Within Daniel chapter eleven, there are several lines of prophecy that all align with the last six verses of the chapter. The portion that aligns with the history of verse forty from the time of the end in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, is the portion of the prophecy that was sealed until the last days. It is Daniel’s complement of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. Verse two introduces Trump, the last Republican president, the last President, the President that is the eighth that is of the seven, and he is the richest president that began to stir up the globalists when he announced his candidacy in 2015. Verse ten identifies 1989, and verses eleven and twelve identify the Ukrainian War that began in 2014, with Putin’s victory and following demise.

در باب یازدهم دانیال، چندین سطر نبوت وجود دارد که همگی با شش آیهٔ آخرِ باب منطبق‌اند. بخشی که با تاریخِ آیهٔ چهل، از زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهل‌ویک، انطباق دارد، همان بخشی از نبوت است که تا ایامِ آخر مختوم بود. این، متممِ دانیال بر مکاشفهٔ عیسی مسیح است که اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش گشوده می‌شود. آیهٔ دو، ترامپ را معرفی می‌کند، آخرین رئیس‌جمهورِ جمهوری‌خواه، آخرین رئیس‌جمهور، آن رئیس‌جمهوری که هشتمین است و از آن هفت می‌باشد؛ و او ثروتمندترین رئیس‌جمهوری است که هنگامی که در سال ۲۰۱۵ نامزدیِ خود را اعلام کرد، آغاز به برانگیختنِ جهانی‌گرایان نمود. آیهٔ ده، سال ۱۹۸۹ را مشخص می‌سازد، و آیاتِ یازده و دوازده، جنگِ اوکراین را که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، همراه با پیروزیِ پوتین و سپس زوالِ او، مشخص می‌کنند.

Verses thirteen through fifteen, describe the third of the three battles of verse forty, beginning with the collapse of the Soviet Union in 1989, then the Ukrainian War, followed by the Battle of Panium, which represents the external struggle of apostate Protestantism in the United States against the globalists of the world.

آیات سیزده تا پانزده سومینِ سه نبردِ آیهٔ چهل را توصیف می‌کنند که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ آغاز می‌شود، سپس جنگ اوکراین، و در پی آن نبرد پانیوم؛ نبردی که نمایانگر مبارزهٔ بیرونیِ پروتستانتیسمِ مرتد در ایالات متحده علیه جهانی‌گرایانِ دنیاست.

Apostate Protestantism prevails, and establishes the hierarchical relationship of the threefold union that is implemented at the soon coming Sunday law. The beast is Catholicism, and she is the head of the three powers, represented as Jezebel and a multitude of other symbols. She is the whore that reigns over and rides the beast.

پروتستانیسمِ منحرف چیره می‌شود و رابطهٔ سلسله‌مراتبیِ اتحادِ سه‌گانه را برقرار می‌کند که در قالبِ قانونِ نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه به اجرا گذاشته می‌شود. وحش، کاتولیسیسم است و او سرِ آن سه قدرت است و به‌صورتِ ایزابل و انبوهی از نمادهای دیگر تصویر شده است. او همان روسپی‌ای است که بر وحش حکومت می‌کند و بر آن سوار است.

The false prophet is the United States, represented by her husband Ahab, who is the head of the tenfold kingdom of the dragon. The Battle of Panium in 200 BC, typifies the external struggle between globalism and apostate Protestantism. The internal struggle is represented by the revolt in 167 BC, followed by the rededication of the temple as commemorated by Hanukkah in 164 BC, that was then followed by a period from 161 BC to 158 BC, that typifies where the United States erects an image of Catholicism’s union of church and state, as represented by the “league”.

نبیِ کاذب، ایالات متحده است که به‌وسیلهٔ شوهرش اخاب نمایانده می‌شود؛ او سرِ پادشاهیِ ده‌گانهٔ اژدها است. نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، مبارزهٔ بیرونی میان جهانی‌گرایی و پروتستانتیسمِ مرتد را نمونه‌وار می‌سازد. مبارزهٔ درونی با شورشِ سال ۱۶۷ پیش از میلاد نمایانده می‌شود، که پس از آن تجدیدِ تخصیصِ معبد، چنان‌که در حنوکا در سال ۱۶۴ پیش از میلاد یادبود آن نگاه داشته می‌شود، روی داد؛ و سپس دوره‌ای از ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد در پی آمد، که نمونه‌وارِ آن است که ایالات متحده تمثالی از اتحادِ کلیسا و دولتِ کاتولیسیسم را، چنان‌که به‌وسیلهٔ «league» نمایانده شده است، برپا می‌دارد.

In verse thirteen, Uriah Smith informs us that fourteen years after the Battle of Raphia, Ptolemy dies through “intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt.” After Putin’s short-lived victory is over, Trump will be ready to deal with the new infant king of Egypt. Before he does so, he will have “suppressed a rebellion” within the United States.

در آیه سیزدهم، اوریا اسمیت به ما می‌گوید که چهارده سال پس از نبرد رافیا، بطلمیوس بر اثر "بی‌اعتدالی و عیاشی" درگذشت و پسرش، بطلمیوس اپیفانس، که در آن زمان کودکی چهار یا پنج‌ساله بود، جانشین او شد. آنتیوخوس نیز در همان زمان، پس از سرکوب شورش در قلمرو خود و واداشتن بخش‌های شرقی به اطاعت و آرامش، هنگامی که اپیفانس خردسال بر تخت مصر نشست، برای هرگونه اقدام دیگری فراغت داشت. پس از پایان پیروزی کوتاه‌مدت پوتین، ترامپ آماده خواهد بود تا با پادشاه خردسال جدید مصر روبه‌رو شود. پیش از آن، او در داخل ایالات متحده "شورشی را سرکوب کرده" خواهد بود.

When Trump is elected, he will implement laws that have been typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, along with suspending “habeas corpus,” as did the first Republican president in response to a Civil War. His actions have also been typified by the actions of president Grant when he dealt with the Ku Klux Klan, and F. D. Roosevelt when he imprisoned the Japanese and others in World War Two, and George Bush the last’s Patriot Act.

هنگامی که ترامپ انتخاب شود، قوانینی را به اجرا خواهد گذاشت که نمونه‌شان قوانین بیگانگان و فتنه‌انگیزیِ ۱۷۹۸ است، به‌همراه تعلیق «هابیاس کورپوس»، همان‌گونه که نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه در واکنش به یک جنگ داخلی انجام داد. اقدامات او همچنین به اقدام‌های رئیس‌جمهور گرنت هنگام مقابله با کوکلاکس‌کلان، و اف. دی. روزولت زمانی که در جنگ جهانی دوم ژاپنی‌ها و دیگران را زندانی کرد، و «قانون میهن‌دوستیِ» جورج بوشِ پسر شباهت داشته است.

He, as with Seleucus, will suppress the rebellion in the United States, and then turn his eyes toward the “child king” of Egypt. In so doing, he will form an alliance with Philip of Macedon, for Smith records, “At the same time, Philip, king of Macedon, entered into a league with Antiochus to divide the dominions of Ptolemy between them, each proposing to take the parts which lay nearest and most convenient to him. Here was a rising up against the king of the south sufficient to fulfil the prophecy, and the very events, beyond doubt, which the prophecy intended.”

او، همچون سلوکوس، شورش در ایالات متحده را سرکوب خواهد کرد و سپس چشم به «پادشاه کودکِ» مصر خواهد دوخت. در این راستا، با فیلیپِ مقدونی اتحاد خواهد بست، زیرا اسمیت می‌نویسد: «در همان زمان، فیلیپ، پادشاه مقدونیه، با آنتیوخوس پیمانی بست تا قلمروهای بطلمیوس را میان خود تقسیم کنند؛ هر یک بر آن بود که بخش‌هایی را که به او نزدیک‌تر و مناسب‌تر بود، تصاحب کند. اینجا قیامی علیه «پادشاه جنوب» روی داده بود که برای تحقق پیشگویی کافی بود، و بی‌گمان همان رویدادهایی که پیشگویی مراد کرده بود.»

Trump will form a firm alliance with the nations of NATO (the United Nations), to address Russia, and the complexities of resolving the fallout of the collapse of Putin. At that time, according to verse fourteen, and Smith’s commentary, “a new power is introduced.” The papacy will intercede to protect Russia and its satellites from the authority of NATO and the United States, or as Smith’s commentary cites, “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.”

ترامپ اتحادی مستحکم با ملت‌های ناتو (سازمان ملل متحد) تشکیل خواهد داد تا به مسئلهٔ روسیه، و پیچیدگی‌های حل‌وفصل پیامدهای فروپاشی پوتین، رسیدگی کند. در آن زمان، مطابق آیهٔ چهارده و تفسیر اسمیت، «قدرتی جدید معرفی می‌شود.» پاپیّت برای حمایت از روسیه و اقمار آن در برابر اقتدار ناتو و ایالات متحده مداخله خواهد کرد؛ یا چنان‌که تفسیر اسمیت نقل می‌کند، «روم سخن گفت؛ و سوریه و مقدونیه به‌زودی دریافتند که تغییری بر سیمای رؤیای ایشان عارض می‌شود. رومیان به سود پادشاه جوان مصر مداخله کردند و مصمم شدند که او را از نابودی‌ای که آنتیوخوس و فیلیپ تدارک دیده بودند، محفوظ بدارند. این در سال ۲۰۰ پیش از میلاد بود، و یکی از نخستین مداخلات مهم رومیان در امور سوریه و مصر به‌شمار می‌رفت.»

Rome, the whore of Tyre, then begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth, in advance of those kings coming into full obedience to her, just two verses later. At that same time, the Battle of Panium occurred. The year 200 BC identifies the whore of Tyre beginning to sing, and she does so in regard to protecting Russia, who the United States and the United Nations have just agreed to divide up for their mutual benefit. The whore prevails over them both, but the “battle” of Panium then takes place and the United States prevails over the United Nations.

رُم، فاحشهٔ صور، سپس آغاز می‌کند به خواندن سرودهایش و با پادشاهان زمین زنا می‌کند، پیش از آنکه تنها دو آیه بعد، آن پادشاهان کاملاً مطیع او شوند. در همان زمان، نبرد پانیوم رخ داد. سال ۲۰۰ پیش از میلاد آغازِ سرودخواندنِ فاحشهٔ صور را مشخص می‌کند، و او این کار را در ارتباط با حمایت از روسیه انجام می‌دهد؛ روسیه‌ای که ایالات متحده و سازمان ملل متحد تازه توافق کرده‌اند برای منافع مشترک‌شان آن را میان خود تقسیم کنند. فاحشه بر هر دوی آنان چیره می‌شود، اما «نبرد» پانیوم سپس روی می‌دهد و ایالات متحده بر سازمان ملل متحد چیره می‌شود.

Symbolically, thirty-three years later the revolt of Modein begins in the United States. Symbolically, three years later after that, the rededication of so-called Protestantism and a Constitutional Republic is established as represented by Hanukkah. Symbolically, three years after that, the period represented by the league of the Jews with Rome begins.

به‌طور نمادین، سی‌وسه سال بعد، شورشِ مودیعین در ایالات متحده آغاز می‌شود. به‌طور نمادین، سه سال پس از آن، تجدیدِ وقفِ آنچه «پروتستانیسم» و یک جمهوریِ مشروطه نامیده می‌شود، همان‌گونه که به‌وسیلهٔ حنوکا نمایانده شده است، برقرار می‌گردد. به‌طور نمادین، سه سال پس از آن، دوره‌ای که به‌وسیلهٔ اتحادِ یهودیان با روم نمایانده شده است، آغاز می‌شود.

The final movements will be rapid ones, so the history represented by forty-eight years in the verses is describing a series of rapid events that prophecy has specifically identified as beginning at the time of the end in 1989, followed by the second battle of verses eleven and twelve in 2014, followed by 2015, when Trump announced his candidacy for president, and thus began his prophetic work of stirring up globalism. Once Trump begins the work of suppressing the Civil War that is already under way, he will attempt an alliance with the United Nations (NATO—Philip of Macedon), and Rome will begin to sing. The attempted alliance becomes the struggle for supremacy between the two forces that is represented by the Battle of Panium.

تحولات پایانی سریع خواهند بود، بنابراین تاریخی که در آیات با چهل‌وهشت سال نمایانده شده، سلسله‌ای از رویدادهای شتابان را توصیف می‌کند که نبوت به‌طور مشخص آغازشان را در «زمان پایان» در سال 1989 تعیین کرده است؛ سپس نبرد دومِ آیات یازدهم و دوازدهم در سال 2014، و پس از آن سال 2015، زمانی که ترامپ نامزدی خود برای ریاست‌جمهوری را اعلام کرد و بدین‌سان کارِ نبویِ برانگیختن جهانی‌گرایی را آغاز کرد. هنگامی که ترامپ کارِ سرکوب جنگ داخلیِ از پیش در جریان را آغاز کند، او در پی اتحاد با سازمان ملل متحد برخواهد آمد (ناتو-فیلیپ مقدونی)، و رم آواز سر خواهد داد. این تلاش برای اتحاد به کشمکش بر سر برتری میان دو نیرو بدل می‌شود که با نبرد پانیوم نمایانده شده است.

Panium then is the waymark of verse thirteen, where the final rapid movements that precede the Sunday law begin. All the prophets spoke more of the end of the world, than the time in which they lived, and Jesus was of course the greatest of all prophets. Just before the cross, which typifies the Sunday law, that is represented by verse sixteen, Jesus took a trip with His disciples to Panium. His time there, and the lessons He set forth there, align with the soon coming Battle of Panium. Throughout history Panium has had several names, and at the time of Christ the name for Panium was Caesarea Philippi.

پس پانیوم نشانهٔ راهِ آیهٔ سیزده است؛ همان‌جایی که حرکت‌های سریعِ نهاییِ پیش از قانون یکشنبه آغاز می‌شوند. همهٔ پیامبران بیش از آنکه دربارهٔ زمان خودشان سخن بگویند، دربارهٔ پایان جهان سخن گفته‌اند، و البته عیسی بزرگ‌ترینِ همهٔ پیامبران بود. اندکی پیش از صلیب—که نمادِ قانون یکشنبه است و آیهٔ شانزده نمایانگر آن است—عیسی با شاگردانش سفری به پانیوم کرد. زمانی که او در آنجا سپری کرد و درس‌هایی که در آنجا بیان کرد، با نبردِ پانیوم که به‌زودی در پیش است، هم‌خوانی دارند. در طول تاریخ، پانیوم نام‌های گوناگونی داشته است، و در زمان مسیح نام پانیوم قیصریهٔ فیلیپی بود.

“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.

عیسی و شاگردانش اکنون به یکی از شهرهای حوالی قیصریه فیلیپی رسیده بودند. آنان از حدود جلیل فراتر آمده بودند، در ناحیه‌ای که بت‌پرستی رواج داشت. در اینجا شاگردان از نفوذ مسلط یهودیت دور شده و با پرستش‌های مشرکان در تماس نزدیک‌تری قرار گرفتند. در پیرامونشان شکل‌هایی از خرافه به چشم می‌خورد که در همهٔ نقاط جهان وجود داشت. عیسی می‌خواست که دیدن این چیزها آنان را برانگیزد تا مسئولیت خود را نسبت به مشرکان احساس کنند. در مدت اقامتش در این ناحیه، کوشید از تعلیم دادن به مردم کناره گیرد و خود را هرچه بیشتر وقفِ شاگردانش سازد.

“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

او در آستانهٔ آن بود که به آنان از رنجی که در انتظارش بود بگوید. اما نخست تنها به کناری رفت و دعا کرد تا دل‌هایشان برای پذیرش سخنانش آماده شود. وقتی نزدشان بازگشت، بی‌درنگ آنچه را می‌خواست با آنان در میان نگذاشت. پیش از این کار، به آنان فرصتی داد تا ایمانشان به او را اعتراف کنند تا برای آزمونی که در پیش بود تقویت شوند. او پرسید: «مردم مرا، که پسر انسانم، چه کسی می‌دانند؟»

“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.

با تأسف، شاگردان ناچار شدند اذعان کنند که اسرائیل مسیحِ خود را نشناخته بود. البته برخی، وقتی معجزات او را دیدند، او را پسرِ داوود خواندند. انبوهِ جمعیتی که در بیت‌صیدا سیر شده بودند، می‌خواستند او را پادشاهِ اسرائیل اعلام کنند. بسیاری آماده بودند او را به‌عنوان پیامبری بپذیرند؛ اما باور نداشتند که او مسیح است.

“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

عیسی اکنون پرسش دوم را مطرح کرد که به خودِ شاگردان مربوط می‌شد: «اما شما مرا که می‌گویید هستم؟» پطرس پاسخ داد: «تو مسیح، پسر خدای زنده‌ای.»

“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

از همان آغاز، پطرس باور داشت که عیسی مسیح است. بسیاریِ دیگر که با موعظه‌های یوحنا تعمیددهنده ملزم شده و مسیح را پذیرفته بودند، وقتی او زندانی شد و به قتل رسید، در رسالتِ یوحنا دچار تردید شدند؛ و اکنون در این هم تردید کردند که عیسی همان مسیحی است که سال‌ها در انتظارش بودند. بسیاری از شاگردانی که با اشتیاقِ فراوان انتظار داشتند عیسی بر تخت داوود بنشیند، چون دریافتند که چنین قصدی ندارد، او را ترک کردند. اما پطرس و یارانش از وفاداریِ خود بازنگشتند. رفتارِ متزلزلِ کسانی که دیروز می‌ستودند و امروز محکوم می‌کنند، ایمانِ پیروِ راستینِ نجات‌دهنده را نابود نکرد. پطرس اظهار کرد: «تو مسیح، پسرِ خدایِ زنده‌ای.» او منتظر نشد تا سرورش به افتخاراتِ پادشاهی آراسته شود، بلکه او را در فروتنی‌اش پذیرفت.

“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

پطرس ایمان دوازده شاگرد را بیان کرده بود. با این حال، شاگردان هنوز از درک رسالت مسیح بسیار دور بودند. مخالفت و تحریفِ کاهنان و حاکمان، هرچند نتوانست آنان را از مسیح برگرداند، باز هم برایشان سرگردانیِ بزرگی پدید آورد. آنان راه خود را به روشنی نمی‌دیدند. تأثیر تعلیم و تربیت اولیه‌شان، آموزه‌های خاخام‌ها و قدرت سنت، همچنان مانعِ دیدشان نسبت به حقیقت می‌شد. گاه‌به‌گاه پرتوهای گران‌بهای نوری از سوی عیسی بر آنان می‌تابید، اما اغلب مانند کسانی بودند که در میان سایه‌ها کورمال‌کورمال می‌رفتند. اما در این روز، پیش از آن‌که با آزمایش بزرگ ایمانشان روبه‌رو شوند، روح‌القدس با قدرت بر آنان آرام گرفت. برای مدتی کوتاه چشمانشان از «چیزهای دیدنی» برگردانده شد تا «چیزهای نادیدنی» را بنگرند. دوم قرنتیان ۴:۱۸. زیر نقاب انسانیت، جلال پسر خدا را بازشناختند.

“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’

عیسی در پاسخ به پطرس گفت: «ای شمعونِ پسرِ یونا، خوشا به حال تو، زیرا این را جسم و خون بر تو آشکار نکرده است، بلکه پدر من که در آسمان است.»

“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

حقیقتی که پطرس بدان اعتراف کرده بود، بنیادِ ایمانِ مؤمن است. همان است که خودِ مسیح آن را حیاتِ جاودان خوانده است. اما داشتنِ این شناخت زمینه‌ای برای خودستایی نبود. نه به‌سببِ حکمت یا نیکیِ خودِ او بر پطرس مکشوف شده بود. انسان هرگز به‌تنهایی نمی‌تواند به شناختِ الهی دست یابد. «بلندایش به آسمان می‌رسد؛ تو چه می‌توانی کرد؟ از هاویه عمیق‌تر است؛ تو چه می‌دانی؟» ایوب ۱۱:۸. تنها روحِ فرزندخواندگی می‌تواند امورِ عمیقِ خدا را بر ما آشکار سازد، آنچه «چشمی ندیده، گوشی نشنیده، و به دلِ انسان خطور نکرده است.» «اما خدا آنها را به‌وسیلهٔ روحِ خود بر ما آشکار کرده است، زیرا روح همه‌چیز، بلی، امورِ عمیقِ خدا را می‌کاود.» اول قرنتیان ۲:۹، ۱۰. «رازِ خداوند با ترسندگانِ اوست؛» و این‌که پطرس جلالِ مسیح را تشخیص داد، دلیل بر این بود که او «از جانبِ خدا تعلیم یافته» بود. مزمور ۲۵:۱۴؛ یوحنا ۶:۴۵. آه، براستی، «خوشا به حالِ تو، شمعونِ بن‌یونا، زیرا جسم و خون این را بر تو آشکار نکرده است.»

“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.

عیسی ادامه داد: «و من نیز به تو می‌گویم: تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد، و دروازه‌های جهنم بر آن چیره نخواهند شد.» واژهٔ «پطرس» به معنای سنگ است—سنگی غلطان. پطرس آن صخره‌ای نبود که کلیسا بر آن بنا شد. وقتی او با نفرین و سوگند، خداوند خود را انکار کرد، دروازه‌های جهنم بر او چیره شدند. کلیسا بر کسی بنا شد که دروازه‌های جهنم نتوانستند بر او چیره شوند.

“Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of ‘the Rock of my strength.’ Isaiah had written, ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus. He says, ‘If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.

قرن‌ها پیش از آمدن نجات‌دهنده، موسی به صخرهٔ نجات اسرائیل اشاره کرده بود. مزمورنویس از «صخرهٔ قوت من» سروده بود. اشعیا نوشته بود: «خداوند خدا چنین می‌گوید: اینک در صهیون سنگی برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، سنگ زاویهٔ گرانبها، بنیادی استوار.» تثنیه ۳۲:۴؛ مزمور ۶۲:۷؛ اشعیا ۲۸:۱۶. پطرس خود، به الهام، این نبوت را به عیسی اطلاق می‌کند. او می‌گوید: «اگر چشیده‌اید که خداوند کریم است؛ نزد او آمده، یعنی نزد سنگی زنده، که هرچند از جانب مردم مردود شد، اما نزد خدا برگزیده و گرانبهاست، شما نیز، چون سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی بنا می‌شوید.» اول پطرس ۲:۳-۵، R. V.

“‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘Upon this rock,’ said Jesus, ‘I will build My church.’ In the presence of God, and all the heavenly intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—His own body, for us broken and bruised. Against the church built upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.

«هیچ‌کس نمی‌تواند بنیاد دیگری جز آنچه نهاده شده است، که همان عیسی مسیح است، بگذارد.» اول قرنتیان ۳:۱۱. «بر این صخره،» عیسی گفت، «کلیسای خود را بنا خواهم کرد.» در حضور خدا و همه موجودات آسمانی، در حضور لشکر نادیدنیِ دوزخ، مسیح کلیسای خود را بر صخرۀ زنده بنیان نهاد. آن صخره خود اوست—بدنِ خود او که برای ما شکسته و کوفته شد. در برابر کلیسایی که بر این بنیاد بنا شده است، دروازه‌های دوزخ چیره نخواهند شد.

“How feeble the church appeared when Christ spoke these words! There was only a handful of believers, against whom all the power of demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could not be overthrown.

چقدر کلیسا ناتوان به نظر می‌رسید آن هنگام که مسیح این سخنان را گفت! جز عده‌ای انگشت‌شمار از مؤمنان نبود که تمام قدرتِ شیاطین و آدمیانِ شریر علیه آنان به کار گرفته می‌شد؛ با این همه، پیروان مسیح نباید می‌ترسیدند. چون بر صخرهٔ قوتِ خویش بنا شده بودند، از پا درنمی‌آمدند.

“For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.

شش هزار سال است که ایمان بر مسیح بنا شده است. شش هزار سال است که سیلاب‌ها و طوفان‌های خشم شیطانی بر صخرهٔ نجات ما کوبیده‌اند؛ اما آن بی‌تزلزل ایستاده است.

“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

پطرس حقیقتی را بیان کرده بود که سنگ‌بنای ایمان کلیساست، و عیسی اکنون او را به‌عنوان نمایندهٔ تمامی جماعتِ ایمانداران گرامی داشت. او گفت: «کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و هرآنچه را بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و هرآنچه را بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.»

“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.

«کلیدهای ملکوت آسمان» سخنان مسیح‌اند. همهٔ سخنان کتاب‌مقدس از آنِ اوست و در این‌جا نیز منظور می‌شوند. این سخنان قدرت گشودن و بستن آسمان را دارند. آن‌ها شرایطی را اعلام می‌کنند که بر مبنای آن انسان‌ها پذیرفته یا رد می‌شوند. از این‌رو کار کسانی که کلام خدا را موعظه می‌کنند، بوی حیات برای حیات یا بوی مرگ برای مرگ است. رسالت آنان مأموریتی است که بار نتایج ابدی را بر دوش دارد.

“The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter individually. At a later time, repeating the words that were spoken to Peter, He applied them directly to the church. And the same in substance was spoken also to the twelve as representatives of the body of believers. If Jesus had delegated any special authority to one of the disciples above the others, we should not find them so often contending as to who should be the greatest. They would have submitted to the wish of their Master, and honored the one whom He had chosen.

نجات‌دهنده کار انجیل را به‌طور اختصاصی به پطرس نسپرد. در زمانی بعد، با تکرار همان سخنانی که به پطرس گفته بود، آن‌ها را مستقیماً بر کلیسا اطلاق کرد. و همان مضمون نیز به دوازده تن، به‌عنوان نمایندگان جماعتِ ایمانداران، گفته شد. اگر عیسی هرگونه اقتدار ویژه‌ای را به یکی از شاگردان بر دیگران واگذار کرده بود، ما این‌همه مناقشهٔ آنان را بر سر اینکه چه کسی باید بزرگ‌ترین باشد نمی‌دیدیم. آنان مطیع ارادهٔ استاد خود می‌شدند و به کسی که او برگزیده بود حرمت می‌نهادند.

“Instead of appointing one to be their head, Christ said to the disciples, ‘Be not ye called Rabbi;’ ‘neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.’ Matthew 23:8, 10.

به جای آنکه کسی را به عنوان سر آنان منصوب کند، مسیح به شاگردان گفت: «ربی خوانده نشوید»؛ «و مرشد نیز خوانده نشوید، زیرا مرشد شما یکی است، یعنی مسیح.» متی ۲۳:۸، ۱۰.

“‘The head of every man is Christ.’ God, who put all things under the Saviour’s feet, ‘gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fullness of Him that filleth all in all.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a position of trust in the church gives them authority to dictate what other men shall believe and what they shall do. This claim God does not sanction. The Saviour declares, ‘All ye are brethren.’ All are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no finite being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend, and those who think themselves the strongest will prove to be the weakest, unless they make Christ their efficiency. ‘Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.’ The Lord ‘is the Rock, His work is perfect.’ ‘Blessed are all they that put their trust in Him.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.

«سرِ هر مردی مسیح است.» خدایی که همه چیز را زیر پای نجات‌دهنده نهاد، «او را به کلیسا به‌عنوانِ سرِ بر همه‌چیز عطا کرد؛ کلیسا بدن اوست، پریِ او که همه را در همه چیز پر می‌سازد.» ۱ قرنتیان ۱۱:۳؛ افسسیان ۱:۲۲، ۲۳. کلیسا بر مسیح، به‌عنوان بنیاد خود، بنا شده است؛ و باید از مسیح، به‌عنوان سرِ خود، اطاعت کند. نباید بر انسان تکیه کند یا به‌دست انسان کنترل شود. بسیاری ادعا می‌کنند که داشتنِ منصبِ موردِ اعتماد در کلیسا به آنان اختیار می‌دهد که دستور دهند دیگران چه باور داشته باشند و چه بکنند. خدا این ادعا را تأیید نمی‌کند. نجات‌دهنده اعلام می‌کند: «همهٔ شما برادر هستید.» همه در معرض وسوسه‌اند و ممکن‌الخطا هستند. برای هدایت نمی‌توانیم بر هیچ موجودِ محدود تکیه کنیم. صخرهٔ ایمان، حضورِ زندهٔ مسیح در کلیساست. بر این، ضعیف‌ترین‌ها می‌توانند تکیه کنند، و آنان که خود را نیرومندترین می‌پندارند، ضعیف‌ترین ثابت خواهند شد، مگر آن‌که مسیح را کفایتِ خود سازند. «ملعون است آن مردی که بر انسان توکل می‌کند و بشر را بازوی خود می‌سازد.» خداوند «صخره است؛ کار او کامل است.» «خوشا به حالِ همهٔ آنان که بر او توکل می‌کنند.» ارمیا ۱۷:۵؛ تثنیه ۳۲:۴؛ مزمور ۲:۱۲.

“After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no man that He was the Christ. This charge was given because of the determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this, the people, and even the disciples, had so false a conception of the Messiah that a public announcement of Him would give them no true idea of His character or His work. But day by day He was revealing Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a true conception of Him as the Messiah.

پس از اقرار پطرس، عیسی به شاگردان دستور داد به هیچ‌کس نگویند که او مسیح است. این دستور به سبب مخالفت سرسختانهٔ کاتبان و فریسیان داده شد. افزون بر این، مردم، و حتی خودِ شاگردان، چنان تصور نادرستی از مسیح داشتند که اعلام علنیِ او هیچ شناخت درستی از شخصیت یا کار او به آنان نمی‌داد. اما او روزبه‌روز خود را به آنان به‌عنوان نجات‌دهنده آشکار می‌کرد و بدین‌سان می‌خواست برداشتی درست از او به‌عنوان مسیح به آنان بدهد.

“The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. Although He had so long concealed His design, they believed that He would not always remain in poverty and obscurity; the time was near when He would establish His kingdom. That the hatred of the priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucified as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained. But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus must open to His disciples the conflict before them. He was sad as He anticipated the trial.” The Desire of Ages, 411-415.

«شاگردان هنوز انتظار داشتند که مسیح همچون شاهزاده‌ای زمینی سلطنت کند. هرچند او تا آن زمان مقصود خویش را پنهان نگاه داشته بود، آنان بر این باور بودند که او همواره در فقر و گمنامی باقی نخواهد ماند؛ زمان نزدیک بود که ملکوت خود را برقرار سازد. این اندیشه که نفرت کاهنان و ربیان هرگز مغلوب نخواهد شد، و اینکه مسیح از سوی قوم خود رد خواهد شد، به‌عنوان فریبکاری محکوم خواهد گردید، و همچون تبهکاری مصلوب خواهد شد، هرگز به ذهن شاگردان خطور نکرده بود. اما ساعت اقتدار تاریکی فرا می‌رسید، و عیسی می‌بایست نزاعی را که در پیش روی آنان بود بر شاگردان خود آشکار سازد. او از پیش‌بینی آن محاکمه محزون بود.» آرزوی اعصار، 411-415.

Verse sixteen of Daniel eleven, represents the soon coming Sunday law in the United States. Just before the hour of that “earthquake” the candidates who are seeking to be among the one hundred and forty-four thousand are awakened from their sleep. What awakens them is a prophetic message. At that point two classes are manifested, and as illustrated in the parable of the ten virgins, one class has oil in the vessels, the other class does not. Verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, not only represent the prophetic history that precedes the Sunday law, they represent the “message”, which, in the context of the parable of the ten virgins, is the “oil,” that the wise will have in order to receive the seal of God and be lifted up as an ensign at the hour of the great earthquake. These articles have now reached the climax of all the articles, for the message that is represented within these verses, is the golden oil that is poured down through the two golden pipes.

آیه شانزدهمِ باب یازدهمِ کتاب دانیال، نمایانگر قانون یکشنبه‌ای است که به زودی در ایالات متحده خواهد آمد. کمی پیش از زمان آن «زلزله»، نامزدهایی که می‌کوشند در شمار یکصد و چهل و چهار هزار نفر باشند از خواب بیدار می‌شوند. آنچه آنان را بیدار می‌کند پیامی نبوی است. در آن مقطع دو گروه آشکار می‌شوند، و چنان‌که در مَثَلِ ده باکره نشان داده شده، یک گروه در ظرف‌ها روغن دارند و گروه دیگر ندارند. آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ دانیال نه تنها تاریخ نبویِ پیش از قانون یکشنبه را نمایندگی می‌کنند، بلکه «پیام» را نیز نمایان می‌کنند که در چارچوب مَثَلِ ده باکره همان «روغن» است؛ روغنی که دانایان خواهند داشت تا مُهر خدا را دریافت کنند و در ساعت آن زلزله عظیم به‌عنوان عَلَمی برافراشته شوند. این مقالات اکنون به اوج همه مقالات رسیده‌اند، زیرا پیامی که در این آیات نمایانده شده، همان روغن طلایی است که از طریق دو لوله طلایی فرو ریخته می‌شود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

تا وقتی که کسانی که مدعی حقیقت‌اند به شیطان خدمت می‌کنند، سایهٔ دوزخی او بر دیدشان نسبت به خدا و آسمان پرده می‌افکند. آنان مانند کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست داده‌اند. نمی‌توانند حقایق ابدی را ببینند. آنچه خدا برای ما مهیا کرده است در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و باب ۴ آیات ۱۲ تا ۱۴، نمایانده شده است: «و من باز پاسخ دادم و به او گفتم: این دو شاخهٔ زیتون چیست که از میان دو لولهٔ طلایی روغنِ طلایی را از خود بیرون می‌ریزند؟ و او پاسخ داد و به من گفت: آیا نمی‌دانی این‌ها چیست؟ گفتم: نه، ای سرورم. آنگاه گفت: این‌ها دو مسح‌شده‌اند که نزد خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند.»

“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

خداوند سرشار از منابع است. او هیچ کمبود امکاناتی ندارد. به سبب کم‌ایمانی ما، دنیادوستی ما، حرف‌های پوچ و بیهوده‌مان، و بی‌ایمانی ما که در گفت‌وگوهای‌مان آشکار می‌شود، سایه‌های تیره گرد ما جمع می‌شوند. مسیح در کلام یا منش، به‌عنوان آن که تماماً دلپسند است و ممتازتر از ده‌هزار، آشکار نمی‌شود. هنگامی که جان راضی می‌شود خود را به بطالت برفرازد، روحِ خداوند نمی‌تواند کار چندانی برای آن انجام دهد. دیدِ کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما شکوهِ فراسوی آن را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگه می‌دارند؛ چهار بادی که به صورت اسبی خشمگین تصویر شده است و می‌کوشد خود را رها کند و بر چهرهٔ سراسر زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ را به همراه می‌آورد.

“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

«آیا باید بر لبۀ همان جهان ابدی به خواب رویم؟ آیا باید کُند و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَس خدا در قوم او دمیده می‌شد، تا بر پای‌های خویش بایستند و زنده شوند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما هنگامی که از آن دروازۀ تنگ می‌گذریم، فراخیِ آن بی‌حدّ و حصر است.» Manuscript Releases, جلد 20، 217.

“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

مسح‌شدگانی که در کنار خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند، مقامی را دارند که زمانی به شیطان، کروبِ پوشاننده، داده شده بود. خداوند از طریق موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او هستند، رابطه‌ای پیوسته با ساکنان زمین حفظ می‌کند. روغن زرین نماد فیضی است که خدا با آن چراغ‌های ایمانداران را تأمین می‌کند تا سوسو نزنند و خاموش نشوند. اگر چنین نبود که این روغن مقدس در پیام‌های روح خدا از آسمان فرو ریخته می‌شود، عوامل شر بر انسان‌ها به‌طور کامل تسلط می‌یافتند.

“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

خدا بی‌حرمت می‌شود هنگامی که پیام‌هایی را که برای ما می‌فرستد نپذیریم. بدین‌سان روغن زرین را که می‌خواهد در جان‌های ما بریزد تا به کسانی که در تاریکی‌اند رسانده شود، رد می‌کنیم. هنگامی که ندایی برسد: «اینک داماد می‌آید؛ بیرون روید به استقبال او»، آنانی که روغن مقدس را نپذیرفته‌اند، که فیض مسیح را در دل‌های خود گرامی نداشته‌اند، همچون باکره‌های نادان خواهند دید که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود توان به دست آوردن آن روغن را ندارند و زندگی‌شان تباه می‌شود. اما اگر روح‌القدسِ خدا را بخواهیم، اگر چون موسی تضرع کنیم: «جلال خود را به من بنما»، محبت خدا در دل‌های ما ریخته خواهد شد. به‌وسیله لوله‌های زرین، روغن زرین به ما انتقال خواهد یافت. «نه به قدرت و نه به قوت، بلکه به روح من»، می‌فرماید خداوند لشکرها. با دریافت پرتوهای درخشان خورشید عدالت، فرزندان خدا همچون چراغ‌ها در جهان می‌درخشند. Review and Herald، ۲۰ ژوئیهٔ ۱۸۹۷.