کتاب دانیال - شمارهٔ پنجاه

آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

هر اصلی در کلام خدا جایگاه خود را دارد؛ هر واقعیتی نیز دلالت و تأثیر ویژهٔ خود را دارد. و ساختار کامل، در طرح و اجرا، به آفریدگارش شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهن نامتناهی نمی‌توانست تصور یا پدید آورد. تعلیم و تربیت، ۱۲۳.

به مطالعه‌ای بسیار عمیق‌تر از کلام خدا نیاز است. به‌ویژه لازم است کتاب‌های دانیال و مکاشفه چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز در تاریخ خدمت ما سابقه نداشته است. شاید در برخی زمینه‌ها درباره قدرت روم و پاپیّت سخن کمتری برای گفتن داشته باشیم، اما باید توجه را به آنچه پیامبران و رسولان تحت الهام روح خدا نوشته‌اند جلب کنیم. روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای ترسیم‌شده، چنان سامان داده است تا تعلیم دهد که عامل انسانی باید از نظر پنهان نگاه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و خداوند، خدای آسمان، و شریعت او بزرگ داشته شوند.

کتاب دانیال را بخوانید. نکته‌به‌نکته تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آنجا نمایانده شده‌اند مرور کنید. سیاست‌مداران، شوراها و لشکرهای نیرومند را بنگرید و ببینید خدا چگونه عمل کرد تا غرور آدمیان را فروبکوبد و شکوه انسانی را به خاک بیفکند. تنها خداست که به عظمت نمودار می‌شود. در رؤیای پیامبر دیده می‌شود که او فرمانروایی نیرومند را به زیر می‌کشد و دیگری را برمی‌نشاند. او به‌عنوان شهریارِ جهانِ هستی آشکار می‌گردد، در آستانه برپا کردن پادشاهی جاودانه خویش—قدیم‌الایام، خدای زنده، سرچشمه همهٔ حکمت، فرمانروای حال، آشکارکننده آینده. بخوانید و دریابید که انسان، در برکشیدن جان خود به سوی بیهودگی، چه‌قدر فقیر، چه‌قدر نحیف، چه‌قدر کوتاه‌عمر، چه‌قدر خطاپذیر و چه‌قدر گناهکار است.

روح‌القدس به‌واسطۀ اشعیا ما را به خدا، خدای زنده، به‌عنوان کانون توجه، رهنمون می‌کند—به خدایی که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا برای ما کودکی زاده شده، و پسری به ما عطا گردیده؛ و حکومت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر جاودانه، سرور سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

نوری که دانیال مستقیماً از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای ایامِ آخر داده شده بود. رؤیاهایی که او در کنار رودهای اولای و حدّیقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و به زودی همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به وقوع خواهند پیوست.

به شرایط قوم یهود در زمانی که نبوت‌های دانیال داده شد، توجه کنید. بنی‌اسرائیل در اسارت بودند، هیکلشان ویران شده بود و خدمت هیکل متوقف شده بود. دین آنان بر آیین‌های نظام قربانی متمرکز شده بود. آنها صورت‌های ظاهری را همه‌چیز شمرده بودند، در حالی که روح پرستش حقیقی را از دست داده بودند. عباداتشان با سنت‌ها و اعمال بت‌پرستی آلوده شده بود، و در اجرای مراسم قربانی فراتر از سایه به اصل نمی‌نگریستند. مسیح را، قربانی حقیقی برای گناهان انسان‌ها، تشخیص نمی‌دادند. خداوند عمل کرد تا قوم را به اسارت ببرد و خدمات هیکل را به تعلیق درآورد، تا مبادا مراسم ظاهری به تمامِ دین‌شان بدل شود. اصول و اعمالشان باید از بت‌پرستی پاک شود. خدمت آیینی متوقف شد تا خدمت دل احیا شود. جلال ظاهری برداشته شد تا امر روحانی آشکار شود.

در دیار اسارتشان، هنگامی که مردم با توبه به سوی خداوند بازگشتند، او خود را بر آنان آشکار ساخت. آنان از نمود ظاهریِ حضور او بی‌بهره بودند؛ اما پرتوهای درخشانِ خورشیدِ عدالت بر ذهن‌ها و دل‌هایشان تابید. چون در خواری و تنگیِ خود خدا را خواندند، رؤیاهایی به پیامبرانِ او عطا شد که رویدادهای آینده را آشکار ساختند: سرنگونیِ ستمگرانِ قومِ خدا، آمدنِ نجات‌دهنده، و استقرارِ پادشاهیِ جاودان. انتشارهای دست‌نوشته‌ها، جلد 16، صفحات 333 تا 335.

آن آیهٔ کتاب مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگری هم بنیان و هم ستون مرکزی ایمان ادونتیستی بود، این اعلان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.» [دانیال ۸:۱۴.] این سخنان برای همهٔ ایمانداران به بازگشتِ نزدیکِ خداوند آشنا بود. این نبوت از زبان هزاران نفر به‌عنوان شعار ایمانشان تکرار می‌شد. همه احساس می‌کردند که روشن‌ترین انتظارات و عزیزترین امیدهایشان به رویدادهایی که در آن پیشگویی شده بود وابسته است. نشان داده شده بود که این روزهای نبوتی در پاییز ۱۸۴۴ پایان می‌یابد. ادونتیست‌ها نیز همچون دیگر مسیحیان جهان بر این باور بودند که زمین، یا بخشی از آن، قدس است. آنان چنین می‌فهمیدند که تطهیر قدس همان پاک‌سازی زمین به‌وسیلهٔ آتش‌های روز عظیمِ آخر است و این امر در هنگام ظهور دوم رخ خواهد داد. از این‌رو به این نتیجه رسیدند که مسیح در سال ۱۸۴۴ به زمین بازخواهد گشت.

اما زمانِ مقرر گذشته بود و خداوند ظاهر نشده بود. ایمانداران می‌دانستند که کلام خدا باطل نمی‌شود؛ پس حتماً تعبیر آنان از نبوت اشکال داشت؛ اما خطا کجا بود؟ بسیاری شتاب‌زده گرهِ مشکل را با انکار این‌که ۲۳۰۰ روز در سال ۱۸۴۴ پایان یافته است بریدند. برای این ادعا جز این‌که مسیح در زمانی که انتظارش را داشتند نیامده بود، دلیلی نمی‌شد آورد. استدلال می‌کردند که اگر روزهای نبوت در ۱۸۴۴ به پایان رسیده بود، آنگاه مسیح بازمی‌گشت تا قدس را با تطهیر زمین به‌وسیلهٔ آتش پاک سازد؛ و چون نیامده بود، پس آن روزها نمی‌توانست پایان یافته باشد.

پذیرفتن این نتیجه به معنای چشم‌پوشی از محاسبه پیشینِ دوره‌های نبوی بود. دریافته بودند که ۲۳۰۰ روز از زمانی آغاز می‌شود که فرمان اردشیر برای بازسازی و بنای اورشلیم در پاییز سال ۴۵۷ پیش از میلاد به اجرا گذاشته شد. با گرفتن این زمان به‌عنوان مبدأ، در به‌کارگیری همه رویدادهای پیشگویی‌شده در شرح آن دوره در دانیال ۹:۲۵–۲۷، هماهنگی کامل وجود داشت. شصت و نه هفته، یعنی نخستین ۴۸۳ سال از ۲۳۰۰ سال، می‌بایست تا مسیح، «مسح‌شده»، امتداد یابد؛ و تعمید مسیح و مسح او به‌وسیله روح‌القدس در سال ۲۷ پس از میلاد، دقیقاً با آن تعیین مطابقت داشت. در میانه هفته هفتادم، مسیح می‌بایست از میان برداشته شود. سه سال و نیم پس از تعمیدش، مسیح در بهار سال ۳۱ پس از میلاد مصلوب شد. هفتاد هفته، یا ۴۹۰ سال، به‌طور خاص به یهودیان مربوط می‌شد. در پایان این دوره، این قوم با آزار شاگردان او مهرِ ردّ خود بر مسیح را زد، و رسولان در سال ۳۴ پس از میلاد به سوی غیریهودیان روی آوردند. با پایان یافتن نخستین ۴۹۰ سال از ۲۳۰۰ سال، ۱۸۱۰ سال باقی می‌ماند. از سال ۳۴ پس از میلاد، افزودن ۱۸۱۰ سال به سال ۱۸۴۴ منتهی می‌شود. «آنگاه»، فرشته گفت، «قدس تطهیر خواهد شد.» همه تعیین‌های پیشینِ این نبوت در زمان مقرر بی‌چون‌وچرا تحقق یافته بود. با این محاسبه، همه‌چیز روشن و هماهنگ بود، جز اینکه دیده نمی‌شد رویدادی که با تطهیر قدس انطباق داشته باشد در سال ۱۸۴۴ رخ داده باشد. انکارِ پایان‌یافتنِ آن روزها در آن هنگام، به معنای فروبردنِ کلّ مسئله در سردرگمی و چشم‌پوشی از مواضعی بود که با تحقق‌های بی‌ابهامِ نبوت استوار شده بود.

اما خدا قوم خود را در جنبش عظیم ظهور رهبری کرده بود؛ قدرت و جلال او همراه آن کار بود، و او اجازه نمی‌داد که آن در تاریکی و نومیدی پایان یابد و به‌عنوان هیجانی باطل و افراطی مورد سرزنش قرار گیرد. او اجازه نمی‌داد کلامش در شک و تردید و ابهام فرو رود. هرچند بسیاری محاسبهٔ پیشین خود از دوره‌های نبوی را کنار گذاشتند و درستی جنبشی را که بر آن مبتنی بود انکار کردند، دیگران مایل نبودند از نکات ایمان و تجربه‌ای که از سوی کتاب‌مقدس و شهادت روح خدا تأیید می‌شد دست بردارند. آنان بر این باور بودند که در مطالعهٔ نبوت‌ها اصول صحیح تفسیر را به‌کار گرفته‌اند و اینکه وظیفهٔ آنان است که حقایقِ به‌دست‌آمده را محکم نگاه دارند و همان مسیرِ پژوهشِ کتاب‌مقدسی را ادامه دهند. با دعاهای صمیمانه موضع خود را بازنگری کردند و کتاب‌مقدس را مطالعه نمودند تا خطای خود را دریابند. چون در محاسبهٔ دوره‌های نبوی خطایی نمی‌دیدند، هدایت شدند تا موضوعِ مقدسگاه را با دقت بیشتر بررسی کنند. نبرد عظیم، ۴۰۹، ۴۱۰.

دیدم قومِ خدا در شادیِ انتظار چشم‌به‌راهِ خداوندِ خویش بودند. اما خدا مقرر کرده بود که آنان را بیازماید. دستِ او خطایی را در محاسبهٔ دوره‌های نبوی پوشیده داشت. کسانی که در پیِ خداوندِ خود بودند این خطا را کشف نکردند، و عالِم‌ترین مردانی که با تعیینِ زمان مخالفت می‌کردند نیز نتوانستند آن را ببینند. خدا مقرر کرده بود که قومش با ناکامی روبه‌رو شوند. زمان گذشت، و آنان که با انتظارِ شادمانه چشم‌به‌راهِ نجات‌دهندهٔ خود بودند، اندوهگین و دل‌سرد شدند، در حالی که کسانی که ظهورِ عیسی را دوست نمی‌داشتند، بلکه از سرِ ترس پیام را پذیرفته بودند، خشنود شدند که او در زمانِ انتظار نیامد. اظهارِ ایشان نه بر دل اثر نهاده بود و نه زندگی را پاک ساخته بود. گذشتِ آن زمان به‌خوبی حساب شده بود تا چنین دل‌هایی را آشکار سازد. آنان نخستین کسانی بودند که روی برتافتند و اندوهگینانِ ناکام را که واقعاً ظهورِ نجات‌دهندهٔ خود را دوست می‌داشتند مسخره کردند. من حکمتِ خدا را در آزمودنِ قومِ خویش و دادنِ آزمایشی موشکافانه دیدم تا آشکار شود چه کسانی در ساعتِ امتحان عقب می‌نشینند و بازمی‌گردند.

«عیسی و تمامی لشکریان آسمانی با همدردی و محبت بر آنان نظر افکندند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار آن کس بودند که جان‌هایشان دوستش می‌داشت. فرشتگان پیرامونشان در پرواز بودند تا در ساعت آزمایش ایشان را پشتیبانی کنند. کسانی که از پذیرش پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند و خشم خدا بر آنان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود، بپذیرند. آن وفادارانِ نومید که درنمی‌یافتند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. دوباره راهنمایی شدند تا به کتاب‌مقدس خود رجوع کنند و دوره‌های نبوی را بجویند. دستِ خدا از روی ارقام برداشته شد و خطا روشن گردید. دریافتند که دوره‌های نبوی تا 1844 امتداد می‌یابد و همان دلایلی که برای نشان دادن پایان‌یافتن دوره‌های نبوی در 1843 ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در 1844 خاتمه خواهند یافت.» نوشته‌های اولیه، 235-237.

مسیح درسی به جهان داد که باید بر ذهن و جان حک شود. او فرمود: «این است حیات جاودان، که تو خدای حقیقیِ یگانه را، و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای، بشناسند.» اما شیطان بر ذهن انسان کار می‌کند و می‌گوید: این کار یا آن کار را بکنید، و همچون خدایان خواهید شد. با استدلالی فریبنده، آدم و حوا را واداشت که به کلام خدا تردید کنند و به جای آن، نظریه‌ای بنشانند که به تخطی و نافرمانی انجامید. و سفسطهٔ او امروز نیز همان می‌کند که در عدن کرد. هنگامی که مسیح به دنیای ما آمد، ماهیگیران فروتن را به‌عنوان شالودهٔ کلیسای خود برگزید. به این شاگردان کوشید ماهیت پادشاهی و رسالت خود را توضیح دهد. اما فهم محدودشان برای او محدودیتی ایجاد می‌کرد. آنان زیر نفوذ تعالیم کاتبان و فریسیان بودند، و ازاین‌رو بسیاری از باورهایشان نادرست بود. و با اینکه مسیح سخنان بسیاری برای گفتن به آنان داشت، آنان توان شنیدنِ بسیاری از آنچه او مشتاق بود با آنان در میان بگذارد، نداشتند.

مسیح دیندارانِ این زمان را چنان آکنده از عقاید نادرست می‌یابد که در ذهن‌هایشان جایی برای حقیقت باقی نمانده است. در آموزش‌هایی که ارائه می‌شود، معلمان دیدگاه‌های نویسندگان بی‌ایمان را در آن می‌آمیزند. از این رو در اذهان جوانان بذر علف‌های هرز کاشته‌اند. آنان دیدگاه‌هایی را بر زبان می‌آورند که نباید به جوان و پیر عرضه شود، بی‌آنکه هرگز بیندیشند که چه بذری می‌کارند یا در نتیجه ناچار چه محصولی را باید برداشت کنند. Review and Herald، ۳ ژوئیهٔ ۱۹۰۰.