کتاب دانیال - شماره بیست و نه

بلشاصرِ پادشاه برای هزار نفر از بزرگانِ خود ضیافتی بزرگ برپا کرد و در برابر آن هزار تن شراب نوشید. بلشاصر، هنگامی که شراب را می‌چشید، فرمان داد ظروفِ زرّین و سیمین را بیاورند که پدرش نبوکدنصر از هیکلِ واقع در اورشلیم بیرون آورده بود، تا پادشاه و سرورانش و زنانش و سراریانش از آنها بنوشند. آنگاه ظروفِ زرّینی را که از هیکلِ خانهٔ خدا که در اورشلیم بود بیرون آورده شده بود آوردند؛ و پادشاه و سرورانش و زنانش و سراریانش از آنها نوشیدند. آنان شراب نوشیدند و خدایانِ طلا و نقره و مفرغ و آهن و چوب و سنگ را ستودند. در همان ساعت انگشتانِ دستِ مردی پدیدار گشت و در برابر چراغدان، بر گچِ دیوارِ کاخِ پادشاه نوشت؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت دید. دانیال ۵:۱-۵.

پیامبر می‌گوید: «دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند فریاد برآورد و گفت: بابل عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن شیاطین شده است» (مکاشفه ۱۸:۱، ۲). این همان پیامی است که فرشتهٔ دوم داد. بابل سقوط کرده است، «زیرا همهٔ امت‌ها را از شراب خشم زناکاری خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). آن شراب چیست؟ آموزه‌های کاذب او. او به جای سبتِ فرمان چهارم، سبتِ دروغینی را به جهان داده است، و همان دروغی را که شیطان نخست در عدن به حوا گفت تکرار کرده است—جاودانگی طبیعیِ نفس. او خطاهای مشابه بسیاری را به‌طور گسترده رواج داده است، «احکام انسان‌ها را به‌جای تعالیم تعلیم می‌دهند» (متی ۱۵:۹). پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۱۱۸.

با این همه، بنیادِ خدا استوار می‌ماند و این مُهر را دارد: «خداوند کسانی را که از آنِ او هستند می‌شناسد.» و نیز: «هر که نامِ مسیح را بر زبان می‌آورد، از شرارت دوری گزیند.» امّا در خانه‌ای بزرگ، نه تنها ظروفِ زرّین و سیمین است، بلکه چوبین و گِلی نیز هست؛ و برخی برای عزّت، و برخی برای خِفّت. پس اگر کسی خود را از اینها پاک سازد، ظرفی برای عزّت خواهد بود، تقدیس‌شده، شایستهٔ استفادهٔ سرور، و مهیّا برای هر کار نیک. دوم تیموتائوس ۲:۱۹-۲۱.

در همان ساعت، انگشتانِ دستِ انسانی پدیدار شدند و در برابر چراغدان بر گچِ دیوارِ کاخِ پادشاه نوشتند؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت، دید. آنگاه چهرهٔ پادشاه دگرگون شد و اندیشه‌هایش او را مضطرب ساخت، چندان‌که بندهای کمرش سست شد و زانوهایش به هم می‌خورد. پادشاه با صدای بلند ندا داد تا منجمان، کلدانیان و غیب‌گویان را بیاورند. و پادشاه گفت و به حکیمانِ بابل گفت: هر که این نوشته را بخواند و تعبیر آن را به من بنمایاند، به جامهٔ ارغوانی پوشانده خواهد شد و زنجیری از طلا بر گردنش نهاده خواهد شد، و سومین فرمانروا در مملکت خواهد بود. دانیال ۵:۵-۷.

وقتی کلیسای نخستین با دور شدن از سادگی انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای کنترلِ وجدان‌های مردم، به حمایتِ قدرت دنیوی متوسل شد. نتیجه، نظامِ پاپی بود: کلیسایی که قدرتِ دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبردِ مقاصدِ خود، به‌ویژه برای مجازاتِ «بدعت»، به کار برد. برای اینکه ایالات متحده تمثالِ وحش را بسازد، قدرتِ دینی باید حکومتِ مدنی را چنان در اختیار گیرد که اقتدارِ دولت نیز از سوی کلیسا برای تحققِ مقاصدِ خودش به کار گرفته شود...

تحمیل نگاه‌داشتن یکشنبه از سوی کلیساهای پروتستان، تحمیل پرستش پاپیّت — یعنی پرستش وحش — است. کسانی که با درک مفاد فرمان چهارم، به جای سبت حقیقی، سبت کاذب را نگاه می‌دارند، بدین‌سان به همان قدرتی که تنها به دستور او چنین فرمانی صادر می‌شود ادای احترام می‌کنند. اما در خودِ عملِ تحمیل یک وظیفهٔ دینی به وسیلهٔ قدرت دنیوی، کلیساها خود تصویری برای وحش پدید می‌آورند؛ از این‌رو تحمیل نگاه‌داشتن یکشنبه در ایالات متحده به معنای تحمیل پرستش وحش و تصویر او خواهد بود. مناقشه بزرگ، ۴۴۳، ۴۴۸، ۴۴۹.

زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به انجام رسانند و متفق شوند و سلطنتِ خود را به وحش بسپارند، تا سخنانِ خدا به انجام رسد. مکاشفه ۱۷:۱۷.

زیرا اینک، پادشاهان گرد آمدند؛ با هم از آن گذشتند. آن را دیدند و شگفت‌زده شدند؛ آشفته گشتند و شتابان گریختند. در آنجا ترس بر آنان مستولی شد، و دردی چونِ دردِ زنِ در زایمان. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی درهم می‌شکنی. چنان‌که شنیده‌ایم، همان‌گونه نیز در شهرِ خداوندِ لشکرها، در شهرِ خدای ما دیده‌ایم: خدا آن را تا ابد استوار خواهد ساخت. سلاه. مزمور 48:4-8.

ترشیش به سبب فراوانی هرگونه ثروت، بازرگان تو بود؛ با نقره و آهن و قلع و سرب، در بازارهایت داد و ستد می‌کردند. یاوان و توبال و ماشک، بازرگانان تو بودند؛ جان‌های آدمیان و ظروف برنجی را در بازارت معامله می‌کردند. اهل خاندان توگارمه با اسبان و سواران و قاطرها در بازارهایت داد و ستد می‌کردند. اهل ددان بازرگانان تو بودند؛ جزایر بسیار تجارت دست تو بودند؛ برایت به هدیه شاخ‌های عاج و آبنوس آوردند. آرام به سبب کثرت کالاهای ساختهٔ تو بازرگان تو بود؛ در بازارهایت با زمرد و ارغوان و کارهای سوزن‌دوزی و کتان نازک و مرجان و عقیق معامله می‌کردند. یهودا و سرزمین اسرائیل بازرگانان تو بودند؛ در بازارت گندمِ مِنّیت و پَنّگ و عسل و روغن و بلسان را معامله می‌کردند. دمشق به سبب کثرت کالاهای ساختهٔ تو، برای کثرت همهٔ ثروت‌ها، بازرگان تو بود؛ در شرابِ حَلبون و پشمِ سفید. دان نیز و یاوان که رفت و آمد می‌کردند، در بازارهایت داد و ستد می‌کردند؛ آهنِ صیقلی و قَصیا و نیِ خوشبو در بازارت بود. ددان بازرگان تو بود در جامه‌های نفیس برای ارابه‌ها. عربستان و همهٔ امیران قیدار با تو در بره‌ها و قوچ‌ها و بزها داد و ستد می‌کردند؛ در این‌ها بازرگانان تو بودند. بازرگانان سبا و رَعمه بازرگانان تو بودند؛ در بازارهایت با بهترینِ همهٔ ادویه‌ها و با همهٔ سنگ‌های گران‌بها و طلا داد و ستد می‌کردند. حَران و کَنّه و عِدن، بازرگانان سبا، آشور و کِلمَد، بازرگانان تو بودند. اینان بازرگانان تو بودند در هرگونه چیز: در جامه‌های آبی و کارهای سوزن‌دوزی، و در صندوق‌هایی از پوشاکِ نفیس، بسته به ریسمان‌ها و ساخته از چوبِ سرو، در میان کالاهایت. کشتی‌های ترشیش در بازارت برایت سرود می‌خواندند؛ و تو در میان دریاها سرشار شدی و بسیار باشکوه گردیدی. پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم برده‌اند؛ باد شرقی تو را در میان دریاها درهم شکسته است. ثروت‌هایت و بازارهایت، کالاهایت، دریانوردانت و سکان‌دارانت، درزگیرانت و متصدیان کالایت، و همهٔ مردانِ جنگی‌ات که در تو هستند، و تمامی جماعتت که در میانتند، در روزِ هلاکتت در میان دریاها فرو خواهند افتاد. حزقیال ۲۷:۱۲-۲۶.

کلامِ خداوند بار دیگر به من رسید و گفت: اکنون، ای پسرِ انسان، برای صور مرثیه‌ای بسرای؛ و به صور بگو: ای تو که در مدخلِ دریا واقع شده‌ای و بازرگانِ مردمانِ جزایرِ بسیار هستی، چنین می‌گوید خداوند خدا: ای صور، تو گفته‌ای: من کمالِ زیبایی‌ام. حزقیال ۲۷:۱-۳

و من صدای دیگری را از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نیابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا بی‌عدالتی‌هایش را به یاد آورده است. آن‌گونه که او به شما جزا داد، به او جزا دهید؛ و بر حسب اعمالش دو برابر، دو برابر به او بازگردانید؛ در همان جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. هر قدر که خود را جلال داد و در ناز و نعمت زیست، همان‌قدر عذاب و اندوه به او بدهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: چون ملکه‌ای نشسته‌ام، بیوه نیستم و اندوه نخواهم دید. از این رو بلایای او در یک روز خواهد آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او به‌کلی با آتش سوخته خواهد شد، زیرا خداوندِ خدا که او را داوری می‌کند نیرومند است. و پادشاهان زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته‌اند، چون دودِ سوختن او را ببینند، برایش نوحه می‌کنند و بر او زاری می‌کنند، از ترس عذابش از دور ایستاده، می‌گویند: وای، وای بر آن شهر بزرگ، بابلِ عظیم! زیرا در یک ساعت حکم تو فرا رسیده است. و تاجرانِ زمین بر او می‌گریند و ماتم می‌گیرند، زیرا دیگر کسی کالای ایشان را نمی‌خرد. مکاشفه ۱۸:۴-۱۱

و از یکی از آنها شاخی کوچک بیرون آمد که به‌غایت بزرگ شد، به سوی جنوب، و به سوی شرق، و به سوی سرزمین دلپسند. دانیال ۸:۹.

به شاخ‌ها نظر کردم، و اینک، در میان آنها شاخی کوچکِ دیگر سر برآورد؛ و در برابر آن، سه تا از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شدند؛ و اینک، در آن شاخ چشمانی مانند چشمان انسان بودند و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت. دانیال ۷:۸.

همان اموالی که اکنون بسیار کم در راه خدا سرمایه‌گذاری می‌شود و به‌طور خودخواهانه نزد خود نگه داشته می‌شود، به‌زودی همراه با همهٔ بت‌ها به موش‌های کور و خفاش‌ها افکنده خواهد شد. پول به‌زودی، وقتی حقیقت صحنه‌های ابدی بر حواس انسان آشکار شود، به‌طور بسیار ناگهانی از ارزش خواهد افتاد. وزارت رفاه، ۲۶۶.

"امروز نیز، همچون روزگار ایلیا، خط تمایز میان قوم خدا که احکام او را نگاه می‌دارند و پرستندگان خدایان دروغین، به‌روشنی ترسیم شده است. «تا به کی میان دو عقیده مردد خواهید ماند؟» ایلیا فریاد زد؛ «اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بعل، از او پیروی کنید.» اول پادشاهان ۱۸:۲۱. و پیام امروز این است: «سقوط کرد، سقوط کرد بابل عظیم... ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا آسمان رسیده است و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است.» مکاشفه ۱۸:۲، ۴، ۵."

زمان چندان دور نیست که آزمون به سراغ هر جان خواهد آمد. رعایتِ سبتِ دروغین بر ما تحمیل خواهد شد. نبرد میان فرامین خدا و فرامین انسان‌ها خواهد بود. کسانی که گام‌به‌گام در برابر مطالبات دنیوی تسلیم شده و خود را با رسوم دنیوی همسو کرده‌اند، آنگاه به‌جای آن‌که خود را در معرض ریشخند، اهانت، تهدید به زندان و مرگ قرار دهند، در برابر قدرت‌های حاکم سر فرود خواهند آورد. در آن زمان طلا از ناخالصی جدا خواهد شد. دینداریِ حقیقی به‌روشنی از ظاهر و زرق‌وبرق آن متمایز خواهد شد. بسیاری از ستارگانی که درخشش‌شان را تحسین کرده‌ایم، آنگاه در تاریکی خاموش خواهند شد. آنانی که خود را به زیورهای مقدس‌گاه آراسته‌اند، اما به پارساییِ مسیح ملبس نیستند، آنگاه در شرمساریِ برهنگیِ خویش آشکار خواهند شد. انبیا و پادشاهان، 187، 188.