Belshazzar’s feast identifies the “hour” of the Sunday law, but it places the emphasis upon the judgment of the Republican horn. Nebuchadnezzar’s golden image in Daniel chapter three, places the same history, in the context of God’s faithful people who are then lifted up as an ensign. Daniel chapter six, addresses the same line, but addresses the role of the Protestant horn. Belshazzar is representing the “state,” and he called one thousand of his “lords.”

ضیافتِ بلشصر «ساعت» قانونِ یکشنبه را مشخص می‌کند، اما تأکید را بر داوریِ شاخِ جمهوری‌خواه می‌گذارد. مجسمهٔ طلاییِ نبوکدنصر در بابِ سومِ دانیال، همان تاریخ را در زمینهٔ قومِ وفادارِ خدا قرار می‌دهد؛ قومی که سپس چون پرچمی برافراشته می‌شود. بابِ ششمِ دانیال به همان خطِ سیر می‌پردازد، اما نقشِ شاخِ پروتستان را بررسی می‌کند. بلشصر نمایندهٔ «دولت» است، و او هزار نفر از «اشراف» خود را فراخواند.

Belshazzar the king made a great feast to a thousand of his lords, and drank wine before the thousand. Belshazzar, whiles he tasted the wine, commanded to bring the golden and silver vessels which his father Nebuchadnezzar had taken out of the temple which was in Jerusalem; that the king, and his princes, his wives, and his concubines, might drink therein. Then they brought the golden vessels that were taken out of the temple of the house of God which was at Jerusalem; and the king, and his princes, his wives, and his concubines, drank in them. They drank wine, and praised the gods of gold, and of silver, of brass, of iron, of wood, and of stone. In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Daniel 5:1–5.

بلشاصرِ پادشاه برای هزار نفر از بزرگانِ خود ضیافتی بزرگ برپا کرد و در برابر آن هزار تن شراب نوشید. بلشاصر، هنگامی که شراب را می‌چشید، فرمان داد ظروفِ زرّین و سیمین را بیاورند که پدرش نبوکدنصر از هیکلِ واقع در اورشلیم بیرون آورده بود، تا پادشاه و سرورانش و زنانش و سراریانش از آنها بنوشند. آنگاه ظروفِ زرّینی را که از هیکلِ خانهٔ خدا که در اورشلیم بود بیرون آورده شده بود آوردند؛ و پادشاه و سرورانش و زنانش و سراریانش از آنها نوشیدند. آنان شراب نوشیدند و خدایانِ طلا و نقره و مفرغ و آهن و چوب و سنگ را ستودند. در همان ساعت انگشتانِ دستِ مردی پدیدار گشت و در برابر چراغدان، بر گچِ دیوارِ کاخِ پادشاه نوشت؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت دید. دانیال ۵:۱-۵.

The number “ten” represents the dragon, and one hundred, and one thousand is simply a magnification of the same symbol. In chapter six, one hundred and twenty push the deceitful law, and one hundred and twenty is a symbol for priests. Considering “line upon line,” Belshazzar’s feast is illustrating the judgment upon a corrupted statecraft, and judgment of a corrupted churchcraft. Belshazzar was drunk with the Babylonian wine, and then determined to desecrate the sacred vessels of God’s temple in Jerusalem.

عدد «ده» نمایانگر اژدهاست و «صد» و «هزار» صرفاً بزرگ‌نمایی همان نمادند. در فصل ششم، صد و بیست تن قانون فریبکارانه را پیش می‌برند و «صد و بیست» نمادی برای کاهنان است. با در نظر گرفتن «خط بر خط»، ضیافت بلشاصر داوری بر کشورداری فاسد و داوری بر نظام کلیسایی فاسد را نشان می‌دهد. بلشاصر با شراب بابلی مست شد و سپس تصمیم گرفت که ظروف مقدس معبد خدا در اورشلیم را بی‌حرمت کند.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).” Selected Messages, book 2, 118.

پیامبر می‌گوید: «دیدم فرشته‌ای دیگر از آسمان فرود آمد که قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او روشن شد. و با صدایی نیرومند فریاد برآورد و گفت: بابل عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن شیاطین شده است» (مکاشفه ۱۸:۱، ۲). این همان پیامی است که فرشتهٔ دوم داد. بابل سقوط کرده است، «زیرا همهٔ امت‌ها را از شراب خشم زناکاری خود نوشانید» (مکاشفه ۱۴:۸). آن شراب چیست؟ آموزه‌های کاذب او. او به جای سبتِ فرمان چهارم، سبتِ دروغینی را به جهان داده است، و همان دروغی را که شیطان نخست در عدن به حوا گفت تکرار کرده است—جاودانگی طبیعیِ نفس. او خطاهای مشابه بسیاری را به‌طور گسترده رواج داده است، «احکام انسان‌ها را به‌جای تعالیم تعلیم می‌دهند» (متی ۱۵:۹). پیام‌های برگزیده، کتاب ۲، ۱۱۸.

The wine Belshazzar was drinking was the papacy’s idol sabbath, for the feast represented the prophetic “hour” of the Sunday law. The sanctuary vessels he brought into the banquet hall represented not only rebellion against God, but sacred vessels also represent God’s people, for the literal represents the spiritual, and people are vessels.

شرابی که بلشصر می‌نوشید، سبتِ بت‌پرستانۀ دستگاه پاپی بود؛ زیرا آن بزم نمایانگر «ساعتِ» نبویِ قانونِ یکشنبه بود. ظرف‌های مقدسِ معبدی که او به تالار بزم آورد، نه تنها نمایانگر عصیان بر ضدّ خدا بودند، بلکه ظرف‌های مقدس نمایندۀ قوم خدا نیز هستند، زیرا امرِ تحت‌اللفظی نمایندۀ امرِ روحانی است و انسان‌ها ظرف‌اند.

Nevertheless the foundation of God standeth sure, having this seal, The Lord knoweth them that are his. And, Let everyone that nameth the name of Christ depart from iniquity. But in a great house there are not only vessels of gold and of silver, but also of wood and of earth; and some to honour, and some to dishonour. If a man therefore purge himself from these, he shall be a vessel unto honour, sanctified, and meet for the master’s use, and prepared unto every good work. 2 Timothy 2:19–21.

با این همه، بنیادِ خدا استوار می‌ماند و این مُهر را دارد: «خداوند کسانی را که از آنِ او هستند می‌شناسد.» و نیز: «هر که نامِ مسیح را بر زبان می‌آورد، از شرارت دوری گزیند.» امّا در خانه‌ای بزرگ، نه تنها ظروفِ زرّین و سیمین است، بلکه چوبین و گِلی نیز هست؛ و برخی برای عزّت، و برخی برای خِفّت. پس اگر کسی خود را از اینها پاک سازد، ظرفی برای عزّت خواهد بود، تقدیس‌شده، شایستهٔ استفادهٔ سرور، و مهیّا برای هر کار نیک. دوم تیموتائوس ۲:۱۹-۲۱.

In the midst of desecrating God’s people through enforced Sunday worship, the fiery handwriting spells out Belshazzar’s doom.

در بحبوحهٔ حرمت‌شکنی نسبت به قوم خدا از طریق پرستش اجباری روز یکشنبه، دست‌خط آتشین نابودی بلشصر را اعلام می‌کند.

In the same hour came forth fingers of a man’s hand, and wrote over against the candlestick upon the plaster of the wall of the king’s palace: and the king saw the part of the hand that wrote. Then the king’s countenance was changed, and his thoughts troubled him, so that the joints of his loins were loosed, and his knees smote one against another. The king cried aloud to bring in the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers. And the king spake, and said to the wise men of Babylon, Whosoever shall read this writing, and show me the interpretation thereof, shall be clothed with scarlet, and have a chain of gold about his neck, and shall be the third ruler in the kingdom. Daniel 5:5–7.

در همان ساعت، انگشتانِ دستِ انسانی پدیدار شدند و در برابر چراغدان بر گچِ دیوارِ کاخِ پادشاه نوشتند؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت، دید. آنگاه چهرهٔ پادشاه دگرگون شد و اندیشه‌هایش او را مضطرب ساخت، چندان‌که بندهای کمرش سست شد و زانوهایش به هم می‌خورد. پادشاه با صدای بلند ندا داد تا منجمان، کلدانیان و غیب‌گویان را بیاورند. و پادشاه گفت و به حکیمانِ بابل گفت: هر که این نوشته را بخواند و تعبیر آن را به من بنمایاند، به جامهٔ ارغوانی پوشانده خواهد شد و زنجیری از طلا بر گردنش نهاده خواهد شد، و سومین فرمانروا در مملکت خواهد بود. دانیال ۵:۵-۷.

Historically the passage is understood to be identifying that Belshazzar’s father, had left the political throne to Belshazzar, and for this reason the best his son could offer for an interpretation of the handwriting was a position of being the third ruler. Leading up to the Sunday law in the United States, the political leadership will be in a subservient position to the religious leadership who will be working to introduce a new form of worship. The image of the beast represents the combination of church and state with the church in control of the relationship, and at the Sunday law Belshazzar was the political king, thus symbolizing the state, but he was only the second in command to his father’s religious authority. The best he could offer Daniel was to be third.

از نظر تاریخی این بخش چنین فهمیده شده است که پدرِ بلشاصر تخت سیاسی را به او واگذار کرده بود، و به همین دلیل بهترین مقامی که پسرش می‌توانست در قبال تعبیر آن نوشته پیشنهاد کند، مقام سومین فرمانروا بود. در آستانهٔ قانون یکشنبه در ایالات متحده، رهبری سیاسی در موضعی تابعِ رهبری دینی خواهد بود؛ رهبری‌ای که در تلاش برای معرفی شکل تازه‌ای از پرستش خواهد بود. تصویرِ وحش نمایانگر ترکیبِ کلیسا و دولت است، به‌طوری‌که کلیسا کنترل این رابطه را در دست دارد، و در زمان قانون یکشنبه، بلشاصر پادشاهِ سیاسی بود و از این‌رو نمادِ دولت به‌شمار می‌رفت، اما او فقط نفرِ دوم پس از اقتدارِ دینیِ پدرش بود. بهترین چیزی که می‌توانست به دانیال پیشنهاد کند، مقام سوم بود.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends. . . .

وقتی کلیسای نخستین با دور شدن از سادگی انجیل و پذیرفتن آیین‌ها و رسوم بت‌پرستانه فاسد شد، روح و قدرت خدا را از دست داد؛ و برای کنترلِ وجدان‌های مردم، به حمایتِ قدرت دنیوی متوسل شد. نتیجه، نظامِ پاپی بود: کلیسایی که قدرتِ دولت را در اختیار گرفت و آن را برای پیشبردِ مقاصدِ خود، به‌ویژه برای مجازاتِ «بدعت»، به کار برد. برای اینکه ایالات متحده تمثالِ وحش را بسازد، قدرتِ دینی باید حکومتِ مدنی را چنان در اختیار گیرد که اقتدارِ دولت نیز از سوی کلیسا برای تحققِ مقاصدِ خودش به کار گرفته شود...

“The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 443, 448, 449.

تحمیل نگاه‌داشتن یکشنبه از سوی کلیساهای پروتستان، تحمیل پرستش پاپیّت — یعنی پرستش وحش — است. کسانی که با درک مفاد فرمان چهارم، به جای سبت حقیقی، سبت کاذب را نگاه می‌دارند، بدین‌سان به همان قدرتی که تنها به دستور او چنین فرمانی صادر می‌شود ادای احترام می‌کنند. اما در خودِ عملِ تحمیل یک وظیفهٔ دینی به وسیلهٔ قدرت دنیوی، کلیساها خود تصویری برای وحش پدید می‌آورند؛ از این‌رو تحمیل نگاه‌داشتن یکشنبه در ایالات متحده به معنای تحمیل پرستش وحش و تصویر او خواهد بود. مناقشه بزرگ، ۴۴۳، ۴۴۸، ۴۴۹.

It is in a crisis that character is revealed, and the mysterious message on the wall produced a crisis in Belshazzar’s experience and marked the end of his kingdom, thus symbolizing the end of the kingdom of the earth beast. Belshazzar died that very night, representing the Sunday law, when the United States is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy at the Sunday law, but the United States immediately transitions into the premier king of the ten kings. The ten kings are the seventh kingdom of Bible prophecy, and they immediately agree to give their seventh kingdom to the beast.

در بحران است که شخصیت آشکار می‌شود، و پیام مرموز روی دیوار در تجربهٔ بلشصر بحرانی پدید آورد و پایان پادشاهی او را رقم زد، و بدین‌سان نماد پایان پادشاهیِ وحشِ زمین بود. بلشصر همان شب درگذشت، که نمایانگر قانون یکشنبه است؛ زمانی که ایالات متحده به‌عنوان ششمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس در هنگام قانون یکشنبه سرنگون می‌شود، اما ایالات متحده بلافاصله به پادشاه پیشتازِ ده پادشاه تبدیل می‌شود. ده پادشاه هفتمین پادشاهیِ پیشگویی‌های کتاب مقدس هستند، و آنان فوراً موافقت می‌کنند پادشاهی هفتم خود را به وحش بسپارند.

For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:17.

زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به انجام رسانند و متفق شوند و سلطنتِ خود را به وحش بسپارند، تا سخنانِ خدا به انجام رسد. مکاشفه ۱۷:۱۷.

The final movements are rapid ones, and the transition from the sixth kingdom to the seventh, and then to the eighth is rapid, for the world is then in a great crisis. The overthrow of the earth beast causes Belshazzar to fear, and as the premier king of the ten kings, he represents the fear that all the kings of the earth will experience at the overthrow of the United States. In Revelation chapter eleven, the “hour” that the handwriting appears upon the wall, is the “hour” of the great earthquake. At that point three symbols of Islam are marked, and it is Islam that causes the kings to fear in the last days.

تحرکات نهایی پرشتاب‌اند، و گذار از پادشاهیِ ششم به هفتم، و سپس به هشتم، سریع است، زیرا جهان در آن هنگام در بحرانی عظیم قرار دارد. سرنگونیِ وحشِ زمین، بلشصر را به هراس می‌اندازد، و او به‌عنوان پادشاهِ نخستِ آن ده پادشاه، نمایانگر هراسی است که همهٔ پادشاهانِ زمین در هنگام سرنگونیِ ایالات متحده تجربه خواهند کرد. در مکاشفه باب یازدهم، «ساعتی» که دست‌نوشته بر دیوار پدیدار می‌شود، همان «ساعتِ» زلزلهٔ عظیم است. در همان لحظه سه نمادِ اسلام مشخص می‌شوند، و این اسلام است که در روزهای آخر پادشاهان را به هراس می‌اندازد.

For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalm 48:4–8.

زیرا اینک، پادشاهان گرد آمدند؛ با هم از آن گذشتند. آن را دیدند و شگفت‌زده شدند؛ آشفته گشتند و شتابان گریختند. در آنجا ترس بر آنان مستولی شد، و دردی چونِ دردِ زنِ در زایمان. تو کشتی‌های ترشیش را با بادِ شرقی درهم می‌شکنی. چنان‌که شنیده‌ایم، همان‌گونه نیز در شهرِ خداوندِ لشکرها، در شهرِ خدای ما دیده‌ایم: خدا آن را تا ابد استوار خواهد ساخت. سلاه. مزمور 48:4-8.

The lords, or kings were assembled at Belshazzar’s feast, drinking the wine of Babylon and handling and looking upon the sacred vessels of God’s sanctuary, when fear took hold of them, as represented by Belshazzar’s fear when the handwriting appeared upon the wall. Belshazzar’s fear began an escalating fear that is represented by a woman in travail, and Revelation eleven’s “hour” leads into chapter twelve, where the ensign is represented as a woman about to give birth. The first labor pain is the handwriting on the wall of the banquet hall. The fear is caused by the “east wind” of Islam, that “breakest the ships of Tarshish.”

اشراف یا پادشاهان در ضیافتِ بلشاصر گرد آمده بودند، شرابِ بابل می‌نوشیدند و ظروف مقدسِ مقدسگاهِ خدا را در دست می‌گرفتند و بدان‌ها می‌نگریستند که ناگهان ترس بر آنان چیره شد؛ چنان‌که در ترسِ بلشاصر هنگام پدیدار شدنِ نوشته بر دیوار به تصویر کشیده شده است. ترسِ بلشاصر آغازی شد بر ترسی فزاینده که به صورت زنی در دردِ زایمان نمایانده می‌شود، و «ساعتِ» بابِ یازدهمِ مکاشفه به بابِ دوازدهم می‌انجامد، جایی که نشانه به صورت زنی که در آستانهٔ زایمان است تصویر می‌شود. نخستین دردِ زایمان همان نوشته بر دیوارِ تالارِ ضیافت است. این ترس از «بادِ شرقیِ» اسلام برمی‌خیزد که «کشتی‌های ترشیش را درهم می‌شکند».

In Belshazzar’s banquet hall, “one thousand lords” are consuming the wine of Babylon, which represents Sunday enforcement. At that time, Nebuchadnezzar’s orchestra begins to play the music, as Belshazzar has the ornaments of the sanctuary brought in. The whore of Tyre begins to sing, and apostate Israel begins to dance around Nebuchadnezzar’s golden idol. But the party is crashed by the “east wind,” which is the “third woe” that comes quickly, and is the “seventh trumpet.” When Islam crashes the party, the “nations are angered.” They are angered, for the ships of Tarshish, the symbol of the economic structure of planet earth is then sank in the midst of the sea.

در تالار ضیافتِ بلشصر، «هزار امیر» شرابِ بابل را می‌نوشند که نمایانگر تحمیل یکشنبه است. در همان زمان، ارکسترِ بخت‌نصر آغاز به نواختن می‌کند و بلشصر دستور می‌دهد ظرف‌های مقدسِ معبد را بیاورند. فاحشهٔ صور آواز سر می‌دهد، و اسرائیلِ مرتد گردِ بتِ زرینِ بخت‌نصر به رقص درمی‌آید. اما این بزم را «بادِ شرقی» بر هم می‌زند؛ همان «وایِ سوم» که به‌سرعت فرا می‌رسد و «کرنای هفتم» است. هنگامی که اسلام بساط بزم را بر هم می‌زند، «ملت‌ها به خشم می‌آیند». آنان به خشم می‌آیند، زیرا «کشتی‌های ترشیش»، که نماد ساختار اقتصادی کرهٔ زمین‌اند، آنگاه در میانهٔ دریا غرق می‌شوند.

Tarshish was thy merchant by reason of the multitude of all kind of riches; with silver, iron, tin, and lead, they traded in thy fairs. Javan, Tubal, and Meshech, they were thy merchants: they traded the persons of men and vessels of brass in thy market. They of the house of Togarmah traded in thy fairs with horses and horsemen and mules. The men of Dedan were thy merchants; many isles were the merchandise of thine hand: they brought thee for a present horns of ivory and ebony. Syria was thy merchant by reason of the multitude of the wares of thy making: they occupied in thy fairs with emeralds, purple, and broidered work, and fine linen, and coral, and agate. Judah, and the land of Israel, they were thy merchants: they traded in thy market wheat of Minnith, and Pannag, and honey, and oil, and balm. Damascus was thy merchant in the multitude of the wares of thy making, for the multitude of all riches; in the wine of Helbon, and white wool. Dan also and Javan going to and fro occupied in thy fairs: bright iron, cassia, and calamus, were in thy market. Dedan was thy merchant in precious clothes for chariots. Arabia, and all the princes of Kedar, they occupied with thee in lambs, and rams, and goats: in these were they thy merchants. The merchants of Sheba and Raamah, they were thy merchants: they occupied in thy fairs with chief of all spices, and with all precious stones, and gold. Haran, and Canneh, and Eden, the merchants of Sheba, Asshur, and Chilmad, were thy merchants. These were thy merchants in all sorts of things, in blue clothes, and broidered work, and in chests of rich apparel, bound with cords, and made of cedar, among thy merchandise. The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27:12–26.

ترشیش به سبب فراوانی هرگونه ثروت، بازرگان تو بود؛ با نقره و آهن و قلع و سرب، در بازارهایت داد و ستد می‌کردند. یاوان و توبال و ماشک، بازرگانان تو بودند؛ جان‌های آدمیان و ظروف برنجی را در بازارت معامله می‌کردند. اهل خاندان توگارمه با اسبان و سواران و قاطرها در بازارهایت داد و ستد می‌کردند. اهل ددان بازرگانان تو بودند؛ جزایر بسیار تجارت دست تو بودند؛ برایت به هدیه شاخ‌های عاج و آبنوس آوردند. آرام به سبب کثرت کالاهای ساختهٔ تو بازرگان تو بود؛ در بازارهایت با زمرد و ارغوان و کارهای سوزن‌دوزی و کتان نازک و مرجان و عقیق معامله می‌کردند. یهودا و سرزمین اسرائیل بازرگانان تو بودند؛ در بازارت گندمِ مِنّیت و پَنّگ و عسل و روغن و بلسان را معامله می‌کردند. دمشق به سبب کثرت کالاهای ساختهٔ تو، برای کثرت همهٔ ثروت‌ها، بازرگان تو بود؛ در شرابِ حَلبون و پشمِ سفید. دان نیز و یاوان که رفت و آمد می‌کردند، در بازارهایت داد و ستد می‌کردند؛ آهنِ صیقلی و قَصیا و نیِ خوشبو در بازارت بود. ددان بازرگان تو بود در جامه‌های نفیس برای ارابه‌ها. عربستان و همهٔ امیران قیدار با تو در بره‌ها و قوچ‌ها و بزها داد و ستد می‌کردند؛ در این‌ها بازرگانان تو بودند. بازرگانان سبا و رَعمه بازرگانان تو بودند؛ در بازارهایت با بهترینِ همهٔ ادویه‌ها و با همهٔ سنگ‌های گران‌بها و طلا داد و ستد می‌کردند. حَران و کَنّه و عِدن، بازرگانان سبا، آشور و کِلمَد، بازرگانان تو بودند. اینان بازرگانان تو بودند در هرگونه چیز: در جامه‌های آبی و کارهای سوزن‌دوزی، و در صندوق‌هایی از پوشاکِ نفیس، بسته به ریسمان‌ها و ساخته از چوبِ سرو، در میان کالاهایت. کشتی‌های ترشیش در بازارت برایت سرود می‌خواندند؛ و تو در میان دریاها سرشار شدی و بسیار باشکوه گردیدی. پاروزنانت تو را به آب‌های عظیم برده‌اند؛ باد شرقی تو را در میان دریاها درهم شکسته است. ثروت‌هایت و بازارهایت، کالاهایت، دریانوردانت و سکان‌دارانت، درزگیرانت و متصدیان کالایت، و همهٔ مردانِ جنگی‌ات که در تو هستند، و تمامی جماعتت که در میانتند، در روزِ هلاکتت در میان دریاها فرو خواهند افتاد. حزقیال ۲۷:۱۲-۲۶.

The “ships of Tarshish” are the symbol of the economic structure of planet earth, and they are sunk in the midst of the sea by the “east wind.” Ezekiel informs us this takes place in the “day of thy ruin,” and the subject of Ezekiel chapter twenty-seven, is the lamentation for Tyrus.

«کشتی‌های ترشیش» نماد ساختار اقتصادی سیارهٔ زمین هستند و به‌وسیلهٔ «بادِ شرقی» در میانهٔ دریا غرق می‌شوند. حزقیال به ما خبر می‌دهد که این در «روز نابودی تو» رخ می‌دهد و موضوعِ بابِ بیست‌وهفتمِ حزقیال مرثیه‌ای برای تایروس است.

The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus; And say unto Tyrus, O thou that art situate at the entry of the sea, which art a merchant of the people for many isles, Thus saith the Lord God; O Tyrus, thou hast said, I am of perfect beauty. Ezekiel 27:1–3.

کلامِ خداوند بار دیگر به من رسید و گفت: اکنون، ای پسرِ انسان، برای صور مرثیه‌ای بسرای؛ و به صور بگو: ای تو که در مدخلِ دریا واقع شده‌ای و بازرگانِ مردمانِ جزایرِ بسیار هستی، چنین می‌گوید خداوند خدا: ای صور، تو گفته‌ای: من کمالِ زیبایی‌ام. حزقیال ۲۷:۱-۳

The day of the ruin of Tyrus is the subject of the lamentation. The day of the ruin of Tyrus is the Sunday law, for Tyrus is a symbol of the papacy, whose judgment begins in the “hour” that the second voice of Revelation eighteen begins to call people out of Babylon.

موضوع مرثیه، روزِ خرابیِ تایروس است. روزِ خرابیِ تایروس همان قانونِ یکشنبه است، زیرا تایروس نمادِ پاپیّت است که داوریِ آن در «ساعت»ی آغاز می‌شود که صدای دومِ مکاشفهٔ هجده شروع به فراخواندنِ مردم از بابل می‌کند.

And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:4–11.

و من صدای دیگری را از آسمان شنیدم که می‌گفت: ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلایایش نصیبی نیابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است و خدا بی‌عدالتی‌هایش را به یاد آورده است. آن‌گونه که او به شما جزا داد، به او جزا دهید؛ و بر حسب اعمالش دو برابر، دو برابر به او بازگردانید؛ در همان جامی که پر کرده است، برایش دو برابر بریزید. هر قدر که خود را جلال داد و در ناز و نعمت زیست، همان‌قدر عذاب و اندوه به او بدهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: چون ملکه‌ای نشسته‌ام، بیوه نیستم و اندوه نخواهم دید. از این رو بلایای او در یک روز خواهد آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او به‌کلی با آتش سوخته خواهد شد، زیرا خداوندِ خدا که او را داوری می‌کند نیرومند است. و پادشاهان زمین که با او زنا کرده و در ناز و نعمت با او زیسته‌اند، چون دودِ سوختن او را ببینند، برایش نوحه می‌کنند و بر او زاری می‌کنند، از ترس عذابش از دور ایستاده، می‌گویند: وای، وای بر آن شهر بزرگ، بابلِ عظیم! زیرا در یک ساعت حکم تو فرا رسیده است. و تاجرانِ زمین بر او می‌گریند و ماتم می‌گیرند، زیرا دیگر کسی کالای ایشان را نمی‌خرد. مکاشفه ۱۸:۴-۱۱

The word that is used five times as “hour,” in the book of Daniel, always represents some type of judgment. The type of judgment is determined by the context of the passage where it is employed. In Daniel chapter four, the word “hour” is used first to announce the coming of judgment, whether it was the investigative judgment that began on October 22, 1844, or the executive judgment that begins at the Sunday law. In both cases, the investigative or executive judgments are progressive. The executive judgment of the papacy begins at the Sunday law in the United States. That marks the “hour” that the papacy’s executive judgment begins, and that “hour” is the “hour” of the great earthquake of Revelation eleven, when the two witnesses, represented by Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace as the ensign that is lifted up as Ezekiel’s mighty army. That “hour” is when the handwriting appears upon Belshazzar’s wall.

واژه‌ای که در کتاب دانیال پنج بار به صورت «ساعت» به‌کار رفته، همواره نمایانگر نوعی داوری است. نوع داوری را سیاق قطعه‌ای که این واژه در آن به‌کار رفته تعیین می‌کند. در باب چهارم دانیال، واژهٔ «ساعت» نخست برای اعلام فرارسیدن داوری به‌کار می‌رود؛ چه داوریِ تحقیقی که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شد، و چه داوریِ اجرایی که با قانون یکشنبه آغاز می‌شود. در هر دو حالت، داوریِ تحقیقی یا اجرایی تدریجی است. داوریِ اجراییِ پاپیت در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود. آن، «ساعتِ» آغاز داوریِ اجراییِ پاپیت را مشخص می‌کند، و آن «ساعت»، «ساعتِ» زلزلهٔ عظیمِ مکاشفهٔ باب یازدهم است؛ هنگامی که دو شاهد، که شدرک و میشک و عبدنغو نمایندهٔ آنان‌اند، به‌سان رایتی که چون سپاه نیرومند حزقیال برافراشته می‌شود، به درون کوره افکنده می‌شوند. آن «ساعت»، زمانی است که دست‌خط بر دیوار بلشصر پدیدار می‌شود.

The “ships of Tarshish”, which represent the structure of the economic supply-lines of planet earth are sunk in the midst of the seas at that time, and it causes the merchants and kings of the earth to fear as represented by Belshazzar.

«کشتی‌های ترشیش»، که نمایانگر ساختار خطوط تأمین اقتصادی سیارهٔ زمین هستند، در آن زمان در میانهٔ دریاها غرق می‌شوند و این امر بازرگانان و پادشاهان زمین را به هراس می‌اندازد، همان‌گونه که در بلشصر به تصویر کشیده شده است.

In Revelation eleven, the “hour” is when the “third Woe” of Islam comes quickly, and the Seventh Trumpet sounds, and the nations are made angry. All three of those symbols point to Islam as the providential tool the Lord uses to accomplish the slaying of Belshazzar at that very “hour.” Belshazzar was slain by enemies that secretly came into his kingdom through the gates that had been carelessly left open, just as the border wall between Mexico and the United States has been carelessly left open, as the “hour” of the “great earthquake” approaches.

در کتاب مکاشفه، باب یازدهم، «ساعت» زمانی است که «وای سومِ» اسلام به سرعت فرا می‌رسد، و کرنای هفتم نواخته می‌شود، و ملت‌ها خشمگین می‌شوند. هر سهٔ آن نمادها به اسلام به عنوان ابزارِ مشیتِ الهی که خداوند برای کشتنِ بلشصر در همان «ساعت» به کار می‌گیرد اشاره دارند. بلشصر به دست دشمنانی کشته شد که پنهانی از دروازه‌هایی که سهل‌انگارانه باز گذاشته شده بودند وارد پادشاهی‌اش شدند، درست همان‌گونه که دیوار مرزی میان مکزیک و ایالات متحده سهل‌انگارانه باز گذاشته شده است، با نزدیک شدن «ساعتِ» «زلزلهٔ بزرگ».

The healing of the deadly wound of the papacy is set forth in the last six verses of Daniel chapter eleven. In those verses three obstacles are identified that are overcome as the papacy’s deadly wound is healed. The King of the North always conquers three obstacles on his way to supreme power, and always in the order of: first his enemy, second his ally, and then finally his victim. The first to be conquered was the King of the South, representing the Soviet Union, the last enemy of Rome, that was swept away in 1989. The second obstacle is the glorious land, which is Rome’s ally who conquered the USSR for Rome, the United States, which is conquered in the “hour” we are now considering. Thereafter the third obstacle, represented as Egypt, represents when the papacy takes control of its victim, the United Nations.

التیام زخم مرگبار نهاد پاپی در شش آیه پایانی باب یازدهم کتاب دانیال بیان شده است. در آن آیات سه مانع شناسایی می‌شوند که با التیام زخم مرگبار نهاد پاپی بر آنها غلبه می‌شود. پادشاه شمال همواره در مسیر دستیابی به قدرت برتر سه مانع را در می‌نوردد، و همیشه به این ترتیب: نخست دشمنش، سپس متحدش و سرانجام قربانی‌اش. نخستین مانعی که فتح شد پادشاه جنوب بود که نماینده اتحاد جماهیر شوروی، آخرین دشمن روم، بود و در سال ۱۹۸۹ از میان رفت. مانع دوم «سرزمین جلال» است، که متحد روم است و به نیابت از روم اتحاد شوروی را شکست داد، یعنی ایالات متحده؛ که در «ساعتی» که اکنون در حال بررسی آن هستیم، مغلوب می‌شود. پس از آن، مانع سوم که به صورت مصر نمایانده شده، نمایانگر زمانی است که نهاد پاپی زمام قربانی خود، سازمان ملل متحد، را در دست می‌گیرد.

In 1989, when the unsealing of those verses occurred, and there was thereafter an increase of knowledge of those verses, it was recognized that pagan Rome, papal Rome and then modern Rome (represented as the King of the North in the last six verses of Daniel chapter eleven), each needed to overcome three geographical obstacles before they were established as a kingdom. For pagan Rome, those three obstacles were represented as three directions.

در سال ۱۹۸۹، هنگامی که مُهر آن آیات برداشته شد و پس از آن دانش دربارهٔ آن آیات افزایش یافت، معلوم شد که روم بت‌پرست، روم پاپی و سپس روم مدرن (که در شش آیهٔ پایانی باب یازدهم دانیال به‌عنوان پادشاه شمال نمایانده شده است)، هر یک لازم بود که پیش از آن‌که به‌عنوان یک پادشاهی تثبیت شوند، بر سه مانع جغرافیایی غلبه کنند. برای روم بت‌پرست، آن سه مانع به‌صورت سه جهت نشان داده شده بودند.

And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

و از یکی از آنها شاخی کوچک بیرون آمد که به‌غایت بزرگ شد، به سوی جنوب، و به سوی شرق، و به سوی سرزمین دلپسند. دانیال ۸:۹.

For papal Rome they were three horns that needed to be plucked up.

برای رمِ پاپی، آن‌ها سه شاخ بودند که باید برکنده می‌شدند.

I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.

به شاخ‌ها نظر کردم، و اینک، در میان آنها شاخی کوچکِ دیگر سر برآورد؛ و در برابر آن، سه تا از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شدند؛ و اینک، در آن شاخ چشمانی مانند چشمان انسان بودند و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت. دانیال ۷:۸.

For modern Rome (the king of the north), represented in the last six verses of Daniel eleven, the three obstacles were the king of the south, the glorious land, and Egypt. As with pagan Rome and papal Rome the three obstacles represented geographic obstacles. Modern Rome, represented as the king of the north in the last six verses of Daniel eleven, needed to overcome three “walls”, and with the first wall there was a philosophical “wall” that was removed at the same time a literal wall was removed. In 1989, when the king of the north brought down the Soviet Union (the king of the south), the philosophical “wall” of the “iron curtain” was removed, as the Berlin wall was dismantled.

برای روم مدرن (پادشاه شمال) که در شش آیهٔ آخر باب یازدهم دانیال نمایانده شده است، سه مانع عبارت بودند از پادشاه جنوب، سرزمینِ جلال و مصر. همانند روم بت‌پرست و روم پاپی، این سه مانع نمایانگرِ موانع جغرافیایی بودند. روم مدرن، که در شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهم دانیال به‌عنوان پادشاه شمال نمایانده شده است، می‌بایست بر سه "دیوار" غلبه کند، و همراه با دیوار نخست، یک "دیوار" فلسفی وجود داشت که هم‌زمان با برداشته شدن یک دیوار فیزیکی برداشته شد. در سال 1989، هنگامی که پادشاه شمال اتحاد جماهیر شوروی (پادشاه جنوب) را سرنگون کرد، "دیوار" فلسفیِ "پردهٔ آهنین" برداشته شد، همان‌گونه که دیوار برلین برچیده شد.

In the “hour” of Belshazzar’s judgment, when the handwriting is on the wall, and his enemies are secretly entering in through the unguarded gates, the philosophical “wall” of the separation of church and state is removed, while Islam of the third Woe has secretly entered through the unattended “wall” on the southern border of the glorious land.

در «ساعتِ» داوریِ بلشصر، هنگامی که نوشته بر دیوار نقش بسته است و دشمنانش پنهانی از دروازه‌های بی‌نگهبان وارد می‌شوند، «دیوارِ» فلسفیِ جداییِ دین از دولت برداشته می‌شود، در حالی که اسلامِ «وایِ سوم» پنهانی از «دیوارِ» بی‌مراقبتِ مرزِ جنوبیِ سرزمینِ باشکوه وارد شده است.

When “Egypt”, representing the United Nations, is conquered, and the philosophical “wall of national sovereignty” is removed, as every nation is forced to accept the one-world government that is directed by the whore of Tyre. At that time, a financial crash will occur that produces the martial law and despotism of the last days. Something may very well happen on a street that is called “Wall Street”.

وقتی «مصر»، که نمایندهٔ سازمان ملل متحد است، تسخیر شود و «دیوار فلسفیِ حاکمیت ملی» از میان برداشته شود، در حالی که هر ملت وادار می‌شود حکومتِ واحدِ جهانی را که توسط فاحشهٔ صور هدایت می‌شود بپذیرد. در آن زمان فروپاشیِ مالی رخ خواهد داد که حکومت نظامی و استبدادِ روزهای واپسین را پدید می‌آورد. چه‌بسا چیزی در خیابانی به نام «وال‌استریت» رخ دهد.

“The very means that is now so sparingly invested in the cause of God, and that is selfishly retained, will, in a little while, be cast with all idols to the moles and to the bats. Money will soon depreciate in value very suddenly when the reality of eternal scenes opens to the senses of man.” Welfare Ministry, 266.

همان اموالی که اکنون بسیار کم در راه خدا سرمایه‌گذاری می‌شود و به‌طور خودخواهانه نزد خود نگه داشته می‌شود، به‌زودی همراه با همهٔ بت‌ها به موش‌های کور و خفاش‌ها افکنده خواهد شد. پول به‌زودی، وقتی حقیقت صحنه‌های ابدی بر حواس انسان آشکار شود، به‌طور بسیار ناگهانی از ارزش خواهد افتاد. وزارت رفاه، ۲۶۶.

We continue our study of Belshazzar in the next article.

ما در مقالهٔ بعدی به مطالعهٔ خود دربارهٔ بلشاصر ادامه می‌دهیم.

“Today, as in the days of Elijah, the line of demarcation between God’s commandment-keeping people and the worshipers of false gods is clearly drawn. ‘How long halt ye between two opinions?’ Elijah cried; ‘if the Lord be God, follow Him: but if Baal, then follow him.’ 1 Kings 18:21. And the message for today is: ‘Babylon the great is fallen, is fallen…. Come out of her, My people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:2, 4, 5.

"امروز نیز، همچون روزگار ایلیا، خط تمایز میان قوم خدا که احکام او را نگاه می‌دارند و پرستندگان خدایان دروغین، به‌روشنی ترسیم شده است. «تا به کی میان دو عقیده مردد خواهید ماند؟» ایلیا فریاد زد؛ «اگر خداوند خداست، از او پیروی کنید؛ و اگر بعل، از او پیروی کنید.» اول پادشاهان ۱۸:۲۱. و پیام امروز این است: «سقوط کرد، سقوط کرد بابل عظیم... ای قوم من، از او بیرون آیید تا در گناهانش شریک نشوید و از بلاهایش نصیبی نبرید. زیرا گناهانش تا آسمان رسیده است و خدا شرارت‌هایش را به یاد آورده است.» مکاشفه ۱۸:۲، ۴، ۵."

“The time is not far distant when the test will come to every soul. The observance of the false sabbath will be urged upon us. The contest will be between the commandments of God and the commandments of men. Those who have yielded step by step to worldly demands and conformed to worldly customs will then yield to the powers that be, rather than subject themselves to derision, insult, threatened imprisonment, and death. At that time the gold will be separated from the dross. True godliness will be clearly distinguished from the appearance and tinsel of it. Many a star that we have admired for its brilliance will then go out in darkness. Those who have assumed the ornaments of the sanctuary, but are not clothed with Christ’s righteousness, will then appear in the shame of their own nakedness.” Prophets and Kings, 187, 188.

زمان چندان دور نیست که آزمون به سراغ هر جان خواهد آمد. رعایتِ سبتِ دروغین بر ما تحمیل خواهد شد. نبرد میان فرامین خدا و فرامین انسان‌ها خواهد بود. کسانی که گام‌به‌گام در برابر مطالبات دنیوی تسلیم شده و خود را با رسوم دنیوی همسو کرده‌اند، آنگاه به‌جای آن‌که خود را در معرض ریشخند، اهانت، تهدید به زندان و مرگ قرار دهند، در برابر قدرت‌های حاکم سر فرود خواهند آورد. در آن زمان طلا از ناخالصی جدا خواهد شد. دینداریِ حقیقی به‌روشنی از ظاهر و زرق‌وبرق آن متمایز خواهد شد. بسیاری از ستارگانی که درخشش‌شان را تحسین کرده‌ایم، آنگاه در تاریکی خاموش خواهند شد. آنانی که خود را به زیورهای مقدس‌گاه آراسته‌اند، اما به پارساییِ مسیح ملبس نیستند، آنگاه در شرمساریِ برهنگیِ خویش آشکار خواهند شد. انبیا و پادشاهان، 187، 188.