In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.

در فصل هشتم کتاب دانیال، به او رؤیایی درباره پادشاهی‌های پیشگویی‌شده در نبوت‌های کتاب مقدس داده می‌شود و پس از آن گفت‌وگویی آسمانی را می‌شنود که در قالب یک پرسش و یک پاسخ بیان می‌شود.

Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

آنگاه شنیدم که یکی از قدیسان سخن می‌گفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسی که سخن می‌گفت، گفت: این رؤیا درباره قربانی دائمی و تعدی ویرانگر، برای سپردن هم قدس و هم سپاه به پایمال شدن، تا چه مدت خواهد بود؟ و او به من گفت: تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد. دانیال ۸:۱۳، ۱۴.

The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”

دوازده آیهٔ نخست بیانگر آن رؤیا هستند، و آیات سیزده و چهارده رؤیای دیگری را معرفی می‌کنند. همان‌گونه که دو واژهٔ عبریِ متفاوت وجود دارد که هر دو به «برداشتن» ترجمه می‌شوند، و نیز دو واژهٔ عبریِ متفاوت که هر دو به «مقدس‌گاه» ترجمه می‌شوند، در فصل هشتم دانیال نیز دو واژهٔ عبریِ متفاوت وجود دارد که هر دو به «رؤیا» ترجمه شده‌اند.

When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.

در مورد دو واژه‌ای که به‌صورت «take away» ترجمه شده‌اند، الهی‌دانان ادونتیسم استدلال می‌کنند که هر دو واژه باید به معنای «remove» فهمیده شوند. در مورد دو واژه‌ای که به‌صورت «sanctuary» ترجمه شده‌اند، الهی‌دانان ادونتیسم استدلال می‌کنند که هر دو باید به معنای «God's sanctuary» فهمیده شوند، و در مورد دو واژه‌ای که به‌صورت «vision» ترجمه شده‌اند، الهی‌دانان ادونتیسم بار دیگر تفاوت‌های میان آن دو واژه را نادیده می‌گیرند. این تمایز برای دانیال آن‌قدر مهم بود که او عمداً از دو واژهٔ عبریِ بسیار متفاوت استفاده کرد؛ پس ما نیز باید این تمایز را شناسایی کرده و آن را پاس بداریم. واژهٔ «vision» در آیهٔ سیزده، واژهٔ عبریِ «chazon» است و به معنای خواب، مکاشفه یا پیام الهی—یک رؤیاست.

The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.

واژهٔ «رؤیا» ده بار در فصل هشتم دانیال به‌کار می‌رود، اما معادل دو واژهٔ متفاوت عبری است. «Chazon» که در آیهٔ سیزده آمده، در آیهٔ یک نیز یافت می‌شود، سپس دو بار در آیهٔ دو، البته در آیهٔ سیزده، و یک بار هم در آیات پانزده، هفده و بیست‌وشش. در هفت مورد از ده باری که واژهٔ «رؤیا» در فصل هشتم دانیال به‌کار می‌رود، این واژه «chazon» است، که به‌سادگی به معنای «یک رؤیا» است.

The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?

در سه موردِ دیگر که واژهٔ «رؤیا» در باب هشتم کتاب دانیال به کار رفته، آن واژه در عبری «mareh» است، به معنای «دید» یا «ظاهر». در همان باب، واژهٔ عبری «mareh» یک‌بار نیز نه به صورت «رؤیا»، بلکه به صورت «ظاهر» ترجمه شده است و بدین‌سان معنای آن واژه را دقیق‌تر مشخص می‌کند. چرا دانیال دو واژهٔ عبریِ متفاوت به کار برده که از نظر معنا آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که مترجمان با آن‌ها مانند یک واژهٔ واحد رفتار می‌کنند؟ آیا این اهمیتی دارد؟

“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

هر اصلی در کلام خدا جایگاه خود را دارد؛ هر واقعیتی نیز دلالت و تأثیر ویژهٔ خود را دارد. و ساختار کامل، در طرح و اجرا، به آفریدگارش شهادت می‌دهد. چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهن نامتناهی نمی‌توانست تصور یا پدید آورد. تعلیم و تربیت، ۱۲۳.

The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”

پاسخ به پرسش دوم مثبت است؛ واقعاً مهم است که چرا دانیال آن تمایز را قائل شد، و بنابراین بر عهدهٔ دانش‌پژوهِ نبوت است که بکوشد پرسش نخست را بفهمد؛ پرسشی که می‌پرسد چرا دانیال آن تمایز را قائل شد. تمایزهایی که او دربارهٔ واژه‌ای که به‌صورت "sanctuary" ترجمه شده و واژه‌ای که به‌صورت "take away" ترجمه شده قائل شد، پیامدهای ابدی دارند؛ پس چرا کسی باید اهمیت کمتری برای واژه‌ای که به‌صورت "vision" ترجمه شده انتظار داشته باشد؟ "هر واقعیت" "تأثیرِ خود" را "در کلامِ خدا" دارد و بر "ساختار" نبوی و بر تحققِ نبوت، هنگامی که "اجرا می‌شود"، اثر می‌گذارد.

As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”

هنگامی که بررسی واژه «رؤیا» را در باب هشتم آغاز می‌کنیم، «حقیقتی» که «ارتباط»ی با شهادت دانیال دارد این است که چه کسی به پرسش باب هشتمِ دانیال، آیه سیزده، این‌گونه پاسخ داد: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.»

There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.

چهار واقعیت وجود دارند که «ارتباط» مستقیمی با باب هشتم کتاب دانیال دارند و قصد دارم به آنها بپردازم. یکی این است که رؤیای رود اولای به‌عنوان نبوتی برای ایام آخر شناخته شده است و همچنین نمادِ «دانش» کتاب دانیال است که در «زمانِ پایان» در سال ۱۷۹۸ «مُهرش گشوده شد».

“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

به مطالعه‌ای بسیار عمیق‌تر از کلام خدا نیاز است. به‌ویژه لازم است کتاب‌های دانیال و مکاشفه چنان مورد توجه قرار گیرند که هرگز در تاریخ خدمت ما سابقه نداشته است. شاید در برخی زمینه‌ها درباره قدرت روم و پاپیّت سخن کمتری برای گفتن داشته باشیم، اما باید توجه را به آنچه پیامبران و رسولان تحت الهام روح خدا نوشته‌اند جلب کنیم. روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای ترسیم‌شده، چنان سامان داده است تا تعلیم دهد که عامل انسانی باید از نظر پنهان نگاه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و خداوند، خدای آسمان، و شریعت او بزرگ داشته شوند.

“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

کتاب دانیال را بخوانید. نکته‌به‌نکته تاریخ پادشاهی‌هایی را که در آنجا نمایانده شده‌اند مرور کنید. سیاست‌مداران، شوراها و لشکرهای نیرومند را بنگرید و ببینید خدا چگونه عمل کرد تا غرور آدمیان را فروبکوبد و شکوه انسانی را به خاک بیفکند. تنها خداست که به عظمت نمودار می‌شود. در رؤیای پیامبر دیده می‌شود که او فرمانروایی نیرومند را به زیر می‌کشد و دیگری را برمی‌نشاند. او به‌عنوان شهریارِ جهانِ هستی آشکار می‌گردد، در آستانه برپا کردن پادشاهی جاودانه خویش—قدیم‌الایام، خدای زنده، سرچشمه همهٔ حکمت، فرمانروای حال، آشکارکننده آینده. بخوانید و دریابید که انسان، در برکشیدن جان خود به سوی بیهودگی، چه‌قدر فقیر، چه‌قدر نحیف، چه‌قدر کوتاه‌عمر، چه‌قدر خطاپذیر و چه‌قدر گناهکار است.

“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

روح‌القدس به‌واسطۀ اشعیا ما را به خدا، خدای زنده، به‌عنوان کانون توجه، رهنمون می‌کند—به خدایی که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا برای ما کودکی زاده شده، و پسری به ما عطا گردیده؛ و حکومت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدر جاودانه، سرور سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

نوری که دانیال مستقیماً از جانب خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای ایامِ آخر داده شده بود. رؤیاهایی که او در کنار رودهای اولای و حدّیقل، رودهای بزرگِ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و به زودی همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به وقوع خواهند پیوست.

“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.

به شرایط قوم یهود در زمانی که نبوت‌های دانیال داده شد، توجه کنید. بنی‌اسرائیل در اسارت بودند، هیکلشان ویران شده بود و خدمت هیکل متوقف شده بود. دین آنان بر آیین‌های نظام قربانی متمرکز شده بود. آنها صورت‌های ظاهری را همه‌چیز شمرده بودند، در حالی که روح پرستش حقیقی را از دست داده بودند. عباداتشان با سنت‌ها و اعمال بت‌پرستی آلوده شده بود، و در اجرای مراسم قربانی فراتر از سایه به اصل نمی‌نگریستند. مسیح را، قربانی حقیقی برای گناهان انسان‌ها، تشخیص نمی‌دادند. خداوند عمل کرد تا قوم را به اسارت ببرد و خدمات هیکل را به تعلیق درآورد، تا مبادا مراسم ظاهری به تمامِ دین‌شان بدل شود. اصول و اعمالشان باید از بت‌پرستی پاک شود. خدمت آیینی متوقف شد تا خدمت دل احیا شود. جلال ظاهری برداشته شد تا امر روحانی آشکار شود.

“In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

در دیار اسارتشان، هنگامی که مردم با توبه به سوی خداوند بازگشتند، او خود را بر آنان آشکار ساخت. آنان از نمود ظاهریِ حضور او بی‌بهره بودند؛ اما پرتوهای درخشانِ خورشیدِ عدالت بر ذهن‌ها و دل‌هایشان تابید. چون در خواری و تنگیِ خود خدا را خواندند، رؤیاهایی به پیامبرانِ او عطا شد که رویدادهای آینده را آشکار ساختند: سرنگونیِ ستمگرانِ قومِ خدا، آمدنِ نجات‌دهنده، و استقرارِ پادشاهیِ جاودان. انتشارهای دست‌نوشته‌ها، جلد 16، صفحات 333 تا 335.

The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”

«واقعیت» اینکه رویتِ رود اولای برای ایام آخر داده شده است، ایجاب می‌کند که دانش‌پژوهِ نبوت بکوشد دریابد این رویت دربارهٔ رویدادهای بازنمایی‌شده در آن چه پیش‌گویی کرده است. «امور» نبویِ مرتبط با رویتِ رود اولای توسط «روح‌القدس» «شکل داده» شدند؛ «هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای به تصویر کشیده‌شده». آنچه هنگام دریافتِ رویت بر یک نبی می‌گذرد، و نیز رویدادهای نبوی‌ای که نبی مشخص می‌کند، باید با این آگاهی که هر دو بازنماییِ نبویِ آن چیزی هستند که در ایام آخر تحقق خواهد یافت، مورد مطالعه قرار گیرند. بخشِ پیشین تأکید می‌کند که باید دریابیم دانیال در اسارتِ «هفت زمان» بود.

Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”

دانیال نمایندهٔ کسانی است که در پایانِ سه روز و نیمِ باب یازدهمِ مکاشفه، به اسارتِ خود پی می‌برند؛ سپس با توبه به سوی خداوند بازمی‌گردند، دعای باب بیست‌وششمِ لاویان را به‌جا می‌آورند، قیمتی را از پست جدا می‌کنند، و آنگاه خداوند، هنگامی که خویشتن را بر ایشان آشکار می‌سازد، وعدهٔ خود را برای گردآوردنِ کسانی که پراکنده شده‌اند تحقق می‌بخشد. پس "موضوع اصلی توجه" آنان "خداست، آن‌گونه که در مسیح مکشوف شده است."

The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.

«اهمیت» رؤیای رودخانهٔ اولای و اینکه چگونه به «ساختار» پیام نبوی که به‌دست مسیح «طراحی» شده کمک می‌کند، نخستین «واقعیتی» است که به‌اختصار بررسی کرده‌ایم، و عبارت نقل‌شده نشان می‌دهد که هدف اصلی ما باید مکاشفهٔ خدا باشد، چنان‌که «در مسیح» مکشوف شده است. در فصل هشتم دانیال، مسیح آن‌گونه که اشعیا او را معرفی کرد ارائه نمی‌شود؛ آن هنگام که اشعیا تصریح کرد که «نام او عجیب، مشیر، خدای قادر، پدرِ سرمدی، سرورِ سلامتی خوانده خواهد شد.» در فصل هشتم دانیال، خدا در مسیح به‌عنوان پلمونی مکشوف می‌شود، به معنای شمارندهٔ شگفت، یا شمارندهٔ اسرار.

That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.

آن "واقعیت" ایجاب می‌کند که "نقش" نام "Palmoni" جست‌وجو شود، همراه با این‌که آن نام چگونه به "ساختار" و "طرح" نبوت یاری می‌رساند. سومین "واقعیت" در باب هشتم دانیال، که باید بدان توجه کرد، این است که در همان باب، ستون عقیدتی مرکزی جنبش میلری مطرح شده است. درخشان‌ترین گوهر میلر در آیهٔ چهارده یافت شد، و باید بکوشیم "نقشی" را که آن "واقعیت" بر رؤیای رودخانهٔ اولای دارد دریابیم، رؤیایی که اکنون در فرایند تحقق است.

In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”

در رؤیای میلر، وقتی صندوقچه را بر روی میزی که در مرکز اتاقش بود گذاشتند، با روشنایی خورشید می‌درخشید؛ اما در روزهای آخر صندوقچه بزرگ‌تر است و ده برابر روشن‌تر از زمانی می‌درخشد که در آغاز بر میز میلر گذاشته شد. در مکاشفه رودخانه اولای، که ستون مرکزی جنبش میلریتی را در بر می‌گیرد، چه چیزی هست که نور آن آموزه را در روزهای آخر ده برابر افزایش می‌دهد؟ در روزهای آخر چه چیزی آشکار می‌شود که در زمانِ انتها در سال 1798 آشکار نشده بود؟ «رویدادها»ی مکاشفه رودخانه اولای کدام‌اند که خواهر وایت می‌گوید «اکنون در روند تحقق قرار دارند»؟

If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.

اگر این سه واقعیت نخست را بی‌پرده کنار هم بگذاریم (رؤیای اولای، مسیح که به‌عنوان پلمونی آشکار شده، و ستونِ مرکزیِ آموزه‌ای)، باید آمادۀ پذیرشِ پیش‌فرض ساده‌ای باشیم که بر مطالعۀ ما از رؤیای رودخانهٔ اولای اثر خواهد گذاشت. این واقعیت‌های ترکیب‌شده به کسانی که می‌خواهند ببینند نشان می‌دهند که پیامی که در ۱۷۹۸ مُهرش گشوده شد، پیامی بود که «بر زمان آویخته» بود. بدون عنصرِ نبوتِ زمانیِ پیش‌گویانه، پیام میلر اصلاً وجود نمی‌داشت.

The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.

«چهارمین «واقعیت»ی که به این فصل مربوط می‌شود این است که پیروان میلر پیامی مبتنی بر زمان نبوی ارائه کردند. برای تأکید بر این واقعیت، خدا در مسیح، در آیات سیزده و چهارده، به‌عنوان شمارندهٔ شگفت‌انگیز (پلمونی) آشکار شد. این تصور که رؤیا صرفاً به تعیین ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌عنوان پایان دو هزار و سیصد روزِ آیهٔ چهارده محدود می‌شد، آب سردی است بر مکاشفه‌ای که خدا را از طریق مسیح به‌عنوان پلمونی آشکار می‌سازد.»

The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.

الهی‌دانانِ ادونتیسم سخت‌کوشانه کار کرده‌اند تا اهمیتِ پرسشِ آیهٔ سیزدهمِ بابِ هشتمِ کتابِ دانیال را دفن کنند، تا طعمِ خوراکِ افسانه‌های خود را بسازند؛ طعمی که به تشخیصِ آنان، نادانانِ با گوش‌های خارش‌دار را از دل‌مشغولی نسبت به حقایقِ مرتبط با ستونِ محوریِ ادونتیسم باز می‌دارد.

“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.

آن آیهٔ کتاب مقدس که بیش از هر آیهٔ دیگری هم بنیان و هم ستون مرکزی ایمان ادونتیستی بود، این اعلان بود: «تا دو هزار و سیصد روز؛ آنگاه قدس تطهیر خواهد شد.» [دانیال ۸:۱۴.] این سخنان برای همهٔ ایمانداران به بازگشتِ نزدیکِ خداوند آشنا بود. این نبوت از زبان هزاران نفر به‌عنوان شعار ایمانشان تکرار می‌شد. همه احساس می‌کردند که روشن‌ترین انتظارات و عزیزترین امیدهایشان به رویدادهایی که در آن پیشگویی شده بود وابسته است. نشان داده شده بود که این روزهای نبوتی در پاییز ۱۸۴۴ پایان می‌یابد. ادونتیست‌ها نیز همچون دیگر مسیحیان جهان بر این باور بودند که زمین، یا بخشی از آن، قدس است. آنان چنین می‌فهمیدند که تطهیر قدس همان پاک‌سازی زمین به‌وسیلهٔ آتش‌های روز عظیمِ آخر است و این امر در هنگام ظهور دوم رخ خواهد داد. از این‌رو به این نتیجه رسیدند که مسیح در سال ۱۸۴۴ به زمین بازخواهد گشت.

“But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.

اما زمانِ مقرر گذشته بود و خداوند ظاهر نشده بود. ایمانداران می‌دانستند که کلام خدا باطل نمی‌شود؛ پس حتماً تعبیر آنان از نبوت اشکال داشت؛ اما خطا کجا بود؟ بسیاری شتاب‌زده گرهِ مشکل را با انکار این‌که ۲۳۰۰ روز در سال ۱۸۴۴ پایان یافته است بریدند. برای این ادعا جز این‌که مسیح در زمانی که انتظارش را داشتند نیامده بود، دلیلی نمی‌شد آورد. استدلال می‌کردند که اگر روزهای نبوت در ۱۸۴۴ به پایان رسیده بود، آنگاه مسیح بازمی‌گشت تا قدس را با تطهیر زمین به‌وسیلهٔ آتش پاک سازد؛ و چون نیامده بود، پس آن روزها نمی‌توانست پایان یافته باشد.

“To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.

پذیرفتن این نتیجه به معنای چشم‌پوشی از محاسبه پیشینِ دوره‌های نبوی بود. دریافته بودند که ۲۳۰۰ روز از زمانی آغاز می‌شود که فرمان اردشیر برای بازسازی و بنای اورشلیم در پاییز سال ۴۵۷ پیش از میلاد به اجرا گذاشته شد. با گرفتن این زمان به‌عنوان مبدأ، در به‌کارگیری همه رویدادهای پیشگویی‌شده در شرح آن دوره در دانیال ۹:۲۵–۲۷، هماهنگی کامل وجود داشت. شصت و نه هفته، یعنی نخستین ۴۸۳ سال از ۲۳۰۰ سال، می‌بایست تا مسیح، «مسح‌شده»، امتداد یابد؛ و تعمید مسیح و مسح او به‌وسیله روح‌القدس در سال ۲۷ پس از میلاد، دقیقاً با آن تعیین مطابقت داشت. در میانه هفته هفتادم، مسیح می‌بایست از میان برداشته شود. سه سال و نیم پس از تعمیدش، مسیح در بهار سال ۳۱ پس از میلاد مصلوب شد. هفتاد هفته، یا ۴۹۰ سال، به‌طور خاص به یهودیان مربوط می‌شد. در پایان این دوره، این قوم با آزار شاگردان او مهرِ ردّ خود بر مسیح را زد، و رسولان در سال ۳۴ پس از میلاد به سوی غیریهودیان روی آوردند. با پایان یافتن نخستین ۴۹۰ سال از ۲۳۰۰ سال، ۱۸۱۰ سال باقی می‌ماند. از سال ۳۴ پس از میلاد، افزودن ۱۸۱۰ سال به سال ۱۸۴۴ منتهی می‌شود. «آنگاه»، فرشته گفت، «قدس تطهیر خواهد شد.» همه تعیین‌های پیشینِ این نبوت در زمان مقرر بی‌چون‌وچرا تحقق یافته بود. با این محاسبه، همه‌چیز روشن و هماهنگ بود، جز اینکه دیده نمی‌شد رویدادی که با تطهیر قدس انطباق داشته باشد در سال ۱۸۴۴ رخ داده باشد. انکارِ پایان‌یافتنِ آن روزها در آن هنگام، به معنای فروبردنِ کلّ مسئله در سردرگمی و چشم‌پوشی از مواضعی بود که با تحقق‌های بی‌ابهامِ نبوت استوار شده بود.

“But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.

اما خدا قوم خود را در جنبش عظیم ظهور رهبری کرده بود؛ قدرت و جلال او همراه آن کار بود، و او اجازه نمی‌داد که آن در تاریکی و نومیدی پایان یابد و به‌عنوان هیجانی باطل و افراطی مورد سرزنش قرار گیرد. او اجازه نمی‌داد کلامش در شک و تردید و ابهام فرو رود. هرچند بسیاری محاسبهٔ پیشین خود از دوره‌های نبوی را کنار گذاشتند و درستی جنبشی را که بر آن مبتنی بود انکار کردند، دیگران مایل نبودند از نکات ایمان و تجربه‌ای که از سوی کتاب‌مقدس و شهادت روح خدا تأیید می‌شد دست بردارند. آنان بر این باور بودند که در مطالعهٔ نبوت‌ها اصول صحیح تفسیر را به‌کار گرفته‌اند و اینکه وظیفهٔ آنان است که حقایقِ به‌دست‌آمده را محکم نگاه دارند و همان مسیرِ پژوهشِ کتاب‌مقدسی را ادامه دهند. با دعاهای صمیمانه موضع خود را بازنگری کردند و کتاب‌مقدس را مطالعه نمودند تا خطای خود را دریابند. چون در محاسبهٔ دوره‌های نبوی خطایی نمی‌دیدند، هدایت شدند تا موضوعِ مقدسگاه را با دقت بیشتر بررسی کنند. نبرد عظیم، ۴۰۹، ۴۱۰.

We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.

خواهر وایت در همان بخشی که رؤیای رودخانه اولای معرفی می‌شود، به ما اطلاع داده است که «نیاز به مطالعه‌ای بسیار دقیق‌تر در کلام خدا وجود دارد.» الهیدانان موضوع «دوره‌های نبوی» را در بند پیشینِ کتاب نبرد عظیم به گونه‌ای مطرح خواهند کرد که گویی منظور از «دوره‌های نبوی» که خواهر وایت تفسیر خود را به آن محدود می‌کند، همان پنج پیشگویی است که در درون پیشگویی دو هزار و سیصد ساله مطرح شده‌اند. به هر حال، آنان ادعا می‌کنند که چهار تا از آن پیشگویی‌ها به طور مشخص در آن بخش مورد بحث قرار گرفته‌اند. اما یک «مطالعه بسیار دقیق‌تر» درباره این موضوع نشان می‌دهد که اصطلاح «دوره‌های نبوی» به صورت جمع، در نوشته‌های خواهر وایت دقیق‌تر به دو پیشگویی اشاره دارد که قرار بود در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یابند.

There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?

پنج نبوتِ زمانیِ مشخص وجود دارد که جبرئیل برای دانیال تعیین کرد و آن‌ها بخشی از دورهٔ دوهزار و سیصد ساله‌اند. نخستینِ آن‌ها چهل و نه سال را مشخص می‌کند، زمانی که «خیابان‌ها و دیوارها در زمان‌های پرآشوب بنا خواهند شد». دومی تعمید مسیح بود پس از چهارصد و هشتاد و سه سال از نقطهٔ آغازِ 457 قبل از میلاد. سومی مصلوب شدن او بود؛ چهارمی زمانی را مشخص می‌کرد که انجیل در پایانِ دورهٔ چهارصد و نود ساله‌ای که به‌طور ویژه برای قوم یهود مقرر شده بود به سوی غیریهودیان می‌رفت؛ و پنجمین، و تنها پنجمین، نبوتِ زمانی، در 22 اکتبر 1844 پایان یافت. چهار نبوتِ زمانیِ پیشین بسیار پیش از 1844 پایان یافته بودند. پس، خواهر وایت واقعاً وقتی عبارت «دوره‌های نبوی» را به صورت جمع به کار می‌برد که قرار بود در 1844 پایان یابند، چه منظوری دارد؟

Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:

با پرداختن به نخستین سرخوردگی پیروان میلر، او پاسخ آن پرسش را چنین مشخص می‌کند:

“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

دیدم قومِ خدا در شادیِ انتظار چشم‌به‌راهِ خداوندِ خویش بودند. اما خدا مقرر کرده بود که آنان را بیازماید. دستِ او خطایی را در محاسبهٔ دوره‌های نبوی پوشیده داشت. کسانی که در پیِ خداوندِ خود بودند این خطا را کشف نکردند، و عالِم‌ترین مردانی که با تعیینِ زمان مخالفت می‌کردند نیز نتوانستند آن را ببینند. خدا مقرر کرده بود که قومش با ناکامی روبه‌رو شوند. زمان گذشت، و آنان که با انتظارِ شادمانه چشم‌به‌راهِ نجات‌دهندهٔ خود بودند، اندوهگین و دل‌سرد شدند، در حالی که کسانی که ظهورِ عیسی را دوست نمی‌داشتند، بلکه از سرِ ترس پیام را پذیرفته بودند، خشنود شدند که او در زمانِ انتظار نیامد. اظهارِ ایشان نه بر دل اثر نهاده بود و نه زندگی را پاک ساخته بود. گذشتِ آن زمان به‌خوبی حساب شده بود تا چنین دل‌هایی را آشکار سازد. آنان نخستین کسانی بودند که روی برتافتند و اندوهگینانِ ناکام را که واقعاً ظهورِ نجات‌دهندهٔ خود را دوست می‌داشتند مسخره کردند. من حکمتِ خدا را در آزمودنِ قومِ خویش و دادنِ آزمایشی موشکافانه دیدم تا آشکار شود چه کسانی در ساعتِ امتحان عقب می‌نشینند و بازمی‌گردند.

“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.

«عیسی و تمامی لشکریان آسمانی با همدردی و محبت بر آنان نظر افکندند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار آن کس بودند که جان‌هایشان دوستش می‌داشت. فرشتگان پیرامونشان در پرواز بودند تا در ساعت آزمایش ایشان را پشتیبانی کنند. کسانی که از پذیرش پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند و خشم خدا بر آنان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود، بپذیرند. آن وفادارانِ نومید که درنمی‌یافتند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. دوباره راهنمایی شدند تا به کتاب‌مقدس خود رجوع کنند و دوره‌های نبوی را بجویند. دستِ خدا از روی ارقام برداشته شد و خطا روشن گردید. دریافتند که دوره‌های نبوی تا 1844 امتداد می‌یابد و همان دلایلی که برای نشان دادن پایان‌یافتن دوره‌های نبوی در 1843 ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در 1844 خاتمه خواهند یافت.» نوشته‌های اولیه، 235-237.

The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.

"دوره‌های نبوی" همان "دوره‌های نبوی" بودند که "تا ۱۸۴۴ امتداد داشتند"، حال آنکه پیروان میلر در آغاز بر این باور بودند که تا ۱۸۴۳ امتداد دارند. "دوره‌های نبوی"ای که تا ۱۸۴۴ می‌رسیدند، سه دوره نبوی بودند و همگی بر لوح‌های حبقوق آمده‌اند. یکی از این سه دوره صرفاً ۱۸۴۴ را "لمس" می‌کند و آن دو دیگر تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌رسند. آن هزار و سیصد و سی و پنج روز تا همان نخستین روزِ سال ۱۸۴۴ امتداد یافت، زمانی که نخستین سرخوردگیِ پیروان میلر فرا رسید و زمان درنگِ هم فصل دوم حبقوق و هم مثل ده باکره در متی ۲۵ آغاز شد.

The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.

دو هزار و سیصد روزِ باب هشتمِ دانیال، آیهٔ چهاردهم، به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ رسید، و دورهٔ دو هزار و پانصد و بیست‌سالهٔ «هفت زمان» علیه پادشاهی جنوبیِ یهودا نیز در همان تاریخ به پایان رسید. پلمونی در آیهٔ سیزدهمِ باب هشتمِ دانیال خود را به‌عنوان «شمارندهٔ شگفت‌انگیز» معرفی می‌کند، و «ساختار» و «طرح» نبوتی‌ای که سپس ارائه کرد، دست‌کم ده نبوتِ زمانیِ به‌هم‌پیوسته را دربر می‌گرفت.

We will begin to consider these truths further in the next article.

ما در مقاله بعدی بررسی بیشتر این حقایق را آغاز خواهیم کرد.

“Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.

مسیح درسی به جهان داد که باید بر ذهن و جان حک شود. او فرمود: «این است حیات جاودان، که تو خدای حقیقیِ یگانه را، و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای، بشناسند.» اما شیطان بر ذهن انسان کار می‌کند و می‌گوید: این کار یا آن کار را بکنید، و همچون خدایان خواهید شد. با استدلالی فریبنده، آدم و حوا را واداشت که به کلام خدا تردید کنند و به جای آن، نظریه‌ای بنشانند که به تخطی و نافرمانی انجامید. و سفسطهٔ او امروز نیز همان می‌کند که در عدن کرد. هنگامی که مسیح به دنیای ما آمد، ماهیگیران فروتن را به‌عنوان شالودهٔ کلیسای خود برگزید. به این شاگردان کوشید ماهیت پادشاهی و رسالت خود را توضیح دهد. اما فهم محدودشان برای او محدودیتی ایجاد می‌کرد. آنان زیر نفوذ تعالیم کاتبان و فریسیان بودند، و ازاین‌رو بسیاری از باورهایشان نادرست بود. و با اینکه مسیح سخنان بسیاری برای گفتن به آنان داشت، آنان توان شنیدنِ بسیاری از آنچه او مشتاق بود با آنان در میان بگذارد، نداشتند.

“Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.

مسیح دیندارانِ این زمان را چنان آکنده از عقاید نادرست می‌یابد که در ذهن‌هایشان جایی برای حقیقت باقی نمانده است. در آموزش‌هایی که ارائه می‌شود، معلمان دیدگاه‌های نویسندگان بی‌ایمان را در آن می‌آمیزند. از این رو در اذهان جوانان بذر علف‌های هرز کاشته‌اند. آنان دیدگاه‌هایی را بر زبان می‌آورند که نباید به جوان و پیر عرضه شود، بی‌آنکه هرگز بیندیشند که چه بذری می‌کارند یا در نتیجه ناچار چه محصولی را باید برداشت کنند. Review and Herald، ۳ ژوئیهٔ ۱۹۰۰.