به تصویر کشیده شده است. همچنین با هیکلِ یوحنا، که از دو بخش تشکیل شده است، به تصویر کشیده شده است. و نیز با تعاریف دقیق پولس از سرّ مسیح در مؤمن، امیدِ جلال، به تصویر کشیده شده است.

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

کارِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار، کارِ پیوندِ دائمیِ الوهیت با انسانیت است. آن کار در هنگامِ به صدا درآمدنِ هفتمین شیپور به انجام می‌رسد. آن پیوند در کتابِ مقدّس، به شیوه‌های گوناگون، سطر به سطر، بازنموده شده است. در زبانِ الهیات، این کار را «عادل‌شمردگی» و «تقدیس» می‌نامند. عادل‌شمردگی کارِ مسیح به‌عنوانِ جانشینِ ماست و تقدیس کارِ مسیح به‌عنوانِ الگوی ما. عادل‌شمردگی نمایانگرِ حقِّ ورودِ ما به آسمان است و تقدیس نمایانگرِ شایستگیِ ما برای آسمان. هر دوی این کارها به‌واسطهٔ حضورِ روح‌القدس به مؤمن افاضه می‌گردند. آن کار به‌صورتِ نگاشته شدنِ شریعتِ خدا بر دل‌ها و اذهانِ پذیرفته‌شدگان در عهدِ جاودان، بازنموده می‌شود.

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

«ذهن» نمادِ حجره‌ای در معبد است؛ جایی که سر در آن جای دارد. ذهن همان چیزی است که سرشتِ برتر خوانده می‌شود، در برابرِ تن که سرشتِ فروتر است. ذهن با اندیشه‌های ما نمود می‌یابد و تن با احساسات ما.

“Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

بسیاری دچار ناخشنودیِ بیهوده می‌شوند. ذهن خود را از عیسی برمی‌گردانند و آن را بیش از اندازه بر خود متمرکز می‌کنند. دشواری‌های کوچک را بزرگ می‌کنند و از دلسردی‌ها سخن می‌گویند. آنان مرتکب گناه بزرگِ ناله و شکایتِ بیهوده از تقدیرات خدا می‌شوند. برای هر آنچه داریم و هستیم، به خدا بدهکاریم. او به ما توانایی‌هایی بخشیده است که تا اندازه‌ای شبیه آن‌هایی است که خود او دارد؛ و باید با جدیت بکوشیم این توانایی‌ها را پرورش دهیم، نه برای خشنود کردن و برکشیدنِ خود، بلکه برای جلال دادنِ او.

“We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

نباید بگذاریم ذهنمان از وفاداری به خدا منحرف شود. به‌واسطهٔ مسیح می‌توانیم و باید شاد باشیم و عادات خویشتن‌داری را کسب کنیم. حتی افکار نیز باید تابع ارادهٔ خدا شوند، و احساسات زیر کنترل عقل و دین قرار گیرند. قوهٔ تخیل به ما داده نشده تا بی‌هیچ تلاشی برای مهار و انضباط، رها شود و هر طور بخواهد جولان دهد و راه خود برود. اگر افکار نادرست باشند، احساسات نیز نادرست خواهند بود؛ و افکار و احساسات در کنار هم شخصیت اخلاقی را می‌سازند. هنگامی که تصمیم می‌گیریم که به‌عنوان مسیحیان ملزم به مهار افکار و احساسات خود نیستیم، زیر نفوذ فرشتگان شریر قرار می‌گیریم و حضور و سلطهٔ آنان را دعوت می‌کنیم. اگر تسلیم تلقین‌های درونی خود شویم و بگذاریم افکارمان در مجرای بدگمانی، تردید و شکوه‌گویی روان شود، ناشاد خواهیم شد و زندگی‌مان به شکست خواهد انجامید. Review and Herald، ۲۱ آوریل ۱۸۸۵.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

اندیشه‌ها و عواطف، در ترکیب با یکدیگر، منشِ اخلاقی را شکل می‌دهند. منشِ ما از طبیعتی فروتر و طبیعتی برتر ترکیب یافته است؛ ذهن طبیعتِ برتر است، و اگر اندیشه‌های ذهن تقدیس شوند، عواطفِ ما نیز تقدیس خواهند شد. زیرا ذهن، از آن دو طبیعتی که انسانیتِ ما را پدید می‌آورند، طبیعتِ برترِ حاکم است. "قوا"یی که به‌عنوان بخشی از هستیِ ما مقرر شده‌اند، "تا حدّی" "مشابهِ آنهایی‌اند که" مسیح "داراست"، زیرا ما به صورتِ او آفریده شدیم، و ما "باید با جدّیت برای پرورش دادنِ" آن "قوا" بکوشیم.

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

قوایی که بخشی از سرشت والاتر یا ذهن انسان‌اند عبارت‌اند از داوری، حافظه، وجدان و به‌ویژه اراده.

“Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

بسیاری می‌پرسند: «چگونه خود را به خدا تسلیم کنم؟» تو می‌خواهی خود را به او بسپاری، اما از حیث نیروی اخلاقی ناتوانی، در بندِ تردید اسیری، و زیر سلطهٔ عاداتِ زندگیِ گناه‌آلودت قرار داری. وعده‌ها و تصمیم‌هایت چون ریسمان‌هایی از شن، سست و بی‌دوام‌اند. نمی‌توانی اندیشه‌ها، تکانه‌ها و دل‌بستگی‌هایت را مهار کنی. آگاهی از عهدهای شکسته و پیمان‌های پایمال‌شده‌ات اعتماد تو را به صداقت خودت تضعیف می‌کند و باعث می‌شود احساس کنی که خدا نمی‌تواند تو را بپذیرد؛ اما نباید نومید شوی. آنچه باید دریابی نیروی حقیقی اراده است. این نیروی حاکم در سرشت انسان است؛ نیروی تصمیم‌گیری یا انتخاب. همه‌چیز به عملکرد درست اراده بستگی دارد. قدرت انتخاب را خدا به انسان‌ها داده است؛ و به خودشان واگذار شده که آن را به کار گیرند. تو نمی‌توانی دلِ خود را دگرگون کنی، نمی‌توانی به‌تنهایی دل‌بستگی‌های آن را به خدا تقدیم کنی؛ اما می‌توانی خدمت او را برگزینی. می‌توانی اراده‌ات را به او بسپاری؛ آنگاه او در تو عمل خواهد کرد تا بخواهی و انجام دهی آنچه موافق خشنودی نیکوی اوست. بدین‌سان همهٔ سرشتت زیر فرمان روحِ مسیح درخواهد آمد؛ دل‌بستگی‌هایت بر او متمرکز خواهد شد و اندیشه‌هایت با او هماهنگ خواهد گشت.

“Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

میل به نیکی و قداست تا آنجا که پیش می‌رود درست و بجاست؛ اما اگر در همین‌جا متوقف شوید، هیچ سودی نخواهد داشت. بسیاری در حالی که امید و آرزوی مسیحی‌شدن دارند، هلاک خواهند شد. آن‌ها به جایی نمی‌رسند که ارادهٔ خود را به خدا تسلیم کنند. آن‌ها اکنون تصمیم نمی‌گیرند که مسیحی شوند.

“Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

با به‌کارگیری درست اراده، ممکن است دگرگونیِ کاملی در زندگی شما پدید آید. با تسلیم اراده‌تان به مسیح، خود را با قدرتی متحد می‌کنید که برتر از همهٔ ریاست‌ها و قدرت‌هاست. نیرویی از بالا خواهید داشت تا شما را استوار نگاه دارد، و بدین‌سان، از طریق تسلیمِ پیوسته به خدا، قادر خواهید شد زندگیِ نو، یعنی زندگیِ ایمان، را در پیش بگیرید. گام‌هایی به سوی مسیح، 47، 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

قوه اراده «قوه حاکمه» در سرشت انسان است، و حاکم در حجره‌ای از معبد انسانی جای دارد که با «آن قدرتی که فوقِ همه ریاست‌ها و قدرت‌هاست» متحد است. جایگاهی که در آن اتحاد الوهیت با انسانیت در معبد انسانی واقع می‌شود، دژِ جان است. هر انسان دژی دارد، و آن یا در تصرفِ مسیح است، یا در تصرفِ دشمنِ اعظمِ مسیح.

“When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

هرگاه مسیح دژِ جان را به تصرف درمی‌آورد، عاملِ انسانی با او یکی می‌شود. و کسی که با مسیح یکی است، با حفظ این یگانگی، او را بر تختِ دل می‌نشاند و از فرمان‌هایش اطاعت می‌کند، از دام‌های آن شریر در امان است. در پیوند با مسیح، فیض‌های مسیح را برای خود گرد می‌آورد و نیرو و کارآمدی و اقتدار خویش را در به‌دست‌آوردنِ جان‌ها برای او به خداوند وقف می‌کند. در همکاری با نجات‌دهنده، به وسیله‌ای بدل می‌شود که خدا از طریق آن کار می‌کند. آنگاه، چون شیطان بیاید و بکوشد جان را به تصرف درآورد، درمی‌یابد که مسیح آن شخص را از مردِ نیرومندِ مسلح نیز نیرومندتر ساخته است. ریویو اند هرالد، ۱۲ دسامبر ۱۸۹۹.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

دژِ جان، قلب و ذهنِ انسان است. وعدهٔ عهدِ نو سه وعدهٔ اصلی را برای مؤمن مشخص می‌سازد. یکی آن‌که به او وعده داده شده است سرزمینی برای زیستن داشته باشد؛ همان‌گونه که باغِ عدن برای آدم و حوّا بود، که خود نمادِ سرزمینِ موعود در عهدِ او با اسرائیلِ باستان بود، و آن نیز به‌نوبهٔ خود نمایانگرِ سرزمینِ پرجلالِ روحانی برای اسرائیلِ روحانی بود؛ و این هر سه، خط بر خط، بر وعدهٔ زمینِ نو شده برای آنان که چنان‌که او غلبه یافت، غلبه می‌یابند، شهادت می‌دهند.

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

وقتی آدم و حوا گناه کردند، به مدت «هفت زمان» از باغِ عدن بیرون رانده و «پراکنده» شدند؛ و پس از هفت هزار سال است که زمین نو می‌شود و باغِ عدن بازگردانده می‌شود. پراکنده شدنِ اسرائیلِ باستان به‌مدت «هفت زمان»، با پراکنده شدنِ آدم و حوا تمثیل شده بود. میثاق، زمینی برای سکونت وعده می‌دهد، و آن همان وعدهٔ بازگرداندنِ عدن بود. پایمال شدنِ قدس و لشکر نمایانگر تشدید تدریجیِ گناه در درونِ خانوادهٔ بشری است که با گناهِ آدم آغاز شد.

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

دو وعدهٔ دیگرِ عهد این است که مؤمنان بدنی نو و ذهنی نو—بلکه خود فکرِ مسیح—دریافت خواهند کرد. بدن، طبیعتِ جسمانی، یعنی طبیعتِ فروتر، است؛ و در نسبت با مسیح، بدنْ کلیساست. ذهن، طبیعتِ برتر است؛ همان چیزی که خواهر وایت آن را «دژِ جان» می‌نامد. پولُس به‌روشنی تعلیم می‌دهد که در همان لحظه‌ای که الزاماتِ انجیل را می‌پذیریم، یعنی هنگامی که عادل‌شمرده می‌شویم، فکرِ مسیح را دریافت می‌کنیم. همچنین تعلیم می‌دهد که تا بازگشتِ ثانیِ مسیح، بدنِ نو و جلال‌یافته را دریافت نخواهیم کرد.

Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

اینک، رازی را بر شما آشکار می‌کنم؛ همه به خواب نخواهیم رفت، اما همه دگرگون خواهیم شد، در یک لحظه، در یک چشم برهم‌زدن، به هنگام شیپورِ آخر؛ زیرا شیپور به صدا درخواهد آمد و مردگان در حالتِ فسادناپذیر برانگیخته خواهند شد و ما دگرگون خواهیم شد. زیرا این فاسدشدنی باید فسادناپذیری را بپوشد و این فانی باید جاودانگی را بپوشد. پس آنگاه که این فاسدشدنی فسادناپذیری را بپوشد و این فانی جاودانگی را بپوشد، آن سخنی که نوشته شده است تحقق خواهد یافت: مرگ در پیروزی بلعیده شد. ای مرگ، نیشِ تو کجاست؟ ای گور، پیروزیِ تو کجاست؟ نیشِ مرگ گناه است؛ و نیروی گناه شریعت است. اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۶.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

آموزه‌ای که، به گفتهٔ یوحنا، معتقدان به چنین تعالیمِ نادرستی را ضدّ مسیح می‌شمارد، استدلال می‌کند که مسیح هرگز بدنی را نپذیرفت که دستخوش آثار گناهی باشد که از گناهِ آدم به بعد، تأثیرگذاری بر خانوادهٔ بشر را آغاز کرده بود.

And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

و هر روحی که اقرار نکند که عیسی مسیح در جسم آمده است، از خدا نیست؛ و این همان روحِ ضدّ مسیح است که شنیده‌اید خواهد آمد؛ و هم‌اکنون نیز در جهان است. ۱ یوحنا ۴:۳

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

شراب بابل (ضدّ مسیح) که تعلیم «لقاح بی‌آلایش» را می‌دهد، ادعا می‌کند که مریم همچون آدم و حوا پیش از گناه، کامل گردانیده شد تا ولادت عیسی بر پایه لقاحی از جانب الوهیت (روح‌القدس) با انسانیتِ کامل (مریم) باشد. آموزه باطلِ «لقاح بی‌آلایش» به این نمی‌پردازد که عیسی چه زمانی در رحم مریم منعقد شد، بلکه به این می‌پردازد که نطفه خودِ مریم چگونه با کمالِ آدم و حوا بسته شد. اینکه گفته شود جسمی که مسیح هنگام آمدن برای رهانیدن انسان بر خود گرفت، جسمی بی‌گناه بود که آثار وراثت را در خود نداشت، تعلیمی ضدّ مسیح است.

For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

زیرا فریبندگان بسیاری به جهان آمده‌اند که اعتراف نمی‌کنند که عیسی مسیح در جسم آمده است. چنین شخصی فریبنده و ضد مسیح است. دوم یوحنا ۱:۷.

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

وقتی مسیح از مردگان برخاست، الهام صراحتاً خاطرنشان می‌کند که او در آن هنگام بدنی جلال‌یافته داشت. رستاخیز او نمایانگر رستاخیز پارسایان در ظهور ثانی بود، و همان‌جاست که ما وعدهٔ عهدیِ یک بدنِ نو را دریافت می‌کنیم.

“The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

زمان آن فرا رسیده بود که مسیح بر تخت پدرش صعود کند. چون یک فاتح الهی، در آستانۀ آن بود که با نشانه‌های پیروزی به بارگاه‌های آسمانی بازگردد. پیش از مرگش به پدر خود گفته بود: «کاری را که به من سپردی، به انجام رساندم.» یوحنا 17:4. پس از رستاخیزش، مدتی بر زمین درنگ کرد تا شاگردانش با او در پیکر رستاخیز‌یافته و جلال‌یافته‌اش مأنوس شوند. اکنون برای وداع آماده بود. او این حقیقت را تأیید کرده بود که نجات‌دهندۀ زنده است. شاگردانش دیگر لازم نبود او را با قبر مرتبط بدانند. می‌توانستند او را جلال‌یافته در برابر جهان آسمانی در نظر آورند. اشتیاق اعصار، 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

وعدهٔ عهد، دربارهٔ سرزمینی برای سکونت، در زمینِ نو‌شده تحقق می‌یابد؛ هنگامی که عدن بازگردانده می‌شود و «هفت زمان» (هفت هزار سال)ِ پراکندگیِ بشریتِ آدمِ نخستین به پایان می‌رسد. وعدهٔ عهدِ بدنی نو و جلال‌یافته در ظهورِ دوم، در یک چشم بر هم زدن، عطا می‌شود.

“The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

داستان بیت‌لحم موضوعی پایان‌ناپذیر است. در آن «ژرفای ثروتِ هم حکمت و هم معرفتِ خدا» پنهان است. رومیان ۱۱:۳۳. از فداکاری نجات‌دهنده شگفت‌زده می‌شویم که تخت آسمان را با آخور و همنشینی فرشتگان پرستنده را با چارپایان طویله عوض کرد. در حضور او، غرور و خودبسندگی انسان نکوهیده می‌شود. با این همه، این تنها آغاز فروتنی شگفت‌انگیز او بود. این‌که پسر خدا طبیعت انسان را بپذیرد، حتی وقتی آدم در بی‌گناهیِ خود در عدن بود، فروتنی‌ای تقریباً نامتناهی می‌بود. اما عیسی انسانیت را زمانی پذیرفت که بشر بر اثر چهار هزار سال گناه تضعیف شده بود. او همانند هر فرزندِ آدم، پیامدهای کارکردِ قانون عظیم وراثت را پذیرفت. این‌که این پیامدها چه بودند، در تاریخ نیاکان زمینی او نشان داده شده است. او با چنین وراثتی آمد تا در غم‌ها و وسوسه‌های ما سهیم شود و نمونه‌ای از زندگی عاری از گناه را به ما بدهد. اشتیاق اعصار، ۴۸.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

وقتی انسان الزامات انجیل را برآورده می‌کند، همان‌جا و همان‌دم فکری تازه می‌یابد، یعنی فکر مسیح را؛ اما بدن، یا آن‌گونه که پولس نیز آن را «جسد» می‌نامد، در ظهور دوم دگرگون می‌شود. سرشت فروتر، که از احساسات تشکیل شده است، در هنگام ایمان آوردن از میان نمی‌رود. آن احساسات که بخشی از منش اخلاقی‌اند، تا ظهور دوم باقی می‌مانند. این احساسات نمایانگر سامانهٔ عاطفی‌اند که با سامانهٔ هورمونی پیوند دارد. آنها نمایانگر حواس مرتبط با سامانهٔ عصبی هستند. همهٔ عناصری از سرشت فروتر انسان که در زمرهٔ احساسات به‌شمار می‌آیند، به دو دستهٔ بنیادی تقسیم می‌شوند. یک نوع از احساسات همان گرایش‌هایی است که از نیاکان خود به ارث برده‌ایم، و نوع دیگر احساسات گرایش‌های اکتسابی است که با انتخاب‌های خود آنها را پرورانده‌ایم.

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

برخی گرایش‌های موروثی صرفاً بخشی از سرشت انسانی‌اند، و برخی از انواع این گرایش‌های موروثی معطوف به انجام شر هستند. گونه‌های پروردهٔ احساسات آن چیزهایی هستند که با انتخاب‌های خود پدید می‌آوریم، و گرایش‌های موروثی به‌وسیلهٔ «قانون بزرگ وراثت» منتقل می‌شوند.

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

عیسی «طبیعتِ انسانی را در زمانی پذیرفت که نوعِ بشر به سببِ چهار هزار سال گناه تضعیف شده بود. همچون هر فرزندِ آدم، نتایجِ عملکردِ قانونِ عظیمِ وراثت را پذیرفت. اینکه این نتایج چه بودند، در تاریخِ نیاکانِ زمینیِ او آشکار است. او با چنان وراثتی آمد تا در اندوه‌ها و وسوسه‌های ما سهیم شود و الگویی از زندگیِ عاری از گناه به ما بدهد.» با نتایجِ چهار هزار سالِ عملکردِ قانونِ عظیمِ وراثت، عیسی همواره آن تمایلات را با اِعمالِ ارادهٔ خویش تحتِ انقیاد نگاه داشت، و هرگز حتی یک‌بار به پروراندنِ هیچ احساسِ گناه‌آلودی دست نزد.

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

اگر عیسی بدنی انسانی را، مانند بدن آدم و حوا پیش از آنکه گناه کنند، پذیرفته بود، بی‌آنکه پیامدهای تضعیف بشریت را که در طول بیش از چهار هزار سال انحطاط رخ داده بود بپذیرد، در آن صورت الگویی ارائه نمی‌کرد که نشان دهد هر فرزند خدا چگونه می‌تواند غلبه کند.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

بسیاری به این نبرد میان مسیح و شیطان چنان می‌نگرند که گویی هیچ ارتباط ویژه‌ای با زندگی خودشان ندارد؛ و از این‌رو برایشان نیز چندان اهمیتی ندارد. اما در حریم هر دل انسانی، این کشمکش تکرار می‌شود. هیچ‌کس صف شر را برای خدمت به خدا ترک نمی‌کند مگر آن‌که با یورش‌های شیطان روبه‌رو شود. وسوسه‌هایی که مسیح در برابرشان ایستادگی کرد همان‌هایی‌اند که مقاومت در برابرشان برای ما بس دشوار است. این وسوسه‌ها به همان نسبت که شخصیت او از شخصیت ما برتر است، با شدتی به‌مراتب بیشتر بر او تحمیل شدند. با بار هولناک گناهان جهان بر دوش خود، مسیح در برابر آزمونِ اشتها، محبت به دنیا، و آن عشق به خودنمایی که به جسارت می‌انجامد ایستادگی کرد. این‌ها همان وسوسه‌هایی بودند که بر آدم و حوا چیره شدند و بر ما نیز به‌آسانی چیره می‌شوند.

“Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

شیطان به گناه آدم اشاره کرده بود تا ثابت کند که شریعت خدا ناعادلانه است و نمی‌توان از آن اطاعت کرد. در طبیعت انسانیِ ما، مسیح می‌بایست شکست آدم را جبران کند. اما هنگامی که آدم مورد هجوم وسوسه‌گر قرار گرفت، هیچ‌یک از آثار گناه بر او نبود. او در قوّتِ انسانیتِ کامل ایستاده بود و از تمامی توانِ ذهن و بدن برخوردار بود. او در میان شکوه‌های عدن به‌سر می‌برد و هر روز با موجودات آسمانی معاشرت داشت. اما وقتی عیسی برای مقابله با شیطان وارد بیابان شد، چنین نبود. زیرا در طی چهار هزار سال، نسل بشر از حیث قوت جسمانی، توان ذهنی و ارزش اخلاقی رو به کاهش نهاده بود؛ و مسیح ناتوانی‌های بشریتِ رو به انحطاط را بر خود گرفت. فقط بدین‌سان می‌توانست انسان را از ژرف‌ترین اعماق انحطاطش رهایی بخشد.

“Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

بسیاری ادعا می‌کنند که ناممکن بود مسیح در برابر وسوسه مغلوب شود. در آن صورت او نمی‌توانست در جایگاه آدم قرار گیرد؛ نمی‌توانست آن پیروزی را به دست آورد که آدم از به دست آوردنش بازماند. اگر ما از هر جهت نبردی سخت‌تر از آنچه مسیح داشت داشته باشیم، آنگاه او نمی‌توانست به یاری ما برسد. اما نجات‌دهندهٔ ما انسانیت را با همهٔ آسیب‌پذیری‌هایش پذیرفت. او سرشت انسان را پذیرفت، با امکان تسلیم شدن در برابر وسوسه. ما چیزی برای تحمل کردن نداریم که او تحمل نکرده باشد.

“With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

برای مسیح نیز، همچون برای آن زوج مقدس در باغِ عدن، اشتها زمینهٔ نخستین وسوسهٔ عظیم بود. همان‌جا که تباهی آغاز شد، کارِ رستگاریِ ما نیز باید آغاز گردد. چنان‌که آدم به سبب تسلیم شدن به اشتها سقوط کرد، همچنان مسیح باید با انکارِ اشتها فائق آید. «و چون چهل روز و چهل شب روزه گرفت، پس از آن گرسنه شد. و چون وسوسه‌گر نزد او آمد، گفت: اگر پسرِ خدا هستی، فرمان ده تا این سنگ‌ها نان گردند. اما او در پاسخ گفت: مکتوب است: انسان تنها به نان زنده نیست، بلکه به هر کلامی که از دهانِ خدا صادر می‌شود.»

“From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

از زمان آدم تا زمان مسیح، هوس‌رانی نیروی اشتهاها و امیال را فزونی داده بود، تا آنجا که تقریباً تسلطی نامحدود بر انسان یافته بودند. بدین‌سان انسان‌ها تباه و بیمار شده بودند و برایشان ممکن نبود که با اتکای به خود بر آن غلبه کنند. به‌خاطر انسان، مسیح با تحمل سخت‌ترین آزمون پیروز شد. برای خاطر ما او چنان خویشتن‌داری‌ای ورزید که از گرسنگی یا مرگ نیرومندتر بود. و در این نخستین پیروزی، مسائل دیگری نیز مطرح بود که در تمامی نبردهای ما با نیروهای تاریکی نقش دارند. اشتیاق اعصار، ۱۱۷.