The key to identifying Russia as the power that initiated the Ukrainian war in 2014 is the “fortress,” which is the head, or the capital of the kingdom. The human temple consists of the head and the body. The head is the higher nature, and the body is the lower nature. The “seven times” that ended in 1844, was then to be joined with Jerusalem, which was the head of Judah. In the temple in Jerusalem the throne of the king, who is the head of Jerusalem, which was the head of Judah was located. The combination of Divinity with humanity, representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is represented as receiving the “mind of Christ.” The mind is the higher nature, and it is therefore the “head.”

کلیدِ شناسایی روسیه به‌عنوان قدرتی که جنگ اوکراین را در سال ۲۰۱۴ آغاز کرد، «دژ» است، که سر، یا پایتختِ مملکت می‌باشد. هیکلِ انسانی از سر و بدن تشکیل می‌شود. سر، طبیعتِ برتر است، و بدن، طبیعتِ فروتر. «هفت زمان» که در ۱۸۴۴ پایان یافت، سپس می‌بایست با اورشلیم، که سرِ یهودا بود، پیوند یابد. در هیکلِ واقع در اورشلیم، تختِ پادشاه، که سرِ اورشلیم است، و اورشلیم سرِ یهودا بود، قرار داشت. اتحادِ الوهیت با انسانیت، که نمایانگرِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار است، به‌صورتِ دریافتِ «ذهنِ مسیح» به تصویر کشیده شده است. ذهن، طبیعتِ برتر است، و از این‌رو «سر» می‌باشد.

When those represented by Daniel see the feminine causative vision that causes them to change into the image of Christ, they have received the mind of Christ, who is the second Adam, and is spiritual. At that point their literal carnal mind, which they inherited from the first Adam after he fell and reversed the order of his creation, is crucified. The carnal mind that wars against the law of God, which they received through no choice of their own at their birth, is replaced with the mind of Christ, which they receive by their own choice, that is perfectly obedient to the law of God. Their new mind, and Christ’s mind, are then one mind, and both reside together upon the throne in heavenly places. There is a place within the temple where God’s throne is located, and human beings, who were created in God’s image, have a specific place within the temple, that is designed for the presence of God.

کسانی که دانیال نمایندهٔ آنان است، هنگامی که رؤیای مؤنثِ سبب‌سازی را ببینند که آنان را وامی‌دارد به صورتِ مسیح دگرگون شوند، فکرِ مسیح را دریافت کرده‌اند؛ همان که آدمِ ثانی است و روحانی است. در آن هنگام، ذهنِ نفسانیِ واقعیِ ایشان، که آن را از آدمِ نخستین، پس از آن‌که سقوط کرد و ترتیبِ آفرینشِ خود را وارونه ساخت، به ارث برده‌اند، مصلوب می‌شود. ذهنِ نفسانی‌ای که با شریعتِ خدا می‌جنگد ــ و آنان آن را در هنگام تولد بی‌آن‌که اختیاری داشته باشند دریافت کردند ــ با فکرِ مسیح جایگزین می‌شود؛ فکری که به اختیارِ خود می‌پذیرند و کاملاً مطیعِ شریعتِ خداست. آنگاه ذهنِ نوِ ایشان و فکرِ مسیح یک فکر می‌شوند و هر دو با هم بر تخت در جاهای آسمانی ساکن می‌گردند. درونِ هیکل مکانی هست که تختِ خدا در آن قرار دارد، و انسان‌ها که به صورتِ خدا آفریده شده‌اند، در هیکل جای مشخصی دارند که برای حضورِ خدا مهیا شده است.

That place is not in their lower nature, represented by the northern kingdom. It is in the place represented by the southern kingdom, which is where God chose to place His name, which is His character. The place is in Jerusalem, but as the capital of Judah, Jerusalem is the head, but the head of the capital is the king. And Jerusalem was chosen to be the capital, but so too was it chosen as the place where God would place His temple. Then in His temple He placed His throne. The southern kingdom represents the higher nature of man, but it also has a special throne room for the king. Sister White calls that place the “citadel” of the soul. A citadel, by definition, is a fortress.

آن مکان در سرشتِ فروترِ آنان، که پادشاهیِ شمال نمایندهٔ آن است، نیست. آن در جایگاهی است که پادشاهیِ جنوب نمایندهٔ آن است؛ همان‌جا که خدا برگزید نامِ خود را، که همان شخصیت اوست، در آن بگذارد. آن مکان در اورشلیم است؛ اما چون اورشلیم پایتختِ یهودا است، اورشلیم سر است، و سرِ پایتخت پادشاه است. و اورشلیم برای پایتخت بودن برگزیده شد، و نیز به‌عنوان مکانی برگزیده شد که در آن خدا هیکلِ خویش را قرار دهد. سپس در هیکلِ خود، تختِ خویش را نهاد. پادشاهیِ جنوب نمایانگرِ سرشتِ برترِ انسان است، ولی همچنین تالارِ تختِ ویژه‌ای برای پادشاه دارد. خواهر وایت آن مکان را «دژِ» جان می‌نامد. دژ، بنا به تعریف، یک قلعه است.

“The whole heart is to be given to God, else the truth of God will fail to have a sanctifying effect on life and character. But it is a sad fact that many who profess the name of Christ have never given their hearts to him in simplicity. They have never experienced the contrition of an entire surrender to the claims of Christianity, and the consequence is that the transforming power of the truth is not in their lives; the deep, softening influence of the love of Christ is not made manifest in life and character. But what a work of feeding the flock of God might be done if the under-shepherds were crucified with Christ, and were living unto God to co-operate with the Chief Shepherd of the flock! Christ calls upon men to work as he worked. There is need of a deeper, stronger, more constraining testimony on the power of the truth as seen in the practical godliness of those who profess to believe it. The love of the Saviour in the soul will lead to a decided change in the manner in which workers labor for the souls of those who are perishing. When truth occupies the citadel of the soul, Christ is enthroned in the heart, and the human agent can then say, ‘I am crucified with Christ; nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me; and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.’” Review and Herald, October 9, 1894.

تمام دل باید به خدا سپرده شود، وگرنه حقیقتِ خدا اثرِ تقدیس‌کننده‌ای بر زندگی و منش نخواهد داشت. اما واقعیتِ اندوه‌باری است که بسیاری از کسانی که به نامِ مسیح اعتراف می‌کنند، هرگز با سادگی دلِ خود را به او نسپرده‌اند. آنان هرگز انکسارِ ناشی از تسلیمِ کامل در برابر دعاوی مسیحیت را تجربه نکرده‌اند، و پیامدش این است که قدرتِ دگرگون‌سازِ حقیقت در زندگی‌شان نیست؛ اثرِ ژرف و نرم‌کنندهٔ محبتِ مسیح در زندگی و منشِ ایشان آشکار نمی‌شود. اما چه کارِ عظیمی در خوراک دادن به گلهٔ خدا می‌شد انجام داد اگر زیرشبانان با مسیح مصلوب شده بودند و برای خدا زندگی می‌کردند تا با شبانِ اعظمِ گله همکاری کنند! مسیح انسان‌ها را فرامی‌خوانَد تا همان‌گونه که او کار کرد، کار کنند. نیازی هست به شهادتی ژرف‌تر، نیرومندتر و وادارنده‌تر دربارهٔ قدرتِ حقیقت، چنان‌که در دینداریِ عملیِ کسانی دیده می‌شود که ادعای ایمان به آن را دارند. محبتِ نجات‌دهنده در جان، به تغییری قاطع در شیوه‌ای که خادمان برای جان‌های در حال هلاکت خدمت می‌کنند، خواهد انجامید. چون حقیقت دژِ جان را در اختیار می‌گیرد، مسیح بر تختِ دل می‌نشیند، و آنگاه عاملِ انسانی می‌تواند بگوید: «با مسیح مصلوب شده‌ام؛ با این حال زنده‌ام، اما نه من، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند؛ و زندگی‌ای را که اکنون در جسم می‌گذرانم، با ایمان به پسرِ خدا می‌گذرانم، او که مرا محبت کرد و خود را برای من داد.» بررسی و منادی، ۹ اکتبر ۱۸۹۴.

The “citadel of the soul” is where “Christ is enthroned.” The enthronement of Christ is accomplished when the flesh is crucified, and the flesh by Paul’s definition is the lower nature, and it is the northern kingdom. This is why the northern kingdom’s prophecy only reached to 1798. The lower nature cannot be combined with Divinity, it must be changed in the twinkling of an eye at the second coming. The southern kingdom, which contained the “head” which was Jerusalem, and the “head” which was the sanctuary reached to 1844, for it represented the higher nature that could choose to crucify the flesh and by faith enter into the citadel of the Most Holy Place, and be seated upon the throne with Christ. The place where that joining, and that enthronement takes place is in the citadel of the human temple. Verse ten of chapter eleven defines the head as the fortress, but that truth is only established with the witness of Isaiah, which demands that the truth concerning the fortress (citadel), be understood in its external and internal applications.

«ارگِ جان» همان‌جایی است که در آن «مسیح بر تخت نشانده شده است». بر تخت نشستنِ مسیح هنگامی محقق می‌شود که جسم مصلوب گردد؛ و جسم، بنا بر تعریف پولس، همان طبیعتِ فروتر است، و آن همان پادشاهیِ شمالی است. از همین روست که نبوتِ پادشاهیِ شمالی تنها تا 1798 امتداد یافت. طبیعتِ فروتر را نمی‌توان با الوهیت درآمیخت؛ بلکه باید در لحظه‌ای، در طَرفه‌العینی، در آمدنِ ثانی دگرگون شود. پادشاهیِ جنوبی، که «سر» را در بر داشت که همان اورشلیم بود، و «سر» را که همان قُدس بود، تا 1844 امتداد یافت، زیرا نمایانگرِ طبیعتِ برتر بود که می‌توانست برگزیند که جسم را مصلوب سازد و به‌واسطهٔ ایمان به ارگِ قدس‌الاقداس داخل شود و با مسیح بر تخت بنشیند. جایی که آن پیوستن و آن بر تخت نشستن در آن رخ می‌دهد، در ارگِ هیکلِ انسانی است. آیهٔ دهم از بابِ یازدهم، سر را به‌عنوانِ حصار تعریف می‌کند، اما آن حقیقت تنها با شهادتِ اشعیا تثبیت می‌گردد، که ایجاب می‌کند حقیقتِ مربوط به حصار (ارگ)، در کاربردهای بیرونی و درونیِ آن فهمیده شود.

“The word of God is to be our spiritual food. ‘I am the bread of life,’ Christ said; ‘he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst.’ The world is perishing for want of pure, unadulterated truth. Christ is the truth. His words are truth, and they have a deeper significance than appears on the surface, and a value beyond their unpretending appearance. Minds that are quickened by the Holy Spirit will discern the value of these words. When our eyes are anointed with the holy eye-salve, we shall be able to detect the precious gems of truth, even though they may be buried beneath the surface.

کلام خدا باید خوراک روحانی ما باشد. «من نان حیات هستم»، مسیح گفت؛ «کسی که نزد من آید هرگز گرسنه نخواهد شد؛ و کسی که به من ایمان آورد هرگز تشنه نخواهد شد.» جهان به‌سبب فقدان حقیقت ناب و بی‌آلایش در حال هلاکت است. مسیح حقیقت است. سخنان او حقیقت‌اند و معنایی عمیق‌تر از آنچه در سطح نمایان است دارند، و ارزشی فراتر از ظاهر بی‌ادعای‌شان. ذهن‌هایی که به‌واسطه روح‌القدس زنده شده‌اند، ارزش این سخنان را درمی‌یابند. وقتی چشمان ما با مرهم مقدسِ چشم مسح شوند، قادر خواهیم بود گوهرهای گران‌بهای حقیقت را تشخیص دهیم، هرچند ممکن است زیر سطح مدفون باشند.

“Truth is delicate, refined, elevated. When it molds the character, the soul grows under its divine influence. Every day the truth is to be received into the heart. Thus we eat Christ’s words, which he declares are spirit and life. The acceptance of truth will make every receiver a child of God, an heir of heaven. Truth that is cherished in the heart is not a cold, dead letter, but a living power.

حقیقت ظریف، پیراسته و متعالی است. وقتی شخصیت را شکل می‌دهد، روح زیر تأثیر الهیِ آن رشد می‌کند. هر روز باید حقیقت را در دل پذیرفت. پس چنین است که کلام مسیح را می‌خوریم؛ همان کلامی که او آن را روح و حیات می‌خوانَد. پذیرش حقیقت، هر پذیرنده‌ای را فرزند خدا، وارث آسمان می‌سازد. حقیقتی که در دل گرامی داشته می‌شود، لفظی سرد و مرده نیست، بلکه نیرویی زنده است.

“Truth is sacred, divine. It is stronger and more powerful than anything else in the formation of a character after the likeness of Christ. In it there is fulness of joy. When it is cherished in the heart, the love of Christ is preferred to the love of any human being. This is Christianity. This is the love of God in the soul. Thus pure, unadulterated truth occupies the citadel of the being. The words are fulfilled, ‘A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you.’ There is a nobleness in the life of the one who lives and works under the vivifying influence of the truth.” Review and Herald, February 14, 1899.

حقیقت مقدس و الهی است. در پدید آمدنِ شخصیتی به شباهتِ مسیح، از هر چیز دیگری قوی‌تر و نیرومندتر است. در آن پُریِ شادمانی است. وقتی در دل گرامی داشته شود، محبتِ مسیح بر محبتِ هر انسانی ترجیح داده می‌شود. این است مسیحیت. این است محبتِ خدا در جان. بدین‌سان، حقیقتِ ناب و بی‌آلایش بر دژِ وجود مستقر می‌شود. این کلمات تحقق می‌یابند: «و دل تازه‌ای نیز به شما خواهم داد، و روحی تازه در درونِ شما خواهم نهاد.» در زندگیِ کسی که زیرِ تأثیرِ حیات‌بخشِ حقیقت زندگی و کار می‌کند، والایی‌ای هست. ریویو اند هرالد، ۱۴ فوریهٔ ۱۸۹۹.

That vision of prophetic history in Daniel chapter eleven, begins when verse two, and the sixth and richest president, align with the head, which is Russia in verses eleven through fifteen. In that history the sixth president, will become the eighth that is of the seven, and he will reign when church and state in the United States come together, and consummate their unholy fornication in verse sixteen, at the soon coming Sunday law.

آن رؤیای تاریخ نبوی در باب یازدهم دانیال از آنگاه آغاز می‌شود که آیهٔ دو، و ششمین و ثروتمندترین رئیس‌جمهور، با آن سر که در آیات یازده تا پانزده روسیه است، هم‌راستا می‌گردند. در آن تاریخ، ششمین رئیس‌جمهور، هشتمینی خواهد شد که از آن هفت است، و او آنگاه سلطنت خواهد کرد که کلیسا و دولت در ایالات متحده در آیهٔ شانزده به هم بپیوندند و زناکاری ناپاک خویش را در قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، به کمال رسانند.

The ensign that is then to be lifted up will be disappointed and die for a period of three and a half days, which in Daniel ten, is twenty-one days. At the conclusion of the twenty-one days of mourning for Daniel, which is the conclusion of the three and a half days of death in the street for the two witnesses, who are those in Ezekiel’s valley, who are dead dry bones—there is a prophetic message that brings the dead back to life. That process in Daniel chapter ten, is represented by three steps.

رایتی که سپس باید برافراشته شود، ناامید خواهد شد و به مدت سه روز و نیم خواهد مرد؛ که در دانیالِ بابِ ده، بیست‌ویک روز است. در پایانِ بیست‌ویک روزِ سوگواری برای دانیال، که همان پایانِ سه روز و نیمِ مرگ در خیابان برای دو شاهد است—همان کسانی در درهٔ حزقیال، یعنی استخوان‌های خشک و مرده—پیامی نبوی هست که مردگان را به زندگی بازمی‌گرداند. آن فرایند در باب دهمِ دانیال با سه گام نمایانده شده است.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:4–14.

و در روز بیست‌وچهارمِ ماه نخست، چون بر کنار رود عظیم، یعنی حدّقل، بودم، چشمانم را برافراشتم و نگریستم، و اینک، مردی را دیدم که جامهٔ کتان در بر داشت و کمرش با طلای نابِ اوفاز بسته بود. بدنش نیز چون زبرجد بود، و چهره‌اش چون برق، و چشمانش مانند چراغ‌های آتش، و بازوان و پاهایش از نظر رنگ چون مسِ صیقل‌خورده؛ و آوای سخنانش چون صدای جمعیتی انبوه. و من، دانیال، تنها رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند، امّا لرزه‌ای عظیم بر آنان افتاد، چنان‌که برای پنهان شدن گریختند. پس من تنها ماندم و این رؤیای عظیم را دیدم و هیچ نیرویی در من باقی نماند، زیرا زیبایی‌ام در من به تباهی مبدّل شد و هیچ قوتی در من نماند. با این همه صدای سخنانش را شنیدم، و چون صدای سخنانش را شنیدم، بر صورتم به خوابِ عمیق فرو رفتم و رویم به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد و مرا بر زانوها و بر کفِ دستانم قرار داد. و به من گفت: ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب و راست بایست، زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، با لرز ایستادم. آنگاه گفت: مترس، ای دانیال، زیرا از همان روز نخست که دل خود را بر فهم نهادی و در حضور خدای خود فروتن شدی، سخنانت شنیده شد و من به سبب سخنانت آمده‌ام. امّا رئیسِ مملکتِ فارس بیست‌ویک روز با من مقاومت کرد؛ ولی اینک میکائیل، یکی از سرورانِ عالی‌رتبه، برای یاری‌ام آمد، و من در آنجا نزد پادشاهانِ فارس ماندم. اکنون آمده‌ام تا تو را بفهمانم که در روزهای آخر چه بر قوم تو خواهد رفت، زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیار است. دانیال ۱۰:۴-۱۴

Daniel is at the end of the twenty-one days of mourning when he sees the vision of Christ and he hears the words of Christ. The vision of the visual and spoken Word of God, produces a separation of two classes, and Daniel was dead in the street, for he was “in a deep sleep.”

دانیال در پایان بیست‌ویک روز سوگواری است که مکاشفه‌ای از مسیح می‌بیند و سخنان مسیح را می‌شنود. مکاشفهٔ کلامِ خدا به‌صورت دیداری و گفتاری، جداییِ دو دسته را پدید می‌آورد، و دانیال در خیابان مرده بود، زیرا «در خوابی عمیق» بود.

These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.

این سخنان را گفت؛ و پس از آن به ایشان گفت: «دوستِ ما لعازر خوابیده است؛ اما من می‌روم تا او را از خواب بیدار کنم.» آنگاه شاگردانش گفتند: «ای خداوند، اگر خوابیده است، خوب خواهد شد.» اما عیسی دربارهٔ مرگ او سخن می‌گفت، ولی ایشان پنداشتند که از آسودن در خواب سخن می‌گوید. آنگاه عیسی آشکارا به ایشان گفت: «لعازر مرده است.» یوحنا ۱۱:‏۱۱-۱۴

Then Daniel was touched by Gabriel for the first time, who informs him of the political struggle that has been happening while Daniel was dead (asleep), and that he was now going to provide the interpretation of the vision that had just transformed Daniel into Christ’s image. He is then going to be touched a second time, by Christ Himself.

سپس دانیال برای نخستین بار به دستِ جبرئیل لمس شد؛ او دانیال را از کشمکش سیاسی‌ای که در حالی‌که دانیال مرده (در خواب) بود در جریان بود آگاه کرد و گفت که اکنون قصد دارد تعبیرِ آن رؤیایی را ارائه کند که همین تازگی دانیال را به صورتِ مسیح درآورده بود. سپس برای بار دوم، خودِ مسیح او را لمس خواهد کرد.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

و چون چنین سخنانی به من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و بی‌زبان شدم. و اینک، یکی شبیه به هیئت بنی‌آدم لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهانم را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش رویم ایستاده بود گفتم: ای سرور من، به سبب این رؤیا رنج‌ها بر من چیره شده و هیچ قوتی برایم نمانده است. زیرا چگونه می‌تواند بندهٔ این سرورم با این سرورم سخن بگوید؟ زیرا در من بی‌درنگ هیچ قوتی نماند و نفسی نیز در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:۱۵-۱۷.

This is parallel to the first prophecy of Ezekiel in chapter thirty-seven, for in the two prophecies that Ezekiel is told to present to the dead bones in the valley, the first forms the bodies, but they do not then have breath, nor do they have the strength of a mighty army. It is the second prophecy of Ezekiel that the bodies receive the breath from the four winds and stand up as a mighty army, and at Daniel’s second touch, “there remained no strength in me, neither is there breath left in me.” Then Daniel is again touched the third time overall, and the second time by Gabriel.

این همسان با نخستین نبوّت حزقیال در باب سی‌وهفتم است، زیرا در دو نبوّتی که به حزقیال دستور داده می‌شود بر استخوان‌های مردگان در دره نبوّت کند، نخستینِ آنها بدن‌ها را شکل می‌دهد، اما آنان هنوز نه نفَسی دارند و نه قوّتِ یک لشکرِ نیرومند. در نبوّت دوم حزقیال است که بدن‌ها نفَس را از چهار باد دریافت می‌کنند و همچون سپاهی نیرومند به‌پا می‌ایستند، و در لمس دومِ دانیال، «هیچ قوّتی در من باقی نماند و نفَسی نیز در من نمانده بود.» سپس دانیال بار دیگر لمس می‌شود؛ در مجموع برای بار سوم، و برای بار دوم از سوی جبرئیل.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

آنگاه بار دیگر، کسی به هیئتِ مردی آمد و مرا لمس کرد و به من قوّت بخشید، و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلام بر تو باد؛ قوی باش، بلی، قوی باش. و چون با من سخن گفت، نیرومند شدم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا نیرومند ساخته‌ای. دانیال ۱۰:۱۸، ۱۹.

The third touch of Daniel, is Ezekiel’s second prophecy, which brings the bodies to their feet as a mighty army. His prophecy is addressed to a people that recognize that they are dead, for they were in mourning, as was Daniel.

سومین لمسِ دانیال، دومین نبوتِ حزقیال است که اجساد را چون سپاهی نیرومند به پا می‌خیزاند. نبوتِ او خطاب به قومی است که می‌دانند مرده‌اند، زیرا در سوگ بودند، همان‌گونه که دانیال نیز بود.

Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:9–11.

سپس او به من گفت: ای پسر انسان، برای باد نبوّت کن؛ نبوّت کن و به باد بگو: چنین می‌گوید خداوند یهوه: ای روح، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند. پس چنان‌که مرا فرمان داد نبوّت کردم، و روح در آنان داخل شد و زنده شدند و بر پاهای خود ایستادند، لشکری بسیار عظیم. آنگاه به من گفت: ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل است: اینک می‌گویند: استخوان‌های ما خشکیده است و امید ما از دست رفته است؛ ما به‌کلی منقطع شده‌ایم. حزقیال ۳۷:‏۹-‏۱۱.

The Lord commands Ezekiel to prophesy, and he tells them the testimony of the house of Israel is that they are dead, without hope and cut off. They are mourning, as was Daniel, because they are disappointed by the failed prediction of July 18, 2020, and in that condition, Ezekiel is told to prophesy.

خداوند به حزقیال فرمان می‌دهد که نبوّت کند، و به آنان می‌گوید که شهادت خانهٔ اسرائیل این است که آنان مرده‌اند، بی‌امید و قطع شده‌اند. آنان عزادارند، همان‌گونه که دانیال بود، زیرا از پیشگویی نافرجام ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ ناامید شده‌اند، و در همان وضعیت، به حزقیال گفته می‌شود که نبوّت کند.

Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.

پس نبوت کن و به ایشان بگو: خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک، ای قوم من، قبرهای شما را خواهم گشود و شما را از قبرهای‌تان برخواهم آورد و شما را به سرزمین اسرائیل خواهم برد. و خواهید دانست که من خداوند هستم، هنگامی که قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهای‌تان برآورم، و روح خود را در شما خواهم نهاد و خواهید زیست، و شما را در سرزمین خودتان قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، خداوند، آن را گفته و به انجام رسانیده‌ام، می‌گوید خداوند. حزقیال ۳۷:۱۲-۱۴.

The Lord, who is Michael the archangel opens their graves and the two witnesses of Revelation eleven, who are then resurrected and given the Holy Spirit and stand up, just as the Holy Spirit was given to those who stand up when they are brought out of their graves in Ezekiel’s second prophecy.

خداوند، که همان میکائیلِ فرشته‌سالار است، قبرهای آنان را می‌گشاید، و آن دو شاهدِ فصل یازدهمِ مکاشفه سپس از مرگ برانگیخته می‌شوند و روح‌القدس به آنان عطا می‌شود و برمی‌خیزند؛ همان‌گونه که در دومین نبوتِ حزقیال، وقتی از قبرهایشان بیرون آورده می‌شوند، روح‌القدس به کسانی که برمی‌خیزند داده می‌شود.

And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

و پس از سه روز و نیم، روح حیات از جانب خدا در ایشان وارد شد و ایشان بر پاهای خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر کسانی که ایشان را دیدند فرو افتاد. مکاشفه ۱۱:۱۱.

Those two witnesses are represented as Moses and Elijah, and Moses was also resurrected by the voice of the archangel.

آن دو شاهد به عنوان موسی و الیاس معرفی شده‌اند، و موسی نیز با صدای رئیسِ فرشتگان از مرگ برخیزانده شد.

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

اما میکائیل، رئیس فرشتگان، هنگامی که با ابلیس بر سر جسد موسی مجادله می‌کرد، جرأت نکرد علیه او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ کند. یهودا ۱:۹

Michael, the Prince and the Archangel, is the One who came and helped Gabriel in Daniel chapter ten, and it is His voice that calls men and women to life.

میکائیل، سرور و رئیس فرشتگان، همان کسی است که در باب دهم کتاب دانیال آمد و به جبرئیل یاری کرد، و این صدای اوست که مردان و زنان را به حیات فرا می‌خواند.

For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

زیرا خودِ خداوند با فریاد، با صدای رئیسِ فرشتگان و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد؛ و مردگانِ در مسیح نخست برخواهند خاست. اول تسالونیکیان ۴:۱۶.

Daniel’s three touches represent the transition of the Laodicean movement of the third angel, unto the Philadelphian movement of the third angel, and in Daniel ten, the vision that accomplishes the transition from the image of Laodicea, unto the image of Philadelphia, is represented by the prophetic history represented in chapter eleven. That vision is represented by Ezekiel as the vision of Islam of the third woe. In 2014, Russia initiated the second proxy war. In 2015, the richest president began his efforts to become the sixth president.

سه لمسۀ دانیال، نمایانگر انتقالِ جنبشِ لائودیکیه‌ایِ فرشتۀ سوم به جنبشِ فیلادلفیاییِ فرشتۀ سوم است؛ و در دانیال ده، رؤیایی که این انتقال را از صورتِ لائودیکیه به صورتِ فیلادلفیا به انجام می‌رساند، به‌وسیلۀ تاریخِ نبویِ بازنمایی‌شده در فصل یازدهم نشان داده شده است. حزقیال این رؤیا را به‌عنوان رؤیای اسلامِ وایِ سوم بازنمایی می‌کند. در سال ۲۰۱۴، روسیه دومین جنگ نیابتی را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۵، ثروتمندترین رئیس‌جمهور تلاش‌های خود را برای تبدیل شدن به ششمین رئیس‌جمهور آغاز کرد.

In 2020, that president, representing the Republican horn was slain by the “woke” atheist beast from the bottomless pit, and in the same year the Laodicean Protestant horn was also slain. In 2023, both horns came back to life, both beginning their transition into the eighth that is of the seven. One transitioning into the political image of the beast as Church and State are brought together in the United States, and the other horn transitioning from the image of Laodicea to the image of Christ. Both will be lifted up at the soon coming Sunday law. One will become “Alexander the Great”, the premier king of the ten kings who give their seventh kingdom to the whore of Rome, and the other lifted up as an ensign.

در سال ۲۰۲۰، آن رئیس‌جمهور که نمایندهٔ شاخِ جمهوری‌خواه بود، به دستِ جانورِ بی‌خدایِ «ووک»ِ برآمده از چاهِ بی‌انتها کشته شد، و در همان سال شاخِ پروتستانِ لاودیکیه‌ای نیز کشته شد. در سال ۲۰۲۳، هر دو شاخ دوباره جان گرفتند و هر دو گذار به هشتمی که از آنِ هفت است را آغاز کردند. یکی در حال گذار به تصویرِ سیاسیِ وحش است، چون کلیسا و دولت در ایالات متحده به هم پیوند داده می‌شوند، و شاخِ دیگر در حال گذار از تصویرِ لاودیکیه به تصویرِ مسیح است. هر دو با نزدیک‌شدنِ قانونِ یکشنبه برافراشته خواهند شد. یکی به «اسکندرِ کبیر» بدل خواهد شد، پادشاهِ پیشتازِ آن ده پادشاه که هفتمین پادشاهیِ خود را به فاحشهٔ روم می‌سپارند، و دیگری به‌عنوان عَلَمی برافراشته خواهد شد.

The vision that produces both of these transitions is the history that unfolds between September 11, 2001 and the Sunday law. Verse eleven, of Daniel chapter eleven, is specifically identified within the context that if you will not believe, you will not be established.

رؤیایی که موجد هر دو این گذارهاست، همان تاریخی است که میان یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ و قانون یکشنبه به‌تدریج آشکار می‌شود. آیهٔ یازدهمِ فصل یازدهمِ کتاب دانیال به‌طور خاص در چارچوب این گفته شناسایی می‌شود که «اگر ایمان نیاورید، استوار نخواهید شد».

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Bible rules are to be the guide of the daily life. The cross of Christ is to be the theme, revealing the lessons we must learn and practice. Christ must be brought into all the studies, that students may drink in the knowledge of God and may represent Him in character. His excellence is to be our study in time as well as in eternity. The word of God, spoken by Christ in the Old and New Testaments, is the bread from heaven; but much that is called science is as dishes of human invention, adulterated food; it is not the true manna.

اصول کتاب‌مقدس باید راهنمای زندگی روزانه باشند. صلیب مسیح باید موضوع محوری باشد و درس‌هایی را آشکار کند که باید بیاموزیم و به کار ببندیم. مسیح باید در همهٔ مطالعات و درس‌ها مطرح باشد تا شاگردان از شناخت خدا سیراب شوند و در منش خود نمایندهٔ او باشند. کمال او باید موضوع مطالعهٔ ما در زمان و نیز در ابدیت باشد. کلام خدا، که مسیح در عهد عتیق و عهد جدید بیان کرده است، نان آسمانی است؛ اما بسیاری از آنچه علم نامیده می‌شود همچون خوراک‌هایی از اختراع بشر است، غذای تقلبی؛ آن منّ حقیقی نیست.

“In God’s word is found wisdom unquestionable, inexhaustible—wisdom that originated, not in the finite, but in the infinite mind. But much of that which God has revealed in His word is dark to men, because the jewels of truth are buried beneath the rubbish of human wisdom and tradition. To many the treasures of the word remain hidden, because they have not been searched for with earnest perseverance until the golden precepts were understood. The word must be searched in order to purify and prepare those who receive it to become members of the royal family, children of the heavenly King.

در کلامِ خدا حکمتی بی‌چون‌وچرا و پایان‌ناپذیر یافت می‌شود؛ حکمتی که منشأ آن نه در ذهنِ متناهی، بلکه در ذهنِ نامتناهی است. اما بخش زیادی از آنچه خدا در کلامِ خود آشکار کرده، برای آدمیان تیره و مبهم است، زیرا گوهرهای حقیقت زیر خاشاکِ خرد و سنتِ بشری مدفون شده‌اند. برای بسیاری، گنجینه‌های کلام همچنان پنهان می‌مانند، چون در پیِ آن‌ها با پشتکارِ صادقانه جست‌وجو نکرده‌اند تا اصولِ زرّینِ آن را دریابند. باید در کلام کاوش کرد تا کسانی که آن را می‌پذیرند پاک شوند و آماده گردند که عضوِ خاندانِ سلطنتی شوند؛ فرزندانِ پادشاهِ آسمانی.

“The study of God’s word should take the place of the study of those books that have led minds into mysticism and away from the truth. Its living principles, woven into our lives, will be our safeguard in trials and temptations; its divine instruction is the only way to success. As the test comes to every soul, there will be apostasies. Some will prove to be traitors, heady, high-minded, and self-sufficient, and will turn away from the truth, making shipwreck of faith. Why? Because they did not live ‘by every word that proceedeth out of the mouth of God.’ They did not dig deep and make their foundation sure.

مطالعهٔ کلام خدا باید جایگزین مطالعهٔ آن کتاب‌هایی شود که ذهن‌ها را به بیراههٔ عرفان کشانده و از حقیقت دور کرده‌اند. اصول زندهٔ آن، اگر در تار و پود زندگی‌مان تنیده شوند، در آزمایش‌ها و وسوسه‌ها نگهبان ما خواهند بود؛ تعلیم الهیِ آن یگانه راه موفقیت است. چون آزمون بر هر جان فرود می‌آید، ارتدادها رخ خواهد داد. برخی خائن، خودسر، متکبّر و خودبسنده از کار درخواهند آمد و از حقیقت روی برمی‌گردانند و کشتیِ ایمان‌شان را به صخره می‌کوبند. چرا؟ زیرا مطابق «هر کلامی که از دهان خدا بیرون می‌آید» زندگی نکردند. ژرف نکاویدند و بنیاد خود را استوار نساختند.

“When the words of the Lord through His chosen messengers are brought to them, they murmur and think the way is made too strait. In the sixth chapter of John we read of some who were thought to be disciples of Christ, but who, when the plain truth was presented to them, were displeased and walked no more with Him. In like manner these superficial students also will turn away from Christ.” Testimonies, volume 6, 132.

«هرگاه کلام خداوند از طریق پیام‌آوران برگزیده‌اش به آنان رسانده شود، زیر لب شکایت می‌کنند و می‌پندارند که راه بسیار تنگ شده است. در فصل ششم یوحنا می‌خوانیم که از کسانی سخن رفته که گمان می‌رفت شاگردان مسیح باشند، اما آنان چون حقیقتِ آشکار بر ایشان عرضه شد، ناخشنود شدند و دیگر با او همراهی نکردند. به همین‌سان این شاگردان سطحی نیز از مسیح روی برخواهند تافت.» شهادت‌ها، جلد ۶، ۱۳۲.