The “truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life.” That “truth” identified two aspects of Christ. The first was that Christ is an element of prophetic history. The waymarks that represent the events of prophetic history, represent Christ. His association with the events identifies the sacredness of the prophetic waymarks, and provides the logic for Sister White so often saying that we must guard the waymarks, for those waymarks represent Jesus Christ. The waymark that represented the testing theme in the time of Christ was His baptism, and it aligned with other events in the sacred reform lines, distinguished by the descent of a divine symbol.

«حقیقتی که پطرس بدان اعتراف کرده بود، بنیادِ ایمانِ ایماندار است. همان است که خودِ مسیح اعلام کرده است که حیاتِ جاودان است.» آن «حقیقت» دو جنبه از مسیح را مشخص می‌کرد. نخست این‌که مسیح عنصری از تاریخِ نبوت است. نشانه‌های راهی که نمایانگرِ رویدادهای تاریخِ نبوت‌اند، نمایانگرِ مسیح‌اند. پیوندِ او با آن رویدادها بر قداستِ نشانه‌های راهِ نبوت گواهی می‌دهد و مبنای منطقیِ این سخنِ مکررِ خواهر وایت را فراهم می‌کند که باید از نشانه‌های راه پاسداری کنیم، زیرا آن نشانه‌ها عیسی مسیح را نمایندگی می‌کنند. نشانهٔ راهی که در زمانِ مسیح موضوعِ آزمون را نمایندگی می‌کرد، تعمیدِ او بود، و با دیگر رویدادهایی در خطوطِ اصلاحِ مقدس، که با نزولِ نمادی الهی مشخص می‌شدند، هم‌راستا بود.

In the reform line of Moses, divinity descended and abode in a burning bush, a symbol of the creator combining with the creation. In the reform line at the end of the seventy years, Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, and at the same time Daniel was changed into the image of Christ. In the reform line of Christ, the Holy Spirit descended in the form of a dove to anoint God’s Son, the symbol of divinity combined with humanity. In Millerite history the angel that descended on August 11, 1840 was “no less a personage than Jesus Christ,” who descended with a little book that was to be eaten, and He was that little book. There He demonstrated that the combination of divinity with humanity is accomplished by eating and drinking the flesh and blood of the Bread of Heaven.

در خط اصلاح موسی، الوهیت فرود آمد و در بوته‌ای سوزان سکونت گزید؛ نمادی از اتحاد آفریننده با آفرینش. در خط اصلاح در پایان هفتاد سال، میکائیل فرود آمد تا کورش را برای اجرای فرمان نخستین توانمند سازد و در همان زمان دانیال به شباهت مسیح دگرگون شد. در خط اصلاح مسیح، روح‌القدس به صورت کبوتری فرود آمد تا پسر خدا را مسح کند، نماد اتحاد الوهیت با انسانیت. در تاریخ میلریتی، فرشته‌ای که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد «کسی نبود جز خود عیسی مسیح» که با کتابچه‌ای که قرار بود خورده شود فرود آمد، و او همان کتابچه بود. در آنجا نشان داد که اتحاد الوهیت و انسانیت از طریق خوردن و نوشیدنِ گوشت و خونِ نانِ آسمانی تحقق می‌یابد.

Sacred history is sacred because it is embodied by the presence of Christ. The predictions of God’s word that identify future events, are Jesus Christ, for He is the “Word.” When those predictions are fulfilled in history, the events represent the fulfillment of His word, and His word is truth. It is His word that sets forth the prediction, and it is His word that is fulfilled when the event arrives, so at the beginning and at the ending it is Jesus Christ, for He is the Alpha and Omega. Therefore, when Peter proclaimed that Jesus was the Christ and the Son of the living God, he was identifying a waymark that was Jesus Christ and a waymark that reaches its perfect fulfillment in the last days. September 11, 2001 was the perfect fulfillment of Christ.

تاریخ مقدس به این دلیل مقدس است که حضور مسیح در آن مجسم است. پیشگویی‌های کلام خدا که رویدادهای آینده را مشخص می‌کنند، همان عیسی مسیح‌اند، زیرا او «کلمه» است. وقتی آن پیشگویی‌ها در تاریخ تحقق می‌یابند، آن رویدادها نمایانگر تحقق کلام او هستند، و کلام او حقیقت است. این کلام اوست که پیشگویی را بیان می‌کند، و این کلام اوست که هنگام وقوع رویداد تحقق می‌یابد؛ پس در ابتدا و در پایان، او عیسی مسیح است، زیرا او آلفا و امگا است. از این‌رو، هنگامی که پطرس اعلام کرد که عیسی همان مسیح و پسر خدای زنده است، او نشانه‌ای از راه را که همان عیسی مسیح بود، و نشانه‌ای را که در روزهای آخر به تحقق کامل خود می‌رسد، مشخص می‌کرد. یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ تحقق کامل مسیح بود.

To reject the prophetic fulfillment of September 11, 2001, is to reject Christ, the son of the living God. That truth, expressed by Peter, was “the foundation of the believer’s faith,” and on September 11, 2001 Christ led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths,” which represent the “foundations” of the movement of the first and third angels’ messages. Peter represented the one hundred and forty-four thousand, who are sealed during the period when the four angels are restraining the four winds. The sealing time is a specific prophetic period, beginning on September 11, 2001 and ending at the soon coming Sunday law. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

رد کردنِ تحققِ نبویِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، به‌منزلهٔ رد کردنِ مسیح، پسرِ خدای زنده، است. آن حقیقت، که پطرس بیان کرد، «بنیادِ ایمانِ مؤمنان» بود، و در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ مسیح قومِ آخرالزمانیِ خود را به «راه‌های کهنِ» ارمیا بازگرداند؛ راه‌هایی که نمایانگرِ «بنیان‌ها»ی جنبشِ پیام‌های فرشتهٔ اول و سوم هستند. پطرس نمایندهٔ صد و چهل و چهار هزار بود؛ آنان که در دوره‌ای مُهر می‌شوند که چهار فرشته چهار باد را بازمی‌دارند. زمانِ مُهر دورهٔ نبویِ مشخصی است که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز می‌شود و در قانونِ نزدیک‌الوقوعِ یکشنبه به پایان می‌رسد. عیسی همواره پایانِ هر چیز را با آغازِ همان چیز نشان می‌دهد.

At the beginning of the sealing time the angel of Revelation eighteen descended, as had the Holy Spirit at the baptism, and that angel was “no less a personage than Jesus Christ,” for the angel that descended to lighten the earth with His glory in the Millerite history was “no less a personage than Jesus Christ.” At the soon coming Sunday law “no less a personage than Jesus Christ,” descends again and presents the second of the two messages of Revelation eighteen, as He calls His other flock out of Babylon. In the middle of the period of the sealing time, an angel descended, as did the second angel descend on April 19, 1844, at the first disappointment of the Millerite movement.

در آغاز دورهٔ مُهرگذاری، فرشتهٔ مکاشفهٔ باب هجده فرود آمد، چنان‌که روح‌القدس در هنگام تعمید فرود آمده بود، و آن فرشته «کمتر از خودِ عیسی مسیح نبود»، زیرا آن فرشته که در تاریخ میلری برای روشن ساختن زمین با جلال او فرود آمد، «کمتر از خودِ عیسی مسیح نبود». با فرارسیدن قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد، «کسی نه کمتر از خودِ عیسی مسیح» بار دیگر فرود می‌آید و دومینِ دو پیام مکاشفهٔ باب هجده را ارائه می‌کند، هنگامی که گوسفندان دیگرِ خود را از بابل فرا می‌خوانَد. در میانهٔ دورهٔ مُهرگذاری، فرشته‌ای فرود آمد، چنان‌که فرشتهٔ دوم در 19 آوریل 1844، در نخستین ناامیدی جنبش میلری، فرود آمد.

Between the arrival of that second angel, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, many angels were sent to add power to the second angel as the Midnight Cry message arrived. Speaking of the history when these angels arrived in Millerite history, Sister White informs us that those that rejected these messages had crucified Christ just as assuredly as the Jews crucified Christ.

میان آمدن آن فرشتهٔ دوم و آمدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتگان بسیاری فرستاده شدند تا با رسیدن پیام فریادِ نیمه‌شب، بر قدرت فرشتهٔ دوم بیفزایند. در شرح آن برهه از تاریخ جنبش میلرایتی که این فرشتگان رسیدند، خواهر وایت می‌گوید که کسانی که این پیام‌ها را رد کردند، به همان قطعیتی که یهودیان مسیح را مصلوب کردند، آنان نیز مسیح را مصلوب کردند.

“I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there.” Early Writings, 261.

دیدم که چنان‌که یهودیان عیسی را به صلیب کشیدند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را به صلیب کشیده بودند؛ از این رو راه ورود به قدس‌الاقداس را نمی‌شناسند و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. نوشته‌های اولیه، ۲۶۱.

The messages represented by the angels, when rejected, represent the crucifixion of Christ, for He embodies the messages and their historical fulfillment. On July 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” descended, marking the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Slain in the streets, the dead dry bones of His last-day people were to be awakened by hearing the only voice that can bring people back to life.

پیام‌هایی که فرشتگان حامل آن‌ها هستند، وقتی رد شوند، نمایانگر به‌صلیب‌کشیده‌شدن مسیح‌اند، زیرا او تجسم آن پیام‌ها و تحقق تاریخی آن‌هاست. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، «نه شخصی کمتر از خودِ عیسی مسیح» فرود آمد و نخستین ناامیدی و آغاز دورهٔ درنگ را رقم زد. استخوان‌های خشک و مردهٔ قوم او در روزهای آخر، که در خیابان‌ها کشته شده بودند، می‌بایست با شنیدن تنها صدایی که می‌تواند مردم را به زندگی بازگرداند، بیدار شوند.

Verily, verily, I say unto you, The hour is coming, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live. For as the Father hath life in himself; so hath he given to the Son to have life in himself; And hath given him authority to execute judgment also, because he is the Son of man. Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice, And shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation. John 5:25–29.

به‌راستی، به‌راستی، به شما می‌گویم: ساعتی می‌رسد و اکنون هست که مردگان صدای پسر خدا را خواهند شنید، و آنان که بشنوند زنده خواهند شد. زیرا همان‌گونه که پدر در خود حیات دارد، به پسر نیز عطا کرده است که در خود حیات داشته باشد؛ و نیز به او اقتدار داده است تا داوری کند، زیرا او پسر انسان است. از این شگفت‌زده نشوید، زیرا ساعتی می‌رسد که همهٔ آنان که در قبرها هستند صدای او را خواهند شنید، و بیرون خواهند آمد: آنان که نیکی کرده‌اند، به رستاخیز حیات؛ و آنان که بدی کرده‌اند، به رستاخیز محکومیت. یوحنا ۵:۲۵-۲۹.

In July of 2023, His voice called the dead dry bones to life, and Alpha and Omega then repeated the beginning of the sealing time, for July 2023, marks the ending period of the sealing time. His people were then again called back to Jeremiah’s old paths, to the foundations of Millerite history. The foundational message of the Millerites’ beginning and ending were the first and last messages of Millerite history, which was the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، صدای او استخوان‌های خشک و مرده را به حیات فراخواند، و آلفا و امگا سپس آغازِ زمان مُهر را تکرار کرد، زیرا ژوئیهٔ ۲۰۲۳ نشانگر دورۀ پایانیِ زمان مُهر است. پس قوم او بار دیگر فراخوانده شدند تا به راه‌های کهنۀ ارمیا، به بنیادهای تاریخِ میلریتی‌ها، بازگردند. پیامِ بنیادینِ آغاز و پایانِ میلریتی‌ها، یعنی پیام‌های نخستین و واپسینِ تاریخِ آنان، «هفت بار»ِ لاویان، بابِ بیست‌وششم، بود.

In July 2023, God’s last day people were once again commanded to take the little book and eat it. As they eat the little book, they are then tested to see if they will acknowledge the message of the third Woe in Revelation chapter nine (the tidings of the east) and the message of Daniel chapter eleven (the tidings of the north). The testing process leads them to verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, which is the Battle of Panium, which is Caesarea Philippi and which is the message of the Midnight Cry where the two classes who have heard His voice are manifested, one class “that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.”

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، به قومِ آخرالزمانیِ خدا بار دیگر فرمان داده شد که کتابچهٔ کوچک را بگیرند و آن را بخورند. هنگامی که کتابچهٔ کوچک را می‌خورند، سپس آزموده می‌شوند تا معلوم شود آیا پیامِ وایِ سوم در مکاشفه فصل نهم (اخبارِ شرق) و پیامِ دانیال فصل یازدهم (اخبارِ شمال) را خواهند پذیرفت یا نه. فرایندِ آزمون ایشان را به آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال فصل یازدهم سوق می‌دهد، که نبردِ پانیوم است، که همان قیصریهٔ فیلیپی است و همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است؛ جایی که دو طبقه که صدای او را شنیده‌اند آشکار می‌شوند: یکی «آنانی که کار نیک کرده‌اند، برای رستاخیزِ حیات»، و دیگری «آنان که بدی کرده‌اند، برای رستاخیزِ محکومیت».

There are three voices in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and they are all the voice of “no less a personage of Jesus Christ.” The first voice of Revelation eighteen sounded when the great buildings of New York city were brought down by a touch from God. The second voice is the voice of Michael the archangel who calls the dead out of their graves. The third voice is the second voice of Revelation chapter eighteen that calls His other flock out of Babylon in the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The perfect fulfillment of Peter’s confession at Caesarea Philippi is made when Christ leads His last day people to the “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

در زمان مُهر شدنِ آن صد و چهل و چهار هزار سه صدا وجود دارد و همگی صدای «نه کمتر از شخصِ عیسی مسیح» هستند. صدای نخستِ مکاشفهٔ باب هجده زمانی طنین انداخت که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک با لمسی از سوی خدا به زیر کشیده شدند. صدای دوم، صدای میکائیل، رئیسِ فرشتگان است که مردگان را از گورها فرا می‌خواند. صدای سوم، همان صدای دومِ مکاشفهٔ باب هجده است که در هنگامِ «زلزلهٔ عظیمِ» مکاشفهٔ باب یازده، گلهٔ دیگرِ او را از بابل بیرون می‌خواند. تحققِ کاملِ اعترافِ پطرس در قیصریهٔ فیلیپی زمانی صورت می‌گیرد که مسیح قومِ روزهای آخرِ خود را به «آن بخش از نبوتِ دانیال که به روزهای آخر مربوط می‌شود» رهبری کند.

Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, is the “portion” of the prophecy of Daniel that was sealed up that identifies the message of the Midnight Cry. Panium is the Exeter camp meeting in August of 1844, it’s a history that is fulfilled in the second term of Donald Trump, and it is the prophetic message that impresses the seal of God upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand. The verses we are now studying are very holy ground.

پانیومِ آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال باب یازدهم، همان «بخش» نبوت دانیال است که مهر و موم شده بود و پیام «فریاد نیمه‌شب» را مشخص می‌کند. پانیوم همان گردهمایی کمپ اکستر در اوت ۱۸۴۴ است؛ روایتی که در دورهٔ دوم دونالد ترامپ تحقق می‌یابد، و همان پیام نبوتی است که مهر خدا را بر پیشانی‌های یکصد و چهل و چهار هزار نقش می‌زند. آیاتی که اکنون در حال مطالعه آنها هستیم، حریمی بسیار مقدس‌اند.

“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

حقیقتی که پطرس بدان اعتراف کرده بود، بنیادِ ایمانِ مؤمن است. همان است که خودِ مسیح آن را حیاتِ جاودان خوانده است. اما داشتنِ این شناخت زمینه‌ای برای خودستایی نبود. نه به‌سببِ حکمت یا نیکیِ خودِ او بر پطرس مکشوف شده بود. انسان هرگز به‌تنهایی نمی‌تواند به شناختِ الهی دست یابد. «بلندایش به آسمان می‌رسد؛ تو چه می‌توانی کرد؟ از هاویه عمیق‌تر است؛ تو چه می‌دانی؟» ایوب ۱۱:۸. تنها روحِ فرزندخواندگی می‌تواند امورِ عمیقِ خدا را بر ما آشکار سازد، آنچه «چشمی ندیده، گوشی نشنیده، و به دلِ انسان خطور نکرده است.» «اما خدا آنها را به‌وسیلهٔ روحِ خود بر ما آشکار کرده است، زیرا روح همه‌چیز، بلی، امورِ عمیقِ خدا را می‌کاود.» اول قرنتیان ۲:۹، ۱۰. «رازِ خداوند با ترسندگانِ اوست؛» و این‌که پطرس جلالِ مسیح را تشخیص داد، دلیل بر این بود که او «از جانبِ خدا تعلیم یافته» بود. مزمور ۲۵:۱۴؛ یوحنا ۶:۴۵. آه، براستی، «خوشا به حالِ تو، شمعونِ بن‌یونا، زیرا جسم و خون این را بر تو آشکار نکرده است.»

“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.”

عیسی ادامه داد: «و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرس هستی و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های دوزخ بر آن چیره نخواهند شد.» واژهٔ پطرس به معنای سنگ است — سنگی غلتان. پطرس آن صخره‌ای نبود که کلیسا بر آن بنا شده باشد. دروازه‌های دوزخ بر او چیره شدند، آنگاه که خداوندش را با لعنت و سوگند انکار کرد. کلیسا بر آن یگانه‌ای بنا شد که دروازه‌های دوزخ هرگز بر او نتوانستند چیره شوند.

The message Christ was presenting to His disciples at Caesarea Philippi was and is the message of the Midnight Cry, and it is placed within the context of a spiritual war between the Greek god Pan, whose temple was called “the gates of hell,” and the two apostate horns of the earth beast. The Maccabees were God’s apostate people, who professed to be the defenders of God’s church, as they were warring against the religion of the Greeks. They identified themselves as both the religious and political leaders. They represent the apostate Protestantism of those fallen churches that, with the government of the United States, are now forming an image of the beast and are warring against the globalist’s religion of woke-ism and Mother Earth. The apostate horns prevail in their struggle with the religious and political elements of globalism, and at the same time the true Protestant horn is being purified by the removal of the last remnants of the foolish virgins, in advance of being lifted up as an ensign at the “great earthquake” of the soon coming Sunday law.

پیامی که مسیح در قیصریهٔ فیلپی به شاگردانش ارائه می‌کرد، پیامِ فریادِ نیمه‌شب بود و هست، و آن پیام در چارچوبِ جنگی روحانی میان خدای یونانی، پان، که معبدش «دروازه‌های جهنم» نامیده می‌شد، و دو شاخِ مرتدِ وحشِ زمین جای می‌گیرد. مکابیان قومِ مرتدِ خدا بودند که مدعی بودند مدافعانِ کلیسای خدا هستند، در حالی که با دینِ یونانیان می‌جنگیدند. آنان خود را هم رهبرانِ مذهبی و هم سیاسی معرفی می‌کردند. آنان نمایندهٔ پروتستانتیسمِ مرتدِ آن کلیساهای سقوط‌کرده‌ای هستند که، به‌همراهِ دولتِ ایالات متحده، اکنون صورتِ وحش را پدید می‌آورند و با دینِ جهانی‌گرایانهٔ ووکیسم و مادرِ زمین می‌جنگند. شاخ‌های مرتد در نبردِ خود با عناصرِ مذهبی و سیاسیِ جهانی‌گرایی غلبه می‌کنند، و در همان حال شاخِ پروتستانِ حقیقی با زدوده شدنِ آخرین بقایای دوشیزگانِ نادان پاکسازی می‌شود، تا پیش از آن‌که در «زلزلهٔ عظیمِ» قانونِ یکشنبه که به زودی فرا می‌رسد، چون بیرقی برافراشته شود.

The portion of the prophecy of the book of Daniel that relates to the last days, which is also the Revelation of Jesus Christ, and is the message of the Midnight Cry is unsealed by the Lion of the tribe of Judah at Caesarea Philippi, which is Panium. It is unsealed in the midst of the warfare between atheistic beasts from the bottomless pit and the horn of Republicanism that began to stir up that beast in 2015, and against the genuine horn of Protestantism that is now being resurrected as a mighty army.

بخشی از نبوتِ کتابِ دانیال که به روزهای آخر مربوط می‌شود و نیز مکاشفهٔ عیسی مسیح و پیامِ فریادِ نیمه‌شب است، به‌دستِ شیرِ قبیلهٔ یهودا در قیصریهٔ فیلپی، که همان پانیوم است، مهرش گشوده می‌شود. این گشودنِ مهر در میانهٔ جنگی رخ می‌دهد میانِ وحوشِ بی‌خدای برخاسته از هاویه و شاخِ جمهوری‌خواهی که از سال ۲۰۱۵ به برانگیختنِ آن وحش پرداخت، و نیز بر ضدِ شاخِ اصیلِ پروتستانتیسم که اکنون چون سپاهی نیرومند دوباره برمی‌خیزد.

The truth that Peter confessed represents the waymark of September 11, 2001, and also that Christ is the Son of the living God. The truth of what is represented by Jesus being the Son of God, is a testing truth as certainly as was whether Jesus was the Messiah or not in the days of Peter. The proclamation that Jesus is the Son of God represents everything that had been revealed of Who the Son is. It represents not only that He was God’s Son, but that He was also the son of man. It is the truth of the incarnation of divinity into humanity, which is the very work that is accomplished during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The truth of the “incarnation,” is the truth at the end that was typified by the truth of the “Sabbath” at the beginning.

حقیقتی که پطرس بدان اقرار کرد، نمایانگرِ نشانهٔ راهِ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ است و نیز نمایانگرِ این واقعیت که مسیح پسر خدای زنده است. حقیقتِ آنچه در پسرِ خدا بودنِ عیسی نمایان می‌شود، حقیقتی آزمایشی است؛ به همان اندازه یقینی که در روزگار پطرس آزمون این بود که آیا عیسی همان مسیح هست یا نه. اعلام اینکه عیسی پسر خداست، همهٔ آنچه را که دربارهٔ هویتِ پسر مکشوف شده بود نمایندگی می‌کند. این تنها نشان نمی‌دهد که او پسر خدا بود، بلکه همچنین نشان می‌دهد که او پسر انسان نیز بود. این حقیقتِ تجسّدِ الوهیت در انسانیت است؛ همان کاری که در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار به انجام می‌رسد. حقیقتِ «تجسّد»، حقیقتِ پایان است که در آغاز به‌وسیلهٔ حقیقتِ «سبت» تمثیل یافته بود.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. When an angel arrives, a special truth adapted to the period where the truth is unsealed is opened by the Lion of the tribe of Judah, and that truth then tests the generation where that truth is opened up. On October 22, 1844 the truths associated with the work of Christ, who suddenly came unto the temple He had raised in the forty-six years from 1798 unto 1844 were revealed. Christ’s work of judgment, the law of God, His role as High Priest, the issue of the mark of the beast and the sealing of the one hundred and forty-four thousand were all opened up. Sister White was shown that of those truths, there was one truth which the Alpha and Omega identified in a special light.

۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ روزِ ورودِ فرشتهٔ سوم بود. هرگاه فرشته‌ای می‌رسد، حقیقتی ویژه، متناسب با دوره‌ای که مهر آن حقیقت برداشته می‌شود، به دست شیرِ قبیلهٔ یهودا گشوده می‌شود و آن حقیقت سپس نسلِ همان دوره را که در آن گشوده می‌شود، می‌آزماید. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، حقایقِ مرتبط با کارِ مسیح — که ناگهان به معبدی آمد که آن را در مدت چهل‌وشش سال، از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، برپا کرده بود — آشکار شدند. کارِ داوریِ مسیح، شریعتِ خدا، نقشِ او به‌عنوان کاهنِ اعظم، موضوعِ نشانِ وحش و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، همگی گشوده شدند. به خواهر وایت نشان داده شد که در میانِ آن حقایق، حقیقتی بود که الفا و امگا آن را در نوری ویژه مشخص کرده بود.

“I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

وقتی دیدم فرمان چهارم درست در مرکز ده فرمان قرار دارد و هاله‌ای ملایم از نور آن را احاطه کرده است، شگفت‌زده شدم. فرشته گفت: «این تنها فرمان از میان آن ده است که خدای زنده را، آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین و هر آنچه در آنهاست، معرفی می‌کند. هنگامی که بنیان‌های زمین نهاده شد، بنیانِ سبت نیز در همان هنگام نهاده شد.» شهادات، جلد ۱، ۷۵.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand had arrived, but it was to be delayed by the rebellion of 1863. On September 11, 2001 the sealing process began when Christ, represented as the mighty angel of Revelation chapter eighteen, descended with a hidden book in His hand that God’s last day people were to eat. The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so in the last days there was another truth that was placed in a special light, and it was directly connected to the Sabbath truth that was highlighted the first time Christ attempted to seal the one hundred and forty-four thousand.

زمان مُهر شدنِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر فرا رسیده بود، اما به سبب شورش سال ۱۸۶۳ به تأخیر افتاد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرایند مُهر کردن آغاز شد، هنگامی که مسیح، که به‌صورت فرشته نیرومندِ باب هجدهِ مکاشفه نمایانده شده بود، با کتابی پنهان در دست فرود آمد؛ کتابی که قوم خدا در روزهای آخر می‌بایست آن را بخورند. آلفا و امگا همواره پایان را با آغاز نشان می‌دهد؛ از این رو در روزهای آخر حقیقت دیگری در پرتو ویژه‌ای قرار گرفت که مستقیماً با حقیقت سبت پیوند داشت؛ همان حقیقتی که بار نخست، هنگام تلاش مسیح برای مُهر کردن آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، برجسته شده بود.

“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.

زمان آن فرا رسیده است که دانیال در قرعهٔ خود بایستد. زمان آن فرا رسیده است که نوری که به او داده شده، چنان‌که هرگز پیش از این نبوده، به جهان بتابد. اگر کسانی که خداوند برایشان این همه کرده است در نور راه بروند، هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر شوند، شناخت آنان از مسیح و از پیشگویی‌های مربوط به او به‌طور چشمگیری افزایش خواهد یافت.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. They are of infinite worth in God’s sight, for they are one with Christ. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key which unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will not be able to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus will see light in God’s light.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

کسانی که با خدا مشارکت دارند، در نور آفتاب عدالت گام برمی‌دارند. آنان با آلوده ساختن راه خویش در پیشگاه خدا، نجات‌دهندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌کنند. نور آسمانی بر آنان می‌تابد. آنان در نظر خدا بی‌نهایت ارزشمندند، زیرا با مسیح یگانه‌اند. برای ایشان کلام خدا دارای زیبایی و لطافتی فراتر از وصف است. اهمیت آن را درمی‌یابند. حقیقت بر آنان آشکار می‌شود. آموزهٔ تجسّد با فروغی ملایم آراسته است. آنان می‌بینند که کتاب‌مقدّس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که نخواسته‌اند نور را بپذیرند و در نور گام بردارند، قادر به فهم راز دینداری نخواهند بود؛ اما آنان که در برداشتن صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، در نور خدا نور خواهند دید. Manuscript Releases، شمارهٔ ۲۱، صفحات ۴۰۶ و ۴۰۷.

The doctrine of the incarnation is the truth that divinity combined with humanity does not sin, and the sign of those who have reached that experience in the last days is the Sabbath.

آموزهٔ تجسّد بیانگر این حقیقت است که الوهیتِ متحد با انسانیت گناه نمی‌کند، و نشانۀ کسانی که در ایام آخر به آن تجربه دست یافته‌اند، سبت است.

Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. Ezekiel 20:12.

و نیز سبت‌های خود را به ایشان دادم تا نشانه‌ای باشد میان من و ایشان، تا بدانند که من خداوندم که ایشان را تقدیس می‌کنم. حزقیال ۲۰:۱۲

The one hundred and forty-four thousand are sealed for eternity, and the process of the sealing identifies a short period of time at the end of the sealing process, just before the Sunday law, when the seal is impressed. In that short period of time divinity is combined with humanity, permanently.

صد و چهل و چهار هزار نفر تا ابد مهر و موم می‌شوند، و خودِ فرایند مهر و موم، بازهٔ کوتاهی را در پایان این فرایند مشخص می‌کند، درست پیش از قانون یکشنبه، زمانی که مهر نقش می‌بندد. در آن بازهٔ کوتاه، الوهیت به‌طور دائمی با انسانیت درهم می‌آمیزد.

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

ای برادران، در کار عظیمِ آمادگی چه می‌کنید؟ آنان که با دنیا یکی می‌شوند، قالب دنیوی را می‌پذیرند و خود را برای نشانِ وحش آماده می‌سازند. آنان که به خود بی‌اعتمادند، در برابر خدا فروتن می‌شوند و با اطاعت از حقیقت جان‌های خود را پاک می‌سازند—اینان قالب آسمانی را می‌پذیرند و برای مهر خدا بر پیشانی‌هایشان آماده می‌شوند. هنگامی که فرمان صادر شود و مهر نهاده گردد، منشِ ایشان تا ابد پاک و بی‌لکه خواهد ماند.

“Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 216.

"اکنون وقت آماده شدن است. مهر خدا هرگز بر پیشانی مرد یا زنِ ناپاک قرار نخواهد گرفت. هرگز بر پیشانی مرد یا زنِ جاه‌طلب و دنیا‌دوست قرار نخواهد گرفت. هرگز بر پیشانی مردان یا زنانی با زبان‌های دروغین یا دل‌های فریبکار قرار نخواهد گرفت. همهٔ کسانی که این مهر را دریافت می‌کنند باید در نظر خدا بی‌لکه باشند؛ آنان نامزدهای آسمان‌اند. پیش بروید، ای برادران و خواهرانم. در این زمان تنها می‌توانم به اختصار دربارهٔ این نکات بنویسم و صرفاً توجه شما را به ضرورت آمادگی جلب کنم. خودِ شما کتاب مقدس را جست‌وجو کنید تا وقار هراس‌انگیزِ این ساعتِ حاضر را درک کنید." شهادات، جلد ۵، صفحه ۲۱۶.

The previous passage might suggest that the seal is impressed at the Sunday law, but this is not the case. Sister White is clear that the Sunday law is a great crisis, and she also teaches clearly that character is manifested in a crisis, but never developed in a crisis. The seal is impressed at the Sunday law in the sense that it then becomes visible, for those who then have the seal are lifted up as an ensign. The seal is impressed in a short period of time, just before probation closes, and for Sabbath-keepers, probation closes at the Sunday law. The sealing began on September 11, 2001, and no one then received the seal of God, for as illustrated in the period of time following October 22, 1844, there was first to be a testing process.

بخش پیشین ممکن است چنین القا کند که مُهر در هنگام قانون یکشنبه زده می‌شود، اما چنین نیست. خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که قانون یکشنبه بحرانی بزرگ است، و همچنین به‌وضوح تعلیم می‌دهد که شخصیت در بحران آشکار می‌شود، اما هرگز در بحران پرورش نمی‌یابد. از این جهت می‌توان گفت مُهر در قانون یکشنبه زده می‌شود که در آن هنگام آشکار می‌گردد، زیرا آنان که در آن زمان مُهر را دارند چونان بیرقی برافراشته می‌شوند. مُهر در دوره‌ای کوتاه، درست پیش از پایان مهلت فیض، زده می‌شود، و برای حافظان سبت، مهلت فیض در هنگام قانون یکشنبه پایان می‌یابد. مهرزنی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، و در آن زمان هیچ‌کس مُهر خدا را دریافت نکرد، زیرا همان‌گونه که دورهٔ پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ نشان می‌دهد، نخست باید فرایندِ آزمون برقرار می‌شد.

In every reform movement, when the divine symbol descends to empower the message that was unsealed at the time of the end, a testing process begins. When Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, the Jews were then tested as to whether they would leave the home they had lived in for the previous seventy years and return to a ruined city and rebuild it. When the Holy Spirit descended at the baptism of Christ, the Jews were tested on the subject of the Messiah. When the mighty angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, that generation was tested on whether they would eat the little book, and all that the little book represented.

در هر جنبش اصلاحی، وقتی نماد الهی فرود می‌آید تا به پیامی که در زمانِ پایان مهرش گشوده شد قوّت ببخشد، فرایندِ آزمون آغاز می‌شود. هنگامی که میکائیل فرود آمد تا کوروش را برای پیشبرد نخستین فرمان توانمند سازد، یهودیان آزموده شدند که آیا خانه‌ای را که طی هفتاد سال گذشته در آن زیسته بودند ترک کرده، به شهری ویران بازگردند و آن را بازسازی کنند یا نه. وقتی روح‌القدس در هنگام تعمیدِ مسیح فرود آمد، یهودیان در موضوعِ مسیحا آزموده شدند. وقتی فرشته نیرومندِ مکاشفهٔ ده در یازدهم اوت ۱۸۴۰ فرود آمد، آن نسل آزموده شد که آیا کتابِ کوچک را خواهند خورد و هرآنچه را که آن کتابِ کوچک نمایانگرش بود خواهند پذیرفت.

A testing process began on August 11, 1840 that produced two classes of worshippers, and the class that followed the Lamb into the Most Holy Place were candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. The final test for that generation, who failed the testing process, began with the arrival of increased light upon the “seven times,” of Leviticus twenty-six. From 1856 unto 1863, the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

فرایند آزمونی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شد که دو طبقه از پرستندگان پدید آورد، و آن طبقه‌ای که بره را به قدس‌الاقداس پی گرفتند، نامزد بودند تا در زمرهٔ یک‌صد و چهل و چهار هزار قرار گیرند. آزمون نهایی برای آن نسل، که در فرایند آزمون مردود شد، با رسیدن نور افزون دربارهٔ «هفت بار» در لاویان باب بیست‌وشش آغاز شد. از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، پیام لائودکیه‌ای دورهٔ نهایی زمانی را در آن دوره‌ای مشخص کرد که با آمدن فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شده بود. آن دورهٔ زمانی با آیات ۱۳ تا ۱۵ از باب یازدهم کتاب دانیال نشان داده شده است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقاله بعدی ادامه خواهیم داد.

“‘In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not.’ ‘And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth’ (John 1:1–5, 14).

'در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. او در ابتدا نزد خدا بود. همه چیز به واسطه او پدید آمد؛ و بدون او چیزی از آنچه پدید آمد، پدید نیامد. در او حیات بود؛ و آن حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌درخشید؛ و تاریکی آن را درنیافت.' 'و کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد، (و ما جلال او را دیدیم، جلالی همچون جلال فرزند یگانه پدر،) پر از فیض و راستی' (یوحنا ۱:۱-۵، ۱۴).

“This chapter delineates the character and importance of the work of Christ. As one who understands his subject, John ascribes all power to Christ, and speaks of His greatness and majesty. He flashes forth divine rays of precious truth, as light from the sun. He presents Christ as the only Mediator between God and humanity.

این فصل ماهیت و اهمیت کار مسیح را ترسیم می‌کند. چون کسی که موضوع خود را نیک می‌شناسد، یوحنا همهٔ قدرت را به مسیح نسبت می‌دهد و از عظمت و جلال او سخن می‌گوید. او پرتوهای الهیِ حقیقتِ گرانبها را همچون نور خورشید می‌افشاند. او مسیح را یگانه میانجی میان خدا و بشر معرفی می‌کند.

“The doctrine of the incarnation of Christ in human flesh is a mystery, ‘even the mystery which hath been hid from ages and from generations’ (Colossians 1:26). It is the great and profound mystery of godliness. ‘The Word was made flesh, and dwelt among us’ (John 1:14). Christ took upon Himself human nature, a nature inferior to His heavenly nature. Nothing so shows the wonderful condescension of God as this. He ‘so loved the world, that he gave his only begotten Son’ (John 3:16). John presents this wonderful subject with such simplicity that all may grasp the ideas set forth, and be enlightened.

تعلیم تجسّد مسیح در جسم انسانی رازی است، «همان رازی که از اعصار و نسل‌ها پنهان بوده است» (کولسیان 1:26). این راز بزرگ و ژرفِ دینداری است. «کلمه جسم شد و در میان ما ساکن گردید» (یوحنا 1:14). مسیح طبیعت انسانی را، که طبیعتی فروتر از طبیعت آسمانی او بود، بر خود گرفت. هیچ چیز چون این فروتنیِ شگفت‌انگیزِ خدا را نشان نمی‌دهد. او «چنان جهان را محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد» (یوحنا 3:16). یوحنا این موضوع شگفت‌انگیز را چنان ساده بیان می‌کند که همه بتوانند مفاهیم مطرح‌شده را دریابند و روشن شوند.

“Christ did not make believe take human nature; He did verily take it. He did in reality possess human nature. ‘As the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same’ (Hebrews 2:14). He was the son of Mary; He was of the seed of David according to human descent. He is declared to be a man, even the Man Christ Jesus. ‘This man,’ writes Paul, ‘was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house’ (Hebrews 3:3).

مسیح وانمود نکرد که طبیعت انسانی را بر خود گیرد؛ او واقعاً آن را بر خود گرفت. او در حقیقت طبیعت انسانی داشت. «چنان‌که فرزندان در گوشت و خون شریک‌اند، او خود نیز به همان‌گونه در آن شریک شد» (عبرانیان ۲:۱۴). او پسر مریم بود؛ به حسب نسب انسانی از نسل داوود بود. او به‌عنوان انسان اعلام شده است، یعنی همان انسان، مسیح عیسی. «این شخص»، پولس می‌نویسد، «از موسی شایستهٔ جلال بیشتری شمرده شد، زیرا آن که خانه را بنا کرده است از خودِ خانه حرمت بیشتری دارد» (عبرانیان ۳:۳).

“But while God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God’ (John 1:1). Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.

اما در حالی که کلام خدا از انسانیتِ مسیح در زمانی که او بر این زمین بود سخن می‌گوید، دربارهٔ وجود پیشین او نیز به‌طور قاطع سخن می‌گوید. کلمه به‌عنوان موجودی الهی وجود داشت، یعنی همچون پسر ازلیِ خدا، در اتحاد و یگانگی با پدر خود. او از ازل میانجیِ عهد بود؛ همان کسی که در او همهٔ ملت‌های زمین، چه یهودیان و چه غیریهودیان، اگر او را می‌پذیرفتند، می‌بایست برکت یابند. «کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود» (یوحنا ۱:۱). پیش از آنکه انسان‌ها یا فرشتگان آفریده شوند، کلمه نزد خدا بود و خدا بود.

“The world was made by Him, ‘and without him was not anything made that was made’ (John 1:3). If Christ made all things, He existed before all things. The words spoken in regard to this are so decisive that no one need be left in doubt. Christ was God essentially, and in the highest sense. He was with God from all eternity, God over all, blessed forevermore.

جهان به‌وسیلهٔ او پدید آمد، «و بدون او هیچ‌چیز از آنچه پدید آمد، پدید نیامد» (یوحنا ۱:۳). اگر مسیح همه‌چیز را آفرید، او پیش از همه‌چیز وجود داشت. سخنانی که در این باره گفته شده آن‌قدر قاطع‌اند که هیچ‌کس نباید در تردید بماند. مسیح ذاتاً، و در عالی‌ترین معنا، خدا بود. او از ازل با خدا بود؛ خدای بر همه، تا ابد مبارک.

“The Lord Jesus Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet one with the Father. He was the surpassing glory of heaven. He was the commander of the heavenly intelligences, and the adoring homage of the angels was received by Him as His right. This was no robbery of God. ‘The Lord possessed me in the beginning of his way,’ He declares, ‘before his works of old. I was set up from everlasting, from the beginning, or ever the earth was. When there were no depths, I was brought forth; when there were no fountains abounding with water. Before the mountains were settled, before the hills was I brought forth: while as yet he had not made the earth, nor the fields, nor the highest part of the dust of the world. When he prepared the heavens, I was there: when he set a compass upon the face of the depth’ (Proverbs 8:22–27).

خداوند عیسی مسیح، پسرِ الهیِ خدا، از ازل وجود داشت؛ شخصی متمایز، اما یکی با پدر. او جلالِ برترِ آسمان بود. او فرماندهِ موجوداتِ ذی‌شعورِ آسمانی بود، و تعظیمِ پرستش‌آمیزِ فرشتگان را به‌عنوانِ حقِ خویش می‌پذیرفت. این غصبِ حقِ خدا نبود. او می‌گوید: «خداوند مرا در آغازِ راهِ خود داشت، پیش از کارهای دیرینش. من از ازل برقرار شدم، از آغاز، پیش از آنکه زمین باشد. هنگامی که ژرفاها نبود، من پدید آمدم؛ وقتی چشمه‌هایی که سرشار از آب‌اند وجود نداشت. پیش از آنکه کوه‌ها استوار شوند، پیش از تپه‌ها، من پدید آمدم؛ آنگاه که هنوز زمین را نساخته بود، نه دشت‌ها را، و نه بلندترین بخشِ خاکِ جهان را. چون آسمان‌ها را آماده می‌کرد، من آنجا بودم؛ چون دایره‌ای بر سطحِ ژرفا کشید.» (امثال ۸:۲۲-۲۷)

“There are light and glory in the truth that Christ was one with the Father before the foundation of the world was laid. This is the light shining in a dark place, making it resplendent with divine, original glory. This truth, infinitely mysterious in itself, explains other mysterious and otherwise unexplainable truths, while it is enshrined in light, unapproachable and incomprehensible.” Selected Messages, book 1, 246–248.

در این حقیقت که مسیح پیش از نهاده شدنِ بنیادِ جهان با پدر یکی بود، نور و جلال نهفته است. این همان نوری است که در جایی تاریک می‌درخشد و آن را با جلالِ الهیِ نخستین، تابناک می‌سازد. این حقیقت، که در ذاتِ خود بی‌نهایت رازآمیز است، حقایقِ رازآلودِ دیگر و حقایقی را که به شیوه‌ای دیگر قابل تبیین نیستند، توضیح می‌دهد، در حالی که خود در نوری دست‌نایافتنی و ادراک‌ناپذیر، مصون و محفوظ است. پیام‌های برگزیده، جلد ۱، صفحات ۲۴۶–۲۴۸.