The fall of Belshazzar in chapter five had been typified by Nebuchadnezzar’s fall in chapter four.

سقوط بلشاصر در باب پنجم، پیش‌تر با سقوط نبوکدنصر در باب چهارم نمونه‌وار به تصویر کشیده شده بود.

“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, . . . to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

«حکمِ دیده‌بانِ الهی برای واپسین فرمانروای بابل صادر شده بود، همان‌گونه که به‌صورت نمادین برای نخستینِ آن صادر شده بود: "ای پادشاه،... این سخن به تو گفته می‌شود؛ پادشاهی از تو گرفته شد." دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

Nebuchadnezzar represents the beginning and Belshazzar the end of the kingdom that ruled for seventy years, and thus symbolized the reign of the earth beast of Revelation chapter thirteen (the United States), that was to reign during the time when the whore of Tyre (the papacy), was forgotten.

نبوکدنصر نمایانگر آغاز و بلشصر نمایانگر پایانِ آن پادشاهی است که به مدت هفتاد سال حکومت کرد، و از این رو نمادِ سلطنتِ وحشِ زمینِ مکاشفهٔ باب سیزدهم (ایالات متحده) است؛ همان که قرار بود در زمانی که فاحشهٔ صور (پاپیّت) به فراموشی سپرده شده بود، سلطنت کند.

And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Isaiah 23:15.

و در آن روز چنین خواهد شد که صور به مدت هفتاد سال، مطابق عمرِ یک پادشاه، فراموش خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور همچون فاحشه آواز خواهد خواند. اشعیا ۲۳:۱۵

Nebuchadnezzar therefore represents the beginning of the United States, and Belshazzar represents the end of the United States. Nebuchadnezzar represents the beginning of the Republican horn and the beginning of the Protestant horn. Belshazzar represents the ending of the Republican and Protestant horn.

بنابراین، نبوکدنصر نمایانگرِ آغازِ ایالات متحده است و بلشصر نمایانگرِ پایانِ ایالات متحده. نبوکدنصر نمایانگرِ آغازِ شاخِ جمهوری‌خواه و آغازِ شاخِ پروتستان است. بلشصر نمایانگرِ پایانِ شاخِ جمهوری‌خواه و پایانِ شاخِ پروتستان است.

The judgment brought upon Nebuchadnezzar was “seven times.” The story of Nebuchadnezzar’s living as a beast for twenty-five hundred and twenty days, was employed by William Miller in his application of the “seven times” of Leviticus twenty-six, though he did not address the twenty-five hundred and twenty, that is symbolized in Belshazzar’s judgment.

داوری‌ای که بر نبوکدنصر آمد، «هفت زمان» بود. داستانِ زیستنِ نبوکدنصر همچون جانوری به مدت دو هزار و پانصد و بیست روز، توسط ویلیام میلر در تطبیقِ «هفت زمانِ» لاویان باب بیست‌وششم به کار گرفته شد، هرچند او به دو هزار و پانصد و بیست که در داوریِ بلشصر نمادینه شده است نپرداخت.

And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians. Daniel 5:25–28.

و این است نوشته‌ای که نوشته شد: مِنه، مِنه، تِکِل، اوفارسین. این است تعبیر آن: مِنه؛ خدا پادشاهیِ تو را شمرده و آن را به پایان رسانده است. تِکِل؛ تو در ترازو سنجیده شده‌ای و ناکافی یافت شده‌ای. پِرِس؛ پادشاهیِ تو تقسیم شده و به مادها و پارسیان داده شده است. دانیال ۵:۲۵-۲۸.

Beyond the interpretation Daniel assigned to the mysterious handwriting on the wall, the words “mene” and “tekel,” represent a measurement of weight, and those words also represent a specific value of coinage (Exodus 30:13, Ezekiel 45:12). A “mene” is fifty shekels, or one thousand gerahs. “Mene, mene” therefore equates to two thousand gerahs. A “tekel” is twenty gerahs. Therefore “mene, mene, tekel” equates to two thousand and twenty gerahs. “Upharsin” means “to divide” and therefore means is one-half of a “mene,” and represents five hundred gerahs. Combined they represent the sum of twenty-five hundred and twenty.

فراتر از تفسیری که دانیال برای نوشتهٔ اسرارآمیز روی دیوار بیان کرد، واژه‌های "mene" و "tekel" نشان‌دهندهٔ واحد سنجش وزن‌اند و همچنین نمایانگر ارزش معینی از سکه نیز هستند (خروج ۳۰:۱۳، حزقیال ۴۵:۱۲). یک "mene" برابر با پنجاه شِقل، یا هزار گِرا است. بنابراین "mene, mene" معادل دو هزار گِرا است. یک "tekel" برابر با بیست گِرا است. پس "mene, mene, tekel" برابر با دو هزار و بیست گِرا می‌شود. "Upharsin" به معنای "تقسیم کردن" است و بنابراین برابر با نصفِ یک "mene" است و نمایانگر پانصد گِراست. در مجموع، حاصل آنها دو هزار و پانصد و بیست است.

The last reference of Sister White identifies that Belshazzar was typified by Nebuchadnezzar, but more specifically she emphasized their mutual judgment, and both judgments are represented as a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. There are a few terms that the Scriptures employ to represent the “seven times” of Leviticus twenty-six. Jeremiah represents it as God’s indignation.

آخرین ارجاعِ خواهر وایت مشخص می‌کند که نبوکدنصر نمونهٔ بلشصر بود، اما مشخص‌تر از آن، او بر داوریِ مشترکشان تأکید کرد، و هر دو داوری به‌عنوان نمادی از "هفت بارِ" لاویان فصل بیست‌وشش نشان داده می‌شوند. چند اصطلاح وجود دارد که کتاب‌مقدس برای بیان "هفت بارِ" لاویان فصل بیست‌وشش به‌کار می‌برد. ارمیا آن را غضبِ خدا معرفی می‌کند.

How hath the Lord covered the daughter of Zion with a cloud in his anger, and cast down from heaven unto the earth the beauty of Israel, and remembered not his footstool in the day of his anger! The Lord hath swallowed up all the habitations of Jacob, and hath not pitied: he hath thrown down in his wrath the strong holds of the daughter of Judah; he hath brought them down to the ground: he hath polluted the kingdom and the princes thereof. He hath cut off in his fierce anger all the horn of Israel: he hath drawn back his right hand from before the enemy, and he burned against Jacob like a flaming fire, which devoureth round about. He hath bent his bow like an enemy: he stood with his right hand as an adversary, and slew all that were pleasant to the eye in the tabernacle of the daughter of Zion: he poured out his fury like fire. The Lord was as an enemy: he hath swallowed up Israel, he hath swallowed up all her palaces: he hath destroyed his strong holds, and hath increased in the daughter of Judah mourning and lamentation. And he hath violently taken away his tabernacle, as if it were of a garden: he hath destroyed his places of the assembly: the Lord hath caused the solemn feasts and sabbaths to be forgotten in Zion, and hath despised in the indignation of his anger the king and the priest. The Lord hath cast off his altar, he hath abhorred his sanctuary, he hath given up into the hand of the enemy the walls of her palaces; they have made a noise in the house of the Lord, as in the day of a solemn feast. The Lord hath purposed to destroy the wall of the daughter of Zion: he hath stretched out a line, he hath not withdrawn his hand from destroying: therefore he made the rampart and the wall to lament; they languished together. Lamentations 2:1–8.

چگونه خداوند در خشم خود دخترِ صهیون را با ابری پوشانید، و زیبایی اسرائیل را از آسمان به زمین فرو افکند، و در روزِ خشمِ خویش پایهٔ پایِ خود را به یاد نیاورد! خداوند همهٔ مساکنِ یعقوب را فرو بلعید و رحم نکرد؛ استحکاماتِ دخترِ یهودا را در خشمِ خود فرو افکند؛ آنها را تا خاک فرو آورد؛ پادشاهی و امیرانش را ناپاک گردانید. در خشمِ سوزانِ خود همهٔ شاخ‌های اسرائیل را برید؛ دستِ راستِ خویش را از برابرِ دشمن پس کشید، و همچون آتشِ فروزان که پیرامون را می‌بلعد بر ضدِ یعقوب برافروخته شد. کمانِ خود را چون دشمن کشید؛ با دستِ راستِ خویش چون خصم ایستاد، و هر آنچه در خیمهٔ دخترِ صهیون خوشایندِ دیدگان بود کُشت؛ خشمِ خود را چون آتش فرو ریخت. خداوند چون دشمن بود؛ اسرائیل را فرو بلعید، همهٔ کاخ‌هایش را فرو بلعید؛ استحکاماتش را ویران ساخت، و در دخترِ یهودا ماتم و نوحه را افزون گردانید. و خیمهٔ خود را به خشونت برگرفت، چنان‌که گویی از باغی بود؛ جایگاه‌های اجتماعش را ویران ساخت؛ خداوند در صهیون جشن‌های رسمی و سبت‌ها را به فراموشی سپرد، و در شدتِ خشمِ خود پادشاه و کاهن را خوار شمرد. خداوند مذبحِ خود را واگذاشت، مقدسِ خود را مکروه شمرد، دیوارهای کاخ‌هایش را به دستِ دشمن سپرد؛ آنان در خانهٔ خداوند چون روزِ جشنِ رسمی همهمه کردند. خداوند قصد کرده است دیوارِ دخترِ صهیون را نابود سازد؛ ریسمان را کشید، دستِ خود را از ویران کردن بازنگرفت؛ از این‌رو بارو و دیوار را به نوحه واداشت؛ هر دو با هم سست شدند. مراثی ۲:۱–۸.

The Lord’s anger is represented as the “indignation of his anger,” and his anger was accomplished upon both the northern kingdom and southern kingdom of Israel. This is why the book of Daniel identifies a “first” and a “last” indignation. Jeremiah identifies a “line” that the Lord “hath stretched out,” when he exercised his anger towards his chosen people. That line is also referred to in second Kings.

خشمِ خداوند به صورت «تندیِ خشمِ او» نمایانده شده است، و خشمِ او بر هر دو، پادشاهیِ شمالی و پادشاهیِ جنوبیِ اسرائیل، به اجرا درآمد. از این رو کتابِ دانیال از «تندیِ خشمِ نخستین» و «تندیِ خشمِ آخرین» سخن می‌گوید. ارمیا از «خطّی» نام می‌برد که خداوند آن را «کشیده است»، زمانی که خشمِ خود را نسبت به قومِ برگزیده‌اش اعمال کرد. به آن خط در دوم پادشاهان نیز اشاره شده است.

And the Lord spake by his servants the prophets, saying, Because Manasseh king of Judah hath done these abominations, and hath done wickedly above all that the Amorites did, which were before him, and hath made Judah also to sin with his idols: Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies. 2 Kings 21:10–14.

و خداوند به‌وسیلۀ خادمان خود، یعنی پیامبران، گفت: از آن رو که منسّی، پادشاه یهودا، این رجاسات را به‌جا آورده و بیش از آنچه اموریان که پیش از او بودند کرده بودند شرارت ورزیده، و نیز یهودا را با بت‌های خود به گناه واداشته است، از این رو خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: اینک بلایی چنان بر اورشلیم و یهودا می‌آورم که هر که از آن بشنود، هر دو گوشش زنگ خواهد زد. و بر اورشلیم ریسمانِ سامره و شاقولِ خاندانِ اخاب را خواهم کشید؛ و اورشلیم را چنان پاک خواهم کرد که مردی ظرفی را پاک می‌کند، آن را پاک کرده و وارونه می‌سازد. و باقیماندۀ میراث خود را ترک خواهم گفت و ایشان را به دست دشمنانشان خواهم سپرد، و ایشان برای همۀ دشمنان خود طعمه و غنیمت خواهند شد. دوم پادشاهان ۲۱:۱۰-۱۴.

The “line” of God’s indignation that is Moses’ “seven times,” was first stretched over the northern kingdom (the house of Ahab), and then over Judah. Another biblical term for the “seven times” that is derived from Leviticus twenty-six is the term “scattered”.

«خطِ غضبِ خدا» که همان «هفت بار»ِ موسی است، نخست بر پادشاهیِ شمالی (خاندانِ اخاب) کشیده شد و سپس بر یهودا. اصطلاحِ کتاب‌مقدسیِ دیگری برای «هفت بار» که از لاویانِ بیست‌و‌شش برگرفته شده، واژهٔ «پراکنده» است.

Then I will walk contrary unto you also in fury; and I, even I, will chastise you seven times for your sins. And ye shall eat the flesh of your sons, and the flesh of your daughters shall ye eat. And I will destroy your high places, and cut down your images, and cast your carcases upon the carcases of your idols, and my soul shall abhor you. And I will make your cities waste, and bring your sanctuaries unto desolation, and I will not smell the savour of your sweet odours. And I will bring the land into desolation: and your enemies which dwell therein shall be astonished at it. And I will scatter you among the heathen, and will draw out a sword after you: and your land shall be desolate, and your cities waste. Then shall the land enjoy her sabbaths, as long as it lieth desolate, and ye be in your enemies’ land; even then shall the land rest, and enjoy her sabbaths. As long as it lieth desolate it shall rest; because it did not rest in your sabbaths, when ye dwelt upon it. Leviticus 26:28–35.

پس من نیز در خشم بر خلاف شما رفتار خواهم کرد؛ و من، آری خودِ من، به سبب گناهانتان شما را هفت برابر تأدیب خواهم کرد. و گوشت پسرانتان را خواهید خورد، و گوشت دخترانتان را خواهید خورد. و بلندی‌های شما را ویران خواهم کرد و بت‌هایتان را فرو خواهم انداخت، و لاشه‌های شما را بر لاشه‌های بت‌هایتان خواهم افکند، و جانِ من از شما بیزار خواهد شد. و شهرهای شما را ویرانه خواهم ساخت و زیارتگاه‌هایتان را به ویرانی خواهم کشاند، و بوی خوش عطرهای شما را استشمام نخواهم کرد. و آن سرزمین را به ویرانی خواهم کشاند؛ و دشمنانتان که در آن ساکن می‌شوند از آن در شگفت خواهند شد. و شما را در میان قوم‌های بیگانه پراکنده خواهم کرد و شمشیری را در پیِ شما روانه خواهم کرد؛ و سرزمینتان ویران، و شهرهایتان خراب خواهد شد. آنگاه زمین از سبت‌های خویش برخوردار خواهد شد، تا زمانی که ویران افتاده باشد و شما در سرزمین دشمنانتان باشید؛ همان‌گاه زمین آرام خواهد گرفت و از سبت‌های خویش بهره‌مند خواهد شد. هر مدتی که ویران افتاده باشد، خواهد آرمید؛ زیرا در سبت‌های شما نیاسود، هنگامی که بر آن ساکن بودید. لاویان ۲۶:۲۸-۳۵.

The scattering among the heathen was fulfilled for Daniel when he was carried as a slave into Babylon, at the captivity of Jehoiakim. Then, while Daniel was in the “enemies’ land” the land rested and enjoyed “her sabbaths.” Second Chronicles informs us that the period of time was the seventy years of Jeremiah, which Daniel came to recognize in chapter nine.

پراکنده شدن در میان امت‌های بیگانه برای دانیال هنگامی تحقق یافت که او به بردگی به بابل برده شد، در زمان اسارتِ یهویاقیم. سپس، وقتی دانیال در «سرزمین دشمنان» بود، زمین آسود و از «سبت‌های خود» بهره‌مند شد. دوم تواریخ به ما می‌گوید که این مدت، همان هفتاد سالِ ارمیا بود که دانیال در فصل نهم بدان پی برد.

And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:20–23.

و آنان که از دم شمشیر جان به در برده بودند، او به اسیری به بابل برد؛ و ایشان تا زمان سلطنت پادشاهی پارس، خدمتگزاران او و پسرانش بودند؛ تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود به انجام رسد، تا آن‌که زمین از سبت‌های خود برخوردار شود؛ زیرا در تمام مدتی که ویران بود، سبت را نگاه می‌داشت، تا هفتاد سال به کمال رسد. در سال نخست کوروش پادشاه پارس، تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود تحقق یابد، خداوند روح کوروش پادشاه پارس را برانگیخت تا در تمامی قلمرو خود فرمانی اعلام کند و آن را نیز به مکتوب درآورد، بدین مضمون: چنین می‌گوید کوروش پادشاه پارس: همهٔ پادشاهی‌های زمین را خداوند، خدای آسمان‌ها، به من داده است؛ و مرا فرمان داده است تا برای او در اورشلیم که در یهوداست خانه‌ای بنا کنم. کیست از میان شما از تمامی قوم او؟ خداوند، خدای او، با وی باد، و برخیزد و برود. دوم تواریخ 36:20-23.

The term “scattering” is a symbol of the “seven times.” The judgment of Nebuchadnezzar of “seven times” living as a beast, typified the judgment of Belshazzar, as represented by the mystical words upon the wall, “mene, mene, tekel upharsin.” Belshazzar’s judgment was represented by the handwriting that equated to twenty-five hundred and twenty, the same number of days that Nebuchadnezzar lived like a beast, and the same number of years represented with the “seven times” of Leviticus twenty-six.

اصطلاح «پراکندگی» نمادی از «هفت زمان» است. داوریِ نبوکدنصر، که «هفت زمان» مانند حیوان می‌زیست، نمونه‌ای از داوریِ بلشصر بود، آنگونه که با کلمات اسرارآمیزِ بر دیوار، «mene, mene, tekel upharsin»، نمایانده شد. داوریِ بلشصر با آن نوشته‌ای نمایانده شد که معادل دو هزار و پانصد و بیست بود؛ همان شمار روزهایی که نبوکدنصر مانند حیوان می‌زیست، و همان شمار سال‌هایی که با «هفت زمانِ» لاویانِ فصل بیست‌وشش نمایانده شده است.

The judgment of Belshazzar, that was typified by the judgment of Nebuchadnezzar, was symbolically represented by the “seven times,” and both of those judgments represented a “fall of Babylon,” which is the symbol of the second angel’s message. The first fall of Babylon was when Nimrod’s tower was brought down.

داوریِ بلشصر، که داوریِ نبوکدنصر نمونهٔ آن بود، به‌طور نمادین با «هفت زمان» نشان داده شد، و هر دوی آن داوری‌ها نمایانگر «سقوط بابل» بودند که نماد پیام فرشتهٔ دوم است. نخستین سقوط بابل زمانی بود که برج نمرود فرو ریخته شد.

And the whole earth was of one language, and of one speech. And it came to pass, as they journeyed from the east, that they found a plain in the land of Shinar; and they dwelt there. And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. And the Lord came down to see the city and the tower, which the children of men builded. And the Lord said, Behold, the people is one, and they have all one language; and this they begin to do: and now nothing will be restrained from them, which they have imagined to do. Go to, let us go down, and there confound their language, that they may not understand one another’s speech. So the Lord scattered them abroad from thence upon the face of all the earth: and they left off to build the city. Genesis 11:1–8.

و همهٔ زمین یک زبان و یک گفتار داشت. و چون از مشرق کوچ کردند، در سرزمین شنعار دشتی یافتند و در آنجا ساکن شدند. و به یکدیگر گفتند: بیایید، خشت بسازیم و آنها را به‌خوبی بپزیم. و به‌جای سنگ، خشت داشتند و قیر را برای ملاط به کار بردند. و گفتند: بیایید برای خود شهری و برجی بسازیم که سرش به آسمان برسد؛ و تا برای خود نامی به دست آوریم، مبادا بر روی تمامی زمین پراکنده شویم. آنگاه خداوند فرود آمد تا شهر و برجی را که بنی‌آدم بنا کرده بودند ببیند. و خداوند گفت: اینک قوم یکی است و همه یک زبان دارند؛ و این کار را آغاز کرده‌اند؛ و اکنون هیچ چیز از آنچه قصد انجامش را کرده‌اند، از آنان بازداشته نخواهد شد. بیایید، فرود آییم و در آنجا زبانشان را آشفته سازیم تا سخن یکدیگر را نفهمند. پس خداوند آنان را از آنجا بر روی همهٔ زمین پراکنده ساخت، و آنان از ساختن شهر بازایستادند. پیدایش ۱۱:۱-۸.

At the judgment of Babel, which was the judgment of Nimrod, the Lord “scattered” Nimrod’s rebels across the “face of the whole earth.” Nimrod and his cohorts knew their rebellion would cause them to be scattered, for they had said the motivation for building the tower and city was to “make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth.”

در داوری بابل، که همان داوری نمرود بود، خداوند شورشیان نمرود را بر "روی تمام زمین" "پراکنده" ساخت. نمرود و همدستانش می‌دانستند که شورش‌شان باعث خواهد شد پراکنده شوند، زیرا گفته بودند انگیزهٔ ساختن برج و شهر این بود که "برای خود نامی بسازیم، مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم".

A “name” prophetically is a symbol of character. The character that Nimrod and his cohorts established is represented by their works, for by the fruits you shall know the character. The fruit of Nimrod’s rebellion, and therefore the symbol of his character, was the construction of the tower and the city. A “tower” is a symbol of a church, and a “city” is a symbol of a state. The name of Nimrod’s rebels, which represents their character, was the combination of church and state, which is also symbolically represented as the image of the beast.

«نام» در بیان نبوی نمادِ منش است. منشی که نمرود و همدستانش بنیان نهادند در اعمال ایشان نمایان است، زیرا منش از میوه‌ها شناخته می‌شود. میوهٔ شورش نمرود، و بنابراین نمادِ منش او، ساختنِ برج و شهر بود. «برج» نمادِ کلیساست و «شهر» نمادِ دولت. نامِ شورشیانِ نمرود، که نمایانگرِ منش آنان است، ترکیبِ کلیسا و دولت بود؛ چیزی که به‌صورت نمادین به‌عنوان «صورتِ وحش» نیز نشان داده می‌شود.

The passage identifying the fall of Babel has the expression “go to” repeated three times. The third is when God brings the judgment of confounding their language, and scattering them abroad. The first “go to” was the preparation for the second “go to,” when they constructed their city and tower. When they had accomplished their work during the history of the second expression of “go to,” God came down to visually consider their rebellion. The third “go to,” was judgment, and the second “go to” was a visual test. The first “go to” represents their first failure, and prophetically the three times “go to” is expressed identifies the three-step testing process of the everlasting gospel. There is much more information in the testimony of Nimrod’s rebellion and fall, but we are simply identifying that the first time Babylon (Babel) fell, the symbol of “seven times,” as represented by the “scattering,” is identified. Nimrod’s judgment was represented by a scattering, Nebuchadnezzar’s by “seven times” and Belshazzar’s by “twenty-five hundred and twenty”.

در بخشی که سقوط بابل را معرفی می‌کند، عبارت «بیایید» سه بار تکرار شده است. سومی زمانی است که خدا داوریِ درهم‌کردن زبانشان و پراکندنشان به هر سو را می‌آورد. «بیایید» نخست، آماده‌سازی برای «بیایید» دوم بود، زمانی که شهر و برج خود را ساختند. وقتی کار خود را در جریانِ عبارت دومِ «بیایید» به انجام رساندند، خدا فرود آمد تا شورششان را به چشم ببیند. «بیایید» سوم داوری بود، و «بیایید» دوم آزمونی دیداری بود. «بیایید» نخست نمایانگر نخستین شکست آنان است، و از دید نبوی، سه بار بیان شدنِ «بیایید» فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ایِ انجیلِ جاودانی را مشخص می‌کند. در روایتِ شورش و سقوطِ نمرود اطلاعاتِ بسیار بیشتری هست، اما ما صرفاً مشخص می‌کنیم که در نخستین بار که بابل (Babel) سقوط کرد، نمادِ «هفت زمان»، همان‌گونه که با «پراکنده‌سازی» نمایانده می‌شود، شناسایی می‌گردد. داوریِ نمرود با یک پراکندگی نمایانده شد، داوریِ نبوکدنصر با «هفت زمان»، و داوریِ بلشصر با «دو هزار و پانصد و بیست».

The signature of the Alpha and Omega identifies that the line of prophecy represented by chapters four and five, is the latter rain message of the second angel and Midnight Cry. The line begins with the fall of Babylon represented by Nebuchadnezzar, identifying 1798, which is when spiritual Babylon (the papacy) fell the first time. Then at the end of the line, Belshazzar’s Babylon falls, marking the beginning of the progressive fall of spiritual Babylon (the papacy again), beginning at the Sunday law crisis. There are two witnesses of the fall of Babylon at the beginning of the line and two witnesses at the end of the line. Prophetic logic recognizes the signature of the great Beginning and Ending, while seeing the subject of Babylon’s fall testified to by four witnesses in the line represented by Daniel chapters four and five.

امضای آلفا و امگا نشان می‌دهد که خطِ نبوتی که فصل‌های چهارم و پنجم نمایانده‌اند، پیامِ بارانِ پسینِ فرشتهٔ دوم و فریادِ نیمه‌شب است. این خط با سقوطِ بابل، که به‌وسیلهٔ نبوکدنصر نمایانده شده، آغاز می‌شود و سالِ ۱۷۹۸ را مشخص می‌کند؛ زمانی که بابلِ روحانی (نظامِ پاپی) برای نخستین بار سقوط کرد. سپس در پایانِ خط، بابلِ بلشاصر سقوط می‌کند و آغازِ سقوطِ تدریجیِ بابلِ روحانی (دوباره نظامِ پاپی)، که از بحرانِ قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود، را نشان می‌دهد. در آغازِ خط دو شاهدِ سقوطِ بابل وجود دارد و در پایانِ خط نیز دو شاهد. منطقِ نبوی امضای آن آغاز و پایانِ عظیم را بازمی‌شناسد و در عینِ حال می‌بیند که در خطی که فصل‌های چهارم و پنجمِ دانیال نمایانده‌اند، چهار شاهد بر موضوعِ سقوطِ بابل شهادت می‌دهند.

In the type and antitype relationship of Nebuchadnezzar and Belshazzar, when aligned with the last days, we find the earth beast in its lamblike condition represented by Nebuchadnezzar, and then, when it speaks as a dragon, we see Belshazzar. We see in the prophetic relationship, the Republican horn being led by the Constitution of the United States represented by Nebuchadnezzar, and the overturning of the Constitution represented by Belshazzar. We will also see Nebuchadnezzar as a wise virgin and Belshazzar as a foolish virgin.

در رابطهٔ نمونه و ضدّنمونهٔ نبوکدنصر و بلشصر، وقتی آن را با روزهای آخر منطبق می‌کنیم، می‌یابیم که وحشِ زمین در حالتِ برّه‌گونِ خود به‌وسیلهٔ نبوکدنصر نمایندگی می‌شود و سپس، هنگامی که همان وحش چون اژدها سخن می‌گوید، بلشصر را می‌بینیم. در نسبتِ نبوی نیز می‌بینیم که شاخِ جمهوریت، که به‌دستِ قانون اساسیِ ایالات متحده رهبری می‌شود، به‌وسیلهٔ نبوکدنصر نمایندگی می‌شود و واژگونیِ قانون اساسی به‌وسیلهٔ بلشصر نمایندگی می‌شود. همچنین نبوکدنصر را همچون یک باکرهٔ دانا و بلشصر را همچون یک باکرهٔ نادان خواهیم دید.

We will continue our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

ما بررسی خود دربارهٔ فصل‌های چهارم و پنجمِ کتاب دانیال را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“Belshazzar had been given many opportunities for knowing and doing the will of God. He had seen his grandfather Nebuchadnezzar banished from the society of men. He had seen the intellect in which the proud monarch gloried taken away by the One who gave it. He had seen the king driven from his kingdom, and made the companion of the beasts of the field. But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.

به بلشصر فرصت‌های بسیاری داده شده بود تا ارادهٔ خدا را بشناسد و به آن عمل کند. او دیده بود که پدربزرگش، نبوکدنصر، از جامعهٔ آدمیان رانده شد. او دیده بود که خردی که آن شهریار مغرور بدان می‌بالید، به دست همان کسی که آن را عطا کرده بود از او گرفته شد. او رانده شدن پادشاه از سلطنتش و همدم شدنش با جانوران بیابان را دیده بود. اما عشق بلشصر به سرگرمی و خودبزرگ‌بینی درس‌هایی را که هرگز نباید فراموش می‌کرد از یادش زدود؛ و او مرتکب گناهانی شد همانند آن‌هایی که داوری‌های چشمگیری را بر سر نبوکدنصر آورد. او فرصت‌هایی را که به لطف به او عطا شده بود بر باد داد و از به‌کارگیری فرصت‌های در دسترسش برای آشنا شدن با حقیقت غفلت ورزید. «برای نجات چه باید بکنم؟» سؤالی بود که آن پادشاه بزرگ اما نادان با بی‌اعتنایی از کنارش گذشت.

“This is the danger of heedless, reckless youth today. The hand of God will awaken the sinner as it did Belshazzar, but with many it will be too late to repent.

این است خطرِ جوانانِ غافل و بی‌پروا امروز. دستِ خدا گناهکار را، چنان‌که بلشصر را، بیدار خواهد کرد؛ اما برای بسیاری، برای توبه دیر خواهد بود.

“The ruler of Babylon had riches and honour, and in his haughty self-indulgence he had lifted himself up against the God of heaven and earth. He had trusted in his own arm, not supposing that any would dare to say, ‘Why doest thou this?’ But as the mysterious hand traced letters on the wall of his palace, Belshazzar was awed and silenced. In a moment he was completely shorn of his strength and humbled as a child. He realized that he was at the mercy of One greater than Belshazzar. He had been making sport of sacred things. Now his conscience was awakened. He realized that he had had the privilege of knowing and doing the will of God. The history of his grandfather stood out as vividly before him as the writing on the wall.” Bible Echo, April 25, 1898.

حاکم بابل ثروت و افتخار داشت، و در خودکامگیِ متکبرانه‌اش بر ضد خدای آسمان و زمین سر برافراشته بود. او بر بازوی خود تکیه کرده بود، بی‌آن‌که گمان برد کسی جرأت کند بگوید: «چرا چنین می‌کنی؟» اما چون دستی رازآلود بر دیوار کاخش حروفی نگاشت، بلشصر بهت‌زده و خاموش شد. در یک لحظه، به‌کلی از نیرو تهی شد و چون کودکی فروتن گردید. دریافت که در دستِ کسی بزرگ‌تر از بلشصر است. او امور مقدس را به بازی گرفته بود. اکنون وجدانش بیدار شد. دریافت که امتیازِ شناختن و به‌جا آوردن ارادهٔ خدا را داشته است. سرگذشتِ پدربزرگش به همان روشنیِ نوشتهٔ بر دیوار، پیش چشمش نمایان شد. Bible Echo، ۲۵ آوریل ۱۸۹۸.