کتاب دانیال - شماره صد و هفتاد

تمام دل باید به خدا سپرده شود، وگرنه حقیقتِ خدا اثرِ تقدیس‌کننده‌ای بر زندگی و منش نخواهد داشت. اما واقعیتِ اندوه‌باری است که بسیاری از کسانی که به نامِ مسیح اعتراف می‌کنند، هرگز با سادگی دلِ خود را به او نسپرده‌اند. آنان هرگز انکسارِ ناشی از تسلیمِ کامل در برابر دعاوی مسیحیت را تجربه نکرده‌اند، و پیامدش این است که قدرتِ دگرگون‌سازِ حقیقت در زندگی‌شان نیست؛ اثرِ ژرف و نرم‌کنندهٔ محبتِ مسیح در زندگی و منشِ ایشان آشکار نمی‌شود. اما چه کارِ عظیمی در خوراک دادن به گلهٔ خدا می‌شد انجام داد اگر زیرشبانان با مسیح مصلوب شده بودند و برای خدا زندگی می‌کردند تا با شبانِ اعظمِ گله همکاری کنند! مسیح انسان‌ها را فرامی‌خوانَد تا همان‌گونه که او کار کرد، کار کنند. نیازی هست به شهادتی ژرف‌تر، نیرومندتر و وادارنده‌تر دربارهٔ قدرتِ حقیقت، چنان‌که در دینداریِ عملیِ کسانی دیده می‌شود که ادعای ایمان به آن را دارند. محبتِ نجات‌دهنده در جان، به تغییری قاطع در شیوه‌ای که خادمان برای جان‌های در حال هلاکت خدمت می‌کنند، خواهد انجامید. چون حقیقت دژِ جان را در اختیار می‌گیرد، مسیح بر تختِ دل می‌نشیند، و آنگاه عاملِ انسانی می‌تواند بگوید: «با مسیح مصلوب شده‌ام؛ با این حال زنده‌ام، اما نه من، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند؛ و زندگی‌ای را که اکنون در جسم می‌گذرانم، با ایمان به پسرِ خدا می‌گذرانم، او که مرا محبت کرد و خود را برای من داد.» بررسی و منادی، ۹ اکتبر ۱۸۹۴.

کلام خدا باید خوراک روحانی ما باشد. «من نان حیات هستم»، مسیح گفت؛ «کسی که نزد من آید هرگز گرسنه نخواهد شد؛ و کسی که به من ایمان آورد هرگز تشنه نخواهد شد.» جهان به‌سبب فقدان حقیقت ناب و بی‌آلایش در حال هلاکت است. مسیح حقیقت است. سخنان او حقیقت‌اند و معنایی عمیق‌تر از آنچه در سطح نمایان است دارند، و ارزشی فراتر از ظاهر بی‌ادعای‌شان. ذهن‌هایی که به‌واسطه روح‌القدس زنده شده‌اند، ارزش این سخنان را درمی‌یابند. وقتی چشمان ما با مرهم مقدسِ چشم مسح شوند، قادر خواهیم بود گوهرهای گران‌بهای حقیقت را تشخیص دهیم، هرچند ممکن است زیر سطح مدفون باشند.

حقیقت ظریف، پیراسته و متعالی است. وقتی شخصیت را شکل می‌دهد، روح زیر تأثیر الهیِ آن رشد می‌کند. هر روز باید حقیقت را در دل پذیرفت. پس چنین است که کلام مسیح را می‌خوریم؛ همان کلامی که او آن را روح و حیات می‌خوانَد. پذیرش حقیقت، هر پذیرنده‌ای را فرزند خدا، وارث آسمان می‌سازد. حقیقتی که در دل گرامی داشته می‌شود، لفظی سرد و مرده نیست، بلکه نیرویی زنده است.

حقیقت مقدس و الهی است. در پدید آمدنِ شخصیتی به شباهتِ مسیح، از هر چیز دیگری قوی‌تر و نیرومندتر است. در آن پُریِ شادمانی است. وقتی در دل گرامی داشته شود، محبتِ مسیح بر محبتِ هر انسانی ترجیح داده می‌شود. این است مسیحیت. این است محبتِ خدا در جان. بدین‌سان، حقیقتِ ناب و بی‌آلایش بر دژِ وجود مستقر می‌شود. این کلمات تحقق می‌یابند: «و دل تازه‌ای نیز به شما خواهم داد، و روحی تازه در درونِ شما خواهم نهاد.» در زندگیِ کسی که زیرِ تأثیرِ حیات‌بخشِ حقیقت زندگی و کار می‌کند، والایی‌ای هست. ریویو اند هرالد، ۱۴ فوریهٔ ۱۸۹۹.

و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخست، چون بر کنار رود عظیم، یعنی حدّقل، بودم، چشمانم را برافراشتم و نگریستم، و اینک، مردی را دیدم که جامهٔ کتان در بر داشت و کمرش با طلای نابِ اوفاز بسته بود. بدنش نیز چون زبرجد بود، و چهره‌اش چون برق، و چشمانش مانند چراغ‌های آتش، و بازوان و پاهایش از نظر رنگ چون مسِ صیقل‌خورده؛ و آوای سخنانش چون صدای جمعیتی انبوه. و من، دانیال، تنها رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند، امّا لرزه‌ای عظیم بر آنان افتاد، چنان‌که برای پنهان شدن گریختند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم و هیچ نیرویی در من باقی نماند، زیرا زیبایی‌ام در من به تباهی مبدّل شد و هیچ قوتی در من نماند. با این همه صدای سخنانش را شنیدم، و چون صدای سخنانش را شنیدم، بر صورتم به خوابِ عمیق فرو رفتم و رویم به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد و مرا بر زانوها و بر کفِ دستانم قرار داد. و به من گفت: ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب و راست بایست، زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، با لرز ایستادم. آنگاه گفت: مترس، ای دانیال، زیرا از همان روز نخست که دل خود را بر فهم نهادی و در حضور خدای خود فروتن شدی، سخنانت شنیده شد و من به سبب سخنانت آمده‌ام. امّا رئیسِ مملکتِ فارس بیست‌ویک روز با من مقاومت کرد؛ ولی اینک میکائیل، یکی از سرورانِ عالی‌رتبه، برای یاری‌ام آمد، و من در آنجا نزد پادشاهانِ فارس ماندم. اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم که در روزهای آخر چه بر قوم تو خواهد رفت، زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۴-۱۴

این سخنان را گفت؛ و پس از آن به ایشان گفت: «دوستِ ما لعازر خوابیده است؛ اما من می‌روم تا او را از خواب بیدار کنم.» آنگاه شاگردانش گفتند: «ای خداوند، اگر خوابیده است، خوب خواهد شد.» اما عیسی دربارهٔ مرگ او سخن می‌گفت، ولی ایشان پنداشتند که از آسودن در خواب سخن می‌گوید. آنگاه عیسی آشکارا به ایشان گفت: «لعازر مرده است.» یوحنا ۱۱:‏۱۱-۱۴

و چون چنین سخنانی به من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و بی‌زبان شدم. و اینک، یکی شبیه به هیئت بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش رویم ایستاده بود گفتم: ای سرور من، به سبب این رؤیا رنج‌ها بر من چیره شده و هیچ قوتی برایم نمانده است. زیرا چگونه می‌تواند بندهٔ این سرورم با این سرورم سخن بگوید؟ زیرا در من بی‌درنگ هیچ قوتی نماند و نفسی نیز در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:۱۵-۱۷.

آنگاه بار دیگر، کسی به هیئتِ مردی آمد و مرا لمس کرد و به من قوّت بخشید، و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلام بر تو باد؛ قوی باش، بلی، قوی باش. و چون با من سخن گفت، نیرومند شدم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا نیرومند ساخته‌ای. دانیال ۱۰:۱۸، ۱۹.

سپس او به من گفت: ای پسر انسان، برای باد نبوّت کن؛ نبوّت کن و به باد بگو: چنین می‌گوید خداوند یهوه: ای روح، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند. پس چنان‌که مرا فرمان داد نبوّت کردم، و روح در آنان داخل شد و زنده شدند و بر پاهای خود ایستادند، لشکری بسیار عظیم. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل است: اینک می‌گویند: استخوان‌های ما خشکیده است و امید ما از دست رفته است؛ ما به‌کلی منقطع شده‌ایم. حزقیال ۳۷:‏۹-‏۱۱.

پس نبوت کن و به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک، ای قوم من، قبرهای شما را خواهم گشود و شما را از قبرهای‌تان برخواهم آورد و شما را به سرزمین اسرائیل خواهم برد. و خواهید دانست که من خداوند هستم، هنگامی که قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهای‌تان برآورم، و روح خود را در شما خواهم نهاد و خواهید زیست، و شما را در سرزمین خودتان قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، خداوند، آن را گفته و به انجام رسانیده‌ام، می‌گوید خداوند. حزقیال ۳۷:۱۲-۱۴.

و پس از سه روز و نیم، روح حیات از جانب خدا در ایشان وارد شد و ایشان بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر کسانی که ایشان را دیدند فرو افتاد. مکاشفه ۱۱:۱۱.

اما میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس بر سر جسد موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ کند. یهودا ۱:۹

زیرا خودِ خداوند با فریاد، با صدای رئیسِ فرشتگان و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد؛ و مردگانِ در مسیح نخست برخواهند خاست. اول تسالونیکیان ۴:۱۶.

اصول کتاب‌مقدس باید راهنمای زندگی روزانه باشند. صلیب مسیح باید موضوع محوری باشد و درس‌هایی را آشکار کند که باید بیاموزیم و به کار ببندیم. مسیح باید در همهٔ مطالعات و درس‌ها مطرح باشد تا شاگردان از شناخت خدا سیراب شوند و در منش خود نمایندهٔ او باشند. کمال او باید موضوع مطالعهٔ ما در زمان و نیز در ابدیت باشد. کلام خدا، که مسیح در عهد عتیق و عهد جدید بیان کرده است، نان آسمانی است؛ اما بسیاری از آنچه علم نامیده می‌شود همچون خوراک‌هایی از اختراع بشر است، غذای تقلبی؛ آن منّ حقیقی نیست.

در کلامِ خدا حکمتی بی‌چون‌وچرا و پایان‌ناپذیر یافت می‌شود؛ حکمتی که منشأ آن نه در ذهنِ متناهی، بلکه در ذهنِ نامتناهی است. اما بخش زیادی از آنچه خدا در کلامِ خود آشکار کرده، برای آدمیان تیره و مبهم است، زیرا گوهرهای حقیقت زیر خاشاکِ خرد و سنتِ بشری مدفون شده‌اند. برای بسیاری، گنجینه‌های کلام همچنان پنهان می‌مانند، چون در پیِ آن‌ها با پشتکارِ صادقانه جست‌وجو نکرده‌اند تا اصولِ زرّینِ آن را دریابند. باید در کلام کاوش کرد تا کسانی که آن را می‌پذیرند پاک شوند و آماده گردند که عضوِ خاندانِ سلطنتی شوند؛ فرزندانِ پادشاهِ آسمانی.

مطالعهٔ کلام خدا باید جایگزین مطالعهٔ آن کتاب‌هایی شود که ذهن‌ها را به بیراههٔ عرفان کشانده و از حقیقت دور کرده‌اند. اصول زندهٔ آن، اگر در تار و پود زندگی‌مان تنیده شوند، در آزمایش‌ها و وسوسه‌ها نگهبان ما خواهند بود؛ تعلیم الهیِ آن یگانه راه موفقیت است. چون آزمون بر هر جان فرود می‌آید، ارتدادها رخ خواهد داد. برخی خائن، خودسر، متکبّر و خودبسنده از کار درخواهند آمد و از حقیقت روی برمی‌گردانند و کشتیِ ایمان‌شان را به صخره می‌کوبند. چرا؟ زیرا مطابق «هر کلامی که از دهان خدا بیرون می‌آید» زندگی نکردند. ژرف نکاویدند و بنیاد خود را استوار نساختند.

«هرگاه کلام خداوند از طریق پیام‌آوران برگزیده‌اش به آنان رسانده شود، زیر لب شکایت می‌کنند و می‌پندارند که راه بسیار تنگ شده است. در فصل ششم یوحنا می‌خوانیم که از کسانی سخن رفته که گمان می‌رفت شاگردان مسیح باشند، اما آنان چون حقیقتِ آشکار بر ایشان عرضه شد، ناخشنود شدند و دیگر با او همراهی نکردند. به همین‌سان این شاگردان سطحی نیز از مسیح روی برخواهند تافت.» شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۳۲.