کتاب دانیال - شمارهٔ بیست‌وپنج

«حکمِ دیده‌بانِ الهی برای واپسین فرمانروای بابل صادر شده بود، همان‌گونه که به‌صورت نمادین برای نخستینِ آن صادر شده بود: "ای پادشاه،... این سخن به تو گفته می‌شود؛ پادشاهی از تو گرفته شد." دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

و در آن روز چنین خواهد شد که صور به مدت هفتاد سال، مطابق عمرِ یک پادشاه، فراموش خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور همچون فاحشه آواز خواهد خواند. اشعیا ۲۳:۱۵

و این است نوشته‌ای که نوشته شد: مِنه، مِنه، تِکِل، اوفارسین. این است تعبیر آن: مِنه؛ خدا پادشاهیِ تو را شمرده و آن را به پایان رسانده است. تِکِل؛ تو در ترازو سنجیده شده‌ای و ناکافی یافت شده‌ای. پِرِس؛ پادشاهیِ تو تقسیم شده و به مادها و پارسیان داده شده است. دانیال ۵:۲۵-۲۸.

چگونه خداوند در خشم خود دخترِ صهیون را با ابری پوشانید، و زیبایی اسرائیل را از آسمان به زمین فرو افکند، و در روزِ خشمِ خویش پایهٔ پایِ خود را به یاد نیاورد! خداوند همهٔ مساکنِ یعقوب را فرو بلعید و رحم نکرد؛ استحکاماتِ دخترِ یهودا را در خشمِ خود فرو افکند؛ آنها را تا خاک فرو آورد؛ پادشاهی و امیرانش را ناپاک گردانید. در خشمِ سوزانِ خود همهٔ شاخ‌های اسرائیل را برید؛ دستِ راستِ خویش را از برابرِ دشمن پس کشید، و همچون آتشِ فروزان که پیرامون را می‌بلعد بر ضدِ یعقوب برافروخته شد. کمانِ خود را چون دشمن کشید؛ با دستِ راستِ خویش چون خصم ایستاد، و هر آنچه در خیمهٔ دخترِ صهیون خوشایندِ دیدگان بود کُشت؛ خشمِ خود را چون آتش فرو ریخت. خداوند چون دشمن بود؛ اسرائیل را فرو بلعید، همهٔ کاخ‌هایش را فرو بلعید؛ استحکاماتش را ویران ساخت، و در دخترِ یهودا ماتم و نوحه را افزون گردانید. و خیمهٔ خود را به خشونت برگرفت، چنان‌که گویی از باغی بود؛ جایگاه‌های اجتماعش را ویران ساخت؛ خداوند در صهیون جشن‌های رسمی و سبت‌ها را به فراموشی سپرد، و در شدتِ خشمِ خود پادشاه و کاهن را خوار شمرد. خداوند مذبحِ خود را واگذاشت، مقدسِ خود را مکروه شمرد، دیوارهای کاخ‌هایش را به دستِ دشمن سپرد؛ آنان در خانهٔ خداوند چون روزِ جشنِ رسمی همهمه کردند. خداوند قصد کرده است دیوارِ دخترِ صهیون را نابود سازد؛ ریسمان را کشید، دستِ خود را از ویران کردن بازنگرفت؛ از این‌رو بارو و دیوار را به نوحه واداشت؛ هر دو با هم سست شدند. مراثی ۲:۱–۸.

و خداوند به‌وسیلۀ خادمان خود، یعنی پیامبران، گفت: از آن رو که منسّی، پادشاه یهودا، این رجاسات را به‌جا آورده و بیش از آنچه اموریان که پیش از او بودند کرده بودند شرارت ورزیده، و نیز یهودا را با بت‌های خود به گناه واداشته است، از این رو خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: اینک بلایی چنان بر اورشلیم و یهودا می‌آورم که هر که از آن بشنود، هر دو گوشش زنگ خواهد زد. و بر اورشلیم ریسمانِ سامره و شاقولِ خاندانِ اخاب را خواهم کشید؛ و اورشلیم را چنان پاک خواهم کرد که مردی ظرفی را پاک می‌کند، آن را پاک کرده و وارونه می‌سازد. و باقیماندۀ میراث خود را ترک خواهم گفت و ایشان را به دست دشمنانشان خواهم سپرد، و ایشان برای همۀ دشمنان خود طعمه و غنیمت خواهند شد. دوم پادشاهان ۲۱:۱۰-۱۴.

پس من نیز در خشم بر خلاف شما رفتار خواهم کرد؛ و من، آری خودِ من، به سبب گناهانتان شما را هفت برابر تأدیب خواهم کرد. و گوشت پسرانتان را خواهید خورد، و گوشت دخترانتان را خواهید خورد. و بلندی‌های شما را ویران خواهم کرد و بت‌هایتان را فرو خواهم انداخت، و لاشه‌های شما را بر لاشه‌های بت‌هایتان خواهم افکند، و جانِ من از شما بیزار خواهد شد. و شهرهای شما را ویرانه خواهم ساخت و زیارتگاه‌هایتان را به ویرانی خواهم کشاند، و بوی خوش عطرهای شما را استشمام نخواهم کرد. و آن سرزمین را به ویرانی خواهم کشاند؛ و دشمنانتان که در آن ساکن می‌شوند از آن در شگفت خواهند شد. و شما را در میان قوم‌های بیگانه پراکنده خواهم کرد و شمشیری را در پیِ شما روانه خواهم کرد؛ و سرزمینتان ویران، و شهرهایتان خراب خواهد شد. آنگاه زمین از سبت‌های خویش برخوردار خواهد شد، تا زمانی که ویران افتاده باشد و شما در سرزمین دشمنانتان باشید؛ همان‌گاه زمین آرام خواهد گرفت و از سبت‌های خویش بهره‌مند خواهد شد. هر مدتی که ویران افتاده باشد، خواهد آرمید؛ زیرا در سبت‌های شما نیاسود، هنگامی که بر آن ساکن بودید. لاویان ۲۶:۲۸-۳۵.

و آنان که از دم شمشیر جان به در برده بودند، او به اسیری به بابل برد؛ و ایشان تا زمان سلطنت پادشاهی پارس، خدمتگزاران او و پسرانش بودند؛ تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود به انجام رسد، تا آن‌که زمین از سبت‌های خود برخوردار شود؛ زیرا در تمام مدتی که ویران بود، سبت را نگاه می‌داشت، تا هفتاد سال به کمال رسد. در سال نخست کوروش پادشاه پارس، تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود تحقق یابد، خداوند روح کوروش پادشاه پارس را برانگیخت تا در تمامی قلمرو خود فرمانی اعلام کند و آن را نیز به مکتوب درآورد، بدین مضمون: چنین می‌گوید کوروش پادشاه پارس: همهٔ پادشاهی‌های زمین را خداوند، خدای آسمان‌ها، به من داده است؛ و مرا فرمان داده است تا برای او در اورشلیم که در یهوداست خانه‌ای بنا کنم. کیست از میان شما از تمامی قوم او؟ خداوند، خدای او، با وی باد، و برخیزد و برود. دوم تواریخ 36:20-23.

و همهٔ زمین یک زبان و یک گفتار داشت. و چون از مشرق کوچ کردند، در سرزمین شنعار دشتی یافتند و در آنجا ساکن شدند. و به یکدیگر گفتند: بیایید، خشت بسازیم و آنها را به‌خوبی بپزیم. و به‌جای سنگ، خشت داشتند و قیر را برای ملاط به کار بردند. و گفتند: بیایید برای خود شهری و برجی بسازیم که سرش به آسمان برسد؛ و تا برای خود نامی به دست آوریم، مبادا بر روی تمامی زمین پراکنده شویم. آنگاه خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که بنی‌آدم بنا کرده بودند ببیند. و خداوند گفت: اینک قوم یکی است و همه یک زبان دارند؛ و این کار را آغاز کرده‌اند؛ و اکنون هیچ چیز از آنچه قصد انجامش را کرده‌اند، از آنان بازداشته نخواهد شد. بیایید، فرود آییم و در آنجا زبانشان را آشفته سازیم تا سخن یکدیگر را نفهمند. پس خداوند آنان را از آنجا بر روی همهٔ زمین پراکنده ساخت، و آنان از ساختن شهر بازایستادند. پیدایش ۱۱:۱-۸.

به بلشصر فرصت‌های بسیاری داده شده بود تا ارادهٔ خدا را بشناسد و به آن عمل کند. او دیده بود که پدربزرگش، نبوکدنصر، از جامعهٔ آدمیان رانده شد. او دیده بود که خردی که آن شهریار مغرور بدان می‌بالید، به دست همان کسی که آن را عطا کرده بود از او گرفته شد. او رانده شدن پادشاه از سلطنتش و همدم شدنش با جانوران بیابان را دیده بود. اما عشق بلشصر به سرگرمی و خودبزرگ‌بینی درس‌هایی را که هرگز نباید فراموش می‌کرد از یادش زدود؛ و او مرتکب گناهانی شد همانند آن‌هایی که داوری‌های چشمگیری را بر سر نبوکدنصر آورد. او فرصت‌هایی را که به لطف به او عطا شده بود بر باد داد و از به‌کارگیری فرصت‌های در دسترسش برای آشنا شدن با حقیقت غفلت ورزید. «برای نجات چه باید بکنم؟» سؤالی بود که آن پادشاه بزرگ اما نادان با بی‌اعتنایی از کنارش گذشت.

این است خطرِ جوانانِ غافل و بی‌پروا امروز. دستِ خدا گناهکار را، چنان‌که بلشصر را، بیدار خواهد کرد؛ اما برای بسیاری، برای توبه دیر خواهد بود.

حاکم بابل ثروت و افتخار داشت، و در خودکامگیِ متکبرانه‌اش بر ضد خدای آسمان و زمین سر برافراشته بود. او بر بازوی خود تکیه کرده بود، بی‌آن‌که گمان برد کسی جرأت کند بگوید: «چرا چنین می‌کنی؟» اما چون دستی رازآلود بر دیوار کاخش حروفی نگاشت، بلشصر بهت‌زده و خاموش شد. در یک لحظه، به‌کلی از نیرو تهی شد و چون کودکی فروتن گردید. دریافت که در دستِ کسی بزرگ‌تر از بلشصر است. او امور مقدس را به بازی گرفته بود. اکنون وجدانش بیدار شد. دریافت که امتیازِ شناختن و به‌جا آوردن ارادهٔ خدا را داشته است. سرگذشتِ پدربزرگش به همان روشنیِ نوشتهٔ بر دیوار، پیش چشمش نمایان شد. Bible Echo، ۲۵ آوریل ۱۸۹۸.